Kilka sekund od śmierci. Mickey Bolitar. Tom 2

Harlan Coben i jego "Kilka sekund od śmierci"to jest rewelacja.Zresztą, jestem zdania ,że obojętnie jaka książka przez niego napisana jest mistrzostwem.Kilka sekund od śmierci to druga część przygód Mickeya i jego przyjaciół.To doskonale skomponowana książka pełna napięć ,akcji,tajemniczości .To być może pozycja dla młodzieży bo w takim świecie toczy się akcja ,ale jeśli jest dobrze napisana to nie ma znaczenia kto ją czyta.Tu bardzo dużo się dzieje i autor trochę miesza nam w głowie ale to dobrze ,bo o to chodzi by poukładać rozrzucone puzzle w jedną całość. I kilka rozwiązanych w tej części tajemnic ma niespodziewane rozwiązanie.Pozostaje pytanie czym zaskoczy trzecia część przygód Mickey`a Bolitara, to co już zostało zasygnalizowane intryguje i może mieć wiele zakończeń.

Harlan Coben to autor, po którego książki zawsze chętnie sięgam.

"Kilka sekund od śmierci" to kontynuacja, recenzowanego przeze mnie jakiś czas temu, "Schronienia" - TUTAJ.

Głównym bohaterem tego cyklu jest Mickey Boliter, bratanek słynnego Myrona Bolitera. Cykl skierowany jest zarówno do dorosłego czytelnika, jak i do młodzieży. Opowieść kontynuuje tematykę organizacji Abeona pomagającej dzieciom i oznakowanej tajemniczym motylem, znowu spotykamy też Nietoperzycę, która zasieje zamęt w głowie Mickeya. Czy jego ojciec na pewno nie żyje? Kto leży w grobie? Tego chłopak musi się dowiedzieć i przekonać naocznie, aby normalnie żyć.

Ale to nie koniec komplikacji w jego życiu. Młody Boliter ma tendencję do pakowania się w kłopoty. Najpierw wdaje się w bójkę, potem wywalają go z drużyny szkolnej, a dodatkowo Rachel zostaje postrzelona, a on wraz z przyjaciółmi znajdują w szkolnej szafce pieniądze i narkotyki. Mikey usiłuje poskładać zebrane informacje w jedną całość. Jednak nic nie jest takie, jak by mu się wydawało. Jak powiązać sprawę Rzeźnika z Łodzi, który dokładnie przypomina sanitariusza zajmującego się ojcem Mickeya

"Niebezpieczeństwo miało pewną szczególną jakość, było namacalne."

Thriller dla młodzieży, napisany w ciekawych barwach, frapującym klimacie, łagodnej i lekkiej formie. Wiele się w nim dzieje, mnóstwo sekretów, kłamstw, mrocznych wydarzeń, niejednoznacznych postaci, nagłych zwrotów akcji. Czyta się szybko, z zaangażowaniem, ale też świadomością, iż jest to swobodna i niezobowiązująca lektura, dobra na zapełnienie miłego wieczoru z książką. Sympatycznie poznaje się perypetie młodych bohaterów związane ze specyficznymi rodzinnymi relacjami, ale także z niepokojącymi i niebezpiecznymi znajomościami.

Mickey Bolitar próbuje rozszyfrować tajemnice wokół śmierci ojca w wypadku samochodowym, a te zamiast okazywać się jaśniejsze i prostsze, przyjmują jeszcze bardziej ciemne i pogmatwane oblicze. Naprawianie relacji z wujkiem Myronem także wymaga sporej aktywności i otwartej postawy. Ciekawie rozwijany jest wątek związany ze sportową karierą nastolatka, w której nie wszystko przychodzi łatwo i gładko. Obserwujemy prowadzenie gry przetrwania w społeczności szkolnej, nieuniknione konfrontacje z rówieśnikami, zacieśnianie przyjaźni Mickeya z Emą, Arthurem i Rachel. Mocnym akcentem są odwołania do tragicznych wydarzeń w hitlerowskich obozach koncentracyjnych podczas drugiej wojny światowej. A do tego intrygująco rozwijające się dramatyczne incydenty przytrafiające się Rachel.

Ukrywająca się w mroku nieprzenikniona organizacja, zamieszana w wypadki przydarzające się Mickeyowi. Niejasne okoliczności morderstwa, napaści, podpalenia, kradzieże. Problemy, kłopoty, pułapki, przesłuchania i nieprzyjemności, nakręcanie spirali podejrzeń, posądzeń, insynuacji i strachu. Z jednej strony młodzi bohaterowie powieści, a zatem i nieco nierozważne postawy, dość łatwe poddawanie się manipulacjom, a z drugiej przypisywanie im zawyżonych umiejętności i sprawności w stosunku do wieku. Podobnie jak w pierwszym tomie "Schronienie" pojawia się sporo pogodnego humoru w przybliżanej historii. Komu tak naprawdę może ufać Mickey, a kogo powinien unikać jak ognia? Dlaczego tak trudno dotrzeć do wszystkich ogniw łańcucha prawdy?

[Adres usunięty]

Mickey Bolitar powraca w kolejnym tomie serii by bawić i intrygować, ale przede wszystkim - rozwiązywać zagadki zaskakujące i nie rzadko mrożące krew w żyłach.

Główny bohater jest idealną kopią swojego wuja - wciąż pakuje się w kłopoty, zagadki i tajemnice same go znajdują a ON nigdy nie odpuszcza dopóki nie dowie się prawdy. Jest też wygadany i pewny siebie, swoje niedoskonałości kryje za charyzmą i nie sposób go nie polubić. To jeden z tych bohaterów, którzy szybko trafiają do serca czytelnika bez konkretnego powodu, ale pozostają w nim na długo. Mickey to propozycja bohatera dla młodszego czytelnika. Do tej pory Harlan Coben tworzył dojrzałe postacie, a tu nagle decyduje się na trylogię z nastoletnim młodym detektywem. Dzięki temu poszerza grono swoich odbiorców, bo uważam, że niezależnie od wieku bohaterów zawsze wypada wzorowo.

Jeśli zastanawiacie się czy można rozpocząć przygodę z trylogią od drugiego tomu - można. Chociaż uważam, że lepiej sprawdziłaby się historia czytana od początku. Na szczęście jest wystarczająco dużo powtórzeń w tekście wydarzeń z pierwszego tomu, by nieświadomy czytelnik raz dwa nadrobił zaległości. Bohaterowie ściśle wiążą się z rozgrywanymi wydarzeniami, ale niewiele pojawia się nowych osób. Mickey w domu Nietoperzycy dostrzega czarno-białą fotografię od której wszystko zaczyna się na nowo. Na niej uchwycony został Rzeźnik z Łodzi – bezwzględny hitlerowiec, który był przecież obecny na miejscu wypadku jego ojca jako sanitariusz. To była pierwsza osoba, która powiadomiła go o śmierci ojca. Tylko dlaczego sanitariusz ani trochę nie zmienił się od czasów drugiej wojny światowej?

Harlan Coben ma w swojej głowie nieograniczone pomysły na fabułę, które bardzo zgrabnie przelewa na papier. Jego delikatny, niemal subtelny styl stanowi idealne tło dla mocnej fabuły stopniowanej ze strony na stronę. To jedyny autor, który potrafi namówić mnie do przeczytania swojej powieści w jeden wieczór wyłącznie za sprawą finałów rozdziałów - po prostu muszę przeczytać następny, by wiedzieć jak wszystko się potoczy. I tak za sprawą ciągu przyczynowo-skutkowego zatracam się fabule i nim się obejrzę następuje koniec. Podobnie jest z drugim tomem o przygodach Micekya. Nie ma znaczenia, że bohater jest młodszy: liczy się jego charyzma w połączeniu z zaskakującymi zwrotami akcji, które w powieściach Cobena zajmują honorowe miejsce.

To jednak nie jedyne atuty za które cenię autora. Potrafi ON bowiem pisać o wszystkim: na bazie thrillera stopniuje niemal namacalne napięcie, budzi lęk i grozę a jednak znajduje czas by wplątać w to wszystko tematy rodziny czy przyjaźni, tak prawdziwe i wiarygodne, że niemożliwe do zakwestionowania. "Kilka sekund od śmierci" to Coben w swojej szczytowej formie, zaskakujący, pomysłowy - wart każdego przeczytanego słowa.

Niektórzy kochają gdy niebezpieczeństwo idzie za nimi krok w krok, ale zdecydowana większość woli święty spokój i unika zagrożenia jak tylko może. Jednak są i tacy ludzie, którzy nawet gdy chcą uniknąć wszelkiego ryzyka ono i tak towarzyszy im jak cień, ściągając różnorodne groźne „wypadki”. Co zrobić gdy los właśnie nas obdarował takim „prezentem”? Może po prostu spróbować go zaakceptować?

Podobno człowiek najlepiej uczy się na własnych błędach, a co w sytuacji gdy nie uważa się swojego postępowania za odpowiednie? Mickey Bolitar nawet gdyby chciał to nie byłby w stanie zapomnieć o kilku ostatnich dniach. „Pamiątki” po pierwszym śledztwie ma dość bolesne, na razie nie zamierza angażować się w nic co znowu ściągnęłoby na niego kłopoty. Ale od reguły są pewne wyjątki, jak na przykład osoba Nietoperzycy i organizacja Abeona. Nie ma w planach na przykład ściągnięcia na siebie uwagi komendanta Taylora, pożaru i dochodzenia w sprawie śmierci. Niestety okazuje się, że znalazł się ponownie w samym centrum wydarzeń i wraz z przyjaciółmi ma do rozwiązania nie lada kryminalną zagadkę, na dodatek związaną z kimś kto stał się mu bliski. Na tym nie koniec niespodzianek, spokojne Kasselton kryje w sobie wiele tajemnic i niektóre z nich Mickey poznaje, lecz prawda wcale nie jest prosta i bezbolesna. Czy kłamstwo da się usprawiedliwić?

Druga odsłona perypetii bratanka Myrona Bolitara jest jeszcze ciekawsza niż premierowy tom. Harlan Coben ma interesujący pomysł na nowego bohatera, z nastoletniego Mickey`a nie robi na siłę dorosłego, wprost przeciwnie pozostawia mu swobodę bycia młodym. Jednak to tylko pierwsza warstwa pod nią kryje się postać, która weszła przypadkowo w świat gdzie oczywistość ma wiele twarzy i czasem bywa dotkliwie bolesna, a jakby tego było mało wiele w niej sekretów. „Kilka sekund od śmierci” rozpoczyna się kilka dni potem kiedy pierwsza sprawa, w jaką zaangażował się młodszy Bolitar, dobiegła końca. Sińce nie zdążyły jeszcze przestać go boleć kiedy angażuje się w kolejny temat i znowu daje o sobie znać jego dopiero co odkryte zamiłowanie do wkładania palców między drzwi vel pojawiania się tam gdzie nie powinien się znaleźć. Autor przygotował dla czytelników nową zagadkę kryminalną, lecz nie zapomniał o wątkach z pierwszej części. Jedno z drugim łączy się płynnie, kolejne znaki zapytania pojawiają się i dają pole do popisu do przypuszczeń co do dalszego rozwoju historii o Bolitarze Juniorze. Co jeszcze czeka tego bohatera i jaką rolę odegra Abeona? To tylko jeden z wielu obszarów, które Harlan Coben otoczył mgłą sekretów i niedomówień. Fabuła ma u swych podstaw splecenie przeszłości, wydawałoby się całkowicie niezwiązanej z główną postacią, oraz teraźniejszością, w której jest ON w samym centrum uwagi. Sensacyjny motyw nie jest ozdobnikiem, „Kilka sekund od śmierci” to jak najbardziej pełnowymiarowy kryminał, śledztwa w nim prowadzone okazują się mieć niespodziewane rozwiązania. Pozostaje pytanie czym zaskoczy trzecia część przygód Mickey`a Bolitara, to co już zostało zasygnalizowane intryguje i może mieć wiele zakończeń.