Komiksy są super! Zabawy nie z tej ziemi. Diabełki. Tom 1

Tytułowe Diabełki to nikt inny jak Nina i Tomek. Ciągle rozrabiające rodzeństwo, prześcigające się w pomysłach jak uprzykrzyć życie wszystkim dookoła. Szczególnie upodobali sobie oni jednak dokuczanie sobie nawzajem. Ich głowy są pełne szalonych planów, tym samym przyprawiając dorosłych o nerwicę. Oni jednak tego kompletnie nie dostrzegają i starają się wyciąć sobie jakiś zwariowany numer.

Powyższy krótki opis dość dosadnie pokazuje, z jakiego typu treścią czytelnik będzie miał do czynienia, sięgając po album Diabełki #1: Zabawy nie z tej ziemi. Komiks ten to nic innego jak zbiór epizodycznych humorystycznych historyjek, których motywem przewodnim są rozrabiające dzieciaki i ich szalone pomysły. Scenarzysta Olivier Dutto sięga tutaj po tematykę i humor, która najbardziej przekona do siebie te osoby, które posiadają rodzeństwo. Większość ukazanych tutaj przygód jest oczywiście mocno przerysowana, ale dość dobrze oddaje „klimat” panujący w niejednej rodzinie.

Pod względem ogólnej struktury dzieła, komiksowi nie można niczego zarzucić. Żywiołowi bohaterowie są naprawdę mocno wyraziści i dobrze zapadają w pamięć. Humor jest prosty i powinien rozbawić każdego (od dziecka po rodzica). Całość czyta się więc z niekłamaną przyjemnością. Brakuje tutaj jednak tego „czegoś”, co mogłoby bardziej wyróżnić tytuł z grona konkurencji. W ramach serii Komiksy są super zostało wydane wiele podobnych tytułów, które oferują równie zabawne treści. Trudno jest więc polecić konkretną pozycję komuś, kto szuka czegoś lekkiego, łatwego i humorystycznego (chyba że posiada rodzeństwo i lubi się z nim droczyć).

Najmniejszych uwag nie można mieć do oprawy graficznej. Cartoonowy i mocno kolorowy styl rysunków przyciąga wzrok odbiorcy i doskonale uzupełnia humorystyczną warstwę komiksu. Mocno uwagę zwraca zwłaszcza ekspresja młodych bohaterów, po których na przykład doskonale widać, że wpadli na nowy „szatański plan”.

JAK TITEUF

Kiedy lata temu przeczytałem pierwsze przygody Titeufa drukowane na polskim rynku najpierw w magazynie „Świat Komiksu”, a potem w wydaniach albumowych, byłem zaskoczony. Oczywiście jak najbardziej pozytywnie. Te historie były takie niegrzeczne, takie pomysłowe, czasem niesmaczne, a jednocześnie urocze. Od tamtej pory trafiałem na wiele podobnych, ale jednak nie takich serii, a teraz dołączyły do nich „Diabełki”, chyba najbardziej titeufowa seria, jaką czytałem. I po prostu kawał bardzo dobrego komiksu komediowego dla całej rodziny.

Nina i Tomek to rodzeństwo. Psotne rodzeństwo. Rodzeństwo rozrabiające. No po prostu małe diabełki, diabły niemal, z którymi ciężko jest wytrzymać. Psocą co chwila, co chwila w coś się pakują, do tego celem ich „zabaw” są nie tylko inni, ale i oni sami nawzajem. To właściwie swoi najwięksi wrogowie. Jak więc przetrwać w ich towarzystwie?

Dzieci nie są grzeczne. Bywają, ale nie są i wie o tym każdy, kto miał z nimi do czynienia. Nie chcę się nad tym zbytnio rozwodzić, bo to nie miejsce na to, wszystko jednak prowadzi do jednego – dzieci nie lubią także przesadnie ugrzecznionych historii, a dobrzy autorzy o tym wiedzą. Dlatego też jest tyle serii z niegrzecznymi bohaterami: w literaturze mamy np. „Mikołajka” czy „Dziennik Cwaniaczka”, w mangach znajdziemy „Yotsubę!&” i „Dr. Slumpa”, a w komiksach europejskich oprócz wspomnianego „Titeufa” [Adres usunięty]. „Kida Paddle”, „Ariola” czy „Sisters”. A „Diabełki” to znakomita kontynuacja tego trendu.

Co tu jest znakomitego? Podstawą całości jest humor. Jednostronicowe humorystyczne komiksy, które mają za zadanie zarówno rozśmieszyć nas, jak i jednocześnie pokazać coś, wytknąć czy obśmiać w satyryczny sposób. I dokładnie to robią. Fabuła skupia się na dziecięcych perypetiach – perypetiach codziennych, ukazujących w krzywym zwierciadle sytuacje, które pewnie znacie z domu. A są to perypetie niegrzeczne, pełne psot i rozrabiania, z humorem czasem może i niewyszukanym, ale wciąż odpowiednim dla dzieci.

Jeśli chodzi o szatę graficzną, to właśnie na tym polu „Diabełki” najmocniej przypominają „Titeufa”. Podobna kreska, podobna mimika, podobna ekspresja. Rysunki są proste, nawet bardzo, kolorowe, ale jest w nich coś, co ujmuje. Jak i ujmuje ogół tego, co prezentuje nam tutaj twórca, który jednocześnie nie zapomina, że całość powinna mieć też wymiar dydaktyczny. I to najlepiej taki, podany z nonszalancją, ale bez nachalności.

Ja ze swej strony polecam, bo „Diabełki” są tego warte. Kolejna dobra europejska seria na polskim rynku. Sporo ich już mamy, to prawda, ale tytuły takie, jak ten, chce się poznawać.