Krawcowe z Auschwitz. Prawdziwa historia kobiet, które szyły, żeby przetrwać

„Prawdziwa historia kobiet, które szyły, żeby przetrwać”.

Nie ma to jak świadomie pozamiatać swoje emocje. Książka poszargała mnie, wymiętoliła i pogruchotała postrzeganie człowieczeństwa. Niby wiedziałam o tym wszystkim, czytałam wielokrotnie wspomnienia z obozów koncentracyjnych. Jednak kolejny raz nie doceniłam ogromu bestialstwa, zła i potworności, jakich dopuszcza się człowiek względem drugiego człowieka. Umyślnie zastosowałam czas teraźniejszy. Z bólem podchodzę do informacji, że to wszystko nadal się dzieje, trwa, i chociaż ukryte gdzieś na obrzeżach istnienia, nadal jeden chce być panem nad innym. Kieruje się siłą i pragnieniem posiadania. Władza i pieniądze, a historia nic nie uczy; my nie wyciągamy wniosków z przeszłości, powielając popełnione błędy; może jedynie je, modyfikując dla aktualnych potrzeb i zgodnie z rozwojem cywilizacyjnym.

Moda - jak mawiał mój dziadek „jak cię widzą, tak cię piszą”.

Nieważne, gdzie i jak żyjesz zawsze chcesz się podobać, zamaskować defekty, podkreślić zalety wyglądu. Dlaczego miały się tego wyrzec kobiety nazistów? Odmawiać sobie pięknych, modnych strojów. Krawcy, sami wpadali w ich ręce. Przecież w większości wywodzili się z narodu tępionego przez faszystowskie idee. Bo przecież oni nie robili nic złego, wykonywali rozkazy. Nie będę pisała ludzie; jakoś mi to nie pasuje.

Zatem w czasie szaleństwa śmierci, w samym piekle bólu powstaje szwalnia, gdzie kobiety projektują i szyją modne ubrania, nie tylko dla żon oficerów SS, aby uniknąć komór gazowych. Powołuje ją do istnienia żona komendanta obozu - Hedwig Höss.

Brutalny obraz praw rządzących tym miejscem, obcesowość zachowań. Po przekroczeniu bramy ze słynnym napisem ludzkie odruchy, przyzwoitość i sentymentalizm zostają za drutami, po stronie względnej wolności.

Bardzo poruszająca książka, sugestywna. Mówiąca o życiu i śmierci. Cierpieniu.

A tłem są ubrania, fatałaszki. Ogromny przemysł ubraniowy. W tym wszystkim zręczne ręce krawcowych, ich pomysłowość, talent, niekiedy spryt i odwaga.

Zachęcam do przeczytania, jednocześnie zaznaczam, że nie jest to delikatna opowieść.

„ Moda jest najsilniejszą i jedyną władzą. ” - A Hitler

Książka „ Krawcowe z Auschwitz ” była przeze mnie bardzo wyczekiwana, gdyż o tych kobietach napisano dotąd niewiele. Z racji tego, że interesuję się tematyką obozową, wiedziałam, że ta pozycja nie może mnie ominąć. Historię krawcowych, do niedawna nieznaną, postanowiła opisać brytyjska historyczka i pisarka, Lucy Adlington, inspirując się relacjami kobiet - krawcowych i ich rodzin.

„ Elitary salon krawiecki ” w Auschwitz. Tak nazywano obozową pracownię, gdzie 25 kobiet w białych chustkach na głowach, z igłami w dłoniach, szyło, by przetrwać obozowe piekło. Pośród furkotu maszyn do szycia nawiązywały przyjaźnie, rozmawiały, śmiały się, ale snuły też plany stawienia czynnego oporu.

Zakład krawiecki został założony przez żonę komendanta obozu, Hedwig Höss. Ubiór miał dla nazistów ogromne znaczenie. Był przykładem wzmocnienia nazistowskiej dumy oraz czerpania zysków w celu wspierania wojny. W dużej mierze moda w Auschwitz powstawała ze skradzionego dobytku uwięzionych.

Lucy Adlington dotarła do ostatniej żyjącej krawcowej, ( która zmarła w lutym ub.r. ) Brachy Kochút. 98 - letnia wtedy staruszka zgodziła się opowiedzieć swoją historię, jak i historię kobiet, z którymi pracowała. To była niezwykle ciekawa i inspirująca relacja. Duch koleżeństwa jaki łączył krawcowe był niesamowity. Ta książka to własnie opis losów i przeżyć tych kobiet, poparty świadectwami i wspomnieniami, wzbogacony o informacje z archiwów i ilustracje. Na końcu znajdziemy obszerną bibliografię, z której autorka korzystała. Muszę również wspomnieć o jej świetnym stylu pisania, który chwycił mnie za serce.

Ilekroć sięgam po literaturę obozową, towarzyszą mi wtedy bardzo trudne emocje. Jest we mnie wewnętrzna niezgoda i bunt w stosunku do tego, jak człowiek człowiekowi mógł zgotować taki los. Uważam jednak, że o tak odważnych postaciach trzeba czytać i mówić, aby pamięć o nich nie wygasła.

Polecam tę książkę każdemu. Jedna z lepszych o tematyce obozowej, jaką miałam możliwość przeczytać. Niezwykle inspirująca, rzetelna, niosąca ze sobą, mimo trudnej tematyki, nadzieję. Historia o kobietach, które szyły, aby przeżyć.

Sentymentalne podróże klasycznie rozpoczynam z literaturą nad wyraz konkretną. Nie tyle drastyczną co dobitną i przejmująca. Książka Lucy Adlington skłania do refleksji nad ludzką egzystencją, bo nic tak nie łączy ludzi jak cierpienie. Krawcowe w pocie czoła zręcznie szyły i projektowały ubrania dla kobiet z najwyższych sfer. Przemysł modowy w elitarnym salonie krawieckim tętnił życiem, podczas obok tuż obok odbywały się ludzkie dramaty. Dzięki temu miejscu wiele dziewczyn uniknęło śmierci od zagazowania. Ale także dzięki niemu żony essesmanów paradowały w najpiękniejszych kreacjach. Czy czuły na nich oddech śmierci? Szycie dawało nadzieję na to, że nadejdzie lepsze jutro i uda się przeżyć ten koszmar. Każda kobieta przedstawiona na kartach tej książki jest wyjątkowa. Ich odwaga, poświęcenie i odpowiedzialność...

"Krawcowe z Auschwitz" są wyrazem szacunku dla kobiet, o których historia zapomniała. Autorka zająwszy się tym tematem spędziła wiele czasu na gromadzeniu potrzebnych danych do stworzenia książki. Cała bibliografia jest nad wyraz imponująca. Jestem zdumiona i szczerze podziwiam jej zaangażowanie w ten temat. Książka zasługuje na to, by o niej wspominać jak najwięcej. Dlatego bardzo polecam.

Brytyjska historyczka i pisarka Lucy Adlington opisała historie młodych więźniarek Auschwitz-Birkenau. Kobiety, aby uniknąć śmierci, pracowały w „elitarnym salonie krawieckim”, czyli obozowej pracowni założonej przez żonę komendanta obozu Hedwig Hoss. Szyjąc modne ubrania dla nazistów, mogły uniknąć śmierci.

Praca ta nie była ukierunkowana tylko na potrzeby oficerów SS. Kobiety realizowały zamówienia dla żon oficerów, a szykowne stroje przygotowywane były również dla elit z Berlina. Pracownicami szwalni były młode, wykwalifikowane Żydówki. Ich praca była jedyną szansą na ocalenie.

Nie ukrywam, że historia opisana przez Lucy Adlington mocno mną wstrząsnęła. Świadomość, że człowiek czerpał korzyści z nieszczęścia drugiego człowieka, jest przejmująca. Nie ukrywam, że historia ta wywołała we mnie silne emocje. Jest to dla mnie niezrozumiałe! Nieakceptowalne! Myśl, że w czasach, w których więźniowie Auschwitz każdego dnia bali się o swoje życie, ich oprawcy „martwili” się jak szykownie się ubrać. I aby swym ubiorem zrobić efekt WOW, wykorzystywali drugiego człowieka. To niewiarygodne, wręcz rozrywające moje emocje na drobne kawałki. Czytałem wiele książek ukazujących historię obozowe. Ta opisana przez brytyjską pisarkę mocno mną wstrząsnęła.

Bez wątpienia autorka, w przygotowaniu tej książki wykonała kawał solidnej pracy. Liczne ilustracje oraz przypisy świadczą o tym, że książka ta jest wiarygodnym dokumentem, a brytyjska historyczka zadbała o każdy szczegół przedstawionej historii.

Lucy Adlington spotkała się z Panią Brachą Kohut, jedną z krawcowych z Auschwitz. Kobieta opowiedziała historię swoją oraz wielu innych kobiet, które wraz z nią pracowały w „elitarnym salonie krawieckim”. Nie ukrywam, że nie miałem świadomości o istnieniu takiego miejsca w Auschwitz. Dlatego też podziękowania należą się autorce książki.

Brytyjska pisarka ukazała historię, którą warto poznać. Historię, która wstrząsnęła mną do głębi. Ukazała podłość człowieka. Człowieka jako istoty, który sięgnął dna. A Wy koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Zdecydowanie polecam – lektura obowiązkowa!

Książka „Krawcowe z Auschwitz” ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i Ska

Zakład krawiecki "elitarny salon" został założony przez żonę komendanta obozu, Hedwig Höss. I choć mogłoby się wydawać, że w tamtych trudnych czasach ubiór nie miał znaczenia, ta książka pokazuje, jak bardzo to myślenie jest błędne. Ubiór dla nazistów był symbolem władzy, nazistowskiej dumy i niejako czerpania zysków z wojny, bowiem moda w Auschwitz w dużej mierze opierała się na skradzionym dobytku więźniów.

Lucy Adlington postanowiła spotkać się z ostatnią żyjącą krawcową, Brachy Kochút. To ta kobieta opowiedziała historię swoją, jak i towarzyszących jej w niedoli kobiet, z którymi pracowała. Pani Brachy opowiedziała o sobie i przyjaciółkach, dzięki którym przeżyła. Łączyła je niezwykła relacja. Książka to nic innego jak zapis przeżyć tych kobiet, wzbogacony o liczne ilustracje. Na jej końcu znajduje się bibliografia, ukazująca źródła, które były potrzebne Autorce do napisania książki.

Uważam, że, choć literatura ta jest trudna, trzeba głośno mówić o tak odważnych postaciach jak pani Brachy Kochút, aby pamięć o nich trwała wiecznie.