Klucz Sary

Zazwyczaj powieści wojenne przypadają mi do gustu. I chyba te zagraniczne, mówiące o wojnie w innym państwie niż Polska, nawet bardziej do mnie trafiają. Dają nam szerszy obraz sytuacji, więcej innych ludzkich doświadczeń, niż standardowe opowieści z lekcji historii. I tak było w tym wypadku.

"Klucz Sary" to powieść, która pokazuje realia wojny w środowisku francuskich Żydów. To historia która zmusza do refleksji, daje temat do rozmyślań i zostaje w człowieku na dłużej. Pokazuje człowieczeństwo, wzrusza, epatuje emocjami i sprawia, że nie możemy jej odłożyć. Chociaż nie jest to lekka powieść, bo wydarzenia w niej opisane nie należą do tych przyjemnych, to czytanie jej sprawiło mi wiele satysfakcji. Autorka świetnie pokazała skalę problemu, zagrała na uczuciach, ale bez zbędnego patosu. Fabuła jest przemyślana, logiczna, a wydarzenia są realne, co nie zawsze zdarza się w książkach tego typu.

Ta książka na pewno przypadnie do gustu osobom, które nie stronią od powieści mówiących o  wojennej rzeczywistości  okraszonej elementami obyczaju. Mocna, pokazująca inne spojrzenie na historię, którą znamy.

Uważam, że zawsze warto zapoznawać się z wartościowymi wydaniami. Z tego względu skusiłam się na ,,Klucz Sary" Tatiany de Rosnay.

W lipcu 1942 roku Sara miała tylko 10 lat. Gdy w nocy została wyrwana ze snu, postanowiła ukryć swojego braciszka. Była przekonana, że niebawem uda jej się po niego wrócić, jednak tak się nie stało. Została wywieziona na paryski stadion, tak, jak inne osoby narodowości żydowskiej. Po latach dziennikarka postanowiła dowiedzieć się tego co wydarzyło się 50 lat wcześniej.

Książka okazuje się naprawdę zaskakująca pod względem treści. Jak każda literatura, w której wojna odkrywa ważną rolę, ta także aż epatuje emocjami. Uważam, że warto sięgać po tego typu wydania, jeśli odpowiednio przygotuje się i nastawi do ich lektury. Nie sposób sięgać po nią z doskoku.

,,Klucz Sary" Tatiany de Rosnay jest jedną z tych lektur, w której przeszłość miesza się z teraźniejszością, a z takiego zestawu mogą wyniknąć naprawdę niespodziewane zdarzenia.

Paryż. Wojenny i współczesny. Czy tak bardzo się różni? Niektórzy chcą zapomnieć tym, co wydarzyło się przed laty. Przypadek łączy jednak główną bohaterkę z losami żydowskiej rodziny. Jak postąpi Julia? Czy warto poznać prawdę za wszelką cenę?

Gdyby ktoś zapytał mnie o godną polecenia książkę obyczajową, bez wahania wymieniłabym “Klucz Sary”. Miałabym natomiast problem, żeby powiedzieć, co najbardziej w tej historii mnie urzekło. Bo wartościowych elementów, które złożyły się na wspaniały całokształt, można by wskazać wiele. Zacznę zatem od początku.

Powieść de Rosnay skupia się na tematyce związanej z II Wojną Światową. Choć podobne wątki dość często pojawiają się w literaturze, moim zdaniem zawsze warto do nich wracać i poświęcać im uwagę. Należy pamiętać, rozmawiać i przypominać o wydarzeniach, które zajęły tak istotne, chociaż niewdzięczne miejsce w ludzkiej historii. Zwłaszcza, że takie książki nie tylko pielęgnują pamięć, ale także pozwalają pogłębić wiedzę.

Autorka wspomina, jakie piętno wojenne wydarzenia odcisnęły na Paryżu. Nie jest to jednak typowa historia dotycząca II Wojny Światowej. Owszem, bez wątpienia zajmuje ona pierwsze miejsce, ale de Rosnay sięga głębiej i patrzy dalej. Wojenny czas przeplata z bieżącymi wydarzeniami, pokazując w ten sposób, że czas nie zawsze leczy rany, a wydarzenia sprzed wielu lat mogą wpływać na kolejne pokolenia.

Naprzemienna narracja pogłębiła moje zainteresowanie historią i zaangażowanie w nią. Z jednej strony mogłam bowiem powrócić do tego smutnego Paryża i jego biednych mieszkańców, a z drugiej obserwować główną bohaterkę, której losy zostały przewrotnie splecione z jedną z żydowskich rodzin. Taka perspektywa pozwala zrozumieć istotne kwestie z różnych stron, spojrzeć na wszystko oczami wielu bohaterów.

Autorka wspaniale poradziła sobie z kreacją postaci. Dwie główne bohaterki, jedna osadzona w przeszłości, druga symbolizująca czasy współczesne. Choć tak inne, to jednocześnie niesamowicie podobne pod wieloma względami. Odważne, konsekwentne, zdecydowane, silne. Uwielbiam takie charakterne postacie. I takie piękne ukazanie kobiet w literaturze.

Trudno było mi oderwać się od tej historii. Rozdzielić się z książką na rzecz obowiązków. Bardzo zaintrygowała mnie historia tytułowej Sary i związana z nią tajemnica. Subtelny, lekki i kobiecy styl autorki sprawiły, że lektura jej książki okazała się czystą przyjemnością. Istotny temat, dwutorowa narracja i krótkie rozdziały sprawiły, że historię czytało się dobrze i szybko.

Jak wspomniałam na początku, „Klucz Sary” to książka zdecydowanie godna polecenia. Intrygująca, ważna, mądra i dobrze napisana. Jestem pewna, że znajdzie wielu sympatyków i zasłuży na przychylność czytelników.

Za sprawą książki "Klucz Sary" Tatiany de Rosnay, która mnie mocno poruszyła, wróciło do mnie wzmożone zainteresowanie lekturami, których historia osadzona jest w okresie II wojny światowej, i które opowiadają o prawdziwych wydarzeniach.

Rok 1942. Francja. Paryski stadion kolarski Vél’ d’Hiv. Dziesięcioletnia Sara wraz z rodziną, tak jak i inni Żydzi, pewnej lipcowej nocy zostaje wyrwana ze snu i wywieziona na stadion, a następnie do Auschwitz. To pokłosie tego, jak francuski rząd podczas okupacji pomagał Niemcom w eliminowaniu Żydów. Myśli małej dziewczynki skupiają się wówczas na jednym. Chce uratować swojego malutkiego czteroletniego braciszka. Postanawia więc zamknąć go w tajnym schowku za ścianą obiecując mu, że niebawem znów będą razem. Zostawia go tylko na chwilkę. Nie ma jednak wiedzy, ani przypuszczania, że tak się nie stanie, bo jej życie potoczyło się zupełnie inaczej, dramatycznie.

Pięćdziesiąt lat później amerykańska dziennikarka Julii Jarmond pisze artykuł o tych wydarzeniach. Kobieta za wszelką cenę stara się dociec prawdy, chce poznać historię Sary i jej rodziny, pragnie aby te tragiczne wydarzenia ujrzały światło dzienne i chce uchronić je od zapomnienia. Rozpytuje więc ludzi, którzy pamiętają tamte czasy i wydarzenia. Kobieta przy okazji odkrywa, że rodzina jej męża, który jest Francuzem, ma powiązania z rodziną Sary. Julia w swoich dociekaniach jest bardzo uparta i drąży temat, początkowo nie zdając sobie spraw, że stąpa po cienki gruncie. Dotarcie do prawdy może ja wiele kosztować.

"Klucz Sary" to taka książka, wobec której nie można przejść obojętnie. Wywołuje mnóstwo emocji, rozdziera serce, sprawia że po policzkach płynie niejedna łza. Nie jest to łatwa lektura, bo pokazuje ogrom ludzkiego cierpienia i okrucieństwo jednego człowieka względem drugiego. Autorka dodatkowo ma zdolność pisania w sposób niebywale przejmujący. Mimo że przeczytałam książkę kilka dni temu, ta historia w niej opisana ciągle jest we mnie żywa, zapadła mi mocno w pamięć i spowodowała że zaczęłam szukać informacji na temat tej smutnej prawdy historycznej, która rozegrała się na Vél’ d’Hiv. Cieszę się ogromnie, że to dzięki Tatianie de Rosnay poznałam haniebną historię Velodrome.

Niektóre powieści są na tyle cenne, że nie możemy o nich zapominać. Powstają więc wznowienia ku przypomnieniu tego co najważniejsze. Tatiana de Rosnay również doczekała się tego zaszczytu i to nie bez powodu, ponieważ "Klucz Sary" to jedna z najpiękniejszych powieści jakie czytałam. Niestety również naznaczona bólem przeszłości, ale i o tym nie wolno nam zapomnieć.

To dobry moment na to, by odświeżyć sobie lekturę lub zmierzyć się z twórczością autorki pierwszy raz. To historia, która dojrzewa wraz z czytelnikiem, za każdym razem zdradzając nowe sekrety i prezentując nowe wartości, historia trudna, pełna skrajnych, również ciężkich emocji. Napisana jednak w sposób przystępny, od razu trafiający do czytającego, z wielowymiarowymi sylwetkami bohaterów na pierwszym planie. Warto wczytać się również w to co napisane pomiędzy wierszami, ponieważ Rosnay wychodzi poza granice tego co widoczne gołym okiem i dyktuje nam opowieść pisaną mnóstwem uczuć.

Czytamy o losach tytułowej Sary, zaledwie dziesięcioletniej dziewczynki, która pewnej lipcowej nocy 1942 roku musiała bardzo szybko dorosnąć. Wraz z rodziną, tak jak wszyscy Żydzi, trafiła na paryski stadion kolarski Vel d’Hiv. Myślała, że szybko wróci, więc ukryła swojego braciszka w specjalnym schowku. I tak zaczyna się tragiczna opowieść, którą po pięćdziesięciu latach zdecyduje się odświeżyć dziennikarka Julia Jarmond nie wiedząc jakie demony uwolni rozgrzebując przeszłość.

Połączenie tego co było kiedyś z analizą współczesnych wydarzeń mocno wpływa na naszą wyobraźnię. Wraz z bohaterką odkrywamy nowe fakty, doszukujemy się prywatnych informacji na temat rodziny Sary i z każdą kolejną stroną czujemy dreszcz przerażenia na myśl, że to wszystko mogło wydarzyć się naprawdę. Wielu Żydów już tamtej pamiętnej nocy stało się anonimowych, więc tym ważniejsze są podobne historia, szczególnie napisane w tak przejmujący, dający do myślenia sposób. Nie jest to opowieść łatwa i na pewno nie na jeden wieczór, ale za to niezwykle istotna i ukazująca ogrom ludzkiego okrucieństwa.

"Klucz Sary" wywoła wiele łez wzruszenia, więc przed rozpoczęciem lektury polecam zaopatrzyć się w zapas chusteczek. Powieść przejmująca, zapadająca w pamięć na długi czas a jednocześnie napisana zwykłą prozą życia. Realność wydarzeń przyspiesza bicie serca a strach lipcowej nocy ma miejsce również w sercu czytającego, więc możecie być pewni, że nawet po zamknięciu ostatniej strony nie zapomnicie przesłania, które skierowała w naszą stronę Tatiana de Rosnay.

Autor: Thieving Books Brak komentarzy:

Zapewne zorientowaliście się już, że literaturę piękną darzę szczególną uwagą. A jeśli opisywana historia osadzona jest w okresie II wojny światowej i opowiada o prawdziwych historycznie wydarzeniach to w moje czytelnicze serce wkrada się nie tylko ciekawość ale też ekscytacja i wzmożone zainteresowanie.

Tatiana de Rosnay w niezwykle ciekawy i emocjonalny sposób nakreśliła na kartach tej książki fabułę powieści. Na fundamencie wojennego czasu uwypukliła wydarzenia okrutne, kiedy to w lipcu 1942 roku w Paryżu miało miejsce możliwie największe w historii masowe ujęcie francuskich Żydów.

„Klucz Sary” to historia, która odciska swój ślad nie tylko na kartach historii. Wkrada się w głębię serca obrazując niewyobrażalne cierpienie i w końcu przenika czytelnicze myśli. Ogrom intensywnych uczuć momentami zapiera dech w piersiach pozwalając na uronienie łzy i powicie odruchów altruistycznych. Ale przede wszystkim zmusza do refleksji. Refleksji która przypomina nam o smutnej prawdzie historycznej, o naszych korzeniach i o rodzinie, która stanowi solidny fundament dalszych życiowych relacji…

A jaką rolę w tej historii odegrał tytułowy klucz? O tym musicie przekonać się sami… Polecam całym swoim sercem. To jedna z tych historii, która z czytelnikiem pozostaje na długo…

Wśród wielu pozycji na rynku, które traktują o Holokauście i II wojnie światowej, trudno znaleźć poruszającą i niosącą jak najwięcej prawdy o ludziach. Takich książek jest szalenie mało, bowiem ostatnio modne są infantylne treści, umieszczone jedynie w tych okrutnych dla świata i ludzi czasach historycznych. Bardzo się więc cieszę, że powieść Tatiany de Rosnay okazała się tą jedną z niewielu wartościowych książek, mimo, że osoby, o których pisała autorka to tylko postaci wymyślone na potrzeby fabuły.

Rzecz dzieje się w Paryżu w 1942 roku, podczas słynnej francuskiej obławy na Żydów Vel d'Hiv, podczas której tysiące rodzin trafiło do Auschwitz i nigdy już nie powróciło. Tak też się stało z rodziną tytułowej Sary, której udało się wydostać z niewoli, wierząc głęboko, że powróci do domu i uratuje brata, którego ukryła przed policją w tajnej skrytce.

Tatiana de Rosnay pisze niezwykle plastycznie, do obezwładnienia czytelnika historią używa dwóch ram czasowych. Często korzysta z retrospekcji i porównuje czasy minione ze współczesnymi. Zwraca też uwagę na to, co ważne dla ludzi było kiedyś, a czym kierują się teraz.

Autorka bez pardonu wskazuje palcem na niechlubną w dziejach Francji obławę Vel d'Hiv. Wyraźnie daje znać, że udział Francuzów w tym strasznym procederze odbił się szerokim echem na świecie, a ludzie, nawet wiele lat po wojnie nie chcą o tym wydarzeniu rozmawiać, lub zasłaniają się lukami w pamięci. To wstydliwa i głęboka rysa na obywatelach Francji.

Trzeba przyznać, że mimo okropieństw i szalenie trudnych scen, udało się autorce wysunąć na pierwszy plan pewne ważne nauki. Mówi tu dużo o miłości, przywiązaniu, opowiada o tym jak ważna jest rodzina w życiu człowieka. Uczy pokory, ale bez patosu, woli wzruszyć.

To głęboka, szalenie wzruszająca i mądra podróż po Francji, ludzkiej podłości, ale i iskierce nadziei, która pojawia się zawsze na końcu. Polecam!

„Klucz Sary” to niezwykle wzruszająca książka, która została oparta na prawdziwych wydarzeniach z okresu II wojny światowej.

Autorka ma piękny i emocjonujący styl pisania. Nie ubarwia ona rzeczywistości i pisze wprost o wszystkim co się wydarzyło, a jest pisać o czym. Wydarzenia wokół których kręci się fabuła to okrucieństwo z lipca 1942 roku kiedy to w Paryżu i okolicach doszło do największego, masowego aresztowania francuskich Żydów. To właśnie wśród nich znajdowała się tytułowa Sara wraz ze swoim rodzicami.

Jednak dramatem rodziny wcale nie było zatrzymanie tylko pewien sekret… niczego nieświadoma dziewczynka w noc aresztowania ukryła swojego brata w skrytce w ścianie i zamknęła go na klucz. Była przekonana, że go ratuje, ale nie spodziewała się jakie tym razem konsekwencje niesie za sobą aresztowanie.

Historię Sary poznajemy za sprawą amerykańskiej dziennikarki Julii, która po wielu latach ma za zadanie napisanie artykułu o aresztowaniu. Okazuje się, że poznana przez nią prawda jest przerażająca, a z Sarą łączy ją znacznie więcej niż mogłaby przypuszczać. To właśnie z perspektywy tych dwóch kobiet patrzymy na wydarzeniach na Vél’ d’Hiv, które sprawiały że łzy leciały po moich policzkach.

Sama historia Sary bardzo mnie poruszyła. Autorka zadbała o to, aby jej emocje były namacalne. Czułam strach dziesięciolatki, jej przerażenie, lęk i byłam w stanie wyobrazić sobie jak musiała się czuć po tym co się stało. Jej naiwność oraz dziecięca ufność, że wszystko będzie dobrze doprowadziły do tragedii całej rodziny…

„Klucz Sary” wzrusza, zmusza do refleksji ale i przeraża. Opowiada smutną prawdę historyczną i przypomina nam jak ważna jest pamięć o przodkach i nasza historia. Autorka przypomina nam, że przeszłość prędzej czy później nas dopadnie i ma ogromny wpływ na naszą teraźniejszość.

Każda lektura, która sięga do czasów wojny i wydarzeń z tamtego okresu wywołuje ogromne emocje. Czasami emocje, które trudno zdefiniować i nad którymi trudno przejść do porządku dziennego. Czy powieść, którą mam przed sobą, również zasila to grono. Każdy powinien sam się przekonać, jak bolesne i okrutne to były czasy …

Lipcowa noc roku 1942 w Paryżu. Dziesięcioletnią Sarę wraz z rodzicami wyrwano ze snu. Policja francuska, na rozkaz nazistów, aresztowała francuskich Żydów i wywiozła w wiadome miejsce. Miejsce mordów milionów niewinnych ludzi. Dziewczynka nie wie, gdzie są zabierani i po co. Ma nadzieję, że zaraz wrócą do domu. I dlatego zamyka w tajemnej skrytce małego braciszka, obiecując, że wkrótce wróci. A klucz od skrytki ma przy sobie, pilnuje jak drogocennego przedmiotu. Ale już nie wróciła do niego, kolejne dni życia napisały inny scenariusz, bardzo tragiczny i nieludzki. Czy rodzina przeżyła pobyt w obozie zagłady? Czy brat Sary został uwolniony? Może ktoś okazał serce i zaopiekował się chłopcem?

Cała fabuła jest fikcją literacką, ale tło jest prawdziwe. Rzeczywiście w roku 1942 we Francji miały miejsce masowe aresztowania Żydów w ramach akcji Vel d’Hiv. To smutna karta historii Francji, to wydarzenia, których następne pokolenia się wstydziły, które kładły cień na ich potomkach. Ale to była wojna, rozkazy, posłuszeństwo, niesamowity terror i masowe mordy na niewinnych ludziach. Warto bliżej poznać historię tych wydarzeń, ja wcześniej nie miałam o tym pojęcia. Widać, że o tych zdarzeniach nie wspomina się często, są one pomijane i marginalizowane. A trzeba oddać hołd ludziom, którzy stracili życie w okropnych okolicznościach, w brutalny sposób, i tylko dlatego, że byli brudnymi Żydami, odmieńcami, tą gorszą rasą.

Dlaczego te wydarzenia teraz odżywają? A to dzięki amerykańskiej dziennikarce, Julii Jarmond, która pisze artykuł o tych wydarzeniach. Kobieta stara się dotrzeć do prawdy, szuka ludzi, którzy pamiętają tamte czasy. Jej starania przynoszą efekt. Nieoczekiwanie kobieta odkrywa związki rodziny męża, który jest Francuzem, z rodziną Sary. Julia stąpa po bardzo delikatnym gruncie. Jej upartość może ją wiele kosztować, ma wiele do stracenia. Jaką tajemnicę skrywa rodzina męża? Dlaczego przez tyle lat milczeli? Wstydzą się czy są tak butni i bez serca?

Klucz Sary to opowieść bardzo smutna i trudna. Fabuła jest przedstawiona w dwóch płaszczyznach czasowych, w czasie wojny oraz w czasach nam współczesnych. Mała dziewczynka relacjonuje nam świat widziany oczami dziecka, przekazuje nam swoje przeżycia i emocje. Wraz z nią odczuwamy ból, który jest jej udziałem i wielką niesprawiedliwość. Bo jak można dziecku wytłumaczyć okrucieństwo nazistów i mordowanie ludzi? Natomiast dzięki Julii staramy się poznać prawdę o masowych aresztowaniach Żydów we Francji. Odkrywamy powoli tę niechlubną kartę w historii Francji. I składamy hołd pomordowanym niewinnym ludziom.

Ciekawym pomysłem jest wtopienie w fabułę życia Julii. Jest inność, przecież jest Amerykanką, która poślubiła Francuza, jest wielokrotnie, w różnych sytuacjach pokazywana. Jej życie, relacje z mężem i jego rodziną, wewnętrzne rozterki i upartość w dążeniu do poznania okoliczności akcji Vel d’Hiv, sprawiają, że darzy się ją szacunkiem, jest bliska naszemu sercu. Postawiła sobie cel w życiu i pragnie go zrealizować, ale przy okazji nie wyrządza nikomu krzywdy, stara się być w zgodzie z własnym sumieniem i przekonaniami.

Skończyłam lekturę kilka dni temu, ale nadal jest ona we mnie żywa. Nie mogę się pogodzić z tą trudną historią, nie mogę jej zaakceptować ani zrozumieć. Mój umysł tego nie ogarnia. Ból mi rozrywa serce, które zostało bardzo zranione. Uważam, że każdy powinien poznać tę historię, ona naprawdę zmienia nasze spojrzenie na życie, na pojawiające się trudności dnia codziennego i ich wyolbrzymianie. Bo czym one są w porównaniu do wydarzeń, w których uczestniczyła Sara wraz z rodziną? Niczym, małą błahostką …

Genialna. Obowiązkowa pozycja, zarówno dla tych znających historię II wojny światowej, jak i dla tych, którzy nie wiedzą, jakie okrucieństwa spotkały ludzi ze strony nazistów.

"Klucz Sary" to bardzo piękna i zarazem bardzo smutna opowieść. Mamy tutaj dwie osi czasu. Pierwszą z nich są wydarzenia, które miały miejsce podczas drugiej wojny światowej. Drugą z nich są współczesne czasy. To, co wydarzyło się podczas drugiej wojny światowej, miało znaczący wpływ na historię, która dzieje się w obecnych czasach.

Co stało się w lipcową noc w 1942 roku? Przekonacie się o tym podczas czytania książki "Klucz Sary". Od razu wam powiem, że nie obejdzie się bez łez. Czytając tę historię, nie mogłam przestać płakać. Bardzo poruszyła mnie ta powieść.

Bohaterowie tej książki są fikcyjni. Niektóre opisane wydarzenia są prawdziwe. Jak napisała sama autorka, nie jest to powieść historyczna. Autorka stworzyła ją, żeby w ten sposób oddać hołd dzieciom z Vel d'Hiv. Tym, które nigdy nie wróciły i tym które przeżyły. Mimo że nie jest to powieść historyczna, zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Nigdy nie słyszałam o wydarzeniach, do których doszło w okupowanym Paryżu 16 lipca 1942 roku. Dziękuję autorce, że poruszyła ten temat i stworzyła wspaniałą powieść.

Czy wiecie co takiego stało się w Velodrome d'Hiver? Co robili tam z Żydami? Jeżeli tego nie wiecie, to koniecznie sięgnijcie po "Klucz Sary". Autorka poprzez swoich bohaterów w idealny sposób to wyjaśnia. Do tej pory mam ciarki na rękach, jak sobie o tym przypomnę.

Biorąc do ręki książkę Tatiany de Rosnay "Klucz Sary" nie miałam pojęcia, że tak bardzo utkwi mi w pamięci. Niby historia fikcyjna, a jednak ma coś w sobie takiego, że nie można oderwać się od czytania. Trafia prosto do serca.

Interesuje się drugą wojną światową, dlatego uwielbiam czytać takie książki. Nie możemy nigdy zapomnieć o tym, co się wtedy stało.

Co zrobilibyście, będąc dzieckiem, gdyby do waszych drzwi w nocy dobijała się policja? Otworzylibyście, czy raczej olalibyście to? Na sto procent byście byli przerażeni. Przed podobnym faktem stanęła nasza mała bohaterka. Pamiętajcie, że to były bardzo niebezpieczne czasy. Jeden niewłaściwy ruch i cała rodzina traciła życie. Nasza bohaterka wraz z mamą dostały tylko 10 minut na spakowanie się i opuszczenie mieszkania. Czteroletni braciszek nie chciał z nimi iść. Ukrył się. Dziewczynka zamknęła go na klucz w niewidocznej skrytce. Zostawiła go z piciem i latarką. Obiecała, że później po niego wróci. Co było dalej? Czy zdążyła wrócić na czas? Czy jej braciszek przeżył? Tego dowiecie się sami, podczas czytania. Powiem jedno, nie będzie kolorowo. Będzie przerażająco. Bałam się o to maleństwo. Miałam świadomość, że chłopiec mógł tego nie przeżyć. Czy się myliłam?

Kolejną bohaterką jest Julia. Poznajemy ją w 2002 roku. Z całą rodziną wprowadza się do mieszkania dziadków swojego męża. Od sześciu lat pracuje dla amerykańskiego tygodnika "Sceny znad Sekwany". Dostaje bojowe zadanie. Zbliża się sześćdziesiąta rocznica Vel d'Hiv (masowego aresztowania żydowskich rodzin i zwożenia ich do Velodrome d'Hiver) i właśnie z tej okazji ma napisać artykuł. Musi dotrzeć do żyjących jeszcze świadków, przedstawić fakty tego strasznego wydarzenia i opisać jak będą wyglądały te obchody. To niestety nie jest łatwe zadanie. Czy podoła? Co odkryje? Czy to zmieni jej życie?

Oba czasy się ze sobą przeplatają. Czytamy jeden rozdział o Sarze, a drugi o Julii i tak na zmianę. Podoba mi się takie rozwiązanie.

Jestem zadowolona z tego, że mogłam przeczytać tę książkę. Mogłam na własne oczy przekonać się, jak podczas drugiej wojny światowej we Francji traktowano Żydów. Byłam mocno przerażona. Płakałam na słowa ojca dziewczynki, że nie wrócą już do swojego domu. Moje serce stanęło.

Jeżeli lubicie czytać historie, dzięki którym serce staje, a łzy same spływają, to koniecznie zajrzyjcie do tej książki. Jest godna polecenia.

Gdybym nie czytała kilku słów od autorki, myślałabym, że jest to powieść historyczna.

Warto zwrócić uwagę na mieszkańców Paryża, jak haniebnie zachowywali się w stosunku do swoich sąsiadów. Co z tego, że oni byli Żydami? Byłam przerażona. Cały czas nie mogę pojąć, jak mogło dojść do takich tragicznych wydarzeń. Człowiek człowiekowi wilkiem. Mimo że to jest fikcyjna opowieść, to niektóre wydarzenia miały miejsce naprawdę. I to jest tragiczne. Przeczytajcie, ile rodzin z przymusu musiało się na zawsze rozdzielić. Ilu tak naprawdę już nigdy się nie spotkało.

Poruszająca historia. A co stało się z kluczem Sary? Z tym pytaniem was zostawiam.