Król bezmiarów. Księga Całości. Tom 2

Zaczynam doceniać kunszt Feliksa Kresa. Nie ma połączenia z pierwszą częścią. Występują w niej zupełnie inni bohaterowie. Zaczynała się w ten sposób, że zastanawiałam się, czy czytać dalej. Znienawidziłam bohaterów - piratów. Powiedziałabym więcej, obdarzyłam ich pogardą. Z całego serca życzyłam im śmierci...i na szczęście moje życzenia się spełniły i zaczęła się główna przygoda. Nadal bohaterowie nie wzbudzali we mnie zbytniej sympatii, ale...przynajmniej szacunek, czy niechętny podziw. Zaczynałam kibicować głównej bohaterce...ją nawet polubiłam.

Ogromny szacunek dla Kresa za obdarcie piratów z romantycznej otoczki i pokazanie prawdziwej ich natury — rozbójników morza, morderców, złodziei, handlarzy niewolników. "Król bezmiarów" dla mnie jest dużo lepsza od pierwszego tomu. Postaci o wiele bardziej złożone. Granica między tymi szlachetnymi i złymi, nie taka oczywista. Pokazanie, że dobrzy ludzie potrafią czynić okrutne i złe czyny, a złym zdarza się czynić rzeczy dobre.

Tą książką Feliks Kres mnie nie uwiódł. Najpierw wzbudził we mnie ambiwalentne uczucia. Znienawidziłam bohaterów i podziwiałam złamanie schematu szlachetnego pirata. Potem sprawił, że popłynęłam w świat Szereru i bezmiar mórz i nie chciałam przybijać do portu realnego, codziennego świata.

Polecam tę książkę z całego serca.

„Król Bezmiarów” to druga część „Księgi Całości”, lecz ja czytałem ją dopiero po obydwu częściach „Grombelardzkiej legendy”, czyli po tomie trzecim i czwartym. I cieszę się z tego, ale o powodach wspomnę potem. Po okładce i opisie spodziewałem się, że będzie to przygodowa historia o przygodach awanturniczego kapitana statku pirackiego. Początkowo właśnie na to się zapowiadała, lecz z czasem fabuła zaczęła mnie zaskakiwać, przez co pierwsza część powieści była dla mnie nieco dziwna, przez kolejne zmiany. Z czasem jednak wciągnąłem się w książkę, a fabuła coraz bardziej mi się podobała. Nie spodziewałem się jednak tylu intryg i działań na lądzie. Zabrakło mi trochę wielkich bitew morskich, których było w toku akcji niewiele.

Ciężko wyróżnić głównego bohatera tej powieści, więc łatwiej stwierdzić, że jest ich cała grupa. Większość postaci jest ciekawa, choć niekoniecznie można je lubić. Co ważne i typowe dla Feliksa W. Kresa, bohaterowie nie są czarno-biali. Każdy ma w sobie dobro i zło, nie ma ludzi krystalicznie czystych, jak i typowych czarnych charakterów. Każda z postaci ma swoje zalety i wady, nawet jeśli bliżej jej do pozytywnego charakteru, to ma na swoim koncie niecne uczynki. Co do fabuły, ciężko mi o niej pisać. Jest bardzo dynamiczna, ale i skomplikowana. Tak naprawdę co rozdział może zmienić się wątek lub punkt widzenia, przez co czasem można się pogubić. W dalszych częściach tekstu wszystko się jednak wyjaśnia i całość nabiera sensu.

Na koniec chcę wyjaśnić, dlaczego cieszę się, że czytałem tom drugi po części trzeciej i czwartej. Otóż, w toku fabuły pojawiają się nawiązania do postaci z „Grombelardzkiej legendy”, które bardzo przypadły mi do gustu, dzięki temu, że znałem bohaterów, których dotyczyły. Podobały mi się także nawiązania do realnego świata, których kilka wyłapałem, na przykład do polskich powstań narodowych czy Leonarda da Vinci.

Mam nadzieję, że autor w tym cyklu wróci, bądź przynajmniej wspomni o wątkach czy postaciach z „Króla Bezmiarów”, gdyż uważam, że można jeszcze coś dodać o ich przyszłości. Jestem ciekaw kolejnych tomów, gdyż „Księga Całości” stopniowo pnie się w górę w rankingu moich ulubionych serii fantasy.

Więcej recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje

Zapraszamy do kolejnej, tym razem naprawdę wielkiej przygody wchodzącej w skład ,,Księgi Całości’’. Dziś bowiem przedstawiamy Wam ,,Króla Bezmiarów’’ – pełną intryg i przemocy piracką przygodę, w której jedno wydarzenie zadecydowało o losach tysięcy istnień.

,,Król Bezmiarów’’ ponownie zaprasza nas do wykreowanego przez Kresa świata, rządzonego przez dwie siły – Szerń i Aler, jednak stanowi zupełnie nową przygodę i rozdział w kartach ,,Księgi Całości’’. Spotykamy tu zupełnie nowych bohaterów, sama historia również ma zupełnie inny charakter. Z walk na granicy zostajemy bowiem przeniesieni w sam środek morskiej przygody – piracki świat, liczne opisy żeglugi, morskie potyczki, a także wyprawy po magiczne artefakty – to tylko część tego co czeka czytelników na kartach książki.

Trzeba przyznać, że ,,Król Bezmiarów’’ to książka, która zaskakuje swoim rozmachem – zarówno pod względem opisów świata przedstawionego, ilości bohaterów, gdzie każdemu poświęcono odpowiednią dozę uwagi, jak i objętości. To naprawdę długa i obszerna przygoda, licząca sobie nieco ponad siedemset stron. Jest to przy tym jedna z tych książek, które mimo swojej długości czyta się bardzo szybko i z prawdziwą przyjemnością, przez co nawet się nie obejrzymy a już będziemy zbliżać się do finału historii.

Warto jednak mieć na uwadze, że to jedna z tych opowieści, które potrzebują czasu by nabrać rozpędu, a tempo akcji bywa nieco nierówne. Ci którzy mają za sobą przygodę z ,,Północną granicą’’ wiedzą iż autor przykuwa dużą uwagę do opisów swojego świata, rządzących nim sił i zwyczajów. Nie inaczej jest i tym razem – co rzutuje nieco na tempo akcji, ale jednocześnie jest jedną z cech charakterystycznych tej serii, za którą albo się ją pokocha, albo znienawidzi. Mnie osobiście sprawiało przyjemność zagłębianie się w tak bogaty i zróżnicowany świat.

,,Król Bezmiarów’’ to zdecydowanie jedna z tych kontynuacji, które przebijają swojego poprzednika. Zapewniam Was jednak, że Feliks W. Kres nie pokazał w tym tomie jeszcze pełni swoich umiejętności. Dlatego gorąco zachęcam do kontynuowania przygody z ,,Księgą Całości’’ i mam nadzieję, że wraz ze mną wybierzecie się na wyprawę po grombelardzkich górach, których szczyty będziemy zdobywać w kolejnym tomie.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

Po stosunkowo krótkiej Północnej granicy, Król bezmiarów od razu przykuwa oko swoją objętością. Książka liczy bowiem 700 stron, a więc jest dwa razy dłuższa niż pierwszy tom. W powieści przenosimy się na dalekie południe, na liczne wyspy na Bezmiarze, które będziemy mieli okazję lepiej poznać. Jak się zatem łatwo domyślić, jest to historia w dużej mierze o piratach, morskich bitwach i potyczkach, choć nie tylko. Pojawiają się nowi bohaterowie, których lepiej lub gorzej będziemy mieli okazję poznać, jak również Przeklęte Przedmioty owiane wieloma tajemnicami i domysłami.

Z początku historia wydaje się być stosunkowo prosta i nieskomplikowana, ale szybko to się zmienia. Trzeba uważnie czytać, kojarzyć fakty i wydarzenia, aby w pełni zrozumieć opisywane wydarzenia. Ponadto, w tym tomie autor bardzo wiele opowiada na temat swojego świata, Szerni, Pasm, Przeklętych Przedmiotach i wielu innych kwestiach. Autor pokazuje kolejny wycinek swojego świata, który od samego początku jest bardzo dobrze wykreowany, a każda przekazywana informacja ma swój cel i zadanie, nie jest rzucona tylko ot tak sobie. W stosunku do Północnej granicy nie ma też tak dużo długich opisów, w których autor wyjaśnia wiele rzeczy, ponieważ najczęściej ma to miejsce w trakcie rozmów z bohaterami, co mnie bardzo cieszy. Po lekturze drugiego tomu jestem jeszcze bardziej zaintrygowany jak dalej potoczą się wydarzenia w świecie wykreowanym przez Feliksa W. Kresa.

Król Bezmiarów jest to bardzo dobry tom z cyklu Księga Całości. Tym razem autor zabiera czytelnika na dalekie południe i na liczne wyspy na Bezmiarze. Dużo się dzieje, trzeba uważnie czytać i kojarzyć fakty, ale w zamian książka oferuję udaną lekturę.

CAŁOŚĆ SIĘ ROZKRĘCA

„Król Bezmiarów” powraca w nowej odsłonie. Kultowa książka Feliksa W. Kresa (czy jak kto woli Witolda Chmieleckiego, bo tak brzmi jego właściwe nazwisko) doczekała się właśnie reedycji, kontynuując cykl „Księga Całości”. I jeśli podobał się Wam pierwszy tom, po drugi koniecznie powinniście sięgnąć, bo w dobrym stylu rozwija całość, trzymając poziom poprzednika.

Kapitan Rapista, pirat zwany Demonem Walki, regularnie organizuje łapanki na ludzi. W wyniku jednej z nich trafia do niego młoda dziewczyna, schwytana w osadzie garyjskich rybaków. Problem jest z nią taki, że ze względu na swój stan, nie nadaje się do sprzedaży. Pozostawiona na statku nie ma przed sobą zbyt ciekawej przyszłości. Ale każdy skrywa swoje tajemnice, a los szykuje dla wszystkich nie lada wyzwania…

Chronologia wydawania „Księgi Całości” różni się od chronologii wydarzeń. Cykl zapoczątkowany został w roku 1985 (dwa lata po debiucie Kresa) opowiadaniem „Prawo sępów”, sześć lat później wydanym, jako pierwsza książka z cyklu, a wreszcie przerobionym na część powieści „Grombelardzka legenda” (2000). W roku 1987 zaś Kres stworzył opowiadanie „Demon Walki”, które również zostało przemienione w powieść i w roku 1992 wydane, jako „Król Bezmiarów” właśnie. Wkrótce książka ta została nagrodzona Zajdlem, a potem doczekała się serii wznowień, w tym tego z roku 2000 dla wydawnictwa Mag – poprawionego i dostosowanego do wewnętrznej chronologii cyklu, umiejscawiając jej wydarzenia po akcji wydanej po raz pierwszy w 1995 roku „Północnej granicy”.

I właśnie, jako drugi tom „Księgi Całości” rzecz powróciła właśnie na polski rynek. Kolejne części, jak i wreszcie wielki finał planowane są na najbliższy czas. A jeśli ktoś lubi rodzimą prozę fantastyczną, a fantasy w szczególności (w końcu cykl ten należy do prekursorów tego gatunku na rodzimym gruncie), powinien ten cykl poznać. Z jednej strony dla znaczenia cyklu dla nadwiślańskiej literatury fantastycznej, z drugiej, dlatego, że to dobra lektura. Wybitna? Nie, bo dość prosta, lekka i stricte rozrywkowa, choć jednocześnie stawiająca na mocne, brutalne akcenty, ale udana. Najlepiej świadczy o tym fakt, że nie cierpię literatury marynistycznej w jakiejkolwiek formie, a jednak ten tom, mocno przecież w ten nurt wpisany, nie odrzucił mnie od siebie.

Jest tu akcja, czasem jest też chaos, ale na szczęście Kres lepiej rozbudowuje swoją opowieść. To, co w poprzednim tomie było zarysowane, zyskuje tu konkretny kontekst, bohaterowie stają się lepiej nakreśleni (nie ma tu do końca dobrych ani złych, wszyscy są typami, których trudno polubić), świat ciekawszy i wreszcie czuje się jego wielkość, a przygody, czasem lepsze, czasem gorsze, mają swój urok. Dodajcie do tego dobre wydanie, uzupełnione o wpadające w oko ilustracje Przemysława Truścinskiego i dostaniecie dobrą książkę. Nie dla każdego, ale fanom fantastyki wartą polecenia.