Klątwa Kryształu

RECENZJA

„Klątwa Kryształu”

Autor: Dorota Cieśla

Wydawnictwo: WFW

"Idę po ciebie słyszała w głowie ochrypły, męski głos, a przed oczami widziała ciemne głębokie spojrzenie wilczych oczu - Idę po ciebie- szeptał w jej stronę."

Wyobraź sobie świat, w którym każda kropla krwi może obudzić pradawną magię, las skrywa więcej tajemnic niż ludzie, a przeznaczenie jest przeciwnikiem, którego nie da się pokonać. Właśnie tam zabiera czytelnika „Klątwa Kryształu”, która zaskakuje rozmachem, klimatem i emocjami znacznie większymi, niż można się spodziewać.

Już od pierwszych stron poczułam, że wchodzę do świata, który ma własny rytm, własne prawa i własne sekrety. Świata, gdzie pradawna magia nie jest darem, lecz ciężarem. Gdzie las pamięta więcej niż ludzie, krew potrafi obudzić uśpioną moc, a przeznaczenie cierpliwie czeka na moment, w którym upomni się o każdego.

Poznajemy Hyldię, dziewczynę odnalezioną w głębi lasu. Nie pamięta swojego imienia, przeszłości ani tego, dlaczego tajemniczy znak na jej karku wywołuje tyle strachu. Wie tylko, że coś ją nieustannie przywołuje. Coś obserwuje każdy jej krok.

Z każdą kolejną stroną tajemnic przybywa zamiast ubywać.

A czytelnik, podobnie jak bohaterowie, coraz głębiej zanurza się w opowieść, z której nie sposób się wyrwać.

Dorota Cieśla stworzyła świat imponujący rozmachem. Prastare lasy, Wilczy Lud, runy, dawne wierzenia i Kryształy nie są jedynie efektowną dekoracją. To fundament całej historii – żywy organizm, który oddycha razem z bohaterami i nieustannie wpływa na ich los.

To fantasy zbudowane z ogromną dbałością o szczegóły, w którym czuć pasję autorki do tworzenia własnej mitologii.

Największym skarbem tej powieści są jednak bohaterowie.

Nie są nieskazitelni.

Błądzą.

Cierpią.

Popełniają błędy.

Boją się.

I właśnie dlatego są tak prawdziwi.

Największe wrażenie zrobił na mnie Wahul.

To bez wątpienia jedna z najbardziej fascynujących postaci, jakie spotkałam w polskiej fantastyce.

Jest legendą.

Jest wojownikiem.

Jest postrachem swoich wrogów.

Kiedy wpada w Furię, sama natura zdaje się odpowiadać na jego gniew. Ziemia drży pod stopami, wiatr wyje pomiędzy drzewami, a ogień pochłania wszystko, co stanie na jego drodze.

Ale jego największa siła nigdy nie wynikała z potęgi.

Największą siłą Wahula jest jego serce.

Autorka stworzyła bohatera niezwykle złożonego, rozdartego pomiędzy obowiązkiem, przeznaczeniem i uczuciem, którego nie potrafi się wyrzec. Pod maską niepokonanego wojownika ukrywa człowieka noszącego w sobie ogrom bólu, tęsknoty i samotności.

Im więcej poznajemy jego przeszłości, tym mocniej rozumiemy każdą decyzję, każdy wybuch gniewu i każde poświęcenie.

Nie sposób go nie pokochać.

Relacja Hyldii i Wahula zachwyciła mnie od pierwszego spotkania.

Nie opiera się na prostych schematach ani łatwych rozwiązaniach.

Budują ją spojrzenia, milczenie, wzajemne zaufanie, cierpienie i nieuchronność przeznaczenia.

To uczucie dojrzewa powoli, ale uderza z ogromną siłą.

Każda wspólna scena wywołuje emocje.

Każde rozstanie boli.

Każda rozmowa niesie za sobą znaczenie.

Na uwagę zasługują również pozostali bohaterowie.

Sedrig urzeka dobrocią i oddaniem.

Rag pokazuje, że honor może kryć się nawet pod twarzą wojownika budzącego strach.

Tutaj nie ma postaci jednowymiarowych.

Każdy niesie własne rany.

Każdy prowadzi własną walkę.

Ogromnym atutem powieści jest budowanie napięcia.

Autorka nie pozwala czytelnikowi odetchnąć na długo.

Gdy wydaje się, że bohaterowie odnaleźli bezpieczną przystań, los natychmiast odbiera im złudzenia.

Każda odpowiedź rodzi kolejne pytania.

Każda tajemnica prowadzi do następnej.

Każdy wybór ma swoją cenę.

Zachwycił mnie również motyw Kryształów.

To znacznie więcej niż źródło magicznej mocy.

Stają się symbolem pokusy, nadziei, przeznaczenia i ceny, jaką trzeba zapłacić za każdą decyzję.

Tutaj magia nigdy nie jest darmowa.

Zawsze czegoś żąda.

I zawsze o coś walczy.

Finał…

To prawdziwy emocjonalny nokaut.

Ostatnie rozdziały pochłonęłam z bijącym sercem.

Bitwy są spektakularne, brutalne i niezwykle filmowe.

Jednak to nie one poruszają najbardziej.

Najbardziej poruszają wybory bohaterów.

Ich strach.

Ich rozpacz.

Ich miłość.

Ich poświęcenie.

Dorota Cieśla udowadnia, że największe zwycięstwa rodzą się nie z potęgi miecza ani magii.

Rodzą się z odwagi, by kochać wtedy, gdy wszystko zdaje się stracone.

„Klątwa Kryształu” jest historią o pamięci, lojalności, przebaczeniu, przeznaczeniu i uczuciach silniejszych od czasu, śmierci oraz najokrutniejszych klątw.

To książka, która zachwyca wykreowanym światem, wzrusza emocjami i zostawia czytelnika z poczuciem, że właśnie uczestniczył w czymś naprawdę wyjątkowym.

A Wahul…

Nie jest bohaterem, którego się tylko pamięta.

On staje się bohaterem, za którym zwyczajnie się tęskni.

Jeżeli szukacie fantasy, które zachwyca klimatem, dopracowanym światem, niejednoznacznymi bohaterami i emocjami, od których trudno się uwolnić, „Klątwa Kryształu” jest powieścią, którą po prostu musicie przeczytać.

To jedna z tych historii, które kończą się wraz z ostatnią stroną…

…ale w sercu czytelnika trwają jeszcze bardzo, bardzo długo.

Jak wiecie, jestem okładkową sroką i im ta okładka będzie piękniejsza, tym chętniej sięgam po książkę. Kiedy tylko zobaczyłam szatę graficzną debiutu @[Adres usunięty] , od razu wiedziałam, że chcę ją poznać. Czy było warto? Sprawdźcie sami 🤫

Już od pierwszych stron autorce udało się skraść moją uwagę. Poznajemy dwóch przyjaciół, Patrika i Sedriga, którzy wiozą beczki z samo robionym miodem. Ich misją jest rozwiezienie tego po karczmach. Po letniej burzy, w lesie, Sedrig odnajduje nagą dziewczynę i od tego wszystko się zaczyna. Jeszcze nie wiemy co tu się wydarzy, nawet nie jesteśmy do końca na to gotowi, a musicie wiedzieć, że @[Adres usunięty] przygotowała wiele. Podczas czytania nie ma czasu na nudę. Wyobraźnia pani Doroty działa na najwyższych obrotach, a my możemy obserwować tego efekty.

Jak doskonale wiecie, uwielbiam sięgać po fantastykę, kocham to, co autorzy potrafią wyczarować, a ogranicza ich tylko wyobraźnia. Tutaj dzieje się, oj dzieje. Akcja goni akcję, nie zatrzymuje się nawet na chwilę. Jest niebezpiecznie, magicznie, jest klątwa, łowca, wilki, tajemnica i wiele więcej.

Co prawda nie jest to idealna lektura, znalazłam trochę błędów, powtórzeń, ale w żadnym stopniu nie zepsuło mi to zabawy. W końcu jest to debiut, któremu można niektóre rzeczy wybaczyć. Wiecie, że jak usiadłam do tej książki z rana, tak skończyłam ją w nocy? A ma prawie pięćset stron, niczego nie żałuję 😎😎 myślę, że @[Adres usunięty] znalazła dla siebie fajny temat, chciałabym powiedzieć Wam więcej o tytułowej klątwie, ale po co psuć zabawę? Zdradzę tylko, że jest to ciekawy wątek, który mnie mocno zaintrygował.

Jest to jedna z tych pozycji, które warto poznać, przy których można dobrze się bawić i w którym nie brakuje przede wszystkim emocji. Ba! Jest tu prawdziwy emocjonalny rollercoaster i nawet nie zabraknie mini wątku romantycznego. Sprawdźcie koniecznie!

Zdecydowanie polecam!

Mam dla Was kolejny debiut, który udało mi się wynaleźć, a wiecie, że takie odkrycia sprawiają mi ogromną frajdę. Dorota Cieśla i jej „Klątwa Kryształu” to książka, która od razu przyciągnęła mnie tytułem, okładką i opisem. Lubię, gdy te trzy elementy idą ze sobą w parze i od razu wzbudzają ciekawość, a tutaj właśnie tak się stało. Wystarczyło jedno spojrzenie i wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć.

Dlaczego? Bo szukam w literaturze czegoś świeżego, klimatycznego i zaskakującego, a ta historia od pierwszych stron obiecuje dokładnie to.

Opis intryguje: młodzieniec odnajduje nagą, nieprzytomną dziewczynę w lesie, która nie pamięta swojej przeszłości. I już to jest wystarczającym haczykiem, żeby chcieć poznać jej losy. Ale autorka idzie dalej, ponieważ razem z bohaterami zostajemy wciągnięci w świat pełen magii, przeznaczenia i niebezpieczeństwa. Najgroźniejsza istota z północy zaczyna ścigać tę tajemniczą dziewczynę. Czy uda się ją ochronić? Kim tak naprawdę jest? I jaką rolę odgrywa w tym wszystkim klątwa kryształu?

Muszę przyznać, że najbardziej podobało mi się to, jak autorka buduje napięcie. Każdy rozdział kończy się w takim momencie, że po prostu nie da się odłożyć książki. Raz czułam wzruszenie, innym razem miałam ciarki, a bywało też, że uśmiech pojawiał się sam. Emocji jest tu mnóstwo, od lęku przed nieznanym, przez fascynację światem przedstawionym, aż po zachwyt nad czarującą przyrodą i mądrością szeptuchy, której wizje wykraczają poza wszystko, co można sobie wyobrazić.

Najciekawsze momenty? Zdecydowanie te, gdy bohaterowie muszą zmierzyć się z łowcą, wtedy akcja przyspiesza i serce bije szybciej. Ale też sceny, w których magia splata się z naturą, tam czuć prawdziwy klimat fantastyki, wciągający i pełen uroku.

Co mnie ujęło najbardziej? Lekki i przyjemny styl Doroty Cieśli. To nie jest książka, którą odkłada się „na potem”. To opowieść, którą pochłania się błyskawicznie, a po zakończeniu zostaje uczucie tęsknoty. I to właśnie dla mnie jest najlepszym dowodem, że trafiłam na wartościowy debiut.

Polecam Wam „Klątwę Kryształu” z całego serca. To piękna, emocjonująca podróż w świat magii i przeznaczenia, która udowadnia, że debiut potrafi być naprawdę mocny.