Kochana córeczko

Kochana Córeczka” Anny Siedleckiej: Gdy milczenie staje się krzykiem, a wybaczenie wolnością.

Nasze serca przypominają stare lustra. Każde pęknięcie to ślad po słowie, którego nigdy nie usłyszeliśmy. Idziemy przez życie, starannie maskując te rysy. Nie wiemy, że to właśnie przez nie przesącza się nasza prawdziwa siła. Ocalenie nie przychodzi wraz z zapomnieniem. Pojawia się w tej cichej chwili, gdy w obcym człowieku odnajdujemy kawałek własnej duszy. Wtedy po raz pierwszy pozwalamy sobie na czułość wobec dziecka, którym kiedyś byliśmy. Anna Siedlecka kreśli tę trudną drogę w powieści „Kochana Córeczko”. Pisarka stawia trafną tezę. Często to właśnie w przypadkowych osobach odnajdujemy bezpieczne lustro. Dzięki nim możemy przejrzeć się w sobie bez lęku i wstydu.

​Poznajemy Lenę. Jej codzienność przypomina konstrukcję wzniesioną na niepewnym gruncie. Bohaterka usilnie patrzy przed siebie. Przeszłość jednak kładzie się cieniem na każdym jej kroku. Wszystko zmienia się w sterylnym korytarzu domu opieki. Lena spotyka tam milczącą panią Zofię. Między kobietami rodzi się więź bez słów. Wspólne chwile i milczenie okazały się dla nich wsparciem, dając poczucie zrozumienia, jakiego nikt nigdy nie okazał im we wcześniejszym życiu. Ta bliskość kruszy mury wzniesione przez lata cierpienia. W ciszy cudzych wspomnień Lena musi odnaleźć odwagę. Musi przestać być tylko echem własnej historii.

Autorka subtelnie tka tę opowieść. To literacka wędrówka przez labirynt międzypokoleniowych traum. Zapach dysfunkcyjnego domu i echo bierności matki stają się niemal namacalne. Pisarka obnaża niszczącą moc nierównej miłości. Poznajemy losy Zofii. Faworyzowaniem jednego dziecka zasiała ona ziarno żalu na pokolenia. Ten motyw staje się dla Leny odbiciem jej ran. Zmusza ją do konfrontacji z rodzinnym sekretem. Ukryta prawda podważa fundamenty jej tożsamości.

​Portrety psychologiczne są nakreślone z chirurgiczną precyzją. Przeżycia bohaterów stanowią oś fabuły. Lena to żywe ucieleśnienie walki o podmiotowość. Jej dusza to pole bitwy między uległością a buntem. Autorka z czułością opisuje jej lęk przed bliskością. Paraliżująca potrzeba kontroli stanowi pancerz przed zranieniem. Obok stoi pani Zofia. To postać zbudowana z milczenia. Jej głębię zdradzają gesty i spojrzenia. To jedyny pomost do tragicznej przeszłości. Pisarka ukazuje brutalną prawdę. Poczucie winy i niespełnione oczekiwania potrafią zakorzenić się bardzo głęboko.

​Więź z czytelnikiem wynika z uderzającej autentyczności. Autorka nie tworzy postaci idealnych. To ludzie z krwi i kości. Każda słabość czyni ich nam bliższymi. Dzięki empatii przestajemy być obserwatorami. Zaczynamy szczerze trzymać kciuki za te poturbowane dusze. Pragniemy dla nich spokoju i siły.

Warsztat literacki dopełnia całość. Pisarka tworzy oszczędnie, ale z wielką wrażliwością. Unika patosu. Stawia na realizm i liryczną sugestywność. Każde zdanie trafia w punkt. Konstrukcja oparta na przeplataniu teraźniejszości z echami przeszłości buduje napięcie. Autorka po mistrzowsku operuje ciszą. Zmusza do czytania między wierszami. Samodzielnie składamy fragmenty rozbitej tożsamości w spójną całość.

Scalanie tożsamości nierozerwalnie wiąże się z procesem wybaczenia. Nie jest to łatwy akt łaski. To żmudna droga do wolności. Najtrudniejszą formą rozliczenia nie jest darowanie win bliskim. To wybaczenie samemu sobie za bezradność i lęk. To oczyszczenie pozwala zerwać więzy cierpienia. Bohaterowie zrzucają ciężar, którego nigdy nie powinni dźwigać.

​Lektura staje się emocjonalną podróżą w głąb siebie. Konfrontuje nas z najskrytszymi lękami. Przynosi jednak spokój. Na czytelnika czeka potrzebna refleksja nad własnymi korzeniami. Prawda bywa niewygodna, ale niesie siłę. Przesłanie jest potężne. Nigdy nie jest za późno, by wyjść z cienia przeszłości. Trzeba nauczyć się kochać siebie mimo ran. Prawdziwa wolność zaczyna się tam, gdzie kończy się lęk przed odkryciem własnego „ja”.

​Ta powieść będzie bezcennym drogowskazem dla odważnych. Dla tych, którzy chcą stanąć twarzą w twarz z rodzinnymi cieniami. Warto po nią sięgnąć w poszukiwaniu impulsu do zmian. Zerwanie z bolesnym dziedzictwem jest możliwe. Wypracowany spokój ma większą wartość niż udawana harmonia. Książka poruszy każdego, kto choć raz poczuł się obco we własnym domu.

Opisywany utwór to wielowymiarowa historia o prawie do własnego głosu. Autorka udowadnia ważną rzecz. Przeszłości nie da się napisać na nowo. Jednak w naszych rękach leży pióro. To my nakreślimy przyszłość wolną od lęku. Ta lektura nie kończy się z ostatnią stroną. Pozostaje w nas jako potężne przypomnienie. Każdy zasługuje na to, by być dla siebie najważniejszą osobą.

"Kochana córeczko" Anny Siedleckiej to książka, którą czyta się spokojnie, ale odkłada z ciężarem w sercu nie dlatego, że jest przytłaczająca, lecz dlatego, że porusza miejsca bardzo bliskie i prawdziwe. To historia, która nie krzyczy ona mówi szeptem, a przez to trafia mocniej.

Fabuła skupia się na Lenie, młodej kobiecie, która wychowała się w domu naznaczonym alkoholizmem ojca i emocjonalną biernością matki. To dzieciństwo nauczyło ją przetrwania, ale nie dało poczucia bezpieczeństwa ani czułości. Gdy Lena kończy szkołę, znajduje pracę jako opiekunka w domu opieki i wraz z partnerem wynajmuje mieszkanie, wydaje się, że wreszcie zaczyna nowe życie. Jednak przeszłość nie znika tylko dlatego, że zmienia się adres.

Kluczowym momentem powieści jest jej relacja z jedną z podopiecznych, starszą, zamkniętą w sobie panią Zofią. Między tymi dwiema kobietami, należącymi do zupełnie różnych pokoleń, rodzi się cicha, głęboka więź. To właśnie ta relacja staje się dla Leny impulsem do refleksji nad własnym życiem, nad rolą córki, nad brakiem słów, których nigdy nie usłyszała.

Największą siłą tej książki jest jej emocjonalna szczerość. Autorka nie idealizuje bohaterów, nie daje łatwych rozwiązań. Pokazuje, jak trudne jest wyjście z cienia dzieciństwa, jak bardzo dorosłość bywa kontynuacją dawnych ran. Jednocześnie daje nadzieję, cichą, nienachalną, że zmiana jest możliwa, nawet jeśli przychodzi późno i powoli.

To powieść o relacjach między rodzicami a dziećmi, między ludźmi, którzy spotykają się przypadkiem, ale zostają w sobie na długo. O potrzebie czułości, słów, gestów. O tym, że czasem jedno zdanie wypowiedziane we właściwym momencie może uleczyć więcej niż lata milczenia.

"Kochana córeczko" to książka, która zostaje z czytelnikiem po zamknięciu ostatniej strony. Skłania do myślenia o własnych relacjach, o tym, co niesiemy z domu rodzinnego i co świadomie lub nie przekazujemy dalej. To literatura cicha, ale bardzo prawdziwa taka, która nie udaje życia, tylko je pokazuje.

Czy miłości do dziecka trzeba się uczyć, czy ją po prostu się ma?

Dla mnie miłość do dziecka to naturalny instynkt, to coś już we mnie istniało, a wraz z narodzinami mojej córeczki, uruchomiło się ze stukrotną siłą.

W literaturze często podejmowane są wątki związane z matkami, jako bohaterkami negatywnymi. Bo z definicji matka to ta ciepła, kochająca, opiekuńcza, gotowa do poświęceń dla swojego dziecka. Jednak są matki, które nie potrafią sprostać wyznaczonej im roli, bo nie były gotowe na macierzyństwo. Na postawę rodziców wpływa wiele czynników, a miłości do dziecka można się nauczyć. Takim przykładem uczenia się rodzicielstwa jest powieść „Kochana córeczko” Anny Siedleckiej.

,,Dzień, w którym Lena odbiera dyplom opiekuna medycznego, ma być początkiem lepszego życia. Usamodzielni się i wyprowadzi z domu, od pijącego ojca i współuzależnionej matki’’

Jednak ta nowa rzeczywistość nie jest tak piękna i łatwa jak sobie wymarzyła, wręcz przeciwnie, poprzez zbieg wielu wydarzeń, staje się jeszcze trudniejsza. Ma coraz większą świadomość, że pewnych rzeczy już nigdy nie będzie. Przechodzi przez różne etapy: niezrozumienia, złości, bezsilności i strachu. Czuje się samotna, zdradzona przez najbliższych, pozostawiona z wieloma pytaniami, na które nie ma odpowiedzi.

Piękna, a zarazem smutna historia, w pewnym momencie niosąca nadzieje. Życie zaznaczone bólem i walką o siebie, o własne marzenia. Anna Siedlecka pokazuje nam, jak łatwo jest się pogubić, bo wbrew pozorom dorosłość nie jest łatwa. Zdarza się nam zbłądzić w życiowym labiryncie, ale najważniejsze, to odnaleźć właściwą drogę. Powoli rozwijająca się historia, powodują, że czytelnik coraz lepiej rozumie postępowanie i emocje bohaterów, aż do zaskakującego zakończenia.

„Kochana córeczko” emocjonalna opowieść o zmaganiach z podstępną rzeczywistością i brakiem matczynej miłości. Niesamowita lekcja o poszukiwaniu w sobie odwagi do podejmowania niełatwych decyzji, które mogą zmienić na zawsze oblicze przyszłości.

Zie­leń ko­ja­rzyła jej się z bez­pie­czeń­stwem, a tego bra­ko­wało jej naj­bar­dziej.

Nie lu­biła być w cen­trum za­in­te­re­so­wa­nia. Przy­zwy­cza­jona była do cie­nia, bo to w nim żyła. Na ubo­czu, w cie­niu, po ci­chu.

Lena od dawna marzyła by wyrwać się z toksycznego środowiska w którym ojciec alkoholik terroryzował ją, matka natomiast pozostała w tej sytuacji bierna przez co relacji matka-córka praktycznie nie było.

Na szczęście młoda kobieta mogła liczyć na wsparcie partnera- Marka.

Przepustką do lepszego świata jest dla panny Kowalskiej dyplom ukończenia studiów na kierunku opiekun medyczny.

Z racji wrażliwości i empatii stanowisko to wydaje się skrojone specjalnie dla niej.

Ponadto para po pokonaniu trudności wspólnie wynajmuje mieszkanie, które wyremontowała z pomocą przyjaciół.

Niestety sielanka nie trwa długo, a mężczyzna który miał służyć wsparciem zawodzi .

Jakby tego było mało Lena poznaje bolesną historię jednej z pensjonariuszek Pani Zofii.

Jak ta relacja odmieni życie bohaterki i czy jej wybranek zrozumie swój błąd?

Nawet nie mam pojęcia kiedy przeczytałam tę książkę. Mam wrażenie, że ledwo do niej usiadłam, a już przewracałam setną stronę.

Niezwykle emocjonalna, poruszająca i głęboka po prostu mnie zaczarowała i urzekła.

Na wstępie chciałabym podziękować Autorce oraz Wydawnictwu za zaufanie i możliwość objęcia patronatem medialnym książki "Kochana córeczko". Dla mnie osobiście było to pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale już mam w domu jej debiutancką powieść - "Z okruchów nadziei", która niebawem będę czytała. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko. Mi zapoznanie się z losami bohaterów zajęło tak naprawdę jeden dzień. Już od pierwszych stron zostałam wciągnięta do ich świata i nie byłam w stanie odłożyć książki choćby na moment. Fabuła została w interesujący oraz bardzo życiowy sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w ciekawy i niezwykle autentyczny sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje tajemnice, a także wady i zalety, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Jestem pewna, że z powodzeniem moglibyśmy spotkać ich w rzeczywistości. Na kartach powieści mogłam bliżej poznać Lenę. Jej myśli, odczucia, mogłam dowiedzieć się z czym się zmaga każdego dnia, jakie wydarzenia wpłynęły na jej obecne życie, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Lena mimo swojego młodego wieku już doświadczyła w swoim życiu wielu trudnych i niemiłych sytuacji, głównie ze strony bliskich jej osób, które tak naprawdę powinny być dla niej wsparciem. Śledząc losy Leny naprawdę mocno jej współczułam tego w jakiej sytuacji się znalazła, że była zmuszona do podejmowania bardzo trudnych decyzji i jednocześnie z całych sił jej kibicowałam i chciałam dla niej jak najlepiej, bo to niesamowicie dzielna, empatyczna młoda kobieta. Wielokrotnie miałam ochotę wejść do tej książki żeby przytulić i wesprzeć Lenę, ale też niektórych pozostałych bohaterów i zapewnić ich, że jeszcze będzie dobrze.. Później mogłam także poznać historię Zofii - jednej z podopiecznych Leny i muszę przyznać, że jej przeszłość, to jakie trudne decyzje kobieta zmuszona była podejmować wywołało we mnie potok łez i całą paletę skrajnych emocji. Każde słowo, każdy gest przeżywałam całą sobą! A listy, które później pojawiają się w tej opowieści całkowicie rozłożyły mnie na łopatki.. tutaj już naprawdę nie byłam w stanie pohamować płaczu. Istotną rolę w tej historii odgrywają postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do życia głównych bohaterów dostarczając zarówno im samym jak i Czytelnikowi wielu emocji i wrażeń. Jedni od początku skradli moje serce, inni wywoływali mieszane odczucia i zdarzył się przypadek osoby, której zachowania kompletnie nie byłam w stanie zrozumieć.. Autorka w naprawdę świetny sposób kreśli portrety psychologiczne wszystkich postaci. Podobało mi się to w jak prawdziwy sposób Ania pokazała tutaj pracę w domu opieki, ukazując zarówno perspektywę pracownika, który się naprawdę poświęca swojej pracy, traktuje to jak misję, ale także pokazując współpracowników Leny, którzy w większości traktują to jako przykry obowiązek za który dostają wynagrodzenie oraz podopiecznego, który jest zdany na łaskę i niełaskę innych osób. Udowodniła, że starsze osoby potrzebują zainteresowania oraz rozmowy. Ania nie boi się poruszać trudnych społecznie tematów. W swojej powieści bierze na celownik trudne, życiowe i ponadczasowe aspekty, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa o trudnych relacjach rodzinnych i międzyludzkich, trudnym dzieciństwie, problemach z alkoholem, DDA - dorosłe dzieci alkoholików, tlamszeniu drugiego człowieka. To wszystko wywołało we mnie ogrom smutku, bólu, poczucia niesprawiedliwości, ale i nadszedł czas nadziei na lepsze jutro. W tej historii niezwykle ważnym elementem są tajemnice z przeszłości, które w znaczący sposób wpływają na życie bohaterów. Kładą się cieniem na relacjach rodzinnych i kiedy stopniowo wszystko zaczyna wychodzić na jaw mogłam w końcu zrozumieć postępowanie niektórych postaci i mieć dla nich usprawiedliwienie... Autorka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje jak ważne jest żeby w trudnych chwilach mieć w swoim otoczeniu kogoś bliskiego, kto pomoże nam dźwignąć ciężar codzienności, wesprze dobrym słowem i potrząśnie nami w odpowiednim momencie. Pisarka udowadnia także, że wszystko dzieje się po coś, że nic nie jest dziełem przypadku, a ludzie pojawiający się "niespodziewanie" na naszej drodze znajdują się na niej nie bez przyczyny. Jestem pewna, że ta historia nie jednego Czytelnika skłoni do głębszych przemyśleń. Bo w mojej pamięci i sercu pozostanie już na zawsze. Bardzo polecam!