Krew Wilka. Dzieci Starych Bogów

Trzeci i zarazem ostatni tom serii “Dzieci Starych Bogów”

Aine i Bertram po raz ostatni zmierzą się ze swoim przeznaczeniem, po raz ostatni spróbują umknąć śmierci, po raz ostatni się rozdzielą, by znaleźć się w innym czasie i innym miejscu…

Bohaterowie wymęczeni i wyniszczeni powoli kończą swoją podróż po Kerhalorze. Jarly coraz mocniej zaciska pętlę intryg, wabi do siebie niczego nie świadomych Bertrama i jego kompanie, gdy zdaje im się, że mogą odnaleźć Wilgę wpadają w łapy tego, który pragnie boskości, władzy i chaosu. W tym samym czasie Aine po raz wtóry wkracza do Lasu Śpiących. To dzięki podróży przez Lai Silnem, ma szansę dostać się do Cathbada i uzyskać odpowiedzi, których szuka od czasu masakry w Nomander, tylko czy te odpowiedzi będą w jakikolwiek sposób satysfakcjonujące i pomocne?

Nie wiem czy znacie Agę, ja trochę tak 😁 więc na myśl o zakończeniu trylogii, czułam strach. I nie chodzi o to, że w serii autorki krew leje się litrami a flaczki zostają owinięte wokół ofiar. Bałam się bo wiedziałam, że Agnieszka szykuje zakończenie z przytupem, że śmierć, która od dawna towarzyszyła bohaterom w końcu wyciągnie po nich łapy. Czy to się stało? Czy świat Kerhalory dostanie szczęśliwe zakończenie?

W sumie czasem nawet śmierć może okazać się wybawieniem, a nie przerażającym końcem.

To pierwsza seria, którą przeczytałam, i można ją podciągnąć gatunkowo pod horror i która zrobiła na mnie tak duże i dobre wrażenie. Sposób w jaki pisze autorka jest wręcz niesamowity, trochę czarnego humoru, przerażający i obrzydliwych scen, ale i emocji, które gdy złapią czytelnika w swoje szpony nie wypuszczają ani na minutę. Choć teoretycznie to koniec przygód młodego Armina i Wartówny to coś czuję, że Aga da nam kiedyś całkiem przyjemny i krwawy powrót do Kerhalory 😁

Skończyłam czytać serię Dzieci Starych Bogów autorstwa @[Adres usunięty]_autorka. Ostatni tom Krew Wilka czytałam bardzo długo chłonąć każde słowo i rozkoszując się niesamowitym przedstawieniem jakie zaserwowała nam autorka. Wszystko się tu wyjaśniło i poznałam odpowiedzi na moje pytania, buzujące w mojej głowie od pierwszej części.

W finałowym tomie dzieje się naprawdę dużo autorka najlepsze zostawiła sobie na koniec. Ta część to przysłowiowa wisienka na torcie.

Cała książka jest naprawdę bardzo emocjonalna. Na końcu płakałam jak dziecko i choć tak naprawdę końcówka nie była jakoś mega wzruszająca to emocje uszły ze mnie niczym powietrze z dziurawego balonu. Jest tam wiele momentów w których można płakać bać się czy porostu współczuć. Podoba mi się, że autorka nie bała się podjąć drastycznych rozwiązań. Nie powiem o co chodzi ponieważ nie chcę nikomu spoilerować. 

Książka momentami jest bardzo brutalna krwawa nawet mogłabym powiedzieć trochę poryta. Ale to w dobrym tego słowa znaczeniu. Poryta i okrutna ale na taki sposób, że chce się jej więcej i więcej. Pomimo tego, że zdajemy sobie sprawę, że to jest złe to i tak chcemy czytać dalej. 

Dzięki autorce przekonałam się do takiej głębszej fantastyki bez wątku romantycznego. Choć uważam, że scena z poprzedniego tomu w której Aine tańczy z Bartmanem ma w sobie więcej erotyzmu niż nie jedna scena w wielkim romansie. 

Jest to dużo poważniejszy gatunek bardziej angażujący, wymagające ale niezwykle ciekawy i wciągający. 

Żałuję tylko jednego, że nie zrobiłam rereadu pierwszych dwóch tomów i nie przeczytałam tego w całości tak aby mieć wszystkie informacje na bieżąco. Ta książka pozostanie ze mną na długo cały ta seria jest wspaniała. Gorąco polecam wszystkim tym którzy kochają taką mocniejszą fantastykę. Z pewnością kiedyś jeszcze do niej wrócę bo jest warta uwagi.

Wiecie, ja to w ogóle podziwiam autorkę za tak liczną mnogość wątków, które spamiętała i opisała tak, że po wprowadzeniu i rozwinięciu, nastąpiło zakończenie każdego z nich. Ile tu postaci, to głowa mała. Każda z nich czymś się wyróżnia, każda wprowadza swoją osobą inny wątek, inny klimat. Czytałam dwie wcześniejsze części i z ręką na sercu zaznaczam, że ta była nie tyle najlepsza, bo każda była wyjątkowa, tylko może najszybsza i najmocniej rozwinięta. Tu działo się najwięcej, pod najmocniejszym i najkrwawszym naciskiem. Wielka chwała jej za wstęp, naprowadzenie o wcześniejszych tomach i rozpiska dat których wydarzenia były istotne dla treści. Rozdziały niby były długie, ale to za sprawą mnogości wydarzeń i opisów niepokoju, nadejścia czegoś, czego się nie spodziewamy, ale wiemy, że coś się wydarzy. Wątki nie tylko tyczyły się akcji, ale i życia prywatnego postaci. Nawet niekiedy przyznają nam się do najbardziej osobistych wyznań. Trudno powiedzieć co chcą w ten sposób pokazać, bo na pewno nie uległość i niemoc. Może bardziej twardość i upór w dążeniu do celu. By za wiele wam nie zdradzać, bo nie każdy czytał dwie wcześniejsze części, dodam tylko, że postacie, które znaliśmy wcześniej zdejmą swoje maski i zobaczymy ich takich jakimi byli naprawdę. W sumie i świat w którym żyli, ich priorytety, które wyznawali, pragnienia do których dążyli, zrobią sobie fikołka. Autorka dobrze podkreśliła tutaj wartość zbyt wielkiego zaufania. Nigdy bowiem nie wolno mieć go w pełni nawet do najlepszego przyjaciela, a co dopiero do wroga. Demony tutaj częściej dochodzą do głosu, jakby oplatają tych, którzy wcześniej się ukrywali. Pokazały, że zawsze widziały wszystkich, nawet tych ukrytych, tylko wcześniej nie nadeszła ich kolej. W tej części pełno wylanych zdziwień i brudnej krwi. Trup goni trupa i zawsze jest jakiś powód, by o tym porozmawiać. Postacie są ciekawe dlaczego ktoś zginął, a tym samym dają nam odpowiedzi na majaczące nam w głowie pytania. Oj było bardzo ostro. Mam nadzieję, że szybko zapomnę tą historię i będę mogła kiedyś przeczytać ją jeszcze raz:-)

Fantasy to nie tylko uniwersa pełne świetlistych wróżek, przystojnych fae czy goblinów kopiących złoto. To też mroczne, fascynujące i niebezpieczne światy, w których dobro ściera się ze złem, miecze uderzają o siebie mocno, a trup ściele się gęsto. Czy tak jest w przypadku serii o "dzieciach starych bogów" Agnieszki Mieli? Rzecz jasna!

Uplotła autorka powieść wieńczącą serię i starła swoich bohaterów z okrutnym i nieuniknionym przeznaczeniem, które kiedyś ktoś dla nich zaplanował. Nie oszczędzała ich wcale i wiodła tą trudną ścieżką, doświadczając ich raz po raz solidnie, ale ciesząc za to czytelnicze oko. Nie ma tu bowiem cukierkowatości i przaśnej miłości, ale jest za to siermiężna i solidnie skonstruowana walka, pyszne przepychanki słowne i opisy tak soczyste, że gardło ściska ten ogrom "cudownej" potworności.

I niech nie zwiedzie Was ta przepięknie wydana seria książek, które mogą wskazywać na lekką i niemal baśniową opowieść. To nie bajka na dobranoc, a cymes wśród książek fantastycznych, który aż rwie się do tego, by jakiś mądry scenarzysta nakłonił jakiegoś producenta na film czy serial. Wspaniale by się to oglądało!

Książka ukwiecona jest intrygami niczym na dworze Stanisława Augusta, knowania plączą fabułę, kierują ją pozornie w drugą stronę, po to by zmylić czytelnika i ostatecznie uderzyć z zimną precyzją w zupełnie nieosłonięte miejsce. Ta "surowizna", przez niektórych odbierana za brak ogłady i kultury w książce, jest potrzebna. Pozwala na wyrobienie sobie zdania o tym, że polskie fantasy może być doskonałe w każdym względzie i nie trzeba go porównywać z zagranicznymi twórcami.

To nie jest łatwa lektura z baśniowymi postaciami i lekko romantycznymi wątkami, których teraz pełno na księgarskich półkach. Jest to opowieść intensywna, dobrze przemyślana, brutalna, ale wykwintna. I wyląduje sobie na półce koło J. R. R. Martina, bo tak!

Długo przeszło nam czekać na kontynuację losów bohaterów wykreowanych przez Agnieszkę Miele, ale czas ten był obfity w pozytywną niecierpliwość, która przez "Krew Wilka" w pełni została nam wynagrodzona.

Seria autorki bardzo miło mnie zaskoczyła już za sprawą pierwszego tomu, który okazał się naprawdę ciekawie poprowadzoną fantastyką. Z przyjemnością więc kontynuuję swoją przygodę i czytam o losach bohaterów, którzy w zaskakujący sposób podbili moje serce. Nigdy nie byłam wielką fanką tego gatunku a jednak prozę Agnieszki Mieli darzę ogromną sympatią i polecam ją każdemu, bez względu na literackie upodobania, ponieważ autorka fantastycznie radzi sobie z prowadzoną fabułą i wykorzystuje swój potencjał. Prowadzi nas przez opowieść z lekkością i dużą plastycznością, kreuje świat przedstawiony pełen własnych zasad i wartości moralnych uderzających w społeczeństwo a także buduje fascynujące opisy czy nawet przyciąga uwagę dynamicznymi dialogami. Tym samym otrzymujemy naprawdę dopracowaną historię, która utrzymuje wysoki poziom na przestrzeni wszystkich trzech tomów.

Przenosimy się do Kerhalory, ziem pogrążonych w mroku. Karmazynowe Bractwo posłuszne woli Jarlego realizuje plan pozwalający przyspieszyć moment uwolnienia Fenira a wszyscy doskonale wiedzą jak tragicznie może się to zakończyć. Aine i Bertram będą musieli podjąć ostateczną misję, by wypełnić przeznaczenie Starych Bogów. Nie czas na ucieczkę, gdy podjęte decyzje niosą ze sobą tak duże konsekwencje. Obydwoje nie spodziewają się wyzwań czekających na ich drodze oraz wiszącej w powietrzu tragedii.

Jeśli sądziliście, że dwa poprzednie tomy były fascynujące – jestem pewna, że część trzecia pozytywnie Was zaskoczy. Wydaje się, że na ponad 500 stronach autorka napisała nową historię, która tylko w pewien sposób sięga do tego co wydarzyło się wcześniej. Bohaterowie dojrzewają na naszych oczach, zmieniają się pod wpływem podjętych decyzji i kształtują swoje charaktery na nowo, by udowodnić nam z jak wielką determinacją walczą o osiągnięcie celu. Czytamy o poszukiwaniu własnego miejsca w świecie, o walce z demonami kryjącymi się w naszych umysłach a także o wypełnianiu przeznaczenia które nie pyta nas o to czy mamy ochotę albo odwagę z nim walczyć. Dzieje są wiele, akcja goni akcję a kolejne motywy przeplatają się w spójną całość, która fascynuje od pierwszej do ostatniej strony.

Polska fantastyka zasługuje na uznanie, gdy zabiera się za nią autor tak dobry jak Agnieszka Miela. "Krew Wilka" pokazuje jej wielki talent oraz nieograniczoną wyobraźnię, która przelana na karty powieści pozwala nam odgrywać w naszej wyobraźni wspaniałe sceny. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że przed nami seria niepozorna a jednak każda kolejna strona utwierdza nas w przekonaniu, że autorka wymyka się wszelkim schematom i buduje własną, indywidualną opowieść, w której wszystko może się wydarzyć. Zachęcam zatem do lektury i przeżycia na własnej skórze przygody mrocznej, niebezpiecznej i angażującej na całego.