Kaprawy wzrok umysłu

Intryga, trochę bardziej pokręcona niż w książkach do których jesteśmy przyzwyczajeni.Mi było łatwiej zrozumieć sedno gdyż przed przeczytaniem dostałem hinta, ale go nie zdradzę. Powiem tylko, że są trzy, może cztery rozdziały które po prostu trzeba przeczytać z wyostrzoną atencją. Portret jednego bohaterów jest mi szczególnie bliski i wypatrzyłem prawdziwe "ja" tej osoby we właściwym momencie, a potem już tylko czekałem na potwierdzenie autorki. No i pobeczałem się. To było takie prawdziwe. I nadal wzrusza mnie kilka fragmentów. Wrócam do nich kilka razy.Bywało też wesolo, ale to za sprawą innych bohaterów. Po przeczytaniu miałem tylko jedno na myśli, co będzie dalej?Czy będzie kontynuacja ich przygód? Mam taką nadzieję.

Beata Olender „Kaprawy wzrok umysłu”

Doktor Julius Obuvnik i prawnik Michał Maskota zapijają smutki w kieliszku wódki. Panowie zostali zdradzeni przez swoje żony i próbują się pocieszyć, czy też obmyśleć niecny plan. Co kombinują?

▪️

Wiecie, nie wiem jak ocenić te lekturę, bo na początku miałam problem z wdrożeniem się w historię bohaterów. Momentami musiałam się cofnąć i przeczytać jeszcze raz, by zrozumieć sens. Autorka ma oryginalny styl i wyszukane słowa. Zdarzenia niekiedy były zabawne, ale do rasowej komedii kryminalnej tu daleko. Niemniej jednak powieść jest z rodzaju tych surrealistycznych i należy się skupić, i dobrnąć do końca, aby ocenić sytuację na godną przeczytania. To zawiła intryga i specyficzne postacie.

Od momentu, w którym skończyłam czytać tę historię, minął już jakiś czas, a ja nadal mam problem ubrania w słowa tego co myślę. Jedyne czego jestem pewna to tego, że opis wydawcy wprowadził mnie w błąd. Owszem historia jest tak bardzo surrealistyczna, że w pewnym momencie ociera się wręcz o groteskę, ale czy jest tak super zabawna? Dla mnie zdecydowanie nie i na pewno nie zaliczę jej do gatunku komedii kryminalnych.

Mam niesamowicie mieszane odczucia co do tej książki- długo nie mogłam odnaleźć się w fabule- jest ona bardzo pomieszana, w niektórych momentach naprawdę jej nie rozumiałam, musiałam cofać się kilka stron, by wpaść na odpowiedni tor, i zrozumieć co autorka chciała przekazać. Poczucie humoru również mamy totalnie inne, to co z założenia miało być zabawne, mnie nie ruszało.

Jedyne co mi przypadło do gustu to fakt, że autorka ma niesamowitą fantazję, połączenie tylu wydarzeń i bohaterów w spójną i logiczną (w miarę) całość naprawdę się udało. Niejednokrotnie jest mocno zaskakująco...

Na pewno nie jest to książka dla każdego, nie każdy się w niej odnajdzie... Autorka posługuje się bogatym, czasami zbyt mocno wyszukanym słownictwem, co nie zawsze jest łatwe w odbiorze.

Czy polecam?

Mimo że ja w tym surrealistycznym świecie się nie odnalazłam, to zachęcam, by samemu sięgnąć po tę historię. Może akurat Was ta historia wciągnie i zachwyci. Mnie się niestety nie udało.

Juliusz Obuvnik jest lekarzem na Słowacji. Michał Maskota to adwokat mieszkający w Warszawie. Dziwny zbieg wydarzeń sprawia, że obaj zostają uwikłani w pościg policji ulicami Warszawy.

Mimo tragicznych wydarzeń Michał zjawia się lokalu, gdzie trwa impreza urodzinowa jego żony. Towarzystwo jednak ignoruje Michała. Nawiązuje, więc znajomość z Juliuszem i Bianką, która okazuje się prostytutką. Przed nimi długa noc podczas której wiele się wydarzy.

Sama nie wiem co mam napisać o tej książce. Historia jest surrealistyczna. Wydarzenia nieprawdopodobne. Ja nie mogłam się w tym odnaleźć. Nie chcę za dużo zdradzać z fabuły, by psuć nie spojlerować. Jednak mogę powiedzieć, że fabuła jest pogmatwana i z początku nie wiadomo o co chodzi.

W opisie znajduje się zdanie: "Pełna humoru komedia kryminalna z zaskakującym finałem". Ja nie znalazłam ani kryminału, ani komedii. Poczucie humoru do mnie nie trafiło. Trudno mi powiedzieć też jakim gatunkiem określiłabym "Kaprawy wzrok umysłu".

Nie mogę jednak autorce odmówić fantazji. Stworzona przez nią fabuła jest zaskakująca. Bohaterowie są barwni, nietuzinkowi, trochę szaleni.

Mimo że ja w tym surrealistycznym świecie się nie odnalazłam, to zachęcam samemu przeczytać. Może Was ta historia wciągnie i zachwyci.

Jak dla mnie to jedna z tych książek zupełnie oderwanych od rzeczywistości. Ciężko jest mi wywnioskować jacy naprawdę są bohaterzy, gdyż przejawiają wszystkie oznaki godne szaleństwa. Niby mają problemy, owszem, wcale im ich nie zazdrościłam, jednak momentami zachowywali się jakby byli dziećmi. Z niczego potrafili nagle opowiadać o zdradach swoich partnerek, po czym wyśmienicie się z nimi bawili. Poznamy nawet grę wstępną jednej z par, którzy ze swoją abstrakcyjnością całkowicie zaskoczyli nawet mnie, weterankę osiemnastoletniego związku małżeńskiego, a partnerskiego trzy lata dłużej. Bywały takie chwile, kiedy atmosfera stawała się napięta, aż tu nagle humor postaci stał się tak zabawny, że nie wiedząc o czym czytam, śmiałam się razem z nimi. Bardzo często mówią zagadkami, lubią ironiczne stwierdzenia i chyba są jednak samotni. Co ciekawe przy tym całym narzekaniu na zdradę ich ton głosu jakby opada o oktawę, by po chwili podnieść się na wyższy, może nawet bardziej celebrycki. To książka jakby z klasą, aczkolwiek nie jest ona utrzymana przez całą powieść. Taka najprawdziwsza mieszanka charakterów, stylów wypowiedzi, zmiennych nastrojów i humorów. Wątek kryminalny jest tu bardzo poboczny. Głównym celem jest ukazanie zachowań życia prywatnego postaci, ale nie można jej podpiąć pod literaturę obyczajową. Bardziej może komediową, gdyż żartują naprawdę bardzo ciężko. Nie wszystkie je zrozumiałam, ale poznając ich usposobienie domyśliłam się, że chcieli w ten sposób pokazać, że potrafią być mądrzy na tyle, by nie każda teza mogła być rozwiązana.

Są tutaj jakby przeskoki sytuacyjne, gdzie jeśli już historia się rozkręciła, wszystko było ładne i składne. Jednak w innych okolicznościach dialogi bywają surowe, zawierające jedynie wypowiedzi i nic więcej. Z reguły były to sytuacje bardzo nerwowe i szybkie.

Ogólnie książka mi się podobała, choć wciąż nie jestem pewna, czy wszystko z niej zrozumiałam;-)