Kolęda na cztery ręce

Starość nie musi być w kolorach szarości oraz pod znakiem codziennej nudnej rutyny. Wiele osób w podeszłym wieku zapisuje się do różnych kół, chodzi na uniwersytet trzeciego wieku, czy stara się aktywnie spędzać wolny czas. Ubierają się oni modnie, kolorowo i prowadzą życie towarzyskie korzystając przy tym z różnych restauracji i kawiarni. W ten sposób ich egzystencja daje motywację do tego, by się nie poddawać i czerpać z życia ile się da.

Zarys fabuły

W książce spotykamy Paulinę, która niedawno się rozstała i prowadzi nudne, samotne życie poświęcając się pracy w fundacji. Pewnego razu zgodziła się wyjść na imprezę ze znajomymi, gdzie puściły jej hamulce i pod wpływem dużego upojenia alkoholowego zdemolowała sklep z markową odzieżą. Nigdy wcześniej się tak nie zachowywała, więc tym bardziej groźba kary w postaci więzienia spędzała jej sen z powiek. Szczęśliwie jej szef stanął po jej stronie i przy pomocy dobrego prawnika udało się zakończyć sprawę z wyrokiem nakazującym wypłatę odszkodowania oraz wykonania prac społecznych w określonym czasie. Paulina miała możliwość odbycia ich we własnej pracy adoptując na czas świąt Bożego Narodzenia panią Marię. Musiała się z nią spotykać, pomagać jej i ogólnie spędzać z nią dużo czasu, choć nie przepadała za osobami starszymi myśląc, że do niczego się nie nadają i tylko marudzą. W międzyczasie poznajemy historię sprzed lat dotyczącą dwójki zakochanych: Zofii i Franciszka. Wspaniałe życie tych dwojga ludzi przerwała sprzeczka, po której kobieta nie potrafiła przebaczyć mężczyźnie, a to spowodowało rozpad związku i szereg innych wydarzeń, których naocznym świadkiem była Zośka. Jak przebiegnie spędzony czas z panią Marią? Czy kobiety się polubią? Kogo Maria kochała w przeszłości? Jak potoczy się życie Zośki i w jaki sposób pomoże ona rodzinie Franciszka? Co mają ze sobą wspólnego obie historie i jak się to wszystko zakończy? O tym w książce „Kolęda na cztery ręce” autorstwa Nataszy Sochy.

Nowoczesna starość

Autorka za sprawą Marii ukazała obraz nowoczesnej staruszki, która starała ubierać się kolorowo i niekiedy młodzieżowo, jednocześnie twierdząc, że nie można być na coś za starym oczywiście w granicach dobrego smaku. Nie bała się zrobić tatuażu oraz pozwalała sobie na drobne uciechy w postaci naleśników z czekoladą, degustacji win, czy szalonych zakupów. Dzięki tym i innym zachowaniom przywróciła radość w życiu Pauliny, która zrozumiała, że to dotyczy każdego z nas. Otóż zakładając stare ubrania w ponurych kolorach, odmawiając sobie przyjemności z różnych błahych powodów, popadając w codzienną rutynę sprawiamy sobie krzywdę, gdyż podczas kumulacji tych czynników już niewiele dzieli nas od depresji. Wtedy wystarczy jedno negatywne wydarzenie, które pociągnie nas na dno, jak chociażby rozstanie z kimś bliskim, jak to było w przypadku Pauliny. Nie powinniśmy się na każdym kroku dołować i zasłaniać się wiekiem jako barierą w założeniu chociażby jaskrawych ubrań. Życie jest jedno i od nas zależy, czy się radośnie potoczy.

Adopcja seniorów

Ciekawym rozwiązaniem odnośnie samotnych seniorów wykazała się fundacja, w której pracowała Paulina, bowiem zajmowali się łączeniem osób starszych chętnych do zabaw oraz sprawowania opieki nad dziećmi z rodzinami pozbawionymi tej możliwości. Wedle dostępnych informacji takie działania są stosowane w innych krajach i to z pozytywnym skutkiem. Wiele jest rodzin, gdzie starsze pokolenia już odeszły i brakuje pomocy w opiece nad dziećmi i z drugiej strony samotna starość też jest coraz częstsza, a taka adopcja może te ostatnie sprawne lata znacznie ubarwić i stworzyć rodzinę już do samego końca. W naszym kraju poważnym problemem we wprowadzeniu czegoś takiego są podziały polityczne i religijne. Trudno jest znaleźć osoby, które nie narzucałyby swojego światopoglądu drugiej stronie, toteż rozwiązaniem mogłoby być wprowadzenie zakazu poruszana tych tematów w zawartej umowie lub kojarzenie ludzi o tych samych przekonaniach.

Wybaczenie

Kolejnym ważnym przesłaniem jest to, że powinniśmy potrafić wybaczyć drugiej osobie zwłaszcza, jeśli jej przewinienie nie było, aż tak bardzo złe. Czasem przez nasz upór opierający się na dumie możemy zaprzepaścić szansę na wspaniały związek, jak to miało miejsce w przypadku Zośki, a Paulina miała jeszcze szansę, by to naprawić. Obrażanie się o zwykłą błahostkę dobre jest na chwilę, a nie na dłuższy czas, gdyż w końcu jesteśmy dorośli i powinniśmy umieć rozmawiać o tym, co nas zabolało i potrafić rozwiązywać nasze problemy w danej relacji. Niestety często emocje biorą górę nad myślami i tracimy szczęście bezpowrotnie.

Podsumowanie

Książkę czytało mi się z dużym zainteresowaniem, a zakończenie było bardzo emocjonujące. W tym przypadku otrzymujemy doskonałą powieść obyczajową obfitującą w życiowe morały. Na końcu znajdziemy kilka świątecznych rad, które moim zdaniem warto stosować również podczas innych sytuacji pasujących do danego punktu, jak chociażby sugestia, by nie przesadzać ze sprzątaniem przed daną uroczystością. Okładka przedstawiająca bombki na czerwonym tle mylnie wprowadziła mnie w błąd, gdyż myślałem, że klimat świąteczny z tej pozycji będzie się wręcz wylewał, a tak naprawdę zaczął delikatnie pojawiać się mniej więcej od połowy książki. Zdecydowanie bardziej pasowałaby już szarlotka z delikatnym świątecznym akcentem, która często pojawia się w treści i odegrała dosyć istotną rolę. Gorąco polecam tę wspaniałą życiową historię wszystkim tym, którzy zatracili się w szarej codzienności nie znajdując przy tym powodów do radości, a także czytelnikom, którzy nie chcą komuś wybaczyć, bowiem może ta lektura pomoże zrozumieć, co mogą oni utracić bezpowrotnie.

Czy nie czujecie czasami mocnego uderzenia gorąca, nie świecą Wam się oczy na widok dobrze znanego nazwiska w dziedzinie literatury? Zagorzali fani czytania z całą pewnością niejednokrotnie doświadczyli tak fantastycznego uczucia. Jeśli o mnie chodzi, zawsze cieszę się, gdy Natasza Socha stworzy coś nowego- obojętne, czy zaproponowana powieść ma wydźwięk świąteczny, czy też nie. „Kolęda na cztery ręce” akurat ma, ale pisarka z niczym nie przesadziła i nie ułożyła przesłodzonej opowieści. Zresztą, osoby znające twórczość Nataszy Sochy mogą spodziewać się bardzo charakterystycznych elementów: ripost, ciętego języka, radości mieszanej z zadumą i powagą. Taka właśnie jest autorka „Kolędy na cztery ręce”- potrafi dopasować się do wielu odbiorców i za to między innymi bardzo ją sobie cenię i wracam do stworzonych przez nią książek. Oby nigdy nie doświadczyła czegoś w rodzaju wypalenia zawodowego- wtedy bardzo bym za nią tęskniła.

Czy dziwne jest czytanie powieści z przesłaniem bożonarodzeniowym w lutym? Ja nie widzę w tym żadnej rozbieżności. Po pierwsze, najnowsza książka Nataszy Sochy dopiero teraz była dostępna w mej ulubionej filii bibliotecznej. Po drugie, zawsze jestem zdania, że powieści promujące wydarzenia między 24-27 grudnia to tylko otoczka, bo tak naprawdę trzeba skupić się na innych wątkach zawartych w lekturze. W przypadku „Kolędy na cztery ręce” pierwszoplanową bohaterką staje się Paulina. Dziewczyna jest młoda i angażuje się w bardzo pozytywną akcję. Pracuje ona bowiem w fundacji, która robi coś absolutnie zaskakującego i dobrego jednocześnie. W czasie świąt Bożego Narodzenia pracownicy fundacji, w tym Paulina właśnie, mają niejako „wypożyczać” starsze osoby, by mogły one wczuć się rolę przyszywanych babć i dziadków. W życiu głównej bohaterki wydarzy się jednak coś, co sprawi, że to ona jako dorosła osoba spotykać się będzie z samotną bezdzietną i bardzo specyficzną panią Marią. Czy młoda i nowoczesna Paulina będzie umiała dogadać się z kimś, kto lubi grać na fortepianie i mieszka w dość starym mieszkaniu? Czy wiele lat różnicy między dwiema kobietami da się im we znaki? O czym będą rozmawiały i jak spożytkują dany im czas? Ja tego nie opowiem, ale serdecznie polecam zatopienie się w lekturze, warto to zrobić!

Natasza Socha nie byłaby sobą, gdyby do swojej najnowszej powieści nie dodała czegoś tajemniczego. Autorka poczęstowała nas bowiem drugą historią, na dodatek wyróżnioną inną czcionką. Czytelnicy zapoznają się z wielką miłością między Zosią a Frankiem. Ich wątek toczy się w bardzo dalekich dla nas czasach, bo obecni odbiorcy nie znają na przykład elitarnych sklepów typu Pewex. Czy dawna miłość była rzeczywiście o wiele bardziej prawdziwa i mocna, niż ta obecna, naznaczona lajkami i internetowymi znajomościami? Co takiego łączy obie te historie? Ja tego oczywiście nie zdradzę. Powiem tylko, że wciągające są obie opowieści.

Autorka świetnie pokazała nam, jak to dobrze jest mieć babcię i dziadka. Niestety, ja nie znam tego fantastycznego uczucia, dlatego nie wstydzę się tego, że podczas lektury czasami poczułam łzy spływające po mych policzkach. Zastanowiłam się nad czymś jeszcze: czy człowiek wiekowy zawsze jest nudny, zrzędliwy i nieobyty z dzisiejszymi zasadami życia? A może bywa odwrotnie i niekiedy jest to postać o wiele żywsza i ciesząca się z drobiazgów? Jestem przekonana, że trafiamy w swoim życiu na choćby i osiemdziesięciolatków, którzy mogą w łatwy sposób przekazać nam wiele wartościowych prawd.

Dziękuję autorce także za to, że z zamiłowaniem wraca ona do swojego rodzinnego Poznania. Jest to i moje rodzinne miasto, tu się urodziłam, wychowałam i nadal mieszkam. Prawdziwą ucztą literacką było zatem dla mnie spacerowanie wokół Cytadeli, ulicy Fredry czy Starego Rynku, gdzie do dziś radośnie trykają się koziołki. Osadzenie akcji właśnie w Poznaniu zasługuje w mych oczach na dodatkową gwiazdkę podwyższającą ogólną ocenę powieści.

W książce tej wszystko jest dobrze przemyślane, zachęca nas nie tylko fabuła, ale i cudna okładka oraz przejrzysty druk, który ułatwia czytanie. Rozdział kończący całą powieść jest mądry i lepiej, by jego treść pozostała z nami na dłużej.

Polecam!

Dziadkowie… och jak ja za nimi tęsknię. Tak bardzo się cieszę, że mogłam poznać całą czwórkę. Często wspominam nasze rozmowy, spotkania, czasem wygłupy… brakuje mi tego, tego ile mogłam się od nich dowiedzieć…

Ostatnio to historia @nataszasocha sprawiła, że dziadkowie „pojawili się w mojej głowie” i cały czas tam są… ❤

Choć może się wydawać, że to książka świąteczna to nie Boże Narodzenie jest tutaj najważniejsze, a bliskość z drugim człowiek, miłość i wspomnienia, bo "im bardziej przyjemne są myśli co było kiedyś, tym lepsze jest nastawienie do teraźniejszości".

Paulina nie może ułożyć sobie życia, odnaleźć radości w codzienności i polubić samej siebie w stu procentach, a do tego musi naprawić błąd jaki popełniła. Aby „odpokutować” swoje przewinienie zobowiązana jest do spędzenia grudnia z panią Marią, starszą kobietą. Czy obie panie będą potrafiły porozumieć się mimo bariery wiekowej, a może okaże się, że są sobie bardzo bliskie?

Początek historii zaczął się można powiedzieć zwyczajnie, ale z każdą stroną, kiedy poznawałam kolejne sekrety tej opowieści, kiedy sama zaprzyjaźniałam się z panią Marią i Pauliną w moich oczach pojawiało się coraz więcej łez.

Wydarzenia z tu i teraz, opisy spotkań Pauliny i Pani Marii przeplatane są pewną historią sprzed wielu lat, historią Zośki i Franka, piękną, ale też bardzo bolesną. Długi czas zastanawiałam się, dlaczego autorka o nich wspomina, czy ma to jakiś związek z teraźniejszością… finał sprawił, że jednocześnie moje serce rozpadło się wiele kawałków z żalu, ale z drugiej strony płakałam ze wzruszenia, bo takich historii nie ma wiele, tak niesamowitych, niezwykłych, pełnych miłości…

Morał jest jeden: kochajcie miłością prawdziwą i dbajcie o siebie nawzajem. Nie zapominajcie o swoich nestorach: „zawsze wydawało mi się, że liczy się tu i teraz. Ale przecież bez tego, co było kiedyś, jesteśmy w pewnym sensie niekompletni. Przecież nie wzięłam się z powietrza, jestem częścią nie tylko moich rodziców, ale również ich przodków.”

"Kolęda na cztery ręce" Nataszy Sochy, to moje pierwsze spotkanie z autorką. Ale na pewno nie ostatnie. 'Kolęda na cztery ręce" to niezwykle wartościowa książka. Jedna decyzja, jeden wybryk potrafi zmienić życie Pauliny. Za swój wybryk po pijaku została skazana na pracę społeczne. Pracując w fundacji, mogła odbyć swoje pracę właśnie tam. I dzięki temu zaadaptowała Panią Marię na święta. Początkowo nie pałała do niej sympatią, ale z każdym kolejnym spotkaniem stawały się sobie bliższe.

W książce toczy się również inna równoległa akcja, sprzed kilkudziesięciu lat. Te dwie historie są ze sobą powiązane, ale jak tego dowiadujemy się później, więc nie chce spojlerować.

Książkę czytało się świetnie, akcja miała fajne tempo a do tego Pani Maria, która pokochałam za swój styl bycia. Też bym chciała być taką kobietą w jej wieku, a miała prawie osiemdziesiąt lat. Kolorowa, pełna życia i pasji i patrząca na to co myślą inni.

Choć akcja dzieje się przed świętami Bożego Narodzenia, to dalej możecie ją czytać, bo nie klimat jest tutaj najważniejszy a uczucia i życie.

Polecam

Natasza Socha stworzyła bardzo ciepłą historię. W jej najnowszej powieści "Kolęda na cztery ręce" poznacie dwie kobiety, które prawdopodobnie nigdy by się nie spotkały. Mają podobne problemy, chociaż dzieli je spora różnica wieku. Jedna jest młoda, a druga w podeszłym wieku. Ta pierwsza nie trawi staruszków.

Paulina ma wiele problemów. Jednym z nich jest brak życiowego celu. Dziewczyna nie wie, co chce w życiu robić. Idzie na urodziny koleżanki. Wraca pijana i ...

To, co się stało później, mną wstrząsnęło. Byłam ciekawa, jak wybrnie z tej nieciekawej sytuacji. Autorka bardzo dobrze się z tą sprawą rozprawiła. Pokazała naszej bohaterce cel, chociaż początkowo Paulina ostro się temu sprzeciwiała. Śmiało mogę stwierdzić, że to, co się jej przytrafiło, było lekkim popchnięciem w dobrą stronę. Bardzo polubiłam tę bohaterkę. Każdy zasługuje na drugą szansę. Czy ją w 100% wykorzystała? Dowiecie się, czytając "Kolędę na cztery ręce".

Drugą bohaterką jest pani Maria (Zośka), która została adoptowana na święta przez Paulinę. Jest to bardzo mądra kobieta, która w swoim życiu wiele przeszła. Od razu dodam, że nie jest typową staruszką. Czy obie bohaterki się dogadają? Czy obie panie się czegoś nowego nauczą?

Bardzo ciekawa historia pokazująca między innymi, o co tak naprawdę chodzi w święta. Czy myślicie, że chodzi o prezenty, porządek i mnóstwo nowych potraw? Jeżeli nie znacie na to odpowiedzi, to koniecznie musicie poznać "Kolędę na cztery ręce". Pani Maria wam wszystko dokładnie wyjaśni.

W całej tej książce nie brakuje dobrego humoru. Możecie śmiać się do upadłego. Zakończenie to istny wyciskacz łez. Płakałam jak bóbr. Jak myślicie ze szczęścia, czy raczej z rozpaczy?

Ciekawa czytelnicza propozycja nie tylko w okresie świątecznym.

Jeżeli lubicie dobre obyczajówki, to koniecznie sięgnijcie po powieść "Kolęda na cztery ręce".

Ciekawa fabuła, bardzo dobra akcja i jeszcze lepsze bohaterki sprawiają, że nie można oderwać się od czytania tej historii.

Przeczytałam ją dosłownie w ciągu jednego dnia.

Na końcu książki znalazłam coś, czego się nie spodziewałam. 5 świątecznych przepisów niekoniecznie kulinarnych. Można je śmiało podciągnąć pod Noworoczne postanowienia. 🙂

Zapomniałabym dodać, że poznajemy życie obu kobiet. Poznajemy Marię (Zośkę), jak była młodsza i Paulinę w czasach obecnych. Dzięki temu dowiadujemy się, jaka tragedia spotkała naszą starszą bohaterkę.

Z całego serca polecam tę przepiękną opowieść, mommy_and_books.

Ps.

Warto czytać dobre książki.