Kobiety z odzysku. Tom 1

Mnóstwo czasu upłynęło od chwili, kiedy to po raz ostatni spotkałam się z twórczością Izabelli Frączyk. Często jej opowieści bardzo przypominają mi pióro Edyty Świętek, a to nie wada, tylko wręcz przeciwnie- zaleta, komplement. Głównie dzięki Wydawnictwu Prószyński i S-ka autorka może pochwalić się mnóstwem propozycji, dodatkowo przeznaczonych bardziej dla żeńskiej części czytelniczej. Tym razem sięgnęłam po „Kobiety z odzysku”. Pierwsza część cyklu była często wypożyczana, co wskazywało, że może to być coś wciągającego. Czy moje przypuszczenia okazały się słuszne? Poniekąd tak- powieść tę polecałabym w obecnym czasie wakacyjnym, a także osobom, które z przymrużeniem oka podchodzą do fikcji literackiej. Wiele jest tu historii, które nie bardzo kojarzą mi się z realizmem i nie zawsze słodkim życiem. Dobrze się jednak bawiłam, co bardzo mnie cieszy.

W pierwszych rozdziałach poznamy dwie z trzech głównych bohaterek. Gosia, właścicielka kwiaciarni, w dość niestandardowy i szokujący sposób dowie się, że Bogdan, jej mąż, to naciągacz i bigamista. W oczach czytelniczek może stać się kimś „ponadprzeciętnie uzdolnionym”, bo jak bowiem można dzielić życie małżeńskie między Polskę, Czechy i Anglię? Jak można przez tyle lat nie wpaść, nie pomylić się, nie podłożyć służbom mundurowym? Druga z bohaterek to Felicja, przyjaciółka Gosi. W moim odczuciu była to niesamowicie zdolna prawniczka, która kontynuuje tradycję rodzinną i prowadzi kancelarię, niegdyś należącą do jej dziadka. Zycie prywatne i uczuciowe kobiety to znowu istna sinusoida- raz na wozie, raz pod wozem. Czy Felicja znajdzie szczęście u boku odpowiedniego mężczyzny? Jakich dramatów niegdyś doświadczyła? O tym warto przekonać się samemu, a tylko nieczuła osoba nie wzruszy się podczas lektury. Ja nie będę nadto wchodzić w szczegóły, a jest ich całe mnóstwo.

„Kobiety z odzysku” to książka, w której prym wiodą nie dwie, a trzy oddane sobie przyjaciółki. Trzecią postacią pierwszoplanową jest Zuza. Nie przypomina ona typowej delikatnej kobietki, dla której ważne są tylko ciuchy i wizyty u kosmetyczki. Trudne życie nauczyło ją, by walczyć o siebie, a równouprawnienie to niemal jej drugie imię. O zgrozo, jest ona właścicielką prężnie działającej firmy budowlanej (sic!), ma oddanych pracowników, a sama przypomina słynną postać z „Czterdziestolatka”, gdyż żadnej pracy się nie boi. Gorzej prezentuje się jej życie miłosne- ma ona za sobą bardzo głośny rozwód i złe wspomnienia z teściową na czele Zresztą, opis zmagań Zuzy z teściową można określić jako ABC wiejskiej obłudy i niekończących się plotek. Co się konkretnie wydarzyło i dlaczego Zuza jest rozwódką? Nic nie stoi na przeszkodzie, by sprawdzić to osobiście.

Wspólny wyjazd Gosi, Feli i Zuzy do Egiptu to tak naprawdę tylko fragment powieści. Cała akcja nie skupia się bowiem na hotelowym basenie i notorycznych umizgach personelu. Zresztą, i z tym autorka nie przesadziła, gdyż sama doświadczyłam takich zachowań w 2008 roku, kiedy z rodziną udałam się właśnie do Egiptu. Słynna klątwa faraona nie jest bzdurą wyssaną z palca, niestety…

Akcja zaplanowana przez panią Frączyk rozwija się odpowiednio, a każda z bohaterek stanie przed dylematem miłosnym. Kim dla Gosi będzie Marcin? Kim dla Feli będzie Jacek? A kim dla Zuzy będzie Ahmed? Znowu nie chcę tutaj wchodzić w szczegóły, jednak sama najmniej uwagi poświęciłam historii Zuzy i Ahmeda. Szczerze mówiąc, nie za bardzo daję wiarę takim opowieściom i nadają się one bardziej do łzawego filmu romantycznego. O wiele ciekawsze są, według mnie perypetie Gosi i Marcina. Bardzo dobrze zapamiętałam niejakiego Andrzeja, który pojawi się w życiu zawodowym Gosi. Dzięki temu wątkowi zrozumiałam, że nie możemy oceniać książki po okładce i to, co na pierwszy rzut oka wydaje się niemal komiczne, może nas bardzo pozytywnie zaskoczyć. Kolejna historia z Gosią w roli głównej na pewno rozczuli wiele czytelniczek. Dlaczego pewnego dnia bohaterka zauważa niemowlę położone na wycieraczce? Czy z historią tą ma coś wspólnego jej ukochany? Czy kobieta dobrze znała życie prywatne Marcina? Mogę tylko obiecać, że wątek ten nie jest mdły i banalny.

Nieco ponad 600 stron tekstu może początkowo przerażać, ale jest to absolutnie błędne myślenie. Czcionka tekstu jest dość obszerna, dlatego poszczególne rozdziały czyta się szybko. Wydawcy zadbali też o to, by wyraźnie zaznaczyć, że jest to dopiero pierwszy tom cyklu. Czy sięgnę po kontynuację? Raczej tak. Jak już wcześniej wspominałam, dobrze się bawiłam i mam nadzieję, że tom drugi nie jest naciągany.

Czy polecam powieść? Tak, zwłaszcza osobom, które nie biorą wszystkiego na poważnie.

Nie będę ukrywać, że poprzednia książka napisana przez Frączyk w duecie z Jagną Rolską nie przypadła mi do gustu. Ogólnie nie jestem zwolenniczką duetów w literaturze. Takie książki zwykle bywają nierówne.

…

Początkowo bardzo się zdziwiłam, kiedy otrzymałam od Wydawnictwa dwa tomy zamiast jednego. Jednak teraz już wiem, dlaczego tak się stało i chyba Wydawnictwo też uznało, że będzie lepiej jak moją przygodę z „Kobietami z odzysku” zacznę nieco wcześniej. Przyznam, to był doskonały pomysł, bo wchodząc od razu na głęboką wodę, mogłabym nie zrozumieć wielu wątków. Ilość wątków jak na ponad 200 stronicową powieść jest bowiem imponująca. Dlatego moja recenzja będzie dotyczyć w tym przypadku obu tomów (4 i 5).

…

Autorka już od pierwszych stron ujęła mnie humorem i zgrabnością, z jaką prowadzi dialogi. Mogłabym powiedzieć – Frączyk mistrzyni dialogów i ciętych ripost. Szczególnie zdrobnienie „pipulka” zapisze się na stałe w mojej pamięci.

Nie ma wątpliwości, że bohaterki tej serii to kobiety bojowe, silne i umiejące walczyć o swoje. Szczególnie gdy muszą stawiać czoło podłym „samcom” zarówno tym o jasnej, jak i nieco ciemniejszej karnacji. Podziwiałam Matyldę za to, w jak pomysłowy sposób rozwiązała kwestię niewiernego męża (patent z herbatą chyba sobie wypożyczę) i współczułam Ilonie, która została perfidnie oszukana i wykorzystana przez chłopaka ze szkoły. Lubię inteligentne i zdecydowane kobiety a tutaj jest ich zatrzęsienie.

…

Historie bohaterek, mimo że momentami wręcz nieprawdopodobne to jednak mogłyby się wydarzyć. Bądź co bądź kto jak nie faceci są głównym źródłem krzywd kobiet. Wątek arabski i porwanie Zuzki również bardzo mi się spodobało. Rzadko bowiem spotykam się w literaturze ze szczęśliwymi małżeństwami tego typu. Nie, żebym zaraz namawiała was do wyjazdu w ciepłe kraje i poszukiwania w nich szejków i egipskich książąt z bajek, ale życie bywa nieprzewidywalne, więc kto wie

…

Tylko proszę was, nie bierzcie ze mnie przykładu i nie zaczynajcie serii od tomu 4. Dużo was ominie. Możecie się także pogubić w mnogości wątków, postaci i wydarzeń. Oba tomy wymagają skupienia. Nie będę wam tu streszczać książek, bo jeśli znacie poprzednie części to z przyjemnością sięgnięcie po kolejne

Podobało mi się i na pewno z chęcią zrobię krok wstecz i nadrobię poprzednie części.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @wydawnictwo_bookend

Rzadko zdarza się tak dynamiczna seria jak ta. „Kobiety z odzysku” mają zmieniającą się fabułę jak w kalejdoskopie. To powieść o trzech bardzo zaradnych kobietach: Gośce, Feli i Zuzce. W pierwszym tomie poznajemy je na wakacjach w Egipcie. Każda jest po przejściach, ma swoje przeżycia, ale trzymają się razem.

Książki czyta się bardzo szybko i przyjemnie. W każdej tyle się dzieje, że czasami czułam się jak na kolejce górskiej. Mamy tu gwarantowany pełen wachlarz emocji. Od śmiechu po łzy okraszone nierozerwalną, kobiecą przyjaźnią.

👉Historia trzech przyjaciółek to pierwszy tom serii „Kobiety z odzysku”

Poznajemy szczegóły życia bohaterek oraz ich przeszłość,która nie była dla nich łaskawa.Rozgoryczenie,ból,zdrada,strata oraz wiele innych emocji towarzyszyły kobietom w czasie momentu przełomowych w ich życiu.Zostawiły przeszłość,aby na chwile zapomnieć…wspólna wycieczka przynosi wiele zaskakujacych a czasem niebezpiecznych momentów.Nic już nie będzie takie same.

Siła przyjaźni jest tu mocno wyeksponowana.Przyjaciółki mogą zrobić dla siebie wiele,aby pomóc sobie nawzajem.To podobało mi się bardzo.

Dodatkowo wiele zabawnych sytuacji spowodowało,że czytało się niezmiernie miło i przyjemnie.

Lekkie pióro autorki jest atutem książki,ponieważ z łatwością można towarzyszyć bohaterkom w ich przeżywaniu wzlotów i upadków.

Powieść udawadnia,że warto wierzyć w lepszą przyszłość mimo przykrych doświadczeń przeszłości.Los bywa nieprzewidywalny a szczęściu trzeba czasem pomóc.

W lekturze wiele się dzieje.Życie bohaterek przyniesie wiele zmian i nowych osób,które wniosą do ich życia miłe chwile.Podjęte decyzje będą trudne,przynosząc sporo zmian.

Bardzo się cieszę z możliwości recenzji kolejnych tomów serii,które czekają już na półce,aby poznać dalsze losy przyjaciółek.

Bardzo życiowa powieść,która gorąco Wam polecam📖

Chciałabym się z Wami podzielić moimi wrażeniami po przeczytaniu serii „Kobiety z odzysku” Pani Izabelli Frączyk. Jest to już druga seria tej autorki, po która sięgnęłam. Po spotkaniu autorskim na naszej wspaniałej grupie Czytelnicy, na której mam wielką przyjemność być administratorką sięgnęłam po książki Pani Izy. Czy żałuje? Na pewno nie, i bardzo zachęcam ,aby po nie sięgnąć. Wspaniałe przeżycia, których nie da się opisać w kilku słowach.

Są to 3 tomy, które przybliżają nam życie i perypetie 3 najważniejszych kobiet: Gosi, Zuzanny I Felicji. Każda z nich została mocno doświadczona przez los, co bardzo mocno ich ze sobą wiąże. Trzymają się razem, wspomagają sobie na każdym kroku, są po prostu dla siebie podporą. Każda z nich chce jeszcze w życiu znaleźć tę miłość, która ich nie zawiedzie, nie sprawi następnego bólu. Czytając książkę miałam wrażenie, że przez chwilę czytam kryminał, ale to był tak fantastyczny wątek, który dodał tej serii coś fantastycznego, czego nie dało się pominąć i zostawić na drugi dzień. W trzeciej części, gdy już prawie wszystko się poukładało dołącza do nich jeszcze jedna zagubiona duszyczka, która również przez nieszczęśliwy przypadek losu dowiaduje się ,że nie warto wierzyć niektórym facetom.

Wszystko na szczęście kończy się dobrze, a z jakimi efektami, to już warto samemu doczytać. Ja ze swojej strony gorąco zachęcam, aby po nie sięgnąć i na pewno sięgnę jeszcze po pozostałe książki tej autorki. Styl pisania autorki tak wciąga czytelnika, że nie ma szans oderwać się od czytania.