Klub miłośniczek zbrodni

Nikt nie zabija bez powodu. Zawsze jest jakiś motyw, od niego zaczyna się zbrodnia i na nim kończy się. Jego odkrycie wyjaśnia wiele, jest punktem zaczepienia i jego odkrycie często prowadzi do odkrycia tożsamości sprawcy. Tyle, że nie każdy dostrzeże go na miejscu przestępstwa…

Nie ma to jak mieć sąsiada, zwłaszcza takiego, który zainteresuje się gdy dzieje się coś niepokojącego. Na pewno można za to uznać odgłos wystrzału. Judith z pewnością można zaliczyć do kategorii dobrego sąsiedztwa, nic więc dziwnego, że nie ignoruje czegoś takiego w domu Stefana Dunwood`iego. Jak się okazuje ten ostatni zostaje znaleziony martwy. Samobójstwo? Morderstwo? Jeśli to drugie to raczej nie jest to rzecz normalna w spokojnym Marlow. To pierwsze w ogóle nie pasuje Judith do człowieka, jakiego znała. Pozostaje więc jedynie opcja zabójstwa. Starsza pani nie zamierza pozostawić tak istotnego problemu jedynie w gestii stróżów prawa. Co stoi na przeszkodzie by się bliżej przyjrzeć temu, co miało miejsce? Nie będzie w tym sama, gdyż nie jedynie ona jest zaciekawiona zbrodniczym zdarzeniem. W końcu co kilka głów to nie jedna, no i jak się okazuje śledztwo jest bardzo rozwojowe. Pozostaje poszukać tego, kto za tym stoi oraz motywu, którym kierował się, co wcale nie jest takie łatwe jak mogłoby się wydawać. Jednak Judith szybko nie zniechęca się, jej znajome także czyli zbrodniarze lub zbrodniarze nie powinni czuć się bezkarnie. Jak się okazuje senne Marlow wcale takim nie jest, jeśli przyjrzeć mu się z bliska. Niejedna intryga ma tu miejscie!

Mówi Wam coś określenie „cozy crime”? Polskie określenie to między innymi „zbrodnia kocykowa” i oddaje co nieco, lecz oczywiście nie wszystko z tego, co oferuje ten rodzaj kryminałów. Może wydawać się, że będzie to wersja light tego gatunku, lecz co to to nie. Jak najbardziej to z krwi i kości historia kryminalna, w jakiej zagadka lub raczej ich liczba mnoga ma w sobie wszystko co najlepsze czyli niejedną tajemnicę, oczywiście morderstwo i to rzadko kiedy tylko jedno, detektywów, jacy niezmordowanie będą szukali odpowiedzi kto zabił i oczywiście dlaczego oraz grono podejrzanych, w jakim zabójca bądź zabójcy najprawdopodobniej ukrywają się. „Klub miłośniczek zbrodni” jak najbardziej wpisuje się w te ramy i od samego początku stawia sprawę jasno – przed nami śledztwo z prawdziwego zdarzenia. Jak się szybko przekonujemy główne bohaterki do szablonowych nie należą, nawet jeśli mogą sprawiać takie wrażenia na pierwszy rzut oka. W spokojnym otoczeniu angielskiego miasteczka dzieje się niejedno i dopóki życie toczy się po utartych ścieżkach nikt nie zawraca sobie zbytnio głowy tym, iż coś odstaje od reszty. Jednak zostaje to skrzętnie zanotowane w pamięci. Robert Thorogood wprost doskonale oddaje prawie senną atmosferę miejsca, gdzie przynajmniej z widzenia wielu się zna, a drobne dziwactwa nie są tym o czym się zbytnio rozmyśla. Ale pod tą iluzoryczną warstwą jest kolejna, w której znajdują się odpowiedzi na pytania kim właściwie była ofiara, co stoi za jej śmiercią i kto jej dokonał. Jeśli ktoś liczy na szybkie podania zabójczego sekretu to wpierw otrzyma intrygujące dochodzenia, w jakim liczy się każdy detal, znajomość ludzkich zachowań i obserwacja otoczenia. W „Klubie miłośniczek zbrodni” nie ma przypadku, za to jest drobiazgowa praca śledcza, a i spostrzegawczość przydaje się. Kiedy już mamy sam finał, jak przystało na doskonały kryminał pojawia się pewien znak zapytania…

Czy miłość do łamigłówek może być niebezpieczna”?

Pierwsza część cyklu „The Marlow Murder Club” Roberta Thorogooda okazała się idealnym relaksem i doskonałym wyborem. Marlow to niewielkie, angielskie miasteczko położone nad Tamizą. Jego spokój zostaje naruszony, a wiadomość o morderstwie jednego z mieszkańców elektryzuje wszystkich. Policja wkracza do akcji, jednak ich czynności nie przynoszą żadnych efektów. Widząc opieszałość władz Judith Potts, ekscentryczna starsza pani postanawia wziąć sprawę we własne ręce, pomagają jej przyjaciółki, Starsze panie tworzą zgrany, z poczuciem humorem zespół, nic nie umknie ich uwadze.

Czy Judith uda się rozwiązać kryminalną zagadkę? Akcja powieści toczy się wartko i intryguje. Fabuła ciekawie poprowadzona, ukazuje małomiasteczkową społeczność, a wątek kryminalny intryguje. Na plus zasługują płynne dialogi, cięte riposty. Zajmująco ukazani bohaterowie, złożone, charakterne osobowości i ich zupełne przeciwności. Judith polubiłam od razu, to inteligentna, dociekliwa, starsza pani. Nie boi się wyzwań, jest odważna, bez ogródek mówi to, co myśli, bywa złośliwa, sarkastyczna i uwielbia zagadki.

Starsze panie niezmiennie zaskakują swoimi szalonymi pomysłami. Podejmują próbę rozwikłania zbrodni, która miała miejsce w ich spokojnym, wręcz nudnym miasteczku. Ich postępowanie chwilami jest irracjonalne i tyleż samo zabawne. Co rusz pakują się w zaskakujące sytuacje, jednak trzeba im przyznać, są lepsze od policji. Ich odwaga bywa wspomagana czymś mocniejszym, pomysłów im nie brakuje. Dokąd zaprowadzi nas prowadzone śledztwo? Autorka umiejętnie wodzi nas za nos, trudno domyślić się rozwiązania zagadki. Tajemnice, niedopowiedzenia, intrygi, nagłe zmiany akcji powodują, że książkę czyta się z ciekawością i niecierpliwością. Wyraźnie czujemy klimat angielskiego, niewielkiego miasteczka, życie mieszkańców, codzienne sprawy, problemy. I ten specyficzny angielski humor!

Komedia kryminalna, która rozbawi zwolenników gatunku. Czytajcie, Tatiasza i jej książki :)

Marlow, niewielkie miasteczko nad Tamiza, w którym życie toczy się utartym rytmem. Miasteczko jest tak spokojne, że jak twierdzi detektyw sierżant Tanika Malik „Marlow przez siedem lat zdobywało nagrodę za najpiękniejsze kwiaty. A ostatnim razem, gdy wezwano mnie do jakiegoś zajścia, chodziło o dwa łabędzie, które spacerowały po głównej ulicy i tamowały ruch.”. Gdy w tak spokojnym miejscu jak Marlow dochodzi do zbrodni, detektyw Malik musi odkurzyć swój egzemplarz „Podręcznika starszego oficera śledczego Blackstone’a, na wypadek, gdyby trafiła jej się grubsza sprawa”. A tak się właśnie składa, że „grubsza sprawa” się zdarzyła, ktoś zastrzelił właściciela miejscowej galerii sztuki. „Świadkiem” morderstwa został ekscentryczna starsza pani, która wieczorami lubi pływać nago w Tamizie i usłyszała strzał. Początkowo nikt nie chce wierzyć słowom Judith Potts. A skoro policja nie chce się zająć zbrodnią, to zajmie się nią ona. Pani Potts rozpoczyna własne śledztwo. Sprawy komplikują się, gdy dochodzi do kolejnej zbrodni (i kolejnej). Starsza pani nie tylko kontynuuje śledztwo, ale dołączają do niej kolejne osoby. Komu uda się szybciej rozwiązać sprawę: amatorkom czy policji?

„Klub miłośniczek zbrodni” jest pierwszym tomem serii, która niedawno debiutowała w Polsce, a która, póki co, liczy trzy tomy. Jest to powieść z kategorii „cozy crime”, w której autor nie epatuje brutalnymi opisami, skupiając się bardziej na śledztwie i śledczych, jednocześnie tkając misterną sieć tajemnic wokół ofiar zbrodni.

Główna bohaterka powieści jest osobą jednocześnie mocno nieszablonową i szablonową. Siedemdziesięciosiedmioletnia kobieta, lubiąca pływać nago w Tamizie (a do rzeki idzie odziana tylko w długą pelerynę, o której bohaterka lubi myśleć, że jest niewidką), układająca krzyżówki do magazynów i która wzorem Królowej Matki, a właściwie wzorem ciotecznej babki Betty wypijała wieczorem szklaneczkę (lub dwie) whisky. To, jeśli chodzi o nie szablowość. Jeśli chodzi o szablonowość, to wścibstwo przynależne starszym paniom i umysł Panny Marple.

Takiej bohaterki trudno nie lubić, zwłaszcza, że Judith Potts, ma tajemnice, a ja uwielbiam bohaterów z przeszłością.

Powieść czyta się szybko, śledztwo wciąga, dialogi realistyczne i jeszcze mój ulubiony angielski humor. Przy tej powieści nie sposób się nudzić!

Jeśli lubicie „cozy crime”, śledztwa w stylu panny Marple i angielski humor, to ta powieść jest dla was.

Serdecznie polecam!

“𝐈𝐟 𝐬𝐡𝐞 𝐡𝐚𝐝 𝐨𝐧𝐞 𝐩𝐢𝐞𝐜𝐞 𝐨𝐟 𝐚𝐝𝐯𝐢𝐜𝐞 𝐬𝐡𝐞’𝐝 𝐠𝐢𝐯𝐞 𝐡𝐞𝐫 𝐲𝐨𝐮𝐧𝐠𝐞𝐫 𝐬𝐞𝐥𝐟, 𝐢𝐭 𝐰𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐛𝐞: 𝐝𝐨𝐧’𝐭 𝐠𝐞𝐭 𝐨𝐥𝐝.”

💛 Już na samym wstępie muszę przyznać, że mam mieszane uczucia co do tej pozycji. Czytało się bardzo miło, przyjemnie i szybko. Wystarczyło mi na nią parę godzin, jednak wiem, że większą frajdę miałabym oglądając tę historię w formie serialu. Autor znany jest z tworzenia scenariuszy seriali dla BBC, więc moje odczucia podążają w dobrą stronę😂

💛 By się dobrze bawić przy perypetiach siedemdziesięciosiedmioletniej Judith trzeba lubić brytyjski humor i przyjąć go z całym dobrodziejstwem inwentarza. Fakt, były momenty, gdzie uśmiechnęłam się pod nosem, ale zagadka z zamkniętymi na klucz drzwiami rozczarowała mnie jak mało co. Aż nie dowierzałam własnym oczom - oczekiwałam czegoś z większym przytupem🤷🏻‍♀️

💛 Co do samej zagadki kryminalnej to muszę przyznać, że była ona całkiem niezła. Nie da się domyślić rozwiązania po kilkunastu czy kilkudziesięciu stronach, a to duży plus. Niestety, muszę się przyczepić do samej formy 'podania' rozwiązania. Czułam się trochę tak jakbym oglądała Scooby-Doo i złol odcinka tłumaczy krok po kroku swoje zachowanie🫠 Nie mój klimat.

💛 Nie polubiłam żadnego bohatera, ale nie przeszkadzało mi to podczas lektury. Są oni przejaskrawieni, przerysowani i wszystko prze-. To chyba kwintesencja 'brytyjskości' całej historii.

💛 Nie żałuję sięgnięcia po tę pozycję, ale wiem, że już kolejnej części tej serii nie przeczytam🙈

Każdemu potrzeba czasem trochę śmiechu i oddechu od trudnych tematów. Komedia kryminalna „Klub miłośniczek zbrodni” i zarazem pierwsza część cyklu „The Marlow Murder Club” Roberta Thorogooda okazała się znakomitym wyborem. Była niczym masaż relaksacyjny nie tylko na mięśnie twarzy, bo przy czytaniu pozytywne emocje rozbawienia, komfortu i rozluźnienia rozchodzą się po całym ciele.

"Co takiego, u licha, dzieje się w Marlow, za co warto zabić?"

Jak tu się nie uśmiać, gdy trzy niezwykłe kobiety, z których jedna okazuje się bardziej szalona od drugiej, podejmując się próby wyjaśnienia niespotykanych dotychczas w sennym Marlow zbrodni, podążają ich tropem pakując się co rusz w zabawne i nieoczekiwane sytuacje. Trzeba przyznać, że dziarskim kobietom zarówno pomysłów, jak i zdolności analitycznych nie brakuje, a myślenie „po szkocku” i odwagę wspomaga czasem szklaneczka czegoś mocniejszego. Jedyne czego im brakowało, to tego dreszczyku emocji, którego dostarcza prowadzone przez nie śledztwo, odrywając je od przyziemnych spraw i samotności.

Powieść obfituje w intrygujące wątki, tajemnice i nagłe zmiany akcji, podane jednak w lekkiej, humorystycznej formie, a wyjaśnienia zagadki kryminalnej nie domyśliłam się, dopóki Judith nie podała mi jej na tacy. Świetne, naturalnie toczące się dialogi i nieco absurdalne sytuacje sprawiają, że ta komedia kryminalna rozbawi każdego miłośnika nietypowych intryg i szalonych przygód. Odczuwalny w niej klimat angielskiej prowincji, niewielkiego miasteczka położonego nad Tamizą, z jego lokalnymi, codziennymi problemami dodaje książce ciekawego kolorytu i realizmu.

Nie każda komedia kryminalna trafia w moje gusta, bo albo zagadka jest zbyt trywialna, albo absurd przekracza akceptowalne przeze mnie granice, albo humor wzbudza raczej zażenowanie niż uśmiech, ale w tej wszystko jest wyważone niczym w najlepiej przyrządzonym daniu. Każdy składnik został dobrany w odpowiedniej proporcji i lektura tej mieszanki humoru, intrygi, nietypowych przygód i kobiecej przyjaźni okazała się dla mnie w pełni komfortowa.

I cóż, teraz mam ochotę sprawić sobie pelerynę, a ci z Was, którzy czytali domyślą się dlaczego.