Karmin

"Pochodzenia się nie wybiera. Ale pamiętać trzeba, mimo wszystko."

Jestem na siebie nieco zła, że długo kazałam książce czekać na spotkanie, a ona miała tak wiele ciekawego do zaoferowania. Z wielką przyjemnością ją pochłaniałam, ciesząc się wątkami intrygującej fabuły, doceniając barwny styl narracji i możliwość sympatycznego przeniesienia się na chwilę w inny świat. Wciągająca przygoda czytelnicza, zanurzanie się w opowiadaną historię przyniosło sporą radość i satysfakcję czytelniczą.

Fantastyczny klimat powieści, natychmiast się w nim odnalazłam, ciesząc się przesiąknięciem wielokulturowością, spojrzeniem na bolesne odniesienia do historii, wkraczaniem we współczesne trendy społeczne. Wszystko frapująco przenikane przez tajemnice, zmysłowe nawiązywanie do różnych gałęzi sztuki, równoważenie świata realnego z tym delikatnie abstrakcyjnym i naznaczonym mistycznymi nutami. Retrospekcje bohaterów, mieszanka dalekich i bliskich wspomnień, wartych zapamiętania i pielęgnowania, ale też tych, które najchętniej nadpisałoby się nowymi.

Wyraziste i przekonujące postaci, wprowadzające urok niepowtarzalności i unikalności. Max, stolarz, silna osobowość skoncentrowana na sobie. Selina, konserwatorka książek, poszukująca potwierdzenia własnej wartości. Jess, próbująca miłością uleczyć rany, silnie osadzona w teraźniejszości. David, poliglota, wyjątkowo zagadkowy mężczyzna, cierpiący na narkolepsję. Utożsamiamy się z bohaterami, przyglądamy się ich losom i dylematom, staramy się zrozumieć czyny i postawy, często popieramy, a kiedy indziej, wręcz odwrotnie, pragniemy odwieść od podejmowanych decyzji, czy nakłonić do szybszego działania, nieodkładania na później tego, co przynosi trwałe szczęście, radość, miłość i spełnienie.

Ich ścieżki życia silnie splatają się ze sobą, wiele oczekują nie tylko jedno od drugiego, lecz także od samych siebie. Przeszłość, która rzutuje na postrzeganie otoczenia i najbliższych, jeszcze nie do końca pozamykane epizody i nieuporządkowane relacje. Marzenia, pragnienia i tęsknoty domagające się doprecyzowania. Paleta silnych emocji, czasem wymykająca się określeniu, zdefiniowaniu, rozumieniu i akceptacji. I jeszcze stara irlandzka księga w tle, która wydaje się odzwierciedlać prawdziwe kolory życia, interesująco symbolizując jego sens i równowagę, potrzebę dostrzegania piękna duszy i konieczność jego pielęgnowania.

[Adres usunięty]

Max, artysta-cieśla oraz odnawiająca stare księgi Selina wydają się być dla siebie stworzeni. Aż do kłótni, która wybucha niespodziewanie, sprawiając, że lądują w dwóch różnych zakamarkach świata. Ona we Włoszech, tonąca w książkach i objęciach tajemniczego Davida. On zaś w USA, próbując znaleźć szczęście w ramionach innej.

Agnieszka Meyer to osoba, której pisanie nie jest obce: wydała już e-booka z esejam, pisała do gazet i czasopism. „Karmin” jest jednak jej pierwszą powieścią i mimo, że autorka ma już jakieś doświadczenie w pracy nad słowem to niepisana reguła mówiąca o tym, że pisarz umie pisać po 3-4 książkach i u niej się sprawdza.

„Karmin” to powieść z bardzo konkretną inspiracją. Starodruki. Książka wydaje się być wokół tego słowa wręcz obudowana. Główna bohaterka się nimi interesuje, jeden z głównych bohaterów także. Doskonale widać, że to coś, co panią Meyer zafascynowało i być może dalej fascynuje. Niestety, sama inspiracja nie wystarczy: miało być o starodrukach, o tajemnicy, o czymś nienamacalnym... a wyszło właściwie trochę jak zwykle.

Nim jednak do tego przejdę, skupię się na stylu autorki, bo według mnie to największy problem „Karminu”. Jak już wspomniałam, powieść napisana została wokół słowa „starodruk”. I to niemal dosłownie. Skoro mamy stare teksty, tajemnicze i na swój sposób romantyczne to i styl powinien taki być, prawda? Agnieszka Mayer próbowała więc stylizować język na poetycki, piękny i delikatny jak skrzydełko motyla. Niestety, z nienajlepszym skutkiem.

Już na pierwszych stronach łapałam się za głowę, widząc „baobaby finansów”, albo „misterny wzór kolczyka sekretarki”, która kompletnie nic innego do fabuły nie wnosi, poza posiadaniem misternego wzoru na kolczyku. Meyer zdaje się nie znać umiaru w porównaniach, nader często zmuszając sowich bohaterów do nienaturalnych rozmyślań na filozoficzne tematy. A jak nie na filozoficzne, to o swojej przeszłości i o swoich bliskich,. Przez to tępo powieści jest bardzo nikłe i niekiedy nużące. Mamy ogrom często kompletnie zbędnych opisów i wspomnień, a sama fabuła stoi w miejscu. Rozumiem, jaki był zamysł autorki, ale uważam, że prawdopodobnie brakuje jej jeszcze umiejętności, by takie coś zrobić dobrze. Tak po prostu.

Na całe szczęście najbardziej bolesny jest tylko początek książki. Bo albo ja się do stylu Meyer przyzwyczaiłam, albo im dalej w las tym tych zastojów jest mniej (choć i tak jest ich sporo). W każdym razie, choć było to męczące, dałam radę dobrnąć do końca. Podejrzewam, że taki styl pisania niektórym paniom bardzo się spodoba, aczkolwiek ja widzę tu po prostu braki warsztatowe.

Choć całość obraca się wokół słowa „starodruk” to nie oznacza, że fabuła obraca się wokół starodruków. Jeśli to jest jedyny powód, dla którego chcecie sięgnąć po tę książkę odradzam z ręką na sercu. Choć stare teksty są niezwykle ciekawe autorka stawia jednak na romans; starodruki to tylko coś, co naprawia Selina i coś, co pozwala na zbudowanie, nieco naciąganej, relacji z Davidem. Jednocześnie dodaje historii trochę tajemnicy i poza tym nie robią kompletnie nic. To jest dodatek, nie główny temat samej historii.

Muszę pochwalić autorkę za pewną wartość edukacyjną, którą ze sobą niesie. Czytając, możemy poznać kilka faktów na temat konserwowania papieru, manuskryptów, historii i zabytków. Nie jest tego za wiele, ale Meyer podaje nam trochę ciekawostek i mniej znanych miejsc, które możemy zwiedzić. To naprawdę spora wartość „Karminu” biorąc pod uwagę, że to przede wszystkim romans.

A właściwie nie romans: trzy romanse! W pewnym sensie przynajmniej. Max i Selina rozstają się w (według mnie) nieco głupich okolicznościach. Cóż, bywa, uznajmy, że w to wierzę, zwłaszcza, że nasz bohater jest bardzo gwałtowna postacią. Potem wyjeżdżają. Rozstają się i próbują zacząć nowe życie, ciągle wracając myślami do siebie. Szczerze mówiąc, samego Maxa po prostu nie polubiłam. Nie przepadam za gwałtownymi osobami, a ON na dodatek ma w sobie sporo agresji. To człowiek, którego w realnym życiu miałabym ochotę wielokrotnie pobić, tak po prostu. Poza tym jego wątek jest po prostu dość zwyczajny i nudny.

Z Seliną sprawa ma się nieco inaczej. David, którego poznaje, to zdecydowanie najciekawsza postać w całej książce. Inteligencja i tajemniczość to w końcu coś, co po prostu musi przyciągać, prawda? :) Przy okazji to po prostu miły facet, a sama Selina wiedzie ciekawsze życie niż Max. W porównaniu do jego wątku, historia Davida i konserwatorki jest zdecydowanie ciekawsza. Niestety, nie jest to coś genialnego: jeśli ktoś zna choć trochę popkulturę szybko załapie, o co z tym tajemniczym mężczyzną chodzi i nagle okaże się, że jego motywy są po prostu dość nudne, bo typowe i powtarzalne.

Ostatecznie jednak, choć „Karmin” nie jest genialny to jest czymś więcej, niż typowym romansem. Widać w tym jakiś pomysł, widać chęć stworzenia czegoś niezwykłego; mimo wszystko, to nie jest tak sztampowa historia, jak mogłabym się spodziewać. Styl autorki sprawia jednak, że książka niekoniecznie jest przyjemna w odbiorze. Na dodatek brakuje mi w niej czegoś dodatkowego: jakiegoś szczegółu, tajemnicy związanej ze starodrukami. Może odrobiny kryminału? Albo romansu sprzed wieków? Spodziewałam się, że w „Karminie” będzie jeszcze jakiś dodatkowy wątek poza romansem, niestety, przeliczyłam się.

„Karmin” to lektura, która spodoba się przede wszystkim romantyczkom zakochanym w książkach i historii: nie wątpię, że do wielu takich osób książka w pełni trafi. Niestety, ja tym typem nie jestem. Przed książkę Agnieszki Meyer przebrnęłam, doceniłam to, co mogłam, ale wracać do niej na ten moment nie planuje.

"Karmin" to debiutancka powieść Agnieszki Meyer, która zasługuje na zauważenie. Książka przeplata miłość i sztukę, każda z postaci jest ważna z jakiegoś powodu.

Opowieść przedstawia losy czwórki bohaterów, żyjących na dwóch kontynentach, zajmujących się jedną księgą.

Pierwszą relacją, którą mamy okazję poznawać, związek Seline- Polki pochodzącej z Krakowa oraz Maxa- Niemca z Monachium, który zarabia jako stolarz i restaurator starych mebli. Żyją ze sobą głównie na odległość, ponieważ Seline nie chce być uzależniona od partnera i wyjeżdża tam, gdzie akurat dostanie kontrakt. Maxowi na początku ich relacji taki układ odpowiadał, choć z biegiem czasu brak stałości zaczął przeszkadzać. Max chciał budzić się i zasypiać obok Seline. Bywał też coraz bardziej zazdrosny. Obydwoje byli swoimi przeciwieństwami a ich wady były dla nich zaletami. Niestety wystarczyło jedno niewypowiedziane przez Seline słowo, alby zachwiać całym ich jestestwem.

David, szukający od początku kontaktu z Seline, zachowywał się tajemniczo i ekscentrycznie przez całą powieść. Ciężko rozszyfrować kim był tak naprawdę. Seline fascynowała jego kurtuazja. Jego milczenie i olbrzymia doza sekretu. Tak jak Seline, David podróżował po świecie w celach zawodowych. David był mężczyzną, który zwykł prowadzić dyskusje sam ze sobą, cierpiał na narkolepsję i był na tyle plastycznym człowiekiem, by pasować do dużej liczby narodowości i języków.

Jasse jest Amerykanką, która całe swoje życie wyznacza sobie konkretne cele do których nieustępliwie dąży. Najlepsza w szkole uczennica, najlepszy pracownik w agencji nieruchomości w San Francisco, jej życie to ciągłe pasmo sukcesów. Idealne życie- wspaniali rodzice, wymarzona praca, uroda i inteligencja, oddani przyjaciele. Mogłoby się wydawać, że ma wszystko. Ale czy na pewno tak jest? W życiu brakuje jej miłości. Gdy poznaje Maxa ulega cudowności iluzji miłości i od początku zaczyna planować i wyznaczać cele. Przedstawia go nawet swoim rodzicom. Czy uda jej się oszukać miłość?

Cała książka udowadnia, jak delikatna jest relacja kobiety i mężczyzny. W jak różnych barwach można ją widzieć. Agnieszka Meyer wspaniale ukazuje relacje tych czterech uwikłanych w dziwną sieć osób. Od głębokiego po powierzchowne uczucie. Książka dla ludzi ceniących piękne opisy i bezkresne doznania, wynikające z charakterologii bohaterów. Zdecydowanie pozytywnie oceniam tę powieść i polecam ją każdemu, kogo interesuje przyjemna książka, która zostawia w głowie zapytania.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Niektórzy ludzie są sobie przeznaczeni, ale ich nie droga nie zawsze bywa spokojna. Czasem dzielą ich języki, narodowości, historia oraz małe tajemnice, które potrafią zniszczyć najsilniejszą więź. Być może jednak przeszkody i wyboje są niezbędne, aby dobrze poznać siebie i swoje uczucia, aby znaleźć swoje miejsce na Ziemi. Być może są potrzebne, by stać się częścią większego dzieła i spełnić określoną rolę. Losy bohaterów wędrujących – w przenośni i dosłownie – w poszukiwaniu własnego azylu opisuje Agnieszka Meyer w powieści „Karmin”.

Maxa i Selinę łączyło prawdziwe uczucie, ale pewnego dnia wyrósł pomiędzy nimi mur, który odmienił losy tej pary. Jedno pytanie bez odpowiedzi przekreśliło ich szczęście i rozrzuciło ich po świecie. Przybywający na różnych kontynentach Max i Selina szukają pociechy w innych ramionach – Max u świetnie zorganizowanej i zafascynowanej nim Jessie, a Selina u tajemniczego Davida, który bardziej niż Seliną zdaje się interesować jej pracą, czyli odnawianiem starych ksiąg. Kim tak naprawdę jest David? Jaki sekret ukrywa? Dlaczego musi tak często podróżować i skąd zna tak wiele archaicznych języków? Czy stanie się dla Seliny kimś więcej, czy na jej drodze ponownie stanie Max?

„Karmin” to opowieść o miłości, tęsknocie, poszukiwaniu własnego miejsca na świecie. Agnieszka Meyer przedstawia czytelnikowi różne narodowości, ich zalety i przywary, pytając jednocześnie, czy można oceniać człowieka przez pryzmat czynów jego przodków. „Karmin” to także książka o książce, a właściwie o bardzo starej księdze, która dla jednego z bohaterów stała się przyczyną i skutkiem, stała się jedynym powodem istnienia. Związana z tą księgą zagadka wykracza poza ramy tego, co realne i wprowadza czytelnika w mistyczny świat.

„Karmin” łączy w sobie elementy na pozór trudne do pogodzenia. Z jednej strony mamy nowoczesność: portale społecznościowe, telefony i komputery, które reagują na skan linii papilarnych, a z drugiej zabytkowe księgi, wiekowe ilustracje, wspomniany już magiczny pierwiastek oraz intrygę związaną z książką. Zderzenie teraźniejszości i przeszłości nie jest jednak elementem drażniącym, a wręcz przeciwnie – tworzy wyjątkowy klimat powieści, klimat mocny i wyczuwalny, specyficzny i pociągający.

„Karmin” to powieść napisana pięknym językiem, przywodzącym na myśl „Trędowatą” bądź „Przeminęło z wiatrem”, choć w nieco bardziej współczesnej wersji. Agnieszka Meyer wplotła do dialogów obcojęzyczne zwroty: angielskie oraz niemieckie. Wyrażenia te nie zostały użyte na pokaz bądź przypadkowo – ich wydźwięk często oddaje sens przekazu autorki lepiej niż nasza mowa ojczysta. Dodatkowo „Karmin” obfituje w poruszające opisy, które wywołują prawdziwe emocje, ale są pozbawione ckliwości czy przesadzonego patosu.

Różne narodowości, dwa kontynenty, prawdziwa miłość i tajemnicza księga – to właśnie „Karmin” Agnieszki Meyer. Powieść uciekająca nieco od realizmu, ale niosąca ze sobą przesłanie. Polecam ją czytelnikom lubiącym historie burzliwej miłości, sekrety, tajemnice oraz magiczną aurę.