Ice Cream Man. Tom 2

Drugi tom komiksu, który serwuje emocjonalny rollercoaster, by finalnie uciąć wszystko w niespodziewanym momencie, pozostawiając czytelnika w ciszy i z ciszą.

Ta odsłona serii jest chyba jeszcze bardziej surrealistyczna, a horror codzienności ma jeszcze mocniejszy wydźwięk. Tutaj nie znajdziemy potworów w ich horrorowe odsłonie, bo za potwora robi tutaj człowiek wraz z całą gamą trudnych emocji i uczuć, bo znajdziemy tu depresje, samotność, skrywane leki i taką bezsilność wywołaną życiowym zagubieniem. Lodowy demon powraca z kolejnymi historiami, które pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego, aż do końca albumy, gdy wszystko się spaja i daje obraz kompletny.

Album ma to do siebie, że daleko mu to klasycznej sztampy, ponieważ są tutaj historie w różnych odsłonach, od przejmujących monologów, niemal manifestów, czasem kadry bez słów przekazują historię i niezmiennie jest dziwnie, przejmująco i melancholijnie.


Jak na horror to ten komiks zupełnie nie straszy, on bardziej niepokoi za sprawą prowokujących pytań, które wywołują daleko posunięty dyskomfort. To wszystko za sprawą tego, że pytania są niezwykle aktualne, bo pojawiają się tematy żałoby, kryzysu egzystencjonalnego, uzależnień, czy emocjonalnej pustki, która skrywa się za słynnym american dream.

Album za sprawą eksperymentalnej formy jest dość wymagający i wymaga pewnej otwartości na nowe koncepcje, jednak w tym literacki chaosie i niepodpowiedzeniu jest sens.

W warstwie graficznej uderzający jest pewien dualizm, ponieważ z jednej strony wszystko jest pozornie zwyczajne i nienadnaturalne zarazem. Na wielkie uznanie zasługuje mimika bohaterów, która często wyraża więcej niż tysiąc słów.

Ice Cream Man jest niczym senna halucynacja zmieniająca się w koszmarne wizje, które przerażają i hipnotyzują zarazem. Trudno jednoznacznie ocenić ten album, ponieważ emocje, które wywołuje wymagają spokojnego uporządkowania po skończeniu albumu. Beż wątpienia komiks ambitny, a fabularnie gorzki i niepokojący.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Każdy, kto sięga po ten tytuł i ma już trochę lat na karku, z pewnością odniesie wrażenie obcowania z czymś na kształt nowoczesnego serialu Opowieści z krypty. Lektura drugiego tomu tylko podsyca to uczucie i potęguje przekonanie, że autorzy tworzyli swoje dzieło w dość mocnym transie wywołanym pewnymi „zakazanymi substancjami” (co zdecydowanie nie jest wadą komiksu).

Maxwell Prince nie boi się traktować medium komiksowego jako narzędzia do eksperymentów literackich, gdzie pewne narzucone ograniczenia formy rodzą niesamowitą kreatywność. Recenzja komiksu nie może więc ograniczyć się tylko do oceny fabuły i kreski. O wiele bardziej kluczowe jest tu bowiem to, w jaki sposób historie te zostały opowiedziane i jak wpływają na samego czytelnika.

W przeciwieństwie do wielu współczesnych horrorów ten tom nie polega wyłącznie na szoku. Owszem, są tu sceny brutalne i niekomfortowe. Jednak prawdziwy niepokój rodzi się z poczucia bezsensu i arbitralności losu. Bohaterowie nie mają wpływu na to, co ich spotyka. Decyzje nie prowadzą zaś do ocalenia, lecz do innej wersji tragedii. Jest to więc horror egzystencjalny, który bardziej przypomina literacką groteskę niż klasyczny slasher.

Ogromną siłę tego dzieła, jest odwaga scenarzysty do zabawy formą. Eksperymentalność albumu Ice Cream Man tom 2 sięga szczytu w historii „Wykręcone neapolitańskie”. Prince decyduje się na niemal całkowite wyciszenie dialogów, pozwalając, by to obraz i kolor prowadziły narrację. Podział strony na trzy poziome pasy, z których każdy reprezentuje inną wersję wydarzeń zależną od podjętej decyzji, to zabieg genialny w swej prostocie. Pokazuje on bezlitosny nihilizm świata przedstawionego. Niezależnie od tego, którą drogą pójdzie bohater, wynik zawsze jest zabarwiony tragizmem, melancholią lub czystym horrorem.

Jeśli chodzi o postacie, to tytułowy sprzedawca lodów nadal pozostaje zagadką. Czasem jest jedynie tłem, czasem narratorem, a czasem inicjatorem wydarzeń. W drugim tomie jego obecność staje się bardziej namacalna, choć wciąż nie otrzymujemy jasnych odpowiedzi. Pojawia się też potencjalny antagonista, tajemniczy mężczyzna w kapeluszu, sugerujący nadchodzącą konfrontację.

Problem w tym, że rozwój głównego wątku jest minimalny. Jeśli ktoś oczekuje wyraźnego postępu fabularnego, może poczuć rozczarowanie. Seria zdaje się bardziej zainteresowana eksplorowaniem formy i tematu niż budowaniem linearnej historii. Dla jednych to wada, dla innych świadomy wybór artystyczny...