Kiciusie, koty, sierściuchy

Mam słabość do kotów. No mam i to od dawna. Są fascynujące. I od razu uprzedzę, taką samą słabość mam do psów. Lubie czytać o jednych i o drugich, a ten zbiór historii zrobił na mnie wrażenie. Trudno było się od niego uwolnić 🙂

Są nietuzinkowe, różnorodne, ale wszystkie bardzo prawdziwe, pisane przez świetnych obserwatorów kotów. Pisarze potrafią dostrzec to, czego my nie widzimy. Udało się doskonale podsumować zalety i wady kociego rodu.

Tomasz Betcher, Karolina Głogowska, Magdalena Kruszewska, S. J. Lorenc, Ewa Małecki, Katarzyna Berenika Miszczuk, Joan Neumann, Aga Sana, Wojciech Wojnicz, Marek Zychla, Izabela Żukowska – jedenaścioro autorek i autorów zostało zainspirowanych przez koty, kociaczki i sierściuchy.

Każdy z nich przedstawił je inaczej. Można w tych historiach odnaleźć te milutkie, piękne, powabne, bohaterskie, ale też i te bardziej wredne, samolubne, samodzielne. Każda historia jest inna i w każdej każdy z nas może odnaleźć swojego ulubieńca.

Świetnie się czyta. Można łykać po kolei wszystko od razu aż po ostatnią stronę, ale można też delektować się, jak tortem po kawałku, po jednym opowiadaniu. Nudy nie ma, bo każdy z pisarzy ma też swój własny, niepowtarzalny styl. Każdy wymyślił sobie swój sposób na widzenia kota. To jedenaście kocich wcieleń, ale też jedenaście sposobów pisania o nich.

Zbiór opowieści z mnóstwem emocji w tle od miłości, strachu, smutku, rozpaczy, zdenerwowania po spokój, który rozlewa się, jak balsam.

To książka dla tych, którzy już kochają kiciusie, ale też dla tych, którzy mogą się w nich zakochać. Tematem jest KOT, ale przecież to także zbiór świetnych opowiadań, które warto przeczytać dla nich samych.

Aaaaaa i jeszcze jedno. Zbiór ma wytłaczaną okładkę i trudno się powstrzymać od jej głaskania, tak samo jak kociaka na kolanach. No mają w sobie coś te sierściuchy 🙂

Kochacie koty? A może jesteście ciekawi tych małych mruczących i magicznych zwierzaków?

Jeśli tak, to mam dla was genialną antologię, która pokaże wam, jak różni autorzy wyobrażają sobie koty. „Koty, kiciusie, sierściuchy” to antologia, która samym tytułem obiecała mi ciekawą podróż, przez fascynujący świat pełen ciekawskich, mruczących i niejednokrotnie wrednych czworonożnych władców kociego świata. Ten zbiór opowiadań jest jak kot, nieprzewidywalny, pełen ścieżek, które trzeba przemierzyć oraz niekiedy bardzo emocjonujący. Ta antologia skradnie wam serce, jak pewnie niejeden kot skradł serce człowieka.

Kocham antologie za różnorodność. Ostatnio mam mało czasu na czytanie, ale jak już po coś sięgam, oczekuje, że mnie porwie bez reszty i nie będę się nudziła podczas lektury. Dlatego idealną odskocznią od fantastyki przeplatanej dark romansami, lub romansami hokejowymi, z przyjemnością sięgnęłam po jedenaście opowiadań, które się od siebie różnią, dając mi różne spojrzenie na te zwierzaki. Jest tu historia mężczyzny o nazwisku kot, bądź piękna historia o kocie, który jest narratorem i pokazuje na świat swoimi oczami. Znajdziemy tu też takie, które przyprawiają o dreszczyk strachu, czy wywołują naprawdę duży wachlarz emocji. Myślę, że dla każdego coś się znajdzie.

Zdecydowanie to Katarzyna Berenika Miszczuk wychodzi na prowadzenie, jeśli chodzi o jakość i pomysł na opowiadanie i nie przeszkadza mi, że jej opowiadanie jest obszerniejsze. Jednak znajdziemy tu perełki, które się wybijają na tle innych opowiadań. Znajdują się tu takie opowiadania również, gdzie kot, który powinien być centrum całego tekstu, jest spychany na dalszy plan, a niekiedy jest tylko rekwizytem, który mógłby nie istnieć. Te opowiadania oceniam naprawdę słabo. Ostatecznie decyduję, że antologia była przyjemna w odbiorze i mimo małych potknięć, chce wam ją polecić, może odnajdziecie w nich nowych autorów, których styl pisania wam się spodoba. Dziękuję bardzo wydawnictwu Mięta, za możliwość poznania tych historii.

Jedenaście opowiadań, jedenaście par oczu patrzących na kota - i tyle samo odpowiedzi na pytanie, czym właściwie jest to stworzenie.

Kiciusie, koty, sierściuchy to antologia, która robi dokładnie to, co obiecuje tytuł - oddaje kotom głos, aurę i należny im chaos. Jedenaścioro autorek i autorów podeszło do tematu bardzo różnorodnie. Cześć z nich przedstawia koty jako słodkie, niemal magiczne stworzenia, inni jako małe potwory, jeszcze inni podchodzą do tematu dość symbolicznie i wrzucają koty w środek szalonych historii pełnych akcji i emocji.

I dokładnie taka być powinna opowieśc o kotach. Trochę nieprzewidywalna, trochę absurdalna i momentami chodząca własnymi ścieżkami.

Jedenaścioro twórców, jedenaście spojrzeń na kota - od magicznego sprzymierzeńca, przez kota jako źródło codziennego ciepła, aż po kota jako ucieleśnienie czegoś niepokojącego, demonicznego, zaburzenia dla ludzkiego porządku. Wydawnictwo Mięta złożyło zbiór, który rzeczywiście próbuje pokazać całe spektrum kociej istoty.

Jest tu kilka opowiadań, gdzie niestety słabym punktem jest to, że kot - nominalny bohater i pretekst całej antologii - ześlizguje się do roli wątku pobocznego. Zamiast być centrum historii, staje się scenografią albo rekwizytem. Nie jest to błąd kardynalny, ale w zbiorze tematycznym wyraźnie widać te miejsca, w których autorce lub autorowi temat wymknął się spod kontroli i poszedł w zupełnie inną stronę. Czyta się te fragmenty z lekkim rozproszeniem - w tle pojawia się pytanie: a gdzie tu właściwie ten kot?

Jednak są i takie, w których kot gra pierwsze skrzypce i nie da im się odmówić ani zaangażowania bohatera w historię ani swoistej „kotowatości”, którą fani sierściuchów dostrzegają od pierwszych linijek.

Całość pochłania się szybko - jeden, może dwa wieczory i po sprawie. To przyjemna forma, która nie wymaga od czytelniczki wysiłku. I myślę, że właśnie w tej „niezobowiązującej przyjemności” tkwi największa siła tej książki. To literatura bardzo komfortowa. Taka, po którą sięga się bardziej dla atmosfery niż dla wielkiej fabuły.

Bardzo podobało mi się też to, że antologia dobrze oddaje coś, co każda kociara doskonale rozumie - koty są jednocześnie absolutnie cudowne i absolutnie okropne.

Dla ludzi kochających koty ta książka będzie właściwie potwierdzeniem ich wyjątkowości. Tego, że są magiczne, dziwne, wyniosłe, kochane i momentami wyglądają, jakby posiadały wiedzę niedostępną śmiertelnikom.

Dla tych, którzy kotów nie znoszą? Cóż… prawdopodobnie dostaną tutaj tylko więcej argumentów na potwierdzenie teorii, że sierściuchy są małymi demonami zesłanymi na ziemię, by manipulować ludźmi dla własnej wygody.

I szczerze? Obie interpretacje są poprawne.

Z pomiędzy kociej jedenastki moim absolutnym numerem jeden okazało się pierwsze opowiadanie, czyli Nieszczęścia chodzą trójkami Tomasza Betchera.

To właśnie tutaj najlepiej udało się uchwycić tę specyficzną, magiczną aurę kotów. Koci bohater nie jest wyłącznie zwierzakiem przewijającym się gdzieś w tle - staje się bytem znacznie bardziej niezwykłym, tajemniczym, niepokojącym, ale jednocześnie absolutnie uroczym. To taka opowieść, po której człowiek myśli sobie: Ja też chciała bym mieć takiego kota.

Jest w tym opowiadaniu coś bardzo magicznego, ale nieprzesłodzonego. Taki klimat historii opowiadanej wieczorem przy deszczu stukającym o parapet. I właśnie dlatego zostało mi w głowie najmocniej.

Drugim opowiadaniem, które naprawdę mnie kupiło, był Pso(ko)tek Agi Sany – choć formalnie jego bohater jest psem.

To z kolei historia znacznie bardziej ciepła i emocjonalna. Nie opiera się na wielkich zwrotach akcji ani spektakularnych pomysłach, ale ma w sobie mnóstwo drobnych, miękkich momentów, które składają się na bardzo przyjemną całość. Autorka świetnie operuje takim codziennym ciepłem - tymi małymi gestami, emocjami i relacjami, które nie krzyczą do czytelniczki, tylko powoli się w niej osadzają. To właśnie te „okruchy ciepła” rozsiane po całym tekście sprawiły, że czytałam go z największym uśmiechem.

Podsumowując: Kiciusie, koty, sierściuchy to bardzo sympatyczna antologia dla wszystkich ludzi, którzy rozumieją, że koty są jednocześnie małymi bogami, gremlinami chaosu i najbardziej ukochanymi stworzeniami na świecie.

Nie wszystkie opowiadania trzymają równy poziom i nie każde równie dobrze wykorzystuje motyw przewodni, ale całość ma w sobie dużo uroku i bardzo przyjemny klimat. To idealna książka na spokojny wieczór - lekka, szybka i pełna kociej energii.

Nie angażuje może jakoś ekstremalnie mocno, ale też chyba nie taki był jej cel. To bardziej literackie mruczenie niż wielka epicka opowieść.

A czasami właśnie tego człowiek potrzebuje najbardziej.

Ocena: 7/10

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Mięta

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współracareklamowa

KICIUSIE, KOTY, SIERŚCIUCHY, czyli zbiór 11 opowiadań 11 polskich twórców. Wspólnym mianownikiem projektu jest nie kto inny, tylko jedyne, najlepsze i niepowtarzalne KOTY. Jak to w antologiach bywa, poziom opowadań jest zróżnicowany, ale, bez wątpienia, każdy czytelnik coś interesującego dla siebie wybierze. Ja miałam przyjemność z większości przeczytanych opowiadań.

Historie są różnorodne; wesołe i smutne, życiowe i magiczne. Krótsze i dłuższe, bardziej bądź mniej wydumane. Na moje oko, mimo przyjętych przez autorów konwencji, nie wszyscy oni mieli przyjemność poznania kociej natury osobiście.

S. J. Lorenc sprawił, że serce zatrzymało mi się milion razy. Niemal jak w "Locie nad kukułczym gniazdem". Niemal ;⁠)

Świetne opowiadanie Joan Neumann o kocie Azraelu, Strażniku Dusz, pomocniku Żniwiarza. Smutne choć bardzo ciekawie skomponowane, właśnie takie na które w tej książce liczylam. I ktoś tu dobrze zna kocią duszę!!

Rozczulającą historię o psie-kocie i małym chłopcu napisała Aga Sana, a Ewa Małecka zaintrygowała kopenhaskim klimatem i tajemniczym norweskim kotem Melody. Z kolei Katarzyna Berenika Miszczuk wprowadziła kota w wiejską, pełną słowiańskiej magi fabułę.

Była też historia, jak "Lepki" Marka Zychla, której przeczytać nie pragnęłam, bo moja wyobraźnia i miłość do kotów lepiej gdy nie natrafia na tego typu opowieści, nawet gdy są one literacką fikcją.

Natomiast opowiadanie o coachu Julianie Kocie Magdaleny Kruszewskiej, za długie i mocno naciągane, bez wątpienia nie było w typie tych, których spodziewałam się w tym zbiorze.

Antologię kończy historia o kocie Racuchu autorstwa Izabeli Żukowskiej i to chyba najbardziej kocie z kocich opowiadań tego zbioru. Wzruszające, kociarze zrozumieją!!

Zwróćcie uwagę na pięknej urody okładkę Marty Róży Żak, która również wewnątrz książki ozdobiła każdą historię swoim rysunkiem.

Dziękuję z serca za książkę do recenzji Wydawnictwo Mięta

Jesienią jakoś tak robi się sentymentalnie … Dni stają się krótsze, świat za oknem spowalnia a powietrze pachnie mgłą i liśćmi. To czas kiedy łatwiej zatrzymać się na chwilę, otulić kocem i pozwolić myślom swobodni płynąć.

Z kubkiem owocowej herbaty w dłoni zasiadam w ulubionym fotelu, wsłuchuję się w ciszy w szelest kartek. Brakuje tylko mruczenia kota na kolanach i tego miękkiego futerka…ale nie zawsze można mieć wszystko…więc tym bardziej się cieszę, że w moje ręce trafiła książka o kotach, która otuliła przyjemnym ciepłem i pozwoliła poczuć ich obecność między wersami…

„Kiciusie, koty, sierściuchy „ to zbiór jedenastu opowiadań, które udowadniają, że koci świat ma nieskończenie wiele odcieni…od ciepłego ogniska, przez codzienna rutynę i ciche przywiązanie aż po tajemnicę, mrok i magię nocy.

Każde z opowiadań to osobna opowieść, inny ton i inny świat…czasem realistyczny, czasem z nutką fantazji, ale zawsze utkany z emocji i drobnych obserwacji kocich zachowań.

Każdy z Autorów podszedł do tematu po swojemu, z własną wrażliwością i stylem. To właśnie ta różnorodność sprawiła, że książkę czyta się z prawdziwą ciekawością i przyjemnością, bo nigdy nie wiadomo, dokąd zaprowadzi nas kolejna historia. Jedne opowieści bawią, inne bardzo mocno ściskają za serce, a są tez takie które wywołują tajemniczy dreszczyk.

Mimo że książka porusza czytelnika, to każde opowiadanie niesie za sobą ukryte znaczenie, subtelne przesłanie. Ukryte między słowami, tak jak kot, który pojawia się i znika, pozostawiając po sobie jedynie cień i spojrzenie…

Czytanie tej książki było dla mnie prawdziwą przyjemnością. Każde opowiadanie miało w sobie coś niepowtarzalnego…myśl emocję, obraz , który zapada w pamięci. Każde wyjątkowe i zostawiające po sobie ślad.

Książka jest przepięknie wydana, posiada elegancką i twardą oprawę. W środku każde opowiadanie rozpoczyna się od ilustracji, która wprowadza czytelnika w lekki nastrój historii. Dzięki temu lektura staje się prawdziwą ucztą dla oczu, serca i wyobraźni.

I tak, gdzieś między jednym łykiem herbaty a przewróconą stroną, jesień staje się nie tylko porą roku, ale nastrojem…ciepłym , spokojnym, pełnym cichej zadumy i wdzięczności za te proste, piękne chwile z książką o kotach z charakterem. O tych, które potrafią jednym spojrzeniem rozbroić człowieka, obserwować i o tych co potrafią zaczarować a nawet zrobić na złość. Tajemnicze, niezależne, pełne wdzięku i charakteru, wdarły się uroczo także do tej wspaniałej lektury, którą z serca Wam polecam!