Kolory ognia. Dzieci katastrofy. Tom 2

Tego francuskiego pisarza kojarzyłam do tej pory z dobrymi historiami kryminalnymi, dlatego też bez wahania sięgnęłam i po tę pozycję. Nieoczekiwanie dostałam zupełnie nie to, czego się spodziewałam.

1927 rok. Paryż opłakuje zmarłego, wpływowego bankiera i milionera, Marcela Péricourta. Jego finansowe imperium miał w przyszłości przejąć wnuk Paul, tyle że w dniu śmierci dziadka chłopiec ma dopiero siedem lat, na dodatek w dniu pogrzebu dochodzi do tragicznego w skutkach wypadku.

W wyniku intryg osób zarządzających firmą, rodziny i przyjaciół, córka Marcela, Madeleine, zostaje bankrutem. Musi zmierzyć się z niegodziwością, chciwością, wszędobylską korupcją i niezdrowymi ambicjami osób, które ją otaczają. Będzie musiała wykorzystać całą inteligencję, determinację i spryt, by przetrwać i odbudować to co utraciła. I obmyśli iście makiaweliczny plan, by dokonać zemsty.

Ta książka była dla mnie totalną niespodzianką i ogromnym zaskoczeniem, przede wszystkim wyraźnie odczułam inspirację twórczością Aleksandra Dumasa.

Począwszy od stylu i języka, który świetnie oddawał klimat tamtych lat, po poruszane tematy, nie pomijając spraw społecznych i politycznych. Autor wykazał się szczególnym poczuciem humoru, podszytym ironią i sarkazmem, a którego zupełnie się tutaj nie spodziewałam. Czasem lekki i niefrasobliwy ton, zupełnie nie pasował do opisu niezwykle bolesnych i tragicznych wydarzeń.

Dostajemy obraz Francji targanej wichrami historii i widmem zbliżającej się wojny, a na jej tle ukazano szereg misternie utkanych postaci, targanych ludzkimi namiętnościami, którym nieobce są najniższe z uczuć takich jak podłość, chciwość, chore ambicje czy zazdrość. To cała plejada niezwykle wyrazistych, różnorakich charakterów uwikłanych w niekończące się intrygi. Chyba nigdy nie spotkałam się z takim egotyzmem, bezdusznością i tak bolesną zdradą.

"Kolory ognia" zapewniły mi wiele emocji i okazały się niezapomnianą przygodą, choć nie jest to literatura, po którą zwykłam sięgać. To monumentalna powieść obyczajowa z pewną dozą dramatu, gdzie ważną rolę odgrywają nastroje społeczno - polityczne.

Premiera 14/10/2020

Tak, polecam Wam tą książkę, bo jest ona naprawdę znakomita. Są dwie główne zalety tej książki. Pierwsza zaleta to historia. Kocham książki, które nawiązują do starszych czasów. Druga zaleta to kobieta. W czasach, kiedy kobiety nie miały nic do powiedzenia znajduje się taka oto osoba, która chce działać i pokazać, że i ona potrafi. Za to właśnie pokochałem bohaterką. Nie poddawała się, chociaż w świecie zdominowanym przez mężczyzn nie było jej łatwo. Polecam wszystkim tą książkę, bo jest to naprawdę fantastyczne dzieło literackie. Do tego cała fabuła jest naprawdę porywające. Bardzo dobra książka.

Choć przez wiele lat miała wszystko, dziś los rzuca jej kłody pod nogi zadziwiająco często. Z wielkiej dziedziczki stała się wielką biedaczką. Ale duże straty wywołują w człowieku jeszcze większy ogień i chęć do walki. A ona dopiero zaczyna swoja bitwę.

“Kolory ognia” to historia bardzo burzliwa i przewrotna. Pełna emocji, zwrotów akcji, zaskakująca za sprawą wykorzystania w ciekawy sposób popularnych tematów. To połączenie kwestii codziennie zyskujących aprobatę czytelników, ale tak, by całość nabrała charakteru i wyrazu. Tak pokrótce można by opisać najnowszą powieść Pierra Lemaitre. Moim zdaniem takie podsumowanie nasuwa na myśl interesującą, dojrzałą i trafiającą w serce powieść obyczajową, która przypadnie do gustu nawet najbardziej wymagającym czytelniczkom. Właśnie tak odebrałam ją ja.

Tym razem autor zaoferował nam opowieść nieco inną, ale nie gorszą. Późne lata trzydzieste, duże pieniądze, gorące romanse i zawiedzione nadzieje, a to wszystko rozgrywające się w tle powojennej Francji. Taka mieszanka może na czytelniczki zadziałać upajająco, o czym sama się z przyjemnością przekonałam. W swej historii Lemaitre ukazuje nam wzloty i upadki głównej bohaterki, Madeleine, która pokonuje długą drogę, by z zagubionej dziedziczki rodzinnej fortuny stać się aniołem zemsty. I uwierzcie mi, że w tym określeniu wcale nie ma wielkiej przesady, bowiem kobieta jest najlepszym przykładem tego, do czego może doprowadzić rozczarowanie i upokorzenie.

Kolejne rozdziały to urzekające studium ludzkiej psychiki. Autor fantastycznie radzi sobie z pokazaniem, kim w rzeczywistości jesteśmy i jak niskie pobudki często nami kierują. Tak, nami. Bo to powieść jakby o nas wszystkich. Choć pewnie niewielu z nas posiada ogromną fortunę i zostaje oszukanych przez najbliższych, to mimo wszystko realizm tej powieści sprawia, że łatwo się z Madeleine zjednoczyć, zrozumieć jej problemy i liczyć na to, że los jeszcze przyniesie jej coś dobrego.

„Kolory ognia” to historia pełna pasji, gorąca za sprawą namiętności, rozpalająca wyobraźnię przy okazji dużych pieniędzy, wielkich zdrad i niepokojących romansów. Mimo że całość mogłaby wydawać się trochę ograna, to autor wzbogacił ją elementami, które pobudzają zainteresowanie, budują napięcie i pozwalają czytelnikowi bardziej się zaangażować i zbliżyć do bohaterów. Na stronach powieści igrają ze sobą cisza i muzyka, bieda i bogactwo, pragnienie miłości i odrzucenie, piękno i brzydota. Cała ta historia jest wielkim, pełnym emocji kontrastem, a powojenna Francja przedstawia całkiem inne okoliczności i czasy, stanowi wyzwanie zarówno dla autora, jak i dla czytelnika.

Lemaitre przypadł mi do gustu również za sprawą charakterystycznego stylu. Autor nie tylko pisze dobrze. On robi to z lekkością, przekorą, poczuciem humoru, dystansem. Bawi się tym, pozwalając sobie na zwroty do czytelnika i osobiste komentarze. Dzięki temu książka staje się lepsza, zyskuje na wartości.

„Kolory ognia” to wymagająca, ale warta wytrwałości powieść. Nie jest to lektura na jeden wieczór, a raczej dzieło potrzebujące czasu i uwagi, na które zresztą jak najbardziej zasługuje.

Początek XX stulecia. Paryż żyje pogrzebem znanego miliardera, właściciela banku Marcela Péricourta. Całe jego imperium ma przejąć wnuk, Paul. Jednak jedna nieuważna chwila i wszystkie dotychczasowe zamierzenia tracą rację bytu. Wszystko nagle się zmienia, nieodwołalnie. Córka Marcela, Madeleine – w wyniku intryg bliskich rodzinie osób – zostaje na skraju nędzy i upadku. Kobiecie przyzwyczajonej do życia na wysokim poziomie trudno jest się pogodzić z upadkiem. Ale z czasem zaakceptuje swój los i postanowi zemścić się na ludziach, którzy doprowadzili ją do upadku. Będzie bezwzględna i stanowcza, misternie zrealizuje swój plan, którego niejeden strateg chętnie by jej pozazdrościł. Ależ ona ma w sobie upór i waleczność, jakże jest odważna i pewna swoich racji. Niewiele kobiet w literaturze miało taki twardy i męski charakter, jak bohaterka najnowszej powieści Pierra Lemaitre'a.

Kolory ognia w znakomity sposób ukazują nastroje panujące w latach 20 i 30 – tych we Francji, targanej walkami i nierównościami społecznymi. Strajki, bunty i manifestacje i wszystko w obliczu zbliżającej się wojny. Jak wiadomo, na wojnie często jedni się bogacą, a inni tracą. Co cwańsze jednostki wykorzystają każdą chwilę nieuwagi i zbiją wielkie fortuny. Ale też wiadomo, że nie wolno się bogacić na krzywdzie innych osób, sprawiedliwość zawsze zwycięży, wcześniej czy później. Ta historia ukazuje obraz walki samotnej kobiety z ówczesnymi układami i niesprawiedliwościami, z panującą wkoło korupcją i nieuczciwością. Widzimy obraz zdeterminowanej kobiety, która ma zamiar zemścić się ludziach, którzy zniszczyli jej życie, wykorzystali bezpowrotnie i upodlili. Ale ona się nigdy nie poddała, z wielkim pietyzmem i cierpliwością dumnie walczy ze złem i pogardą.

W tej znakomitej lekturze mamy okazję śledzić losy zniszczonej córki bankiera; jej chorego i żyjącego w swoim świecie syna; bankiera – przyjaciela rodziny, który wykorzysta każdą sytuację, aby się wzbogacić; służącą i przyjaciółkę, która tylko czeka na okazję, aby wbić jej nóż w plecy; nauczyciela syna i marnego dziennikarza – którego czyny zasługują na długie lata odosobnienia w więzieniu o zaostrzonym rygorze; wyniosłej śpiewaczki – przyjaciółki syna i gasnącej gwiazdy. Szpaler bohaterów jest wyborny, każdy z nich jest nieodłącznym uzupełnieniem całej, misternie skonstruowanej i niezwykle ciekawej fabuły. Ciągłe i liczne zwroty akcji, zaskakujące i niekończące się intrygi, wyraziści i charakterni bohaterowie, mroczna i intrygująca atmosfera stolicy Francji – to atuty tej pięknej i emocjonalnej historii.

Kolory ognia to powieść o miłości i zdradzie, o egoizmie i zemście, o pogardzie dla drugiego człowieka i chciwości, o ludzkiej pazerności i ogromnej korupcji, o „nadmiernej” dbałości o swój los kosztem innych osób. Ona też nas ostrzega, że nie wolno ufać bezgranicznie najbliższym, od nich się nie spodziewany żadnej krzywdy, ale los potrafi być nieprzewidywalnie przekorny.

Przyznam, że nie mogłam się oderwać od tej lektury, nie wiem co ma w sobie tak magicznego, że ciekawość dalszych losów bohaterów nie pozwalała mi zasnąć. Jeszcze jeden rozdział, i jeden, i nawet nie wiem kiedy, a musiałam się szykować do pracy. Nie zdarza mi się to często, ale jednak takie sytuacje też mnie nie omijają.

Czy polecam tę lekturę? Powiem krótko, jej nie trzeba reklamować, ona jest wartością sama w sobie i jestem przekonana, że większość z was przyznam mi rację. W tej kompilacji thrillera z powieścią obyczajową każdy znajdzie coś dla siebie i pozwoli swoim emocjom na niekończącą się podróż …

Madeline jest córką francuskiego bankiera, którego śmierć opłakiwał cały Paryz. Dziewczyna jest główną spadkobierczynią ogromnej fortuny.. Jednak kiedy jej syn uległ tragicznemu wypadkowi dla kobiety liczy się tylko i wyłącznie zdrowie jej dziecka. Odczytanie testamentu niszczy jej życie, a ci, którzy dotychczas byli jej bliscy stają się największymi wrogami.

Co to była za lektura!

Tak wiele chciałabym wam o niej napisać, a za razem nie potrafię ułożyć sensownego zdania. Musicie mi uwierzyć na słowo, że ta książka jest naprawddę warta przeczytania. Autor stworzył niesamowity obraz XXwiecznego Paryża umieszczając tam idealnie dopracowaną akcję książki.. Książki, która jest jedną z lepszych jakie czytałam w tym roku, a trochę ich było. Niesamowita historia kobiety, która miała wszystko, a za razem straciła wiele. "Kolory ognia" to powieść pełna emocji, gniewu, buntu, przeogromnej siły kobiety, która potrafi wiele udowodnić, a także jest to powieść o przeogromnym talencie.

Zdecydowanie polecam wam tę książkę.