Kobieta o białych oczach

Kobieta o białych oczach to powieść o wojnie, ale nie o bitwach czy polityce. Jest to historia ludzi, którym wojna przewraca życie do góry nogami. Trojanowska skupia się na tym, co w takich chwilach najważniejsze: na relacjach, emocjach, moralnych wyborach, które trzeba podejmować, mając świadomość, że każdy z nich może zadecydować o życiu lub śmierci.

Autorka nie epatuje brutalnością, choć pokazuje cierpienie i dramat. Zamiast tego skupia się na wewnętrznej sile człowieka, na jego zdolności do miłości, przebaczenia i poświęcenia. W świecie, który rozsypuje się na kawałki, bohaterowie szukają czegoś, czego można się chwycić – drugiego człowieka, nadziei, wspomnienia, które daje siłę.

Na szczególne uznanie zasługuje sposób, w jaki Trojanowska buduje klimat powieści. Jest w niej coś z baśni, mądrej, czasem mrocznej, w której natura odgrywa ważną rolę. Postać Gai – tytułowej kobiety o białych oczach, ma w sobie coś z legendy, a jednocześnie jest bardzo ludzka. Symbolizuje intuicję, duchowość, opiekę, czyli to, co często niewidoczne, ale najpotrzebniejsze.

Choć to ostatnia część cyklu rozpoczętego przez Córki czarnego munduru, Kobieta... broni się również jako samodzielna opowieść. Wątki splatają się z poprzednimi tomami, ale nie gubią czytelnika, który sięga po tę część jako pierwszą. Dla tych, którzy znają całą historię, Kobieta o białych oczach będzie satysfakcjonującym domknięciem, niekoniecznie z odpowiedziami na wszystkie pytania, ale z emocjonalnym spokojem, który przychodzi po burzy.

To książka o przetrwaniu, ale nie tylko w sensie fizycznym. To opowieść o przetrwaniu duszy, o tym, że nawet po największym zniszczeniu można spróbować zbudować coś nowego.

Nie jest książka do „połknięcia w jeden wieczór”, ale do smakowania, do przeżywania. Z pewnością przypadnie do gustu czytelnikom wrażliwym, poszukującym literatury, która niesie głębię i refleksję. Sylwia Trojanowska nie daje gotowych recept, ale przypomina o tym, co najważniejsze – o ludzkim sercu, które nawet w czasach wojny potrafi kochać. Polecam.

Poznaj losy dziewczynki z okropną przeszłością, która trafia do kobiety o białych oczach, kobiety o złotym sercu.

"Kobieta o białych oczach"

Gaja niejednego przeraża swoim wyglądem, to właśnie dlatego zamieszkała z dala od ludzi, pośród lasu.

Gaja to szeptucha o wielkim, złotym sercu, pod swój dach przygarnęła małą, bezbronną dziewczynkę, której los zgotował piekło, Sofia nic nie pamięta, a z jej ust nie wypływają żadne słowa.

"Tak krucha, tak młoda, a już z tyloma bliznami na sercu... Gdzie jej dzieciństwo? Gdzie beztroska i spokojny sen?

(...)

Choć młodziutka jeszcze, to doświadczona; choć bez głosu, to krzycząca oczami."

Dziewczynka z czasem zaczyna przyzwyczajać się do życia w Wisielczej Chacie oraz do Gai, która stara się być dla niej jak matka a nie obca kobieta. Choć jak długo będzie im dane tutaj mieszkać? Wojna trwa, Rosjanie są nieobliczalni, nikt nie wie, kiedy dotrą do Gai, chociaż On robi co może, aby zapewnić im bezpieczeństwo.

"Gaja pragnęła, by choć raz, choć ten jeden raz jej przeczucia, wizje i to, co wyczytywała z gwiazd oraz księżycowej łuny, nie okazało się prawdą. By mogła nadal w spokoju mieszkać razem z tą małą iskrą, dziewczynką o blond włosach i niebieskich oczach, którą przyszło jej ukrywać przed całym światem. Bo czas z nią wydawał się jaśniejszy od wcześniejszego."

Niestety, wojna kieruje się swoimi zasadami.

Kobieta robi wszystko co może aby ratować dziewczynkę, najważniejsza jest ona, Sofia, Sofijka, którą pokochała jak własną córkę...niestety, piękne choć trudne czasy dobiegły końca.

"Patrzyła na błyszczące od łez oczy dziewczynki i serce jej krwawiło. Ta bardzo nie chciała jej tam zostawiać. Samej, w ciemnościach, ze strachem ogarniającym ciało. Ale co mogła zrobić? Nie znała innego sposobu, by ochronić to dziecko."

Jak potoczą się losy dziewczynki?

Czy ludzie, którzy ją napotkają pomogą jej?

A może wręcz przeciwnie?

Poznaj piękną a zarazem bolesną historię, sięgnij po "Córki czarnego munduru", po pierwszy tom, a drugi, czyli tę oto książkę miej pod ręką, jestem pewna, że przeczytasz oba na raz.

Pokochałam tę historię całym sercem, niesie ona wiele wartości, skłania do refleksji, oraz pokazuje czym jest prawdziwa miłość.

Fikcja przeplata się z teraźniejszością, wojna trwa, Rosjanie rządzą na Niemieckich oraz Polskich ziemiach, trwa walka o przetrwanie, o życie.

Bohaterowie zostali świetnie wykreowani, Gaja, staruszka o białych oczach zrobiła na mnie największe wrażenie, jestem pewna, że i Was pozytywnie zaskoczy ta kobieta.

Autorka zrobiła ogromną robotę, dylogia spod jej pióra należy do książek, do których z pewnością jeszcze powrócę, o takich książkach się nie zapomina.

11/10, kolejna tegoroczna perełka.

Czytajcie!! ❤️

Pamiętam, jak wiele lat temu sięgnęłam po debiutancką powieść Sylwii Trojanowskiej i z zaskoczeniem zauważyłam, że proza polska również może być dobra. Autorka oczarowała mnie swoim stylem i po dziś dzień zachwyca nowymi historiami.

Zacznijmy od ręki, która prowadzi nas przez niezwykle wiarygodnie przedstawione sceny, plastycznie oraz silnie emocjonalnie. Już od pierwszych stron uderz a w nas indywidualny klimat tej powieści, która żyje własnym życiem. Nie ma mowy o płaskich postaciach czy przegadanych momentach, gdy wszystko ma tutaj swój konkretny cel i uzasadnienie a przewijające się na drugim planie współczesne wartości potęgują silny wydźwięk. Utrzymana w typie powieści obyczajowej nigdzie się nie spieszy, powoli zaznajamiając nas z problemami bohaterów, ich marzeniami, nadziejami oraz konfrontacją z ponurą prozą życia.

Gaja trafiła na zagubioną w lesie dziewczynkę i zabrała ją do domu. Troszczyła się o nią i ukrywała przed niebezpiecznym światem. Ktoś wyznaczył jej drogę a ona podążała za jego radą. Nie uciekła jednak przed tym co ją czekało. W międzyczasie Hanna i Roman próbowali cieszyć się odzyskaną wolnością, ale żal po stracie córki wytyczył inne ścieżki. Wszystko zamknęło pojawienie się białej wilczycy, która okazała się kluczową postacią całej akcji.

Co prawda powyższa historia jest domknięciem "Córek czarnego munduru", ale wydaje się odrębnym dziełem (choć chronologia jest istotna, by znać całość). Mocno koncentrując się na losach bohaterów pokazując zachodzące w nich zmiany nabyte podczas trudnych czasów autorka snuje fabułę po brzegi wypełnioną silnymi emocjami. Widzimy jak kształtują się ich charaktery, zmieniają priorytety oraz - co istotne - nie zatraca się dobro, mimo że zostało wystawione na ciężką próbę. Autorka przedstawia niełatwą drogę odnalezienia szczęścia i własnego miejsca w świecie, który rządzi się wojennymi prawami. I chociaż ten motyw jest silnie nakreślony, nadaje bieg akcji to my wciąż skupiamy się na losach zwykłych ludzi. Nawarstwiają się wątki, pojawiają tajemnice, mnożą pytania na które odpowiedzi otrzymujemy dopiero na finalnych stronach. Nieustannie towarzyszy nam klimat niepewności, bowiem za każdym rogiem kryje się nowe wyzwanie i jest to niewątpliwy atut dla historii, która trafia w sam środek serca czytelnika związując go z bohaterami na długo po zamknięciu ostatniej strony.

"Kobieta o białych oczach" na pierwszy rzut oka wydaje się lekturą niepozorną, ale jej silny wydźwięk wyróżnia ją z tłumu. Sylwia Trojanowska pisze w niezwykły sposób, bardzo osobisty, jakby tworzony wyłącznie dla jednego czytelnika. Zjednuje nas z fabułą, przywołuje ciarki na skórze, nie pozostawia obojętnymi na to co dzieje się dookoła. Lawina emocji uderza w nas z ogromną siłą, szokując, zmuszając do myślenia, uzależniając. Dawno nie czytałam tak pięknej książki. Polecam!

W tamtym roku czytałam REWELACYJNĄ książkę, „Córki czarnego munduru”. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie, więc kiedy zobaczyłam, że „Kobieta o białych oczach” domyka wątki z poprzedniej historii, wiedziałam, że nie mogę przejść obok niej obojętnie.

To nie byle jaka książka, przez którą można bezmyślnie przelecieć i iść dalej. To pozycja, przy której trzeba się zatrzymać, pomyśleć i docenić to, co mamy dzisiaj. To wyjątkowa opowieść, przede wszystkim poruszająca najczulsze struny duszy, dająca cichutką nadzieję na to, że kiedyś może być lepiej.

W pewnym momencie nie wiedziałam czy to jawa, czy jeszcze sen. Mamy tu histerię wojenną, okraszoną symboliką. Mamy tu Gaję, która mieszka w lesie, tytułową kobietę o białych oczach. Kobieta chroni zagubioną dziewczynkę, Sofiję. Dziewczynka nie pamięta prawie nic, za to świetnie odnajduje się w nowej rzeczywistości. Jest także tajemniczy „on”. Kto to taki? Sprawdźcie sami.

Mamy też drugą historię, dwójki ludzi, których doświadczył los. Hania i Roman to przymusowi robotnicy, który stracili swoją córkę. Kiedy w końcu mogą uwolnić się od miejsca, którego nienawidzą i zacząć życie na nowo, na ich drodze staje biała wilczyca… Los się do nich uśmiecha, a oni dostają od niego najcudowniejszy dar.

Ta historia nie jest łatwa, wręcz przeciwnie, łamie serce i skleja je na nowo. Książki o takiej tematyce wywołują zawsze ze mnie wiele emocji i zostają w mojej pamięci na długo. Czy tak samo było i tym razem? Oczywiście! Wiem doskonale, że długo nie zapomnieli tego tytułu.

Pamiętajcie, że jeśli zaczniecie czytać, warto sięgnąć po „Córki czarnego munduru”. Autorka w mistrzowski sposób gra na emocjach swojego odbiorcy i wciąga od pierwszej czytanej strony. A zakończenie? Matko! Musicie sami to przeczytać! Ja kolejny raz jestem zachwycona tym, co stworzyła autorka i chociaż moje serce jest rozdarte, pokochało pióro pani Sylwi Trojanowskiej.

Po lekturze poruszającej dylogii „Anna i Gustaw” wiedziałam, że każda kolejna książka Sylwii Trojanowskiej będzie prawdziwym wydarzeniem zarówno pod względem emocjonalnym, jak i literackim. Był to mój pierwszy kontakt z twórczością autorki, ale od razu urzekła mnie ta historia swoją pasją, głębią i prawdą, która mną wstrząsnęła i na zawsze zapisała się w moim sercu. Od początku czułam, że obcuję z czymś niezwykłym i wyjątkowym. Najpierw zachwycił mnie piękny, plastyczny język, potem opowieść, która całkowicie mnie pochłonęła, a na końcu sprawiła, że popłynęły łzy wzruszenia.

Z ogromnym wzruszeniem sięgnęłam po „Córki czarnego munduru”, a zaraz potem po „Kobietę o białych oczach”, obie historie już od pierwszych stron pochłonęły mnie bez reszty, wprowadzając w świat pełen dramatów, niełatwych decyzji i emocji, które trudno opisać słowami. Sylwia Trojanowska po raz kolejny porusza bolesne tematy związane z nazizmem, miłością, lojalnością oraz walką o moralność w czasach, gdy nienawiść i przemoc były codziennością. Autorka doskonale ukazuje psychologiczne aspekty postaci i tworzy sugestywną atmosferę tamtych lat, odważnie podejmując się trudnych zagadnień. „Córki czarnego munduru” i ich kontynuacja – „Kobieta o białych oczach”– to poruszająca historia, która angażuje emocjonalnie i skłania do refleksji nad przeszłością.

Sofija została uratowana przez Gaję, tajemniczą staruszkę o białych oczach, która mieszka samotnie w chacie na odludziu, w samym sercu lasu. Żyje w harmonii z naturą, a dla Sofiji staje się kimś znacznie więcej – najczulszą i najserdeczniejszą opiekunką, która ukrywa ją przed brutalną rzeczywistością wojny.

Sylwia Trojanowska to znakomita autorka, która stworzyła wiele przejmujących i wzruszających historii. Po raz kolejny udało jej się mnie zaskoczyć i wzruszyć do łez. Trudno bowiem powstrzymać emocje, czytając o tragicznym losie ludzi, którym wojna zgotowała piekło, a w tym piekle znalazły się także dzieci, zagubione, niechciane, które straciły wszystko, dom i rodziców. Często były świadkami, jak Niemcy mordowali ich bliskich i palili domy, a później tak zwani wyzwoliciele zamiast wolności przynieśli kolejne cierpienia i tragedie.

Sylwia Trojanowska wspaniale utkała tę historię, którą czytałam z zapartym tchem i łzami w oczach. Wrażenie robi doskonały research, oprócz wiernie odwzorowanego tła historycznego i starannie opisanych prawdziwych miejsc, w których osadzona jest akcja, autorka wykreowała wyrazistych i wiarygodnych bohaterów. To świetne połączenie fikcji literackiej z prawdą historyczną.

Moja recenzja jest pełna zachwytu, ale nie mogła być inna, ponieważ zawiera to, co podpowiedziało mi czytelnicze serce. Ta dylogia jest kolejnym dowodem na to, że Sylwia Trojanowska potrafi tworzyć piękne powieści osadzone w historycznych realiach. W posłowiu autorka wspomniała, że pisała tę powieść przez osiem miesięcy, co świadczy o tytanicznej pracy, jaką wykonała. Efektem jest rewelacyjna historia zasługująca na najwyższą ocenę. Widać w niej ogrom włożonej pracy, serca i szacunku do czytelnika. To opowieść, która na długo pozostaje w pamięci, o wojnie, miłości, człowieczeństwie i odwadze.

„Kobieta o białych oczach” to wzruszająca, ważna książka z niezwykle emocjonującym zakończeniem, w którym Zosia czyta list od swojej biologicznej matki i uświadamia sobie, ilu ludzi chroniło ją przed potwornościami wojny i przed wpadnięciem w ręce Wolfganga. Historia o tym, że dobro nigdy się nie kończy – ono trwa, nawet jeśli po drodze napotyka ciemność.