Królowa Tearlingu tom 1

Powieść zaczyna się jak bajka: przyszła królowa do 19. roku życia jest wychowywana przez parę starszych ludzi w środku lasu. W dniu jej urodzin przyjeżdżają po nią rycerze, aby zabrać ją do zamku. I na tym podobieństwa do bajki się kończą. Okazuje się bowiem, że akcja wcale nie toczy się w średniowieczu, ale w nieokreślonej przyszłości, w której takie rzeczy jak książki, technologie i rozwinięta medycyna, są przeszłością. Na dziewczynę też nie czeka bajkowe życie, ale intrygi polityczne, wojna i samotność.

Królowa Tearlingu to dobrej jakości powieść fantasy, przy której nie sposób się nudzić. Polecam.

Seria Eriki Johansen od dawna była moim czytelniczym wyzwaniem. Mnóstwo pozytywnych recenzji, niewiele słów krytyki - czy można przejść obojętnie obok książki, która zbiera takie opinie?

Fantastyka nie jest moją mocną stroną, więc zawsze mam poczucie niepewności w momencie rozpoczynania serii z tego gatunku. Nie wiem na co mogę liczyć, nie wiem czy przypadnie mi do gustu i czy - przede wszystkim - będę miała odwagę kontynuować lekturę mimo niepewnego początku. W przypadku serii Królowa Tearlingu nie miałam takiego problemu - wciągnęłam się do wykreowanego przez autorkę świata od pierwszych stron i zaczęłam dostrzegać same zalety fabuły. Przyznaję, że mimo dystansu do fantastyki cenię sobie mnóstwo powieści z gatunku, dlatego mam pewne wytyczne, którymi się kieruje, a ta powieść zakwalifikowała się w każdym aspekcie - dobrej fabuły, intrygującej akcji i zdecydowanie wartej polubienia głównej bohaterki.

Kelsea Raleigh - dziewczyna, która otrzymała rolę wiodącej postaci spisała się na medal. Została stworzona od samego początku, z całym bagażem życiowych doświadczeń, charyzmą i paletą niezłych cech charakteru, które stworzyły z niej pewną siebie dziewiętnastolatkę. Jej postać bardzo szybko przypadła mi do gustu, bo pierwsze strony przywołują jej smutną rzeczywistość - dorastającej w oddali od rówieśników dziewczynki bez wiedzy o otaczającym ją świecie. Nic dziwnego, że czuje strach w momencie, gdy Królewska Straż przybywa by zabrać ją na koronowanie jej jako królową Tearlingu. Dziewczyna nie ma łatwo a jednak nie poddaje się, nie popada w skrajną rozpacz - zaczyna próbować poukładać sobie życie na swój sposób. A jeśli bohaterka, w dodatku ta, która skupia na sobie całą uwagę, jest dynamiczna, szczera, rządna przygód - czy można jej nie polubić?

Erika Johansen wykreowała świat bez granic, który porywa czytelnika w wir przygody. Autorka z każdym najmniejszym detalem stworzyła swoją rzeczywistość od podstaw, gdzie otrzymałam wszystko co najważniejsze - historię Tearlingu, głęboki świat przedstawiony i bohaterów: szczerych, rzeczywistych, pełnowymiarowych. Widać w tym wszystkim lekkość i swobodę, które zachęcają do kontynuowania lektury i przez to nie ma się najmniejszej ochoty opuszczać nowo poznany Tearling. Historia tego świata, z zasadami, legendami, wartościami moralnymi mocno konkuruje z samą kreacją bohaterów, bo trudno jednoznacznie stwierdzić co jest lepiej dopracowane - tło czy same postacie. Oparta na fantastycznej historii opowieść o mieście, w którym niemal wszystko może się wydarzyć wplata również żywy przykład palety charakterów, w której każdy otrzymał ściśle określoną rolę - czarnego charakteru lub pozytywnej postaci. Ale nie zawsze można to rozpoznać na pierwszy rzut oka, bo w grę wchodzi także gra pozorów, przemiana, dynamiczny rozwój czy wewnętrzne rozterki bohaterów.

Moje obawy wobec tej serii zupełnie nie znalazły poparcia, a teraz - już po skończonej lekturze mogę śmiało napisać: to naprawdę zaskakująco dobra powieść. Najbardziej podoba mi się sam fakt, że to absolutnie nie jest lektura młodzieżowa! Jest w niej zbyt dużo domysłów, zaangażowania, działania, by móc zakwalifikować ją do lekkich historii dla młodzieży. To zdecydowanie pełnowymiarowa powieść o stu twarzach, która zaskakuje na każdym kroku, wciąga do rozgrywek o władze i własną walkę o przetrwanie. Głęboka, ponadczasowa, o wielkiej sile przebicia. Nie można przejść obok niej obojętnie!

Wydawać by się mogło, że każda mała dziewczynka przeżywa w swoim życiu taki okres, kiedy marzy o tym by zostać księżniczką, zamieszkać w wielkim pałacu i przebierać się w kolorowe suknie. Każda oprócz Kelsea, która zrzekłaby się korony i wszelakich dobrodziejstw z nią związanych, aby móc żyć jak zwyczajna dziewczyna. Oddana przez matkę na wychowanie Carli i Barty’emu, spędziła całe swoje dotychczasowe życie w wiejskiej chacie żyjąc w odosobnieniu i przygotowując się do objęcia należnego jej tronu. Nie zdaje sobie tylko sprawy, że kiedy w dniu jej dziewiętnastych urodzin straż królewska zapuka do drzwi chaty rozpocznie się wielkie polowanie, w którym główną nagrodą jest jej głowa.

„Historia jest wszystkim, bo w ludzkiej naturze leży powtarzanie wciąż tych samych błędów. Przeszłość czeka tylko, by wydarzyć się na nowo”

Pozytywne zaskoczenie – tym właśnie jest dla mnie „Królowa Tearlingu”. Przed sięgnięciem po nią miałam przyjemność przeczytać różne recenzję; raz pozytywne raz mieszane, ale nigdy stu procentowo negatywne. Ta rozbieżność zachęciła mnie do jej przeczytania, ale nie robiłam sobie wielkich nadziei. Byłam jednak pewna, że nawet, jeśli fabuła okaże się kiepska chce mieć tą książkę na swojej półce ze względu na piękną, twardą okładkę, która kusiła mnie od pierwszego jej zobaczenia. Miała (ma) w sobie coś takie majestatycznego i zaczarowanego co przyciąga moje oko za każdym razem kiedy przechodzę obok półki, na której się znajduje. Na dodatek całe jej piękno zostało przeniesione do wewnątrz, gdzie każdy rozdział rozpoczynany jest fragmentem pochodzącym z kroniki lub źródeł historycznych wspominających dzieje Tearlingu i potężnej królowej Glynn. Na dodatek ku mojej radości po otwarciu „Królowej Tearlingu” w środku znajdowała się cudowna mapa, którą koniecznie musicie zobaczyć sami!

„Prawdziwego bohatera poznaje się po tym, że najbardziej heroicznych czynów dokonuje w tajemnicy. Nigdy o nich nie słyszymy. A jednak, moi przyjaciele, jakimś cudem o nich wiemy.”

Cieszę się, że zauroczyła mnie na tyle tak okłada, ponieważ książka ta oprócz pięknej szaty graficznej ma również wspaniałe i zaskakujące wnętrze, gdzie autorka przygotowała dla nas wciągającą historię, od której nie będziecie mogli się oderwać, aż do ostatnich stron, opowiadającą o udowadnianiu własnej wartości światu, ale również (przede wszystkim) samemu sobie. Nie brakuje w niej młodzieńczych ideałów, nienawiści, okrucieństwa oraz czających się na każdym kroku intryg i niesprawiedliwości losu. Czeka was krwawa walka między dobrem i złem, kościołem i państwem, Królową Glynn i potęgą zaczarowanego Mortmesne.

Ale „Królowa Tearlingu” to przede wszystkim fantastyczni bohaterowie. Każdemu z nich Johansen stworzyła własną historię bez względu na to czy są dobrzy lub źli, czy grają rolę pierwszoplanową czy drugoplanową, czyniąc ich tym samym bardziej ludzkimi. I to dzięki Erice możecie poznać Buławę i jego zabawnych, a także wiernych po grób strażników królowej, okrutną Szkarłatną Królową i tajemniczego Ducha, którego tożsamość zaraz po tożsamości ojca Kelsea jest największą tajemnicą, a także samą Królową Kelsea, nietypową bohaterkę będącą zwyczajną dziewczyną o przeciętnej urodzie i niezwykłej inteligencji, mająca głowę na karku, która nie boi się podejmować trudnych decyzji.

Wszystko to tworzy doskonałą całość. Jednak tutaj pojawia się pewne pytanie. Skoro jest taka doskonała to skąd te mieszane i częściowo negatywne recenzję? Otóż „Królowa Tearlingu” często jest brana za powieść młodzieżową, przez co trafia do niewłaściwego grona odbiorców gdzie uważana jest za zbyt ciągnącą się lub nudną. Problem polega na tym, że młodzi czytelnicy w książkach młodzieżowych czytanych na co dzień rzadko mają do czynienia z naprawdę dopracowaną fabułą, pełną bogatych opisów przez co uważaj tą historię ą za przesadnie rozległą choć wcale taka nie jest.

Jeśli miałabym wymienić najlepszą książkę jaką ostatnio przeczytałam śmiało powiedziałabym, że to była „Królowa Tearlingu”. Ponieważ znalazłam w niej dosłownie wszystko co uważane jest za kwintesencję tego gatunku. Świetną fabułę, akcję trzymającą w napięciu oraz wspaniałych bohaterów. Po prostu nie można tego przegapić! A ja z niecierpliwością czekam na trzeci tom tej trylogii.

Na koniec dla obecnych i przyszłych fanów mała informacja: otóż cała trylogia doczeka się swojej ekranizacji, a główną rolę ma zagrać (niestety) Emma Watson znana z roli Hermiony w Harrym Potterze.

„- Kim jesteś?

- Jestem powołaną śmiercią Tearlingu.”

Aleksandra

Ps. Dla wszystkich ciekawych – drugi tom jest jeszcze lepszy!

Ps. Czy tylko ja tutaj jestem taką wielką fanką wydawnictwa Galeria Książki? Bo muszę wam powiedzieć, że wydają najlepsze książki świata!

*Wszystkie cytaty pochodzą z recenzowanej książki.

Czy zastanawialiście się kiedyś, co by było, gdyby: Władca Pierścieni z Grą o Tron zrobili sobie dziecko? Ja nie muszę, odnalazłam ich córkę, a jest nią Królowa Tearlingu.

Fantazja, przygoda, polityka, intrygi, wojna, magia, występki, zdrady, skorumpowany kościół i zwykła, prosta dziewczyna pośrodku. Kto nie czytał, niech nadrabia. Historia, choć prosta i dla niektórych może wydać się nużąca, pochłonęła mnie bez końca.

Erika Johansen dziękuję Ci za pokazanie nam świata zbudowanego z cierpiącego narodu, gdzie ludzie podporządkowani strachem, gniewem i czarną magią, walczą o przetrwanie. Pokazanie społeczności, która boi się zakwestionować decyzje rządu i żyje w kraju, w którym tak naprawdę nie ma życia a tylko jego pozostałości.

Na początku myślałam, że fabuła dzieje się w czasach średniowiecza, ale zaczęły się pojawiać wzmianki, które zbijały mnie z tropu, aż doszłam do wniosku, że to nie jest przeszłość, a przyszłość odległa i bardzo niepokojąca. Dystopia. Jednak jest nadzieja, a jest nią 19-letnia Kelsea.

Główna bohaterka powieści, wychowana przez przybranych rodziców, którzy starli się jak mogli, aby nie stała się próżną i bezwartościową dziewczyną. Może jej aparycja zewnętrzna nie jest niczym nadzwyczajnym, a nawet stwierdziłabym, że pospolita z niej dziewucha, to jednak ma w sobie coś niezwykłego, coś, co sprawia, że ludzie spoglądają na nią z szacunkiem i nadzieją. Okay, jest Królową, ale to nie zmienia faktu, że jest mądra i oczytana, może dlatego walczy o pewne wartości, które gdzieś po drodze umknęły ludzkości. Próbuje władać sprawiedliwie i neguje niesprawiedliwość, wyraża sprzeciw wobec wuja, walczy o swoje życie i o życie jej poddanych. Kelsea została postawiona przed wieloma wyborami i każda jej decyzja, pozostawia za sobą pytania. Królowa Tearlingu jest silną kobietą z wadami, jednak wady sprawiają, że można się z nią utożsamić i kibicować jej z całego serca. Za Tearling.

Poza główną bohaterką mamy kilka innych, bardzo interesujących postaci. Źli, dobrzy, w sojuszu, intrygujący, przebiegli oraz zdradliwi.

Pierwszą z nich jest Buława razem z całą Strażą Królewską. Człowiek, który ma zbyt wiele tajemnic i skrywa zbyt wiele sekretów, by można było mu zaufać, a jednak jest jednym z najbardziej wartościowych ludzi, jakich spotykamy w całej powieści. Przypomina mi ON trochę Aragorna z Władcy Pierścieni, który dba o wszystkich, bo to, co kochał stracił, już dawno temu. Uwielbiam Lazarusa, jego szczerość i jego intencje. Mam nadzieję, że w następnych częściach zostanie odkrytych więcej jego tajemnic.

DUCH! Ten bohater jest jednym z najbardziej intrygujących, kocham jego spryt i inteligencję, jest w nim coś niesamowicie specyficznego. Z jednej strony wydaje się, że jest jak wąż, który wślizguje się w sytuacje, które są dla niego korzystne, ale z drugiej jest jak lew, który stanie w obronie swojego „królestwa”, nieodgadniona jest jego natura, ale mam wrażenie, że już niedługo poznamy, co kryje się za jego maską.

Wspomnę jeszcze urokliwego Pena, który jest jak najmłodszy z muszkieterów, trochę naiwny, ale serce ma ze złota.

Oczywiście pojawiają się również postacie, bez których w książce nie byłoby intryg, zdrad czy nawet wojny. Są to postacie jeszcze nie do końca wykreowane, może i poznajmy ich naturę i plany, jednak mają pewne braki. Mówię tutaj w szczególności o Szkarłatnej Królowej, która jak wiemy, jest zła do szpiku kości, okrutna i bez skrupułów posługuje się niewolnikami oraz czarną magią, ale poza tymi szczątkowymi informacjami nic o niej nie wiemy.

Uwielbiam zatapiać się w historiach takich jak ta, niosących ze sobą wiele przesłań, które na pierwszy rzut oka mogą być nieoczywiste. Widać w tej powieści jak ważne jest zaufanie, jak ważne jest to, by władza miała wiedzę, a nie wygody. Jak ważne jest to, jak traktuje się naród.

Historia jest brutalna i odbiega od tych baśniowych, gdzie księżniczka ma swojego księcia na białym rumaku, tutaj Królowa musi zmierzyć się sama ze swoimi słabościami. Książka nie jest pełna zwrotów akcji, które wciskają Cię w fotel, ale jest w niej coś magicznego i porywającego. Cudownie wykreowany świat, gdzie bezwzględność, brutalność i okrucieństwa grają sporą rolę, świat pełen detali. Jest to pierwszy tom z tej serii i wydaje mi się, że każda rozmowa i każda sytuacja, która wydawała nam się nieistotna, może mieć ogromne znaczenie w przyszłości.

Podsumowując, bardzo przyjemnie czytało się tę pozycję. Świat, bohaterowie, dialogi, wszystko było na swoim miejscu, tworząc wspaniały początek wielkiej historii. Polecam.

Review Junkie, Anna

"Historia jest wszystkim, bo w ludzkiej naturze leży powtarzanie wciąż tych samych błędów... Przeszłość czekająca tylko, by wydarzyć się na nowo."

Spędziłam wyjątkowo przyjemne popołudnie w towarzystwie tej książki. Bardzo dobrze mi się ją czytało, płynna narracja, szybkie tempo akcji. Z łatwością dałam się wciągnąć w fantastyczną historię o rodzącym się nowym obliczu tearlingowego królestwa. Powieść oczarowała mnie magicznym klimatem, niebezpiecznymi przygodami, intrygującą walką dobrych i złych mocy. Autorka przedstawiła interesujący i złożony świat, w którym ludzkie słabości i ułomności przeplatają się z silną wolą i niezłomnością. Poznajemy siłę przyjaźni, oddania, bohaterstwa, poświęcenia i empatii, ale również destrukcyjną moc zdrady, zazdrości, nienawiści i zemsty. Wydaje się, że tam gdzie toczy się bezwzględna walka o władzę nie ma miejsca na wahania i niepewność, liczy się konsekwencja i determinacja. Zawiązują się pozorne i krótkotrwałe sojusze, uaktywniają liczne spiski, podstępy, mataczenia, plotki i kłamstwa. Prawda przybiera najróżniejsze odcienie, triumfuje chciwość i mroczna magia krwi, a zaufanie staje się towarem deficytowym. A gdyby tak ktoś podjął próbę całkiem odmiennego sposobu rządzenia królestwem, gdzie stawia się na dobro każdego obywatela bez względu na status społeczny i zamożność, udostępnia mieszkańcom dostęp do edukacji i opieki zdrowotnej, zdejmuje zakaz upowszechniania czytelnictwa, posiadania książek. Taką właśnie drogę budowania swojego dziedzictwa przyjmuje Prawdziwa Królowa. Zanim jednak dojdzie do możliwości wdrożenia tych planów i zasad, najpierw trzeba zmierzyć się z wrogimi siłami i mocami.

Kelsea, mająca zaledwie dziewiętnaście lat, podejmuje się ogromnego wyzwania i decyduje na przeciwstawienie się nie tylko własnemu wujowi, uzurpatorowi królewskiej władzy, ale również Kościołowi Bożemu, Szkarłatnej Królowej, czarodziejskiej potędze Mortmesne, królestwu bezlitośnie i okrutnie dominującym nad pozostałymi - Tearlingiem, Cadare i Callae. Zdobycie przez Kelsea prawnie należnego jej tronu to tylko pierwszy krok w walce o zwycięstwo światłości nad mrokiem. Nieustannie grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo ze strony jawnych i skrytych wrogów, którym silnie zależy na trwaniu w korzystnym dla nich układzie sił. Wychowywana w ukryciu, z dala od królewskiego dworu, otrzymuje konieczne do rządzenia wykształcenie, jednak mnóstwo przed nią jeszcze niewiadomych do rozszyfrowania, poznania znaczących zdarzeń z historii królestwa, tajemnic z własnej przeszłości, sekretów z życia matki, tożsamości ojca. Stopniowo zdobywa niezbędne doświadczenie, sprzymierzeńców, oddanych i wiernych jej ludzi. Dostrzega fatalne skutki podejmowanych błędnych decyzji przez poprzednią władczynię i odważnie podejmuje próby ich naprawienia. Z wielkim zainteresowaniem śledzimy wewnętrzną przemianę młodej kobiety, obciążonej wielką odpowiedzialnością i przyznaną jej przez dziedzictwo rolą, dojrzewanie do niezwykle trudnych obowiązków, poznawanie siebie, własnych ograniczeń i możliwości. Czy uda się jej przeciwstawić zewnętrznemu najeźdźcy, wewnętrznym spiskom i knowaniom, a jednocześnie nie zatracić nic z przyjętych życiowych wartości? Jak uwolnić się od poczucia ściganej ofiary? W jaki sposób w chaosie, który opanował królestwo, wprowadzić rządy sprawiedliwości i wysłuchania drugiego człowieka? Czy uda się jej przekonać do siebie mieszkańców Tearlingu? Dlaczego zdobywa ona imię Prawdziwej i Naznaczonej Królowej? Gdzie w tym wszystkim miejsce na własne szczęście?

[Adres usunięty]

W zalewie dzikich ilości propozycje fantasy Królowa Tearlingu jest świetnym połączeniem ogranych klimatów ze świeżym spojrzeniem na nie. Światem opowieści jest niby średniowiecze, ale takie jakieś z zagadką, bo w tym średniowieczu są książki J.K Rowling zabrane przez mieszkańców z poprzedniej krainy, w której mieszkali. Jest magia, jakżeby inaczej, ale nie wiadomo jakie reguły nią rządzą, skąd się bierze i czy ktoś poza wybrańcem może z niej korzystać. No i jest wybraniec, to może wydać się już ograne do bólu. Jednak nic bardziej mylnego, tutaj rolę tę pełni dziewczyna, tej płci główna bohaterka, w fantasy to już zdecydowanie opcja nieoczywista. Ładnie to wszystko jest skomponowane, na pozór to samo, ale zupełnie nie takie samo.