Królowa ognia. Trylogia Kruczy Cień. Tom 3

Finał trylogii "Kruczy Cień" zapowiadał się niezwykle imponująco, Anthony Ryan po raz kolejny zabiera nas do świata Vaelina Al Sorny, by wraz z innymi bohaterami stawić czoło złu. To już ostatnie spotkanie z dobrze znanymi nam postaciami, a gdy wydaje się, że wróg - Sojusznik ma wszystkie asy w rękawie i totalnie nic a nic go nie powstrzyma, niezachwiany Al Sorna przemierza ziemię skutą lodem by uratować swoich przyjaciół i wyzwolić Królestwo spod ataku Volarian.

Królowa Ognia podobnie jak poprzedniczka - opisuje wydarzenia z perspektywy kilku osób, co pozwala nam obserwować wydarzenia mniej więcej w tym samym czasie jak również dalej poznawać dane postacie. Tutaj niesamowicie wybija się po raz kolejny osoba Revy, jak również Królowa Lyrna Al Nieren. Chyba te dwie pętle historii niosą ten tom na skrzydłach. Reva wciąż zadziorna i niepokonana, wie, że ma dokąd wracać, oraz Lyrna. Wciąż tak samo piękna i wciąż tak samo przebiegła. Ona wie, że musi zmiażdżyć Volarię - inaczej za jakiś czas to oni rozniosą ich w pył, co już im się prawie udało. Frentis zostaje trochę z boku, choć wciąż walczy w imieniu Królestwa. Niestety dla mnie najsłabszymi watkami okazały się przygody Al Sorny na zimnej północy. O ile wątki z Północnych Rubieży z drugiego tomu trylogii czytałem z wypiekami na policzkach, tak teraz brakowało mi jakieś siły napędowej. Jakby trochę nasza historia się rozwlekła, i zazwyczaj nie mam problemów z przestojami, takie przerywniki często pokazują nam nowe oblicza bohaterów, tak przy "Królowej Ognia" mam wrażenie, że gdzieś tam zapał przygasł. Niemniej jednak finał wciąż czytamy ciekawi jego końca, czy Lyrna dokona ostatecznego zamachu na państwo Volarian, wyzwoli niewolników, a swoje Królestwo pozbawi niebezpiecznego wroga. Na duży plus wciąż "przepiękne" sceny batalistyczne i pomniejsze walki - chętnie zobaczyłbym to na dużym ekranie, jestem ciekaw jak by ta historia została poprowadzona w filmie czy serialu. Zakony wciąż odgrywają wielką rolę, choć wielu ich członków niestety ginie. Ryan nie żałuje bohaterów niczym Martin w "Pieśni Lodu i Ognia".

Vaelin choć osłabiony o swoją pieśń krwi nadal chce uratować swoje królestwo i przyjaciółkę Lyrnę. On wie, że musi zrobić wszystko. Jednakże w tym tomie zabrakowało mi takiego wigoru w jego postaci, mam wrażenie, że jego charakter totalnie opadł, zwłaszcza po śmierci jego towarzyszki. Nieodzowna jest również jedna z finalnych rozmów Al Sorny z Królową Al Nieren - czy żałujesz? Oczywiście! - skłamał.

Królowa Ognia jak poprzedniczki to powieść wielkowątkowa, pełna magii, wielkich bitew, cudownych bohaterów, wciąż pełna intryg i wszelkich knowań. Jest to dobre zakończenie trylogii - żałuję, że nie mogę użyć słowa epickie. Bo cała seria "Kruczy Cień' jest świetną gratką dla fanów fantasy. Mam wrażenie jednak, że Ryan w pewnym momencie stracił trochę wigor w pisaniu. Wciąż z sensem, ale nie z rozmachem kończymy przygody Al Sorny i innych obywateli Królestwa. Dla miłośników pióra Ryana - uważam, że pozycja obowiązkowa. Jest to opasłe tomiszcze, które po skróceniu pewnych wątków byłoby pozycją idealną...

Jakie zakończenia najbardziej lubicie? Epickie, pełne akcji i wzniosłych wydarzeń, czy takie, w których wszystko zostaje wyjaśnione nawet po najważniejszych wydarzeniach, gdy emocje już opadły... A może takie, w których tragiczne wydarzenia przygniatają Was i zostawiają krwawiące serducho?

Nie napiszę do jakiego z powyższych tu dochodzi... Sami sprawdźcie 😏

Ostatni tom trylogii Kruczy Cień obfituje w walki i bitwy, a krwawa zemsta dosięga nie tylko ciemiężycieli, ale także ich rodziny - i wiek ofiar nie ma tu znaczenia... Zarówno obywatele Zjednoczonego Królestwa, jak i wyzwoleni z niewoli ludzie chcą krwawego zadośćuczynienia, więc przygotujcie się na brutalne opisy i niepowstrzymaną żądzę zemsty.

Niewiele osób potrafi przeciwstawić się takim nastrojom, na szczęście wśród bohaterów znajdą się takie jednostki, choć miałam nadzieję, że ich liczba będzie większa.

Autor nie oszczędza tu głównych postaci, niektórzy giną, inni tracą swoich bliskich, nikt nie jest bezpieczny.

Dosyć dużą przemianę przechodzi Lyrna i muszę napisać, że nie podobało mi się w jakim kierunku jej wątek podążył. O wiele bardziej przywiązałam się do Revy, Frentisa i Vaelina i to im przede wszystkim kibicowałam.

Poza głównymi bohaterami jest tu mnóstwo drugo- i trzecioplanowych postaci, wśród których można się pogubić 😅 Na szczęście z tyłu książki jest ich spis, do którego kilka razy musiałam zajrzeć, by przypomnieć sobie kto kim jest. Trochę na tym wszystkim traci cała powieść, gdyż ciężko każdej postaci nadać indywidualne cechy 🤷🏼‍♀️

Ostatnia część podobała mi się najmniej, brakowało mi tu "tego czegoś", choć oczywiście warto ją przeczytać, by dowiedzieć się jak to wszystko się kończy. Były oczywiście fragmenty, od których ciężko było się oderwać, ale też ledwo zarysowane wątki, które mogłyby być rozwinięte lub pominięte, dzięki czemu całość mogłaby nabrać większego rozpędu... Spodziewałam się też innego zakończenia, podkreślenia pewnego wydarzenia, które zostało dosyć spłycone 🤷🏼‍♀️ ale może będziecie mieć inne zdanie.