Krew nas połączy

"Krew nas połączy" autorstwa Łukasza Damaziaka to debiutancka powieść, która wyróżnia się w tłumie literatury młodzieżowej fantastycznej. Książka zaprasza czytelników

do świata nieśmiertelnych istot, magicznych przygód i zawiłych relacji między głównymi bohaterami.

Fabuła skupia się wokół Nicholasa, nieśmiertelnego poszukującego swojego zaginionego brata bliźniaka, Adama. Nicholas trafia do tajemniczego miasteczka, gdzie poznaje Taylora, chłopaka z jego snów.

Rozwijająca się relacja między nimi oraz nieoczekiwane wydarzenia stawiają bohaterów w niebezpiecznych sytuacjach, odsłaniając tajemnice przeszłości

i niezwykłe moce.

Jednym z mocnych punktów książki są wyraziste postacie,

które są głęboko skonstruowane i różnorodne. Czytelnik ma okazję utożsamić się z bohaterami i odczuwać razem z nimi emocje, które towarzyszą trudnym decyzjom i wydarzeniom. Szybkie tempo akcji i dynamiczny rozwój wydarzeń sprawiają,

że trudno oderwać się od lektury.

Damaziak udanie tworzy atmosferę tajemniczości i napięcia,

Ci co sprawia, że czytelnik czuje się wciągnięty w świat przedstawiony

Podsumowując, "Krew nas połączy" to pełna emocji i przygód powieść, która zachęca do zgłębiania tajemnic nieśmiertelności, magii i niezwykłych relacji. Dla miłośników literatury fantastycznej,

Ta książka stanowi świetną propozycję do odkrywania nowych światów i bohaterów.

✨🦇Krew nas połączy to historia, na której premierę naprawdę czekałam. Po przeczytaniu prologu na instagramie autora odczucia miałam naprawdę pozytywne — dużo się tam działo, tekst miał fajne tempo i kończył się fajnym zawieszeniem akcji. Wobec tego nie jest wielce odkrywczym, jeżeli powiem że do premiery odliczałam dni a jak w końcu kurier przyniósł mi paczkę - to dosłownie sie na tą historię rzuciłam. Problem w tym, że po przeczytaniu całości czuję rozczarowanie.

✨🦇Zacznijmy od tego co mi się podobało - czyli pomysł wyjściowy. Mamy dwóch przeklętych braci, którzy toczą między sobą specyficzną grę od zarania dziejów. Jeden z nich w końcu wyraźnie zmęczony pościgiem za swoim bliźniakiem postanawia zacząć żyć. Zostawić nienawiść, która toczy go od zawsze i skupić się na tu i teraz. Nicolas, bo o nim tutaj mowa ma niestety poza tym jeszcze jeden problem, który nie daje mu spokoju — w snach nawiedza go wizja pewnego mężczyzny. A specyficzne przyciąganie, które odczuwa do obiektu swoich wizji nie daje mu odpocząć ani na chwilę. Nic więc dziwnego, że pewnego dnia wiedziony owym przyciąganiem przyjeżdża do pewnego małego miasteczka a tam w jedynej kawiarni w okolicy spotyka obiekt swoich sennych westchnień. Pozwólcie, że w temacie opisu fabuły nie powiem nic więcej - bo zwyczajnie nie chcę psuć lektury innym, którzy zdecydują się po tą historię sięgnąć.

✨🦇Akcja książki dzieje się w 2012 roku - z tego powodu już na samym początku stwierdziłam, że właśnie w tym kluczu spróbuję przeczytać tą historię. Oczekiwałam więc czegoś lekkiego, miejscami dowcipnego innymi dramatycznego, ale cały czas trzymającego się jakichś zasad, reguł świata przedstawionego. Miałam nadzieję że również ze strony rozwoju postaci, tego jak owe rozbudowują swoje wzajemne relacje — dostanę coś na miarę lekkiego romanansu z wątkiem urbanfantasy. Niestety w zamian dostałam historię, która, w moim odczuciu, nie przeszła korekty, ma w sobie kilka błędów stricte technicznych a budowa relacji głównych bohaterów przebiega zdecydowanie zbyt szybko. I pozwólcie proszę że krótko wyjaśnię dlaczego tak uważam:

- RELACJE: - czyli coś, co zabolało mnie tutaj najbardziej. Nicholas i Talyor wdają się w romans nie wiedzą na swój temat absolutnie nic. Panowie poznają się jednego wieczoru - następnego są już na randce, by kolejnego dnia ze sobą zamieszkać. Okej tutaj pewnie odezwie się grono osób, które stwierdzi, że w życiu też czasami nawiązujemy naprawdę dynamiczne romanse — ale proszę, pomyślcie przez pięć minut. Chcielibyście zamieszkać z kimś kogo znacie nawet nie tydzień? Oczywiście przez cały tekst czytamy o zdziwieniu postaci jak gwałtowne i burzliwe uczucie ich połączyło ale.. ale do diabła! Nawet czytając to w konwencji powieści 2012 roku. Kiedy symbol tamtych czasów Edward pokochał swoją Bellę to wiedział chociaż jaki kwiatek lubi. W tym wypadku niestety nie dostaliśmy nawet tego. Ta dwójka nie zamieniła ze sobą nawet czterech zdań złożonych, by za chwilę już się całować, następnego dnia razem mieszkać — by kolejnego rozmyślać o przeznaczeniu które ich połączyło. Dlaczego, naprawdę, dlaczego nie poświęciliśmy więcej czasu, by relacje tej dwójki jakkolwiek uwiarygodnić?

- TECHNIKALIA/STYL: - mimo że żadnym filologiem nie jestem trafiłam na kilka rzeczy w tekście których wyjaśnić sobie zwyczajnie nie potrafię. Raz — książka przez całą swoją zawartość nie umiała się zdecydować, w jaki sposób przedstawiać mi myśli bohaterów. Jednego razu był to po prostu tekst napisany kursywą innym razem mieścił się w cudzysłów. Nie wiem, czy was to zraża czy nie — mnie to wielokrotnie wybijało z imersji. Kolejną sprawą jest odmiana imion bohaterów. Kiedy sięgamy po imiona pochodzenia zagranicznego naprawdę fajnie jest wybrać jeden typ odmiany którego się trzymamy - tutaj niestety to też się nie udało. Warto wspomnieć niestety też o stylistyce utworu - w tekście widać dużo powtórzeń, ale to umiem sobie wytłumaczyć faktem, że autor jeszcze nie wyrobił sobie warsztatu.

✨🦇Wszyscy wiemy, że recenzje jakiegokolwiek produktu są zawsze subiektywne — lwia część recenzji zależna jest od odczuć odbiorcy. Dlatego tak bardzo mi przykro, że tą historię otwiera jedna z gorszych scen seksu, jaką czytałam. I NIE - nie chodzi tutaj o to, że jest homoseksualna (każdy, kto czyta kawkę wie że przerobiłam naprawdę sporo mlm) chodzi o styl w jakim została napisana. Jak bardzo jest kanciasta, z jednej strony siląc się na przedmiotowość aktu ze strony Nicholasa z drugiej na siłę ocenzurowana. Wiecie co to przypominało? Trochę lizanie cukierka przez papierek. Rozumiem, że tekst musiał zostać ugrzeczniony z powodu chęci trafienia do targetu 16+ z drugie strony czy nie byłoby prościej zwyczajnie uderzyć w dorosłego odbiorcę? Nie da się zjeść ciastka i mieć ciastko kochani.

Podsumowując - widać że KNP to debiut. Przed autorem jeszcze sporo pracy nad jego warsztatem. Z drugiej strony widać, że na samym początku tej historii był bardzo fajny pomysł warty dalszego rozwijania. Czy przeczytam kolejną książkę Łukasza? Ciężko mi to ocenić. Ale jestem pewna tego, że będę obserwować jego poczynania. Bo naprawdę wierzę, że po podciągnięciu warsztatu i większym skupieniu się na myśli, że emocje i zachowania bohaterów muszą zawsze wynikać z CZEGOŚ może być w tym uniwersum naprawdę fajnie.

„Krew nas połączy” Nicholas za cel obrał sobie zniszczenie swojego brata bliźniaka, którego szuka już od blisko wieku. Przeszłość ich podzieliła i Nick chce się odpłacić za wszystko bratu. Poszukiwania brata, odpuszcza w momencie, kiedy trafia do miasta, gdzie poznaje chłopaka ze swoich snów. Wtedy w najmniej oczekiwanym momencie wydarzenia zaczynają biec jak oszalałe.

Czytając tę książkę mogłam na bierząco dzielić się swoimi odczuciami/uwagami z autorem. Pierwszą rzeczą jaka była dla mnie na początku minusem, a potem ją zrozumiałam był rozwój relacji między Nickiem, a Taylorem. Dla mnie działo się to za szybko, wolę jak relacje między bohaterami, którzy się poznają idą wolniej.

Autor jednak specjalnie postanowił tak szybko rozwinąć relację pomiędzy dwoma głównymi bohaterami, aby móc przejść do dalszej akcji. Następnie Taylor, który był niesamowicie wyrozumiały i niemal magiczny świat, o którym nie wiedział przyjmował ze spokojem.

Jednak i tutaj było to w zamyśla autora i wszystko wyjaśnia się w dalszych losach książki. Okazało się, że rzeczy, które na początku mi przeszkadzały były zrobione z zamysłem i wyjaśnione.

Czytając debiuty podchodzę do nich inaczej niż do pozostałych książek. Autorowi daję duży margines błędu i przymykam oko na niektóre rzeczy. Tutaj też tak było, podeszłam do tej książki z wyrozumieniem, że jest to pierwsza książka Łukasza i nie ma on jeszcze warsztatu pisarskiego, ale za to ma głowę pełną ciekawych historii, którymi chce się podzielić. Uważam, że jest to dobry debiut, który nie jest idealny, ale sama historia bawi. Z chęcią sięgnę po kolejny tom, aby zobaczyć jak rozwinie się historia i sam styl pisania autora.