Kolor zemsty

Kto by pomyślał, że jedna fotografia wywoła rodzinne trzęsienie ziemi? Julita próbuje odkryć prawdę ukrytą na archiwalnym zdjęciu, gdzie pewien niemiecki żołnierz siedzi na tle zgrabionego jej rodzinie podczas II Wojny Światowej obrazu. Historia prowadzi dziewczynę do lat 30-tych i 40-tych XX wieku, obozu dla przeciwników władzy, a potem do czasów wojny i okupacji. Czy Julita odkryje rodzinnie tajemnice?

Autorka funduje nam emocjonalny rollercoaster, stawiając swoich bohaterów w sytuacjach, które nie mają prostych rozwiązań. Przez tę powieść się płynie, choć losy bohaterów bywają trudne. Na uwagę zasługuje też finał, który z pewnością nie jest schematyczny i łatwy do przewidzenia. Kolejnym wielkim plusem tej powieści są umiejętnie wyważone proporcje – znajdziemy tu nie tylko wątek rodzinnej tajemnicy czy historyczne tło wydarzeń, ale też autentyczne emocje.

To opowieść o miłości, zdradzie, moralności, odkrywaniu własnych korzeni, ale i o trudzie pokonywania rodzinnych demonów. Autorka z wyczuciem prowadzi przez zakamarki ludzkich decyzji, pokazując, że rzadko bywają czarne lub białe.

Świetna

„Kolory zemsty” Joanna Jax

Julita zbierając materiały do swojej pracy magisterskiej kluczy i drąży tematy zaginionych podczas II wojny dzieł sztuki.

Grabieżę były wtedy na porządku dziennym a dalsze losy eksponatów okazują się być mocno zawiłe.

Gdy trafia na wycinek dziejów swojej własnej rodziny niestrudzenie postanawia odkryć prawdziwą historię. Podejście do całej sytuacji ojca kobiety z jednej strony gasi zapał z drugiej pobudza do działania.

Czy uda się odnaleźć zaginiony obraz ?

Jak wyglądało życie rodziców Julity ?

Gdzie zaczyna się wojna a gdzie kończy ludzkie przerwanie ?

Nie czytałam nigdy nic autorki… i ja się pytam- dlaczego 😩 To wspaniała opowieść o różnych zawiłościach , meandrach serca i wyborach, które definiują nasze życie.

Jest mocno historycznie. Dostajemy dwie linie czasowe. Pierwsza ukazująca początki młodej pary i ich wejscie w dorosłość okraszoną walką na życie i śmierć. Druga, która przybliża zawziętość młodszego pokolenia i ogrom niespodziewanych odkryć.

Świetne ujęcie trudnych ale jakże istotnych wciąż tematów. Miłość i oddanie. Szacunek i szansa. Rozliczanie i analizowanie. Wreszcie spełnienie i ból.

Czytelnik przewraca kartki coraz mocniej wczuwając się w myśli i czyny bohaterów. Przełomowe momenty zatrważają serca a strach wydaje się nie odpuszczać.

Serdecznie polecam. Warto mierzyć się z przeszłością i własnymi obawami. Dla sago siebie.

Warszawa 1965 rok

Julita Stawiszyńska, córka Kajetana Stawiszyńskiego wysoko postawionego w komunistycznej partii, pisze pracę dyplomową o utraconych podczas Drugiej Wojny Światowej znajdujących się w prywatnych zbiorach dobrach kultury. Jej rodzina również została ograbiona z cennej pamiątki po przodkach – „Burzy” Jana Bogumiła Plerscha. Po wiszącym przez lata w ich mieszkaniu w kamienicy obrazie pozostały tylko wspomnienia, podobnie jak po kamienicy, zniszczonej podczas powstania. Do czasu, gdy podczas przeszukiwania archiwów Julita trafia na kopertę ze zdjęciem przedstawiającym wnętrze mieszkania „na ścianie znajdującej się za plecami niemieckiego oficera wisiał bowiem ich obraz. Widać było tylko jego fragment, lecz to wystarczyło, by mogła rozpoznać dzieło Plerscha.” Gdy pyta ojca o zdjęcie, ten odpowiada wymijająco. Julita zaczyna prowadzić prywatne śledztwo, nawet nie podejrzewając, że próbując odnaleźć zaginiony obraz, będzie musiała zmierzyć się z prawdą o swojej rodzinie. Jakie rodzinne tajemnice odkryje Julita i czy uda się odnaleźć „Burzę”?

Lata 30-te i 40te XXw.

Kajetan Stawiszyński, zapalony komunista zostaje osadzony w obozie odosobnienia w Berezie Kartuskiej, do którego trafiali wrogowie sanacji. Współwięźniem w jego celi zostaje prawie 30 lat od niego starszy Romuald Tarkowski, którego Kajetan wiedziony współczuciem często wyręcza w ciężkich pracach. „Kajetan nie czuł się bohaterem, po prostu miał taki odruch, gdy komuś działa się krzywda. Tak został wychowany, a potem ukształtowany przez partię komunistyczną.”

Po opuszczeniu obozu Kajetan, zostaje zaproszony do majątku Tarkowskiego. Podczas pobytu w majątku Tarkowskich, w oko Stawiszyńskiego wpada obraz „Burza” Jana Bogumiła Plerscha – który w ramach wdzięczności za opiekę w obozie zostaje mu podarowany. Poznaje również, Weronikę Lazurek, wychowanicę Jadwigi Tarkowskiej, bratowej Romualda. Choć młodych więcej dzieli niż łączy, chcąca wyrwać się spod kurateli ciotki, Weronika dość szybko zgadza się zostać żoną Kajetana. Po przeprowadzce do Warszawy, w której Weronika ma odziedziczone po rodzicach mieszkanko, Kajetan coraz częściej okazuje swoją zazdrość o żonę.

Po wybuchu wojny, Kajetan dołącza do walczących, podczas gdy Weronika nadal pracuje jako pielęgniarka w szpitalu. Każde z nich będzie musiało podjąć decyzje i działania, które zaważą na ich życiu.

„Kolor zemsty” to kolejna w dorobku autorki powieść historyczna z elementami powieści obyczajowej, tym razem plany czasowe zostały osadzone w czasach sanacji, IIWŚ i PRL.

W tej powieści śledztwo dotyczące zaginionego obrazu przeplata się z wątkami obyczajowymi i rodzinnymi tajemnicami. Autorce udało się oddać grozę obozu odosobnienia, desperacką walkę o przetrwanie w latach wojennych i trudną powojenną rzeczywistość. Choć akcja powieść toczy się na przestrzeni 30 lat, to oscyluje wokół Kajetana, Weroniki i Julity. Muszę przyznać, że wciągnął mnie wątek obyczajowy i rodzinne tajemnice, a wierzcie mi, tych w tej powieści nie brakuje.

Ta powieść budzi całą paletę emocji, od współczucia, przez radości, smutki, po niedowierzanie, do jakich okropności zdolni są ludzie i wściekłość.

Dużym atutem powieści jest kreacja bohaterów, każdy z nich jest wyrazisty, targają nimi namiętności, ideały i emocje, jak każdym z nas. Praktycznie każda z postaci ma swoje rysy, nikt nie jest krystalicznie czysty, wszyscy mają swoje wady, swoje tajemnice.

Autorka w swojej powieści pokazuje, że nie tylko miłość jest w stanie przetrwać wszystko, jest również inne uczucie, które podobno do miłości dzieli tylko cienka linia – nienawiść, a tym przypadku chęć zemsty.

Jeśli lubicie powieści z dobrze zarysowaną warstwą historyczną, wciągającymi tajemnicami, realistycznymi bohaterami i czarujące emocjami, to „Kolor zemsty” jest dla was.

Jest rok 1965. Julita jest w trakcie pisania pracy magisterskiej o zaginionych w czasie wojny dziełach sztuki. Przypadkiem trafia na fotografię, na której widać fragment obrazu, który niegdyś należał do jej rodziny. Co niemiecki żołnierz, który pozuje na znalezionej fotografii, robił w domu rodzinnym Julity? Ta pytanie nie daje dziewczynie spokoju. Jej ojciec wymijająco obchodzi jej pytania na ten temat. Ale Julita się nie poddaje… Czy uda jej się poznać skrywaną przez lata tajemnice? Czy dowie się w końcu, co stało się z jej matką, która zaginęła podczas wojny?

Śledztwo prowadzone przez Julitę przeplata się z losami niejakiej Weroniki. Dziewczyna chce rozpocząć naukę w warszawskiej szkole dla pielęgniarek i poczuć niezależność, jednak ciotka, która ją wychowuje jest surowa i bardzo sprzeciwia się marzeniom młodej dziewczyny. Ale Weronika nie poddaje się tak łatwo i posuwa się do sytuacji, która odmieni jej życie, a jednocześnie dzięki niej będzie mogła w końcu zamieszkać w wyśnionej stolicy. I może wszystko byłoby pięknie, gdyby nie fakt, że pewnego dnia wybucha wojna…

Co łączy Julitę z Weroniką?

Czy Julita odkryje rodzinną tajemnicę i pozna prawdę o mężczyźnie ze znalezionego zdjęcia?

„Kolor zemsty” autorstwa Joanny Jax to historia pełna sekretów, opowiedziana w dwóch liniach czasowych, które dzieli od siebie trzydzieści lat. Odpowiedzi na zadane przez główną bohaterkę pytania tkwią w przeszłości, a dotarcie do nich wcale nie jest takie łatwe. Szczególnie, że jest ktoś, kto nie chce, aby to wszystko wyszło na światło dzienne…

„Kolory zemsty” to opowieść pełna emocji, które oplatają swoimi sidłami czytelnika, który z zapartym tchem śledzi przebieg śledztwa Julity. Kartka po kartce, słowo po słowie uzależnia się od tej historii, w której zemsta ma wiele kolorów.

Bohaterowie są pełni słabości, popełniają wiele błędów. Każdy z nich ma wady. To wszystko sprawia, że są oni prawdziwi i nadają całej historii autentycznych cech.

Śledztwo Julity pokazuje, że dotarcie do prawdy głęboko zakopanej pod gruzami przeszłości może być bolesnym doświadczeniem…

Pierwsze spotkanie z twórczością Joanny Jax uważam za bardzo udane. Jej pióro jest barwne i przyjemne w odbiorze, a cała historia bardzo angażuje czytelnika i pozostawia ślad w sercu.

Polecam 💜

Rok 1965. Julita Stawiszyńska zajmuje się szukaniem informacji o skradzionych podczas II wojny światowej dziełach sztuki. Natrafia w archiwum na list i zdjęcie niemieckiego oficera. Rozpoznaje na fotografii obraz należący do jej rodziny. Ojciec nie chce udzielić jej informacji, a ona czuje, że może w końcu dowie się prawdy, co stało się z jej matką.

Co to była za historia!

Jestem pewna, że zainteresuje każdego czytelnika, nawet jeśli na co dzień nie czyta powieści historycznych. Joanna Jax świetnie wplotła fabularyzowane wątki w tło historyczne, zresztą to one są tutaj najważniejsze.

Przenosząc się do czasów II wojny światowej, możemy poznać młodzieńcze lata ojca Julity oraz jego bojowy charakter. Mężczyzna zakochał się bez pamięci w pięknej kobiecie. Matka Julity była też ambitna, a małżeństwo z Kajetanem sprawiło, że mogła przenieść się do stolicy, chociaż mąż nie był wykształcony i nie miał dużo pieniędzy. To przykład tego, że charakter drugiego człowieka poznajemy dopiero po dłuższym czasie. Dwoje ludzi może być dobrych (posiadając swoje wady), ale to nie oznacza, że są dopasowani i będą spełniać swoje potrzeby. To ciężkie, zwłaszcza jeśli jest się młodym i dopiero z biegiem lat odkrywa się swoje powołanie. Z zapartym tchem śledziłam rozwój wydarzeń. Musiałam dowiedzieć się prawdy.

Nie wiem, jak autorka tego dokonała, ale dosłownie każdy wątek przedstawiony w tej książce ogromnie mnie interesował. Zarówno losy młodego małżeństwa i ich coraz bardziej komplikującej się relacji, jak i akcja z 1965, gdzie Julita mieszka sama ze swoim ojcem i szuka na własną rękę odpowiedzi na pytania, nie wiedząc jeszcze, jak prawda okaże się szokująca.

To przemyślana i dopracowana historia, w której zdarzenia z przeszłości mają wpływ na życie bohaterów w aktualnej linii czasowej. Dawno nie spotkałam powieści, która byłaby tak naładowana prawdziwymi emocjami. Poznacie ludzi, którzy błądzili, kochali i tęsknili. Na dodatek nic tutaj nie jest oczywiste.

GENIALNA książka, od której nie mogłam się oderwać. 💜

Ogromnie Wam ją polecam. 💜

Twórczość Joanny Jax od dawna zajmuje wyjątkowe miejsce w moim czytelniczym sercu. Każda jej powieść przenosi mnie w świat, gdzie historia splata się z emocjami, a losy bohaterów wciągają bez reszty. Autorka potrafi tchnąć życie w opowieści, które zostają w pamięci na długo. "Kolor zemsty" od pierwszych stron oczarował mnie niepowtarzalnym klimatem, znanym z wcześniejszych książek Jax, a jednocześnie zaskoczył świeżym spojrzeniem na wydarzenia i bohaterów. Najbardziej poruszyła mnie historia rodziców Julity Stawiszyńskiej, pełna emocji i pytań. Z każdą stroną pojawiały się nowe tropy, a ja coraz bardziej pragnęłam poznać całą prawdę. Prawda, której szuka Julita, będzie bolesna i kojąca zarazem, przewracając do góry nogami wszystko, co wydawało się pewne. "Kolor zemsty" to powieść wielowątkowa, barwna, bogata w szczegóły historyczne i pełna emocji. Pokazuje, że prawdziwy obraz wydarzeń bywa wielowymiarowy, a przeszłość nigdy nie znika całkowicie. Losy Julity i Weroniki splatają się niezwykle, a tajemnica z minionych lat odsłania kolejne warstwy, trzymając w napięciu do samego końca.

Ta powieść wzbudziła we mnie wiele emocji. Cenię w niej to, że to czytelnik sam decyduje o ocenie postaci, bez presji ze strony autorki. Nie potrafiłam jednak jednoznacznie potępić żadnego bohatera ani w pełni im współczuć. Zaślepienie, nienawiść i obsesyjna miłość popchnęły jednego z nich do podłych czynów wobec wielu osób, a żadna krzywda nie powinna prowadzić do zemsty. Żadne zasady nie usprawiedliwiają złego traktowania innych. Opowieść pokazuje, że nie liczy się wyznanie ani narodowość, lecz człowieczeństwo. Wykorzystywanie władzy, ukrywanie złych uczynków, szantaż i długotrwała zemsta tworzą w tej powieści obraz ludzkich słabości i dramatów.

Uwielbiam sięgać po niebanalne, chwytające za serce powieści obyczajowe, które dopieszczone zostały przeszywającymi historiami z okresu wojny. Gwarantują one niemal zawsze obezwładniającą lekturę, trafiającą do najgłębszych zakamarków czytelniczego serca. Tak było i w tym wypadku, gdzie teraźniejszość przeplata się z wstrząsającą przeszłością, dopełniając całość mrocznymi, rodzinnymi sekretami, które dosłownie spędzają sen z powiek. Pragnienie rozwiązania tajemnicy silnie motywuje do dalszego czytania, a jednak niesie też za sobą mnóstwo obaw. Konsekwencje bowiem mogą okazać się porażające! Bezsprzecznie, Joanna Jax nakreśliła iście hipnotyzującą historię, jaka porusza kwestię mrocznej ludzkiej natury, ale i zarazem dotykającą najczulszej struny powieść o miłości, która nie miała prawa się wydarzyć. Do jakich potwornych czynów jest zdolny zakochany człowiek?

Autorka włada nadzwyczaj przyjemnym, sugestywnym piórem, dzięki czemu kartki same przelatują przez palce, a zafascynowany i zaintrygowany do granic czytelnik chłonie słowa z zapartym tchem. Bezsprzecznie, najwięcej emocji wywołują retrospekcje, ukazujące przeszłość rodziców głównej bohaterki. Nadopiekuńczość, zazdrość i zaborczość ze strony zakochanego Kajetana wzbudza w czytelniku niepokój, a jednak szybko przygniata to brutalna, bolesna tematyka wojenna. Jak się okaże, połączenie tych dwóch tragedii zniszczy życie naprawdę wielu osobom. Czy dramatyczne konsekwencje sięgną nawet przyszłości? Jak mrocznym piętnem została obarczona rodzina Stawiszyńskich?

„Kolor zemsty” to mistrzowskie połączenie znakomitej porcji historii z lawiną skrajnych, obezwładniających emocji, które skruszy wiele czytelniczych serc. Zaskakująca, odurzająca i trzymająca w niemiłosiernym napięciu, dopełniona wspaniałymi kreacjami bohaterów, wewnętrznym mrokiem, ale także nieprawdopodobnymi rodzinnymi sekretami! Gwarantuję, że ta wyjątkowa, przeszywająca opowieść o miłości, zemście oraz wojnie, dotknie Waszej najczulszej struny i zostanie w pamięci na bardzo długo! Prawdziwa uczta literacka, której zakończenie totalnie wbija w fotel! Polecam💜

"Kolor zemsty" to powieść, która magnetyzuje już od pierwszych stron. Joanna Jax z niezwykłą finezją łączy dwie opowieści: współczesną, rozgrywającą się w 1965 roku, gdzie Julita Stawiszyńska podczas pisania pracy magisterskiej o zaginionych dziełach sztuki odkrywa w archiwum rodzinne tajemnice, oraz przedwojenną historię Weroniki Lazurek, uwięzionej między obowiązkiem a marzeniami o wolności.

Czytając, pojawiły się w moich myślach ciche echa pytań - jak często prawda o naszych bliskich okazuje się zupełnie inna niż myśleliśmy? Autorka prowadzi nas przez labirynt sekretów z taką precyzją, że nie sposób oderwać się od książki. Każda odkryta fotografia, każde wymijające spojrzenie ojca Julity buduje napięcie, które dusi niczym ciasny gorset.

Najbardziej porusza sposób, w jaki wojna przekreśla ludzkie plany jednym ruchem. Weronika, marząca o wolności i pracy w szpitalu, wpada w pułapkę małżeństwa z zazdrosnym i osaczającym mężczyznom, a jej wybory rzucają długi cień na przyszłe pokolenia. To opowieść o tym, jak przeszłość nigdy nie pozostaje w przeszłości - zawsze wraca, by rozliczyć swoje rachunki.

Od dawna intrygowała mnie twórczość Joanny Jax - mam szczególną słabość do nastrojowych powieści historycznych, które potrafią przenieść czytelnika w inny czas i miejsce. Szybko wciągnęłam się w przedstawiony bieg zdarzeń, z niecierpliwością odkrywając, jaki charakter będzie miał tytułowy kolor zemsty.

Autorka z niezwykłą dokładnością splata ze sobą dwie ramy czasowe - lata trzydzieste XX wieku oraz rok 1965. Bohaterowie zostali nakreśleni z niezwykłą dbałością o psychologiczny realizm. Szczególnie postać Kajetana, choć toksyczna niczym trucizna, pozostaje spójna i przekonująca - nie dziwię się jego poczynaniom, mimo że budzą one niesmak. Weronika przypadła mi do serca swoją autentycznością, natomiast Julita czasami wywoływała we mnie emocje tak sprzeczne jak wiatr zmieniający kierunek.

Joanna Jax pozwala czytelnikowi wczuć się w ciężar minionych lat i pokazuje, jak wojna odcisnęła swoje piętno na kolejnych pokoleniach niczym blizna, która nigdy do końca się nie zagoi. To również historia o tym, jak silny wpływ na nasze życie i nas samych mają decyzje naszych przodków, o których wiemy tak niewiele.

Autorka uświadamia nas, że przeszłość nie zawsze jest zamkniętą księgą, lecz może okazać się żywym organizmem, który nieustannie kształtuje naszą teraźniejszość. "Kolor zemsty" to książka dla każdego, kto ceni w literaturze głębokie emocje oraz szczegółowo dopracowane tło historyczne.

💜 „𝓚𝓸𝓵𝓸𝓻 𝔃𝓮𝓶𝓼𝓽𝔂” 𝓙𝓸𝓪𝓷𝓷𝓪 𝓙𝓪𝔁 💜

 Rodzinne sekrety, zaginiony obraz i prawda, która zmienia wszystko. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Bardzo lubię sięgać po książki, które są odprężające, a ich treść nie wymaga ode mnie większego skupienia, pozwalając na kilka chwil zapomnieć o jakimkolwiek stresie. Mimo wszystko to jednak książki takie, jak „Kolor zemsty” Joanny Jax są dla mnie zdecydowanie bardziej wyjątkowe, to one mają dla mnie niepodważalnie większe znaczenie niż typowe „odmóżdżacze”. Książki, które zmuszają do przemyśleń, które wymagają od czytelnika większego zaangażowania, które pozostają z nim na długo po odłożeniu lektury na półkę. Autorka zaserwowała nam emocjonującą historię o rodzinnych tajemnicach, zaginionym obrazie i bolesnej przeszłości, która zmusiła bohaterów do trudnych decyzji.

💜 Rok 1965. Poznajemy Julitę, która jest w trakcie pisania swojej pracy magisterskiej. Temat, jaki obrała to dzieła sztuki, które skradziono podczas II wojny światowej. Przeszukając wszelkie archiwa pewnego razu Julita natrafia na zdjęcie oficera SS, na którym dostrzega znajomy obraz. Jak się później okazuje owy obraz należał do rodziny Julity. Idąc tropem zdjęcia, kobieta odkrywa sekrety rodzinne, które na zawsze zmienią jej życie. Naprzemiennie śledzimy również losy Weroniki - dziewczyna mieszka z surową ciotką i jej największym marzeniem jest ucieczka. Udaje się jej to z pomocą pewnego mężczyzny - Kajetana, za którego później wychodzi za mąż. Niestety nie dane im jest nacieszyć się wspólnym życiem, bo wkrótce wybucha wojna. Rozłąka z mężem zmusza ją do głębokiej refleksji nad uczuciami i wyborami, których dokonała. Nie spodziewa się jednak dramatycznych konsekwencji swoich decyzji. 💜

Jestem absolutnie zaskoczona tym, jak bardzo ta historia przypadła mi do gustu i jak łatwo było mi się w niej zatracić. Nie miałam najmniejszego problemu z tym, aby w drobny choć sposób zżyć się z bohaterami czy poczuć wzruszenie w związku z ich niekiedy łamiącą serce historią. Bardzo szybko zatraciłam się w tej opowieści, pochłaniałam rozdziały w ekspresowym tempie, czując oczywiście cudowną, leczniczą magię literatury. Akcja książka została osadzona w dwóch płaszczyznach czasowych, co ja bardzo sobie cenię w książkach. Zwłaszcza te powieści, których rozdziały opisujące przeszłość występują na przemian z teraźniejszością.

Książka wywołała we mnie skrajne emocje i dogłębnie mną poruszyła. Spędziłam z nią cudowne chwile i uroniłam kilka łez. Historia Julity i Weroniki okazała się być wzruszająca i zarazem bardzo bolesna. Na kartach powieści doświadczamy tragizmu bohaterów, ich poczucie straty, a także pogodzenie się z realiami wojennymi.

„Kolor zemsty” to niezwykle poruszająca historia o rodzinnych sekretach, które mają ogromny wpływ na dalsze życie bohaterów. Do bólu prawdziwa opowieść, przedstawia historię, w której odkrycie prawdy doprowadzi do cierpienia, jednak często najlepiej zmierzyć się z bólem, by odzyskać spokój. Ogromnie wam ją polecam❤ Jeśli lubicie książki pełne emocji, to z pewnością zainteresuje was „Kolor zemsty” 💜

Książki autorstwa Joanny Jax już od kilku lat są moimi ulubionymi jeżeli chodzi o literaturę historyczną. Autorka zawsze zaskakuje mnie ciekawą fabułą, świetnie wykreowanymi postaciami, emocjonalnością i wciągającym stylem pisarskim. Dlatego też z niecierpliwością wyczekuję jej kolejnych powieści! Czy i tym razem zostanę mile zaskoczona?

Rok 1965. Młoda studentka Julia Stawiszyńska piszę pracę magisterską na temat zaginionych dzieł sztuki w czasie II wojny światowej. Niespodziewanie natrafia na fotografię niemieckiego żołnierza. Szybko zauważa, że na tym zdjęciu znajduje się fragment obrazu, który zaginął lata temu z jej rodzinnego majątku. Julia za wszelką cenę chce odkryć prawdę, jednak nie wie jak bardzo bolesna się ona okaże…

„Kolor zemsty” Joanny Jax to powieść, od której nie można się oderwać! Jak już wspomniałam zawsze z chęcią sięgam po książki autorki oczekując ciekawych historii. Tak też było i tym razem! Ta historia jest piękna, emocjonalna, wciągająca i wzruszająca. „Kolor zemsty” to książka, która łączy ze sobą literaturę historyczną i obyczajową. Autorka zabiera nas do dwóch światów lat trzydziestych oraz lat sześćdziesiątych XX wieku. Poznajemy historie dwóch kobiet, które łączy skomplikowana historia rodzinna.

W latach sześćdziesiątych poznajemy Julię Stawiszyńską, która pisząc prace magisterską natrafia na zdjęcie gdzie widzi fragment obrazu zaginionego z jej rodzinnego domu. Dziewczyna za wszelką cenę chce się dowiedzieć kim jest żołnierz znajdujący się na fotografii i chce go odnaleźć. Okazuje się, że to zdjęcie doprowadzi Julię do rozwiązania zagadki z przeszłości i dowiedzenia się prawdy o sekretach skrywanych przez ojca.

Natomiast lata trzydzieste dotyczą losów Weroniki Lazurek. Dziewczyna wychowywana jest przez surową ciotkę i marzy o wolności, oraz zostaniu pielęgniarką. Ratunkiem może okazać sie małżeństwo z Kajetanem Stawiszyńskim. Początkowo wszystko zapowiada się pięknie,. Jednak wojna, która wybucha sprawia, że małżonkowie zostają rozdzieleni, a ich uczucie zostaje wystawione na próbę.

Joanna Jax jest dla mnie mistrzynią jeśli chodzi o splatanie wątków! Nic nie dostaniemy tutaj od razu. Wszystkie sekrety i tajemnice są nam stopniowo odsłaniane, co sprawia, że napięcie jest odczuwalne aż do ostatniej strony, a my sami od lektury nie możemy się oderwać. Dodatkowo napięcie podtrzymują motywy takie jak zdrada, lojalność, czy też trudne wybory. Dzięki tej historii zaczynamy rozumieć, że historia naszej rodziny kształtuje naszą tożsamość, co czasem może być bardzo bolesne.

Oczywiście nie mogę tutaj nie wspomnieć o emocjach, które są odczuwalne już od pierwszych stron! Razem z bohaterami przeżywamy momenty radości i smutku. Ponadto autorka wykreowała te postaci w taki sposób iż mamy wrażenie, że one żyją. Każda z nich ma swoje wzloty i upadki, zalety oraz słabości. Dodatkowym atutem tej powieści jest na pewno tło historyczne, które jak zawsze genialnie jest tutaj wkomponowane w fabułę. Świetnie jest oddana tutaj atmosfera przedwojennej Warszawy, okupacji oraz realia lat sześćdziesiątych.

Reasumując, „Kolor zemsty” to powieść, którą z całego serca polecam wszystkim fanom powieści historyczno-obyczajowych. Jednak nie jest to tylko historia o miłości, zdradzie i przeszłości. Ta historia pokazuje nam, że przeszłość nie mija nigdy. Wydarzenia z przeszłości mają ogromny wpływ na teraźniejszość, a skrywane dotychczas tajemnice po ujrzeniu światła dziennego mogą zburzyć nasz bezpieczny azyl. Jeśli cenicie literaturę z genialnymi postaciami, wciągająca fabułą, a także pełna emocji to ta historia będzie dla was idealna! Bardzo serdecznie polecam!

IG: libresunn