Króliczek

ᴄᴢᴇśᴄ́, ᴋʀᴏ́ʟɪᴄᴢᴋᴜ!

ᴄᴏ ʀᴏʙɪᴌᴀś ᴡᴄᴢᴏʀᴀᴊ ᴡɪᴇᴄᴢᴏʀᴇᴍ,ᴋʀᴏ́ʟɪᴄᴢᴋᴜ?

ᴋᴏᴄʜᴀᴍ ᴄɪᴇ̨, ᴋʀᴏ́ʟɪᴄᴢᴇᴋ! 🐰

"Króliczek" od dłuższego czasu wyskakiwał mi z każdej możliwej strony bookmediów. Czytałam o nim skrajne opinie - jedni tą historię kochają, inni nie mogli przez nią przejść. Lecz każda recenzja skupia się na tym, jak niepokojący, osobliwy oraz szalony jest świat stworzony przez Mone Award.

ᴊᴇsᴛᴇś ᴛᴀᴋᴀ ɢᴇɴɪᴀʟɴᴀ, ᴋʀᴏ́ʟɪᴄᴢᴋᴜ!

Gdy ja wracam do niej wspomnieniami przypomina mi się piosenka "Build a Bïtch", lecz napisana w alternatywnej rzeczywistości. Zdecydowanie ta książka była jednym z najbardziej surrealistycznych przeżyć jakich doświadczyłam. BA! KRÓLICZEK JEST JEDYNY W SWOIM RODZAJU. Podczas jej czytania miałam wrażenie, że jestem Alicją i biegnąc za białym królikiem trafiłam na drugą stronę lustra.

Do tej pory nie wiem co do niej czuję. Podobała mi się - bez dwóch zdań, lecz przez większość fabuły nie rozumiałam co się dzieje. Bez wątpienia przez wszystkie opisy rodem z horrorów wybrzmiewa nuta sceptycznego podejścia do uniwersyteckiego kształtowania w sobie artysty. Jestem też pełna podziwu dla kunsztu autorki i tego, że zabawiła się z konwencją tworzenia upragnionego ideału.

"Króliczek" to książka dla której stwierdzenie "nie wie o co chodzi, ale buja" pasuje idealnie. Ta historia zostawia po sobie mętlik, pełno pytań jaki i lekkie niedowierzanie. Przypominała mi trochę konwencję serialu "Scream Queens". Jednak nie umiem jej ocenić w skali gwiazdek. Zdecydowanie zabrakło w niej czegoś, ale wiem, że nigdy nie przeczytałam w życiu czegoś tak szalonego, bo pod tym względem nic tej książki nie pobije.

Czas studiów jest niezwykle ważny dla rozwoju człowieka i może determinować naszą przyszłość. To okres, kiedy stajemy się bardziej samodzielni, podejmujemy nowe wyzwania, zdobywamy nowych przyjaciół, a – jeśli podążamy za naszą pasją - zyskujemy nowe umiejętności potrzebne do jej rozwoju. Niestety, to też czas, kiedy bardzo łatwo jest nam zachłysnąć się wolnością, albo w zderzeniu z rzeczywistością, zupełnie się zniechęcić.

Być może właśnie to zniechęcenie dopadło Samathę. outsiderkę, dziewczynę niezwykle utalentowaną i twórczą, której plastyczny umysł podsuwa różne obrazy, gotowe do przelania na papier. Dostała się do Warren, najbardziej nowatorskiej i eksperymentalnej szkoły pisania w kraju, na kierunek literacko-artystyczny. Tyle tylko, że paradoksalnie, po spełnieniu swojego marzenia, przestaje pisać. Być może to wpływ grupy Króliczków, dziewczyn trzymających się razem, które wyraźnie dają Sam znać, że jest poza nawiasem. Jednak tak naprawdę to wymówka, zaś twórcza blokada wynika raczej z wewnętrznych ograniczeń. Dziewczyna pogrąża się zatem w świecie książek i wyobraźni, pisanie odkładając na bliżej nieokreśloną przyszłość.

Jedyną jej przyjaciółką jest Ava, również studentka, a przy okazji głos rozsądku. Znakomicie się z Samanthą uzupełniają i obie gardzą grupami w stylu Króliczków, pozbawionych własnej tożsamości. Kilka dziewczyn, spotykających się, toczących przeintelektualizowane dyskusje o niczym i starających się wyróżnić z otoczenia i zapewnić sobie różnego rodzaju doznania i bodźce, a przy tym nieznośnie bogatych utracjuszek, to zdecydowanie nie jest towarzystwo dla Samanthy. A przynajmniej do czasu, kiedy otrzymuje zaproszenie do Sprośnego Salonu, na dziwny i pełen wyzwań i absolutnej szczerości oraz alkoholu wieczór. Mimo niechęci Avy, przyjmuje to zaproszenie, rozpoczynając swego rodzaju grę i nieustannie przekraczając granicę pomiędzy tym, co realne, a tym, co utkane przez rozbuchaną wyobraźnię.

Co tak naprawdę oznacza bycie Króliczkiem? Jak daleko dziewczyny są w stanie się posunąć? Czy tak naprawdę ich towarzystwo jest korzystne dla Samanthy? Przekonamy się o tym dzięki książce pt. „Króliczek”, autorstwa Mony Awad. O opublikowanej nakładem Wydawnictwa Poznańskiego książce zrobiło się w ostatnich tygodniach niezwykle głośno, a to za sprawą jej wyjątkowości ocierającej się o absurd. To jedna z tych książek, które można kochać lub nienawidzić, które czytamy z zapartym tchem, lub całkowicie odrzucamy. Przyznam, iż stopień odrealnienia, jaki został zaprezentowany w książce mnie zupełnie nie pasuje. Już początek książki mnie zniechęcił, później było już tylko gorzej. Prosta, a jednocześnie niezmiernie zawikłana fabuła przypomina przeintelektualizowane dzieło Króliczków, powstałe pod wpływem -być może pod wpływem uniesienia, ale tak naprawdę lektury ta wiedza zupełnie nie ułatwia. W rezultacie, choć można książkę zaliczyć do powieści obyczajowych, to tak naprawdę nie wiemy, co tak naprawdę czytamy.

Oczywiście postępowanie Samanthy łatwo jest wytłumaczyć, wszak człowiek jest zwierzęciem stadnym i tak naprawdę potrzebuje akceptacji grupy. Tak naprawdę jednak nie o fabułę czy bohaterów tu chodzi, ale o sposób prowadzenia narracji, która przypomina zbiór przypadkowych słów, ledwie zachowujących sens, a już na pewno niezbyt spójnych. Zmęczyła mnie ta lektura okrutnie i chyba nawet dla Warren, z niekonwencjonalnym podejściem do wszystkiego, nie jestem w stanie się do niej przekonać.

Dołączyłam do Króliczków 🐰

Gdybyście się zastanawiali co to w ogóle jest, to wiele nie mogę wam powiedzieć, bo to tajemnica… ale ogólnie jest to grupa złożona z kilku dziewczyn z moich studiów. I dzisiaj wieczorem idę na pierwsze warsztaty. Mam jakieś dziwne obawy, ale może po prostu intuicja się myli

~

Dam Wam znać później jak było

Wasza Samantha 🐰

____

Określę moje odczucia co do tej książki po prostu idealnym cytatem właśnie z tej książki:

„Zawsze kiedy czytam jedną z nowelek Victorii, czuję się arcygłupia, ponieważ z trudem ogarniam ich sens. A potem się obwiniam. Wydaje mi się, Kiro, że to zbyt genialne, abyś zdołała to ogarnąć. Na pewno coś ci umknęło. Mimo że zawsze odzywa się cichy głosik, który powtarza: „Co to w ogóle, [motyla nóżka], jest? To nie ma sensu. To jest wyzywające i celowo mętne i nikt poza Victorią nigdy tego nie zrozumie”.

Dla mnie ta książka jest jak nowelki Victorii 😅

Cała koncepcja ciekawa i oryginalna. Ja jednak nie do końca pojęłam o co dokładnie chodzi w tej historii… co w końcu jest, lub było prawdą, a co fikcją. Na koniec czułam się po prostu za głupia na tą książkę.

„Króliczek” to ciągła dezorientacja, zagubienie.

Sama nie wiem czy ją polecam czy nie. Tym razem nie potrafię wam doradzić. Po prostu musielibyście sprawdzić sami.

~

sylwiaczyta

"Bunny" autorstwa Mona Awad to jedna z tych książek, które nie pozwalają czytelnikowi zapomnieć o sobie. To hipnotyzujący, surrealistyczny thriller psychologiczny, który bawi, szokuje i zmusza do myślenia, jednocześnie wciągając w swoją nieprzewidywalną fabułę.

Główną bohaterką jest Samantha, studentka na prestiżowej uczelni artystycznej. Kiedy pozna grupę swoich koleżanek z roku, zdrożenie uczestniczy w ich dziwacznych i ekskluzywnych spotkaniach, określanych mianem "Kroliczków".

Króliczki to zamknięte towarzystwo, które wydaje się być łącznikiem między rzeczywistością a jakimś odrealnionym światem. Awad zręcznie balansuje na granicy tego, co jest realne, a co wydaje się zmysłowym koszmarem. Doskonale rysuje psychologiczny portret swoich postaci, a w szczególności Samanthy. To bohaterka, której marzenia, obawy i wątpliwości sprawiają, że jest niezwykle realistyczna pomimo surrealistycznego tła opowieści. Jej rozwijająca się przyjaźń z Króliczkami i jej stopniowe zagłębianie się w ich tajemniczy świat są fascynujące i przerażające.

Największą siłą tej książki jest zdolność Awad do tworzenia atmosfery. Sposób, w jaki opisuje długie, niezrozumiałe dialogi Króliczków i groteskowe sceny, które rozgrywają się w ich towarzystwie, sprawia, że czytelnik nie może się oderwać.

Dziwna, ale niezwykle wciągająca! Ja bardzo polecam!

„Króliczek” to historia Samantha, która nie za bardzo lubi towarzystwo ludzi. W szczególności grupki bogatych dziewczyn, które nazywają się Króliczkami. Nie izoluje się jednak od wszystkich. Ma jedną przyjaciółkę, Avę. Niestety, ale ją porzuca, kiedy dostaje zaproszenie od Króliczków. Samantha zmienia swoje poglądy i coraz bardziej wsiąka w świat w którym granica rzeczywistości i absurdu zaczyna zanikać. Nie wiadomo co jest jawą a co snem.

Muszę przyznać, że jeszcze nie czytałam tak dziwnej książki. Nie potrafiłam za bardzo się w niej odnaleźć. Miałam wrażenie, że jest w niej wiele chaosu. Nie potrafiłabym zaprzyjaźnić się z Sam. Autorka pokazała nam z jakimi problemami dziewczyna zmaga się. Głównie ze samotnością. Przedstawiła jej życie przed wkroczeniem do Króliczków i po. Czuć tutaj mrok i niepokój. Książka ta przypomina bardzo „Alicje w Krainie czarów”, ale z elementami horroru. Czy takie połączenie jest dobre? Nie wiem. Musicie sami sięgnąć po tej tytuł i przekonać się.

Mnie książka nie oczarowała. Myślę, że należy do tych, które albo się polubi albo nie. Jest specyficzna i oryginalna i to jest jak najbardziej na plus. Ale trzeba również poczuć to co zostało w niej opowiedziane. A ja nie poczułam. Jestem ciekawa Waszych opinii.

Do lektury zachęciła mnie ciekawa okładka. Chociaż wiem, że się w ten sposób książki nie ocenia, to jednak grafika przyciąga uwagę. To opowieść o wycofanej dziewczynie, która zaczęła się konfrontować z grupą króliczków, która miała zupełnie inny system wartości. Z ciekawością obserwowałam, jak główna bohaterka zmienia się pod ich wpływem.