Klinika

Nie przypuszczałabym, że będę czytała książkę, w której głównym bohaterem jest pacjent podejmujący się wykonywanego badania przez profesora psychiatrii i jakie ono będzie miało początkowe i końcowe rezultaty i czy profesor zechce podjąć się wyzwania, a może ma inne plany zawodowe, gdyż nie chce nikogo skrzywdzić podczas jego trwania w celu zbadania przyczyny działania według klucza.

Nie jest łatwo być pacjentem i my o tym dobrze wiemy, bo spotkamy się na co dzień z utrudnieniami, kiedy niezaplanowanie zachorujemy oraz wiemy, jak wygląda wizyta u lekarza specjalisty bądź u lekarza rodzinnego.

Twórczości Pana Pavola Rankova nie miałam okazji bliżej poznać, lecz zechciałam się dowiedzieć, co skrywa tajemnicza w opisie treści książka pt. ''Klinika''.

Gdy zapoznałam się na samym początku, z jakim bohaterem będę miała, do czynienia to nasunęło mi kilka pytań, bo czułam, że przedstawia się on, jako taki zagubiony. Pomimo wszystko potrafi zachować zimną krew i polubił z czasem codzienne przyzwyczajenia, jakie napotykał podczas czekania w klinice na upragnioną wizytę u pana profesora.

Co oznacza tytuł książki, ile potrzeba czasu, aby uzyskać lekarską pomoc tak od razu, czy jednak są wyznaczone terminy na wizyty, dlaczego spotkania są tak ważne dla każdego z pacjentów, co chce, uzyskać spotykając się z profesorem, kogo spotka główny bohater, wędrując po labiryncie, czy osoby, które spotka, po drodze będą mu pomocne, czy jednak utrudniające wizytę do profesora, co czuje pacjent, kiedy niespodziewanie komplikacje związane z dotarciem szczęśliwym do upragnionego celu?

Spośród napotkanych osób, które zajęły, czas pacjentowi podczas wędrówki po labiryncie najbardziej spodobali mi się rejestratorka i asystent ze względu na to, że mieli do niego właściwe podejście, a nade wszystko miałam wrażenie, że wzbudzali u niego zaufanie, bo znali przyzwyczajenia i zachowania profesora. Nie każdy potrafi wychwycić szybko, jaka jest naprawdę osoba, z którą pracują na co dzień. Czy to jednak wystarczy, aby spojrzeć profesorowi prosto w oczy i przedstawić problemy, z jakimi zmaga się, pacjent o tym warto, się przekonać czytając tę książkę?

Pavol Rankov na kartach powieści zbudował klinikę jako miejsce dosłowne oraz metaforę walki o zdrowie psychiczne. Jej korytarze zdają się tworzyć labirynt bez końca, gdzie osławiony profesor nie stacjonuje w jednym gabinecie, a porusza się nie tylko między pomieszczeniami, ale też państwami. Zdaje się być na wyciągnięcie ręki, ale wciąż wymyka się pacjentom oraz pracownikom (zresztą granica między jednymi i drugimi stale się zaciera). O jego uwagę trzeba zabiegać, a wielkość oraz sława, którymi się cieszy, urasta do rangi kultu. Dla bohatera jednak stanowi przede wszystkim jedyny ratunek od własnych uczuć, więc wraca do kliniki każdego dnia, zwierza się kolejnym osobom, błądzi w korytarzach i próbuje przekształcić własną historię w coś na tyle interesującego, by przyciągnąć do siebie profesora. Desperacko szuka pomocy oraz wsparcia, jednocześnie zatraca się w samym poszukiwaniu łatwego rozwiązania problemów, nie dążeniu do zmiany. W głowie tworzy liczne scenariusze, bawi się poczuciem beznadziei, bywa bardzo uparty, niekoniecznie radzi sobie z drugim człowiekiem. Wierzy, że profesor mu pomoże, rozwiąże wszystkie problemy, przejmie odpowiedzialność za jego życie.

Powieściowa klinika zdaje się być jednocześnie fizycznym ratunkiem jak i poplątanym miejscem w głowie bohatera, który tkwi gdzieś między dawną traumą, trudną relacją z rodziną czy nierzeczywistym podejściem do samego siebie. Można ją wielorako interpretować, tak samo jak relację kolejnych bohaterów z profesorem. Kolejne warstwy tekstu zazębiają się, tworzą spójną całość, każą czytelnikowi przystanąć i zastanowić się nad całością. Jest to bowiem literatura, w której brakuje dosłowność i jestem nią zachwycona.

przekł. Tomasz Grabiński