Kłopoty rodu Pożyczalskich

Co może powstać z połączenia niebanalnego tematu zaginionych i zapomnianych domowych akcesoriów z utalentowanymi twórcami?

Niewątpliwie fantastyczna seria!

Tym razem spod skrzydeł @dwiesiostry

, w cudownym duecie Mary Norton i nadzej ukochanej ilustratorki, @[Adres usunięty]ak .❤️

Czy znacie Pożyczalskich?

Śmiało okreslilabym ten cykl literacki ponadczasowa klasyką.

Na naszej półce zagościła pierwsza z serii, "Kłopoty rodu Pożyczalskich" i to co mogę śmiało powiedzieć to to, że uwielbiam książki w tym stylu, nawet gdy nie koniecznie są idealne dla tych najmłodszych czytelnikow.

Nie ma co się ograniczać! Oszalałam na punkcie książek dziecięcych dawno temu i ze zdecydowaną chęcią właśnie w tej literackiej fikcji z przyjemnością pozostanę.🤩

Kim więc są tytułowi Pożyczalscy?

Niewątpliwie rodziną pełną troski, zaangażowania przy jednoczesnej potrzebie życia w cieniu wiekszych od siebie.

Nie bez powodu.

Zamieszkując przestrzeń pod podłogą domu, gdzie toczy się ludzkie życie za wszelką cenę pragną pozostać niezauważeni.

Dla własnego bezpieczeństwa.

Gdy niewielka postać wytknie nosek za skrzętnie zabezpieczony korytarz, majacy odgonić ją od straszliwego ludzkiego świata, jest skazana na łaskę panujących tam ludzi, którzy może nie koniecznie zrobili by krzywde, ale co gorsze- mogli by sprowadzić stróża porządku, zwanego kotem.

Tym razem kłopoty dopiero się zaczynają. Tata, a więc Strączek, najpewniej był widziany!

Co będzie teraz?

Czy jego rodzina, Arietta i Dominika, w tych okolicznościach tym bardziej zaangażują się w zdystansowanie względem starego domu?

Czy może jednak dziewczynka wciąż będzie wymykać się obserwować prawdziwe, niebieskie niebo przez kratkę?

Książki określone mianem klasyki, to coś co ogromnie cenię.

Nie obserwujemy tutaj wzniosłych wartości, ale jesteśmy świadkami niepowtarzalnej historii, które również powinny mieć swoje miejsca w naszych sercach... I biblioteczkach.

To co, może i Wy sprawdzicie zakamarki swoich domów w poszukiwaniu tych niezwykłych kilkunastocentymetrowych postaci?❤️

Pierwszy raz z Pożyczalskimi zetknęłam się lata temu, kiedy jeszcze jako mała dziewczynka spędzałam wakacje u wujostwa. Oprawione w materiał tomiska zajmowały w bibliotece zaszczytne miejsce, a ich szata graficzna, głównie w odcieniach beżu i szarości niezbyt zachęcająco prezentowała się w oczach dziesięciolatki. Dziś wiem, że było to pierwsze wydanie z 1960 roku i dałabym się pokroić, żeby choć raz poczuć je w dłoniach. Na szczęście wydawnictwo dwie siostry zrobiło coś niesamowitego reanimując tę serię, zaliczaną przecież do złotej klasyki światowej literatury dziecięcej. I tym to sposobem przedstawiam swojemu dziecku ( i odkrywam na nowo!) historię Pożyczalskich.

Historię niebanalną i jak na lata pięćdziesiąte ubiegłego wieku – do cna fantastyczną. Tytułowi Pożyczalscy to rodzina maleńkich ludzi mieszkających pod podłogą w pewnym wielkim, starym domu. Strączek, Dominika i ich córka Arietta swój dom wyposażyli w pożyczone od ludzi rzeczy i pod podłogą mieszka im się przyjemnie i komfortowo. Uważają, że ludzie są od czarnej roboty i chociaż Pożyczalscy czują przed nimi lęk, nie przeszkadza im to bynajmniej w organizowaniu kolejnych wypraw „na pożyczanie”. Wyprawy te organizuje głównie Strączek i to ON ma prawdziwy talent do wyszukiwania rzeczy niepotrzebnych już mieszkańcom domu, a idealnie nadających się do ich maleńkiego mieszkania. Są to zazwyczaj kawałki włóczki, zapałki, igły, spinacze, guziki, drobne monety, skarpetki i tym podobne. Pragnąca poczucia bezpieczeństwa Dominika zajmuje się domem i marzy tylko o gromadzeniu coraz to nowych „przydasiów”, a Arietta? Arietta to postać skomplikowana i przesympatyczna. Dziewczynka oczywiście wypełnia swoje domowe obowiązki, ale najbardziej ze wszystkiego marzy o przygodzie. Prawdziwej przygodzie. Nie chce spędzić całego życia ukryta pod podłogą, dlatego robi wszystko, aby zobaczyć roztaczający się za oknami domu świat. Ku rozpaczy matki coraz częściej wychodzi „na pożyczanie”, a ponieważ nie ma w sobie ani grama tchórzliwości, stopniowo powiększa odkrywany obszar. Poznaje także mieszkańców starego domu, ale nie wszyscy są zachwyceni jej widokiem, co prowadzi do wielu zabawnych bardziej lub mniej sytuacji. Z biegiem czasu poczucie bezpieczeństwa Pożyczalskich, na którym tak bardzo zależy Dominice zostaje zakłócone i rodzinka maleńkich ludzi musi rozejrzeć się za nowym domem.

Piękna, pobudzająca wyobraźnię lektura! Dla współczesnego czytelnika oraz sposób wypowiadania się bohaterów może być nieco przestarzały, podobnie jak stosowane względem małej Arietty metody wychowawcze, ale to nie powinno dziwić, ponieważ książka powstała ponad osiemdziesiąt lat temu. Dziś wiele rzeczy w tej lekturze nas bulwersuje; ale wtedy tak właśnie postępowali rodzice. Dzieci miały być skromne, posłuszne i w milczeniu wypełniać polecenia rodziców. Ponieważ akcja toczy się w Anglii, klimat powieści jest na wskroś angielski – pogoda, jedzenie, wystrój wnętrz, duże, angielskie domy, zwyczaje w nich panujące, a także chłodny, zdystansowany sposób wychowywania dzieci. Nawet akcja toczy się powoli, opisów jest dużo, jednak w wyjątkowy sposób przenoszą czytelnika w ówczesny świat. Również język nie jest najłatwiejszy i niektóre wyrażenia (chociaż dorośli znają lub kojarzą je ze swojego dzieciństwa) trzeba dziecku wyjaśniać. Sam pomysł stworzenia Pożyczalskich jako wytłumaczenie ciągłego zawieruszania się różnych domowych rzeczy jest jednak uniwersalny i w naszym domu przyjął się na dobre stanowiąc niezłą wymówkę. „Kłopoty rodu Pożyczalskich” to nie jest lektura na jeden wieczór, to raczej książka z gatunku tych, w których należy się powoli rozsmakowywać, aby jak najlepiej chłonąć klimat. Dzięki Wydawnictwu Dwie Siostry cała seria jest pięknie wydana; konkretna grubość, twarde, eleganckie kartki, standardowej wielkości czcionka i satynowa w dotyku, twarda okładka. Do tego zapierające dech w piersiach ilustracje znanej nam już Emilii Dziobak, obok których nie można przejść obojętnie i które właściwie są równie ważne jak sama treść. Aż dziw, że cała seria jest tak mało znana, bo najwyższy czas to zmienić. Moja prawie dziesięciolatka jest nią zachwycona, dlatego polecamy dzieciom 10+. Najlepiej do rodzinnego czytania przed snem.

CzytaMy8+