Kim jest ta dziewczyna

Główną bohaterką powieści jest Edith Thompson, w skrócie Edie. Uczestnicząc w przyjęciu weselnym zostaje przyłapana na pocałunku z panem młodym. Jak do tego doszło? Edie sama nie do końca rozumie zaistniałą sytuację, ale w dobie internetu i wszechogarniającego hejtu zostaje natychmiast osądzona i prawie zlinczowana. Dodam, że wszyscy zainteresowani pracowali w jednej firmie. Szef dziewczyny ufa jej na tyle, że w ramach przeczekania burzy wysyła ją do rodzinnego Nottingham, gdzie jako ghostwriterka (pisarka widmo) ma napisać autoryzowaną biografię popularnego, młodego aktora.

Edie to bardzo skomplikowana osobowość, zarówno jej wygląd jak i usposobienie są dość charakterystyczne. Jest lubiana, ale jej poczucie humoru i styl bycia nie każdemu pasuje. Sytuacja wywraca się do góry nogami, gdy sama zainteresowana musi zmagać się z czytaniem komentarzy "znajomych" oraz kompletnie obcych ludzi na swój temat. Nagle każdy z nich ma mnóstwo do powiedzenia, każdy ją zna, ocenia jej wygląd, zachowanie, a nawet ubiór, oczywiście negatywnie. Pomimo zablokowania konta na fecebooku i instagramie, wciąż powstają nowe strony, na których ludzie nie pozostawiają na Edie suchej nitki. Dziewczynie jest bardzo ciężko, tym bardziej, że media społecznościowe ciężko uciszyć, a coś co raz zostało wrzucone do internetu niestety w nim nie ginie. Edie myśli, że nic gorszego nie może się zdarzyć, a jednak każdego dnia na światło dzienne wywlekane są jej najskrytsze tajemnice.

"Kim jest ta dziewczyna" to obszerna i zarazem bardzo prosta powieść. Odrobinę zbyt rozwlekła jak na moje gusta, ale przyjemna w odbiorze. Zawiera w sobie mnóstwo znanych życiowych prawd. Przypomina nam oraz głównej bohaterce, że w życiu nie chodzi o to, żeby każdy nas lubił. To my sami mamy czuć się dobrze we własnej skórze. Jednocześnie autorka wyciąga na światło dzienne pewną starą słuszność, mianowicie, że wina zwykle leży po obu stronach i zawsze warto przeanalizować własne zachowanie pod każdym kątem i wyciągnąć z tego odpowiednie wnioski. Nawet jeśli zwaliły się na Ciebie wszystkie nieszczęścia tego świata, to może nieświadomie, zupełnie bezwiednie sam do tego doprowadziłeś/łaś? Z takim przemyśleniami autorka zostawia Edith oraz nas, swoich czytelników. Jak bohaterka sobie z tym poradzi? Przekonajcie się sami :)

„ Kim jest ta dziewczyna? „ To najnowsza powieść autorki. Znana głównie z powieści „ To przez ciebie ! „. Ja przyznam się szczerze nie zostałam wielką fanką tej autorki i chyba nie będę sięgać po inne książki tej autorki. Nie jest to książka zła, bo napisana z humorem, przy której nie można zachować się poważnie. Trzeba traktować ją jako książkę dla kobiet, ale chyba pokusiłabym się, że jest to książka bardziej młodzieżowa.

Edie to spełniona w życiu zawodowa trzydziestolatka, która ma dobrą pracę, znajomych, ale w życiu brakuje jej miłości. Zakochuje się w koledze z pracy, ale niestety ON chyba nie odwzajemnia jej uczuć, gdyż planuje ślub z inną.

Edie, gdy otrzymuje zaproszenie na ślub planuje zaszyć się w domu i nie wychodzić. Niestety dla niej postanawia iść i zobaczyć szczęście swojego ukochanego.

Jednak dzieje się coś, czego bohaterka nie chce, a jednak się dzieje. Po ślubie na weselu dochodzi do pocałunku pomiędzy panem młodym a kobietą, niestety widzi to jego żona.

Kobieta jest załamana, ślub zepsuty, weselnicy się rozstają. A cała wina spada na Edie. Znajomi uciekają od niej gdzie pieprz rośnie, jej kariera w firmie jest spalona, a ona sama pragnie zapaść się pod ziemie albo uciec na koniec świata. Gdy chce się zwolnić z pracy szef proponuje jej, aby wyjechała do Nottingham i napisała autobiografie Elliota Owena.

Niestety okazuje się, że to nie jest wcale taka łatwa praca. Autor nie jest chętny do współpracy a ona sama przeżywa swoje dzieciństwo od nowa.

Niby pomysł na książkę bardzo fajny. Jednak nie ujęła mnie fabuła, nie zachęcała do czytania i szło mi to bardzo opornie. Styl autorki nie przypadł mi do gustu. To nie znaczy, że ta książka jest zła, myślę, że każdy sam powinien się o tym przekonać na własnej skórze.

Nigdy wcześniej nie miałam do czynienia z powieściami Mhairi McFarlane. "Kim jest ta dziewczyna" była moją pierwszą powieścią obyczajowa tej autorki. Musze zaznaczyć, że bardzo spodobała mi się ta obyczajowa historia i na pewno sięgnę po inne książki tej autorki.

Główną bohaterka powieści jest trzydziestoletnia Eddie. Jest ona copywriterką w pewnej londyńskiej firmie. Kobieta skrycie podkochuje się w koledze z pracy Jacku, jednak bez wzajemności. Po pewnym czasie Eddie zostaje zaproszona na ślub i wesele Jacka z jego prawdziwą miłością Charlotte. Główna bohaterka zostaje przyłapana na weselu na tym, jak całuje się z panem młodym. W tym momencie wybucha skandal. Przenosi się ON nie tylko na życie codzienne Eddie, ale również do internetu. Gdy szef zauważa, że atmosfera w pracy jest nietypowa i gęsta od plotek Eddie zostaje wysłana do Nottingham, gdzie ma za zadanie napisać autobiografię wschodzącej gwiazdy filmowej Elliota Owena.Niby wszystko zaczyna być co raz lepiej jednak jak się okazuje konflikty rodzinne i współpraca z Elliotem również nie jest łatwa i przyprawia Eddie dodatkowych trosk.

Autorka w swojej powieści porusza istotne dla współczesnego społeczeństwa problemy. Czytelnik spotka się tutaj z hejtem w internecie, problemami rodzinnymi, niespełnioną miłością, trudami zawodowymi oraz rozterkami wewnętrznymi głównej bohaterki. Sięgając po tę powieść, nie miałam pojęcia, że jest ona tak objętościowo duża. Początkowo miałam obawy, że książka mnie znudzi. Jednak po przeczytaniu kilku rozdziałów stwierdziłam, że książkę czyta się naprawdę lekko i przyjemnie, a do tego długie jesienne i chłodne wieczory również temu sprzyjają.

Książka jest przeznaczona dla kobiet, jest bardzo lekka i przyjemna. Autorka porusza w fabule ciężkie współcześnie i ważne tematy, lecz przeplatane są one sarkazmem. Początkowo przyznaję, że książka mi się dłużyła, a postać Eddie działała mi na nerwy, jednak wraz z kolejnymi stronami coraz bardziej wciągałam się w fabułę. Musze przyznać również, że postacią, która mnie w tej historii urzekła był własnie Elliot Owen. Autorka przypisała tej postaci wspaniałe poczucie humoru oraz dystans do siebie i otoczenia. Dzięki temu powieść stawała się z rozdziału na rozdział co raz lepsza. Autorka pokazuje w tej historii jak nie raz życie potrafi sprzeciwić się człowiekowi, a my musimy stawić temu wszystkiego czoła i nie dać się problemom.

Podsumowując książka podobała mi się. Momentami były chwile monotonne, jednak pomysł na fabułę oraz poczucie humoru to rekompensuje. Jest to lekka, przyjemna i szybka w czytaniu powieść obyczajowa, w której zawarty jest też wątek miłosny, jednak nie gra ON tutaj głównej roli. Flirt i miłość ustępuje tutaj miejsca innym ważnym współcześnie problemom. Książkę serdecznie polecam na długie i chłodne jesienne wieczory.

Mhairi McFarlane to szkocka powieściopisarka. Jej debiutancka książka "Nie mów nic, kocham Cię" została przetłumaczona na 16 języków, ponadto trwają prace nad jej filmową adaptacją! Mieszka ze swoim partnerem oraz kotem, a w wolnych chwilach zajmuje się podbijaniem serc czytelniczkom na całym świecie.

Edie żyje w świecie zamkniętym na uczucia mężczyzn. Przez swoją alienację nie może odnaleźć prawdziwej miłości- mimo trzydziestki na karku pozostaje panną. Punkt kulminacyjny następuje w momencie, gdy przekracza granice we flircie z kolegą z pracy, który co więcej ma dziewczynę, żeby było zabawniej, to jej znajoma. Radzi sobie jakoś z ukrytą w sercu miłością, dopóty nie dowiaduje się o wyborze mieszkania przez przyjaciela, co później skutkuje zaręczynami i zaproszeniem na ślub z jego dziewczynom, Charlotte. Właśnie wtedy uświadamia sobie, że nic między nimi nie będzie.

Na ślubie następuje zwrot akcji- pan młody całuje naszą bohaterkę, co ukradkiem widzi jego świeżo upieczona żona. Później mamy już tylko wielką awanturę, burzliwe rozstanie i cyberprzemoc nastawioną na Edie. Ona sama ucieka do swojego rodzinnego miasta, gdzie ma napisać autobiografię gwiazdy filmowej, Elliota Owena. Współpraca między nimi nie układa się najlepiej już od samego początku, jednak z czasem zaczynają dostrzegać coraz więcej wspólnych cech. Oboje muszą coś udowodnić światu. Czy znajdą w sobie wsparcie? Czy życie pod jednym dachem z emerytowanym ojcem i młodszą siostrą złośnicą wyjdzie jej na dobre?

"Kim jest ta dziewczyna?" nie jest książką z jasno określonym gatunkiem. W swojej treści przemyca elementy charakterystyczne dla romansu, obyczajówki czy powieści młodzieżowej. Dzięki temu magicznemu połączeniu spora część społeczeństwa odnajdzie tu cząstkę siebie, treść odpowiednią wymaganiom.

Pióro autorka ma lekkie, ma swobodne i proste słownictwo oraz klasę w kreowaniu charakterów. Tworzy postacie wiarygodne, rzeczywiste, charaktery, które spotykamy w swoim życiu na każdym kroku. Niestety widoczną i palącą wadą jest mozolna akcja, a często nawet jej brak. Momentami przysypiałam, pomijałam nieistotne, nic nie wnoszące opisy.

Fabuła porusza kwestie współczesne, uniwersalne, będące problemem obecnego świata. Agresja elektroniczna, otaczające nas dookoła krzywdzące plotki oraz brak prywatności w świecie wirtualnym czy realnym. Ukazuje mocną pozycję mediów społecznościowych, ich wpływ na życie człowieka, na jego samopoczucie czy proces tworzenia siebie. Uświadamia nam jak oczernianie potrafi zniszczyć komuś karierę i wiarę w swoje siły, jak unicestwia człowieka w świecie.

Choć bohaterowie mają silnie wyrobione charaktery, to i tak nie zdobyły mojej sympatii. Albo mieli dwie twarze i nie potrafiłam się przez to przebić albo tak jak w przypadku Edie- irytujące usposobienie. Brakowało mi pewnej asertywności w jej życiu, wzięcia sprawy w swoje ręce. Choć była świadoma nie tylko swojej winy- nie zrobiła nic, by zaprzestać tym okrutnym oszczerstwom na swój temat. Uciekła, stchórzyła, dała za wygraną. Niestety to nie zapewniło jej spokoju, więc był to błąd. Powinna zostać, zachować się odpowiedzialnie, ponieść konsekwencje i podzielić winę na pół.

Największą zaletą był humor, z jakim była przedstawiona cała treść. Pobawiłam się, namyśliłam, spostrzegłam kilka znaczących, charakterystycznych cech naszej społeczności, więc przyjemnie i z użytkiem spędziłam czas. Książkę polecam na jesienne wieczory, ponieważ nieco może się dłużyć.

Recenzja znajduje się również na [Adres usunięty]

Internet w dzisiejszych czasach jest z jednej strony dobrodziejstwem, a z drugiej utrapieniem. Niejednokrotnie padłam ofiarą agresywnych komentarzy ze strony anonimowych użytkowników i nie jestem jedyną taką osobą. Ludzie myślą, że w siedzi są bezkarni, często nie mają pojęcia do czego mogą doprowadzić ich obelgi. Wszystkie portale społecznościowe, blogi, strony internetowe, są siedliskiem osób tylko czyhających na najmniejsze połknięcie. Główna bohaterka książki „Kim jest ta dziewczyna” również spotkała się z tym problemem, choć nie do końca bezpodstawnie.

Edi popełnia błąd, na weselu dwójki znajomych z pracy zostaje przyłapana na całowaniu się z panem młodym. Zdarzenie to ciągnie za sobą falę „hejtu” i nienawiści ze strony wszystkich dookoła. W Internecie aż huczy od wyzwisk i plotek, a główny winowajca pozostaje bez skazy. Czasu cofnąć nie może, choć najchętniej zapadłaby się pod ziemię. Chcąc uchronić ją przed zawistnymi kolegami z firmy, szef wysyła ją do rodzinnego miasta, gdzie ma napisać autobiografię kapryśnego aktora. Współpraca z nim idzie jej opornie. Wiecznie narzekająca siostra i wścibska sąsiadka nie ułatwiają jej sprawy.

Powieść jest lekką kobiecą powieścią, ale dodam, że nie obowiązkową. Przepełniona została żartobliwym tonem oraz lekko wyczuwalnym sarkazmem. Nie jest to romans, choć wyczuwalna jest nuta flirtu. Nie odgrywa ona jednak głównej roli. Książka ma swoje gorsze i lepsze momenty. Czasami czytałam ją z zaciekawieniem, a czasami wręcz przeciwnie, usypiałam nad ciągnącym się w nieskończoność wątkiem.

Mhairi McFarlane jest szkocką powieściopisarką, którą polubiły miliony kobiet na całym świecie. Zadebiutowała powieścią „Nie mów nic, kocham Cię”. Ma na swoim koncie również dwie inne pozycje. Można ją polubić za prosty styl oraz przekazywanie w lekkim tonie problemów mniej lekkich. Osobiście znam jej tylko z „Kim jest ta dziewczyna?”, w której spodobał mi się sposób kreacji bohaterów. Znaleźć wśród nich możemy niezłą mieszankę: począwszy na gwiazdorze o dwóch twarzach, poprzez infantylną buntowniczkę, aż do staruszki, której wydaje się, że wciąż jest młoda. Ta ostatnia jest zdecydowanie moją ulubioną postacią, choć dostała w powieści jedynie epizody.

Co więc mi się nie podobało? Książka liczy przeszło pięćset stron i choć posiada nieskomplikowaną fabułę oraz czyta się ją szybko, to momentami mnie nudziła. Pomysł na historię był bardzo fajny, ale wykonanie średnie. Mam wrażenie, że książka była by lepsza, gdyby zawarta została w trzystu stronach, a tak chwilami dłużyła mi się jak flaki z olejem. Na długie październikowe wieczory była ok, ale nie wiem czy kiedykolwiek do niej powrócę.

Granice prywatności

Portale społecznościowe, plotkarskie serwisy, filmy kręcone amatorskimi kamerami wideo czy nawet telefonami – to wszystko odziera nas z prywatności i sprawia, że nawet najbardziej błahe wydarzenie staje się sprawą publiczną. Z równą przyjemnością, z jaką udostępniamy informacje o sobie, poszukujemy wszelkich newsów o ludziach ze świata mody, filmu czy też o gwiazdkach, o których mówimy, że są znani wyłącznie z tego, że … są znani. Choć publicznie wypieramy się tej skłonności do śledzenia, do podglądania, do pławienia się w porażkach i uszczypliwego komentowania sukcesów, to jednak rozwój Internetu i świadomość, że jesteśmy skryci za monitorem, nie tylko dodaje nam odwagi, ale i wyzwala w nas najgorsze instynkty. To na celebrytów, na ludzi obecnych w mediach najlepiej przenieść naszą frustrację, niespełnione nadzieje i życiowe porażki. Czym bardziej boli nas świadomość, że oddalibyśmy wszystko, by znaleźć się na czerwonym dywanie, tym bardziej złośliwe są nasze komentarze, tym podlejsze plotki rozsiewamy.

Ofiarą internetowych agresorów, którzy doczekali się nawet określenia „hejterzy”, padają nie tylko osoby znane z prasy czy telewizji, ale również te, które w pewien sposób wyróżniają się z otoczenia, albo takie, które znalazły się w niewłaściwym czasie i miejscu. I choć niezupełnie opis ten odnosi się do Edie, trzydziestopięcioletniej pracownicy agencji reklamowej Ad Hoc, to nie da się ukryć, że użytkownicy Internetu jej nienawidzą. Na nieszczęście została ona przyłapana na pocałunku z panem młodym, niemal tuż po złożeniu przez niego przysięgi wierności. Biorąc pod uwagę, że świadkiem tego zdarzenia była sama panna młoda, nie można się dziwić rozmiarowi skandalu. Niestety dla nikogo nie miało znaczenia, iż to Jack zainicjował pocałunek – Edie została publicznie potępiona, czego jej współpracownicy dali wyraz między innymi w Internecie. Kobiecie nie pozostaje nic innego, jak tylko opuścić agencję, choć uwielbia zarówno mieszkanie w Londynie, jak i swoją pracę copywritera. Nie wyobraża sobie jednak dzielenia biurowej przestrzeni z Jackiem i Charlotte, którzy… tak naprawdę po krótkim rozstaniu znów są ze sobą.

Wydaje się zatem, że jedyną ofiarą tego zajścia, jest sama Edie. Na szczęście, jej szef okazuje się być rozsądnym mężczyzną, który docenia pracownika i widzi w Edie wartościową kobietę, której nawet ona sama w sobie nie dostrzega. Proponuje jej zatem iście salomonowe rozwiązanie – usunie się ona na kilka miesięcy z firmy, a w tym czasie zrealizuje niezwykle intratne zlecenie. Jej zadaniem będzie napisanie w charakterze ghostwritera biografii serialowego aktora, Elliota Owena. O tym, jak potoczy się praca z gburowatym i cierpiącym na chroniczną nienawiść do prasy i opowiadania o swoim życiu aktorem, przekonamy się dzięki wciągającej powieści „Kim jest ta dziewczyna?”, opublikowanej nakładem wydawnictwa HarperCollins. Autorka, Mhairi McFarlane, pod płaszczykiem lekkiej i zabawnej powiastki, stworzyła piękna historię o pozorach, o cierpieniu mającym swe źródło w niskim poczuciu wartości i o fałszywych przyjaźniach. Książka zaskakuje ujęciem tematu i kreacją bohaterów, bowiem zdajemy sobie sprawę, że również i my dokonujemy ich pochopnej oceny, nie znając powodów danego zachowania czy kontekstu sytuacyjnego. Lektura zadowoli zarówno miłośników romansów, jak i powieści obyczajowych, bowiem wątek miłosny przeplata się z bolesnymi niekiedy scenami z życia, tworząc doskonałą i godną uwagi kompozycję.

Czy Edie potraktuje poważnie słowa przełożonego, który zlecając jej pracę z aktorem, formułuje ostrzeżenie „zaklinam na wszystko: nie idź do łóżka z Elliotem Owenem”? Czy Elliot ostatecznie zdecyduje się na współpracę z kobietą, mimo niechęci do całego przedsięwzięcia? Czy fala nienawiści, która przetacza się przez Internet, w końcu się uspokoi i Edie będzie mogła wrócić do firmy? To tylko kilka z wątpliwości pojawiających się podczas lektury. Tematyka, w połączeniu w wartką akcją, interesującymi bohaterami oraz sprawnie poprowadzonymi dialogami, czyni z powieści „Kim jest ta dziewczyna” niezwykle interesującą pozycję, nie tylko na długie, jesienne wieczory. Co więcej, kontrowersyjne wydarzenia i niejednoznaczne sytuacje sprawiają, że książka doskonale sprawdza się jako temat przewodni dyskusji w klubach książki, czy nawet na szkolnych lekcjach. Jak dalece można posunąć się w sieci? Gdzie są granice prywatności? Dlaczego otaczamy się ludźmi, którzy nas krzywdzą? Te pytania wybrzmiewają w naszych myślach jeszcze długo po zakończeniu lektury…

Justyna Gul

Qulturasłowa

Edie pracuje jako dziennikarka. Oprócz obowiązków służbowych oddaje się także małym przyjemnościom. Flirtuje ze swoim kolegą z pracy. Zabawa musi się skończyć gdyż ów kolega zaprasza Edie na swoje wesele. Ale czy ona się kończy czy dopiero zaczyna? Pod wpływem impulsu Jack – pan młody – całuje dziewczynę na swoim ślubie. I wtedy dopiero się zaczyna. Edie zostaje zlinczowana. Żeby załagodzić sytuację szef daje jej nowe zlecenie i wysyła ją daleko od redakcji.

Powiem Wam szczerze. Bardzo sceptycznie podeszłam do tej książki. Poprzednia autorki mi się nie podobała. Ale chciałam dać jej szansę i spróbować jeszcze raz. Niestety kolejnej szansy nie będzie. Nie skreślam książki całkowicie, ale to nie jest to to, co lubię. Dla mnie książka jest nudna, fabuła zbyt rozciągnięta. Dość ciekawa zaczęła być dopiero pod koniec. Dlatego uważam, że książka jest mocno nierówna. Ale jak już napisałam nie przekreślam jej całkowicie.

To książka o ogromnej sile Internetu i portali społecznościowych. O tym jak hejt potrafi zniszczyć życie człowieka. O kreowaniu fałszywych wizerunków. Ale także o wielkiej sile przyjaźni, a także o tych przyjaźniach fałszywych, takich, które są po coś. O trudnych relacjach rodzinnych: o niezrozumieniu, samotności, o buncie wyrażanym swoim zachowaniem. O trudnym życiu celebrytów i o pokazaniu, że są oni normalnymi ludźmi.

Niby książka łatwa, szybka i przyjemna a jednak kryje się w niej drugie dno – to trudniejsze. Książka mówi nam o tym, że warto rozmawiać żeby wyjaśniać sobie różne kwestie. Warto dawać sobie drugą szansę. I co najważniejsze – nie przejmować się tym, co o nas piszą.