Kanadyjski raj. Saga klonowego liścia. Tom 3

Czy można przeczytać coś piękniejszego i wzruszającego niż historię opartą na prawdziwych wydarzeniach? Rodzinną sagę, przepełnioną emocjami, tajemnicami i marzeniami o lepszym jutrze. „Kanadyjski raj” to finał sagi „Klonowego liścia”.

Od opisywanych w poprzedniej części zdarzeń mijają trzy lata. Rodzina Antoniego przebywa w Niemczech. Córki uczęszczają tu do szkoły, a oni nie mogą legalnie pracować. Z całej rodziny najbardziej tęskni za Polską Antoni, za tym, co tam zostawił i za matką. Tymczasem w Polsce upada komunizm, a w Niemczech mur berliński. Antoni coraz częściej myśli o powrocie do ojczystej ziemi, gdyż w Niemczech jest nikim, czuje się tu obco jak zwykły pachołek. Innego zdania jest Alina, bo nie po to wszystko przeżyła, by wracać teraz do kraju. Wciąż marzy o wyjeździe do Kanady i o tym, co ich tam czeka. Niestety życie na obczyźnie wśród gromady podobnych im emigrantów coraz bardziej rozdziela małżonków, nie są już tą samą kochającą się parą, co kiedyś. Alina sądzi, że wyjazd do Kanady wszystko zmieni, natomiast Antoni najchętniej wróciłby do Polski.

Kanada nie okazała się Złotym Eldorado, a Ostrowscy nie znaleźli w tym kraju oczekiwanego szczęścia. Ludzie wszędzie są tacy sami. Jednakowo kochają i jednakowo nienawidzą. Zamieszkanie tu nie przywróciło Alinie wyczekiwanego porozumienia z Antonim, a wprost przeciwnie. On nadal tęskni za Polską, coraz więcej pije, a ona, żeby utrzymać wymarzony dom, ciężko pracuje w fabryce Chryslera. Antoni wciąż pragnie powrotu do Polski, a Alina poukładała sobie tu życie i nie ma ochoty zaczynać kolejny raz wszystkiego od nowa. Coraz bardziej sfrustrowany Antoni topi smutki w alkoholu i zmienia pracę jak rękawiczki, natomiast Alina nie ma siły dłużej znosić nieróbstwa i pijaństwa Antoniego. Dodatkowo szczęście rodzinne burzy nieoczekiwany wyjazd najstarszej córki do Niemiec. Alina miała nadzieję, że kanadyjski dom scali jej rodzinę i da im możliwości, których nie mieli w Polsce, a tymczasem nikt tego nie chciał poza nią. Żyła z poczuciem winy, bo wszyscy oskarżali ją o podjęte decyzje, a nikt nie ruszył palcem, by było dobrze.

Tymczasem w Polsce dokonują się rzeczy dziejowe, a rodzina Stefanii przeżywa dramatyczne chwile. Lata biegną, zmienia się obraz polskiej rzeczywistości. Czas płynie, jedni umierają, a nowe pokolenie przychodzi na świat. Następne osoby odchodzą z tego świata, kolejne stają nad grobem bliskich zmarłych. Rozważają upływ czasu i z niejakim żalem wspominają wspólne rozmowy, śmiechy, oglądanie seriali. I banalne czynności jak choćby obieranie jabłek, czy wspólne spożywanie posiłków. Chociaż Stefania stara się jakoś żyć, czuje się samotna, coraz częściej odwiedza ją były owdowiały mąż. Nie ma już szans na wspólne życie, ale to, co kiedyś ich łączyło, pomaga przetrwać im ten trudny czas.

W życiu Aliny następuje moment przełomowy i wszystko się zmienia. Gdy jej córka z zięciem przez nierozważne inwestycje tracą wszystko i muszą zaczynać od nowa, zrozumie że nic w życiu nie dzieje się bez przyczyny, zdaje sobie sprawę, że najpiękniejsze wspomnienia zostawiła w Polsce w Lipowie.

Nadszedł w końcu czas, by na gruzach pobudować nowe. Zrozumiała, że każdy ma swoje miejsce na ziemi, swoje korzenie, wiarę i historię, i że o tym nigdy nie powinno się zapominać. Nie zastąpią tego mrzonki o bogactwie za granicą i złudne nadzieje, gdyż serce zawsze będzie ciągnęło do ojczyzny. Pieniądze tak naprawdę nic nie znaczą, jeśli nie ma się zdrowia, rodziny i miłości, która zwycięży wszystko, bo nie ma sytuacji bez wyjścia. Gdy naprawdę się kogoś kocha, to nie ma znaczenia, jakie kto błędy popełnił.

„Saga klonowego liścia”. opowiada historię ludzi, którzy istnieli naprawdę. O chwilach radosnych, czasem smutnych, a nawet nostalgicznych, ale przecież takie jest życie. Żal było żegnać się z bohaterami, ale wszystko, co ma swój początek, musi mieć też swój koniec. Jestem pełna podziwu dla pisarskich umiejętności Anny Stryjewskiej. Zapewne pisanie tej opowieści musiało być dla autorki sporym wyzwaniem. Z jednej strony nie mogła dać się ponieść wyobraźni i puścić wodze fantazji, bo wszystko, o czym pisała, już się wydarzyło, więc nie miała wpływu na losy bohaterów, a z drugiej wykazała się niezwykłym kunsztem pisarskim, ubierając tę prawdę w piękne słowa, opisy i emocje. Wykazała się niezwykłą empatią i wyczuciem, by tę historię przekazać prawdziwie bez zbędnego koloryzowania. Przy okazji opowiadania historii Stefani i jej rodziny autorka pokazuje, jak w życiu człowieka ważna jest rodzina, szacunek do drugiego człowieka i miłość do ojczyzny.

Wspaniała droga, którą przebyłam wraz z autorką, po trudnych ścieżkach życia rodziny Stefci dobiegła końca. Ta historia nigdy nie ujrzałaby światła dziennego, gdyby nie szczerość i chęć opowiedzenia jej przez Blankę, wnuczkę Stefci Annie Stryjewskiej i wielkiego zaangażowania w ten projekt autorki. Dziękuję Pani Annie za wszystko, czego dowiedziałam się o tej rodzinie, za niezwykłą drogę, jaką dane było mi przejść poprzez burzliwy okres wojennej i powojennej Polski, aż do czasów współczesnych.

„Saga klonowego liścia”. to opowieść, która zmusza do refleksji i postawienia wielu pytań, na które trudno wprost udzielić odpowiedzi. Często za swoje wybory płacimy wysoką cenę, bo całe lata zajmuje nam dostrzeżenie oczywistej prawdy i docenienia tego, co jest w życiu najważniejsze. Każdy z nas nosi bagaż życiowych doświadczeń i przeżyć. Często życie wyobrażamy sobie zupełnie inaczej, czas jednak często weryfikuje nasze marzenia. Tak nie wiele przecież trzeba nam do szczęścia, a próbujemy go szukać hen daleko i gdy nam się wydaje, że realizacja marzeń jest tuż na wyciągnięcie ręki, przychodzi choroba albo śmierć. I wtedy pozostaje tylko nam tylko garść wspomnień.

“Widzimy świat takim, jakim go chcemy zobaczyć. Jest odzwierciedleniem naszej duszy, przeżyć i doznań”.

Trzecia, finalna część poruszającego cyklu “Saga klonowego liścia”. Lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku, to czas wielu przemian, jakie miały miejsce w naszym kraju. Solidarność, upadek komunizmu, pogarszające się warunki życia. Rodzina Ostrowskich w końcu dostaje pozwolenie na wyjazd do Kanady. Nowe miejsce, nowi ludzie, zupełnie obcy świat, początki nie są dla nich łatwe. Zderzenie z kanadyjską rzeczywistością rozczarowuje. Alina znajduje pracę, za zaciągnięty kredyt mogą w końcu kupić dom. Jej mąż Antoni nie radzi sobie z trudną codziennością i tęsknotą, smutki coraz częściej zaczyna topić w alkoholu.

Opowieść napisana przez życie…

Wielowymiarowa akcja powieści toczy się swoim rytmem i intryguje. Fabuła ciekawie utkana, dopracowana w każdym szczególe, ukazuje ludzkie pokomplikowane ludzkie losy, niesie spore, sprzeczne emocje. Pani Anna pięknie pisze, przez książkę się płynie. Z łatwością, szczerością i realizmem oddaje realia tamtych czasów. Wyraźnie nakreślone osobowości bohaterów, to zwykli ludzie, charakterni, silni, dumni i słabi tchórze. Zżyłam się z nimi, z całego serca im kibicowałam, miałam nadzieję, że znajdą w życiu to, czego szukają.

Trudne, życiowe decyzje i mierzenie się z ich konsekwencjami. Codzienność w kanadyjskiej rzeczywistości, jej dobre i te gorsze strony. Dotkliwa tęsknota za dawnym życiem, trudność wpasowania się i akceptacja nowych warunków życiowych prowadzą do nałogu. Nadzieja na scalenie rodziny, odbudowie dobrych relacji oddala się coraz szybciej. Do głosu dochodzi młode pokolenie, ich plan na życie diametralnie się różni od tego, jaki mają rodzice. Przywiązanie, zaufanie, siła miłości. Na duży plus zasługują zdjęcia, które zostały umieszczone na końcu książki.

Przejmująca, klimatyczna, bardzo emocjonalna opowieść. Daje do myślenia i stawia przed czytelnikiem pytania, na które brak jednoznacznej odpowiedzi. Serdecznie polecam całą serię, Tatiasza i jej książki :)

„Kanadyjski raj” to już trzecia część wspaniałej sagi rodzinnej. Historia w niej zawarta oparta jest na wydarzeniach, które miały miejsce. A po takie książki zawsze lubię sięgać.

Książka przedstawia los pewnej rodziny, która poszukuje swojego miejsca na ziemi. I jak każda rodzina ma lepsze i gorsze chwile.

Tym razem autorka zabiera nas do lat 90 ubiegłego wieku. Młodzi Ostrowscy po wielu latach zmagań z przeciwieństwami losu w końcu osiadają w Kanadzie. Alina dostaje stałe zatrudnienie i dzięki temu mogą wziąć kredyt i kupić wymarzony dom. Kobieta jest szczęśliwa, że w końcu zazna trochę spokoju. Ale czy na stan będzie trwał długo?

Gorzej radzi sobie Antoni, który tęskni za ojczyzną i bliskimi. Coraz częściej sięga po alkohol. A starsza córka postanawia wrócić do Europy i żyć po swojemu. Jak dalej potoczą się losy bohaterów? Przekonacie się sami.

Jak każda książka z tej serii i ta jest bardzo lekka w odbiorze. Muszę przyznać, że „Kanadyjski raj” najbardziej spodobał mi się. Może dlatego, że bardzo dobrze wspominam lata 90. Do tego autorka ma wspaniały styl pisania. Jest on zarówno lekki i przyjemny, ale również przemyślany. Książka pomimo sojowej lekkości potrafi dostarczyć wielu emocji i czyta się ją z zapartym tchem. Bardzo kibicowałam każdemu z bohaterów by mógł w końcu zaznać trochę spokoju i żeby odnalazł to swoje miejsce na ziemi.

Jeśli lubicie sagi rodzinne i książki inspirowane prawdziwymi wydarzeniami to koniecznie na Waszych półkach musi znaleźć się cała seria „Sagi klonowego liścia”.

Kanadyjski raj – Anna Stryjewska Saga klonowego liścia

Historia pisana przez życie...

Chyba każdy z nas wie jak wyglądała rzeczywistość lat 90 i tych je poprzedzające. Wiele jest też opowieści ludzi na zasadzie tzw. zacięgniętego języka. Brak pracy, głód, oraz narastające długi to jedne z najczęstszych powodów dla których ludzie emigrują. To się niestety praktycznie nic nie zmieniło na przestrzeni lat. Autorka przedstawia nam wiele postaci, ich rodziny oraz najbliższe otoczenie. Właśnie w tej rzeczywistości opuszcza się kraj, aby polepszyć swój materialny byt. Tylko kosztem czego? Ludzie bardzo często przez długą rozłąkę tracą to co jest najważniejsze w życiu, czyli miłość, więzy i to ciepło rodzinnego gniazda. To literatura obyczajowa, ale również powieść historyczna. Pozycja zarówno dla młodych jak i starszych czytelników ze względu na powagę tematu. Emigracja, burza uczuć, pieniądze, rozsterki, czyli taka szara i ponura rzeczywistość. Tematyka dla młodych, ale raczej takich wiekowo 15 plus, bo mało kiedy ktoś młodszy interesuje się tego typu relacjami. Praktycznie całość czytałam z powagą, ale były także fragmenty, od których miałam czerwone policzki, a wynikało to z przedstawionej tu pikanterii. Inne z odczuć jakie można tu także doświadczyć, a z całą pewnością takie mi towarzyszyły, to szok, złość i niedowierzanie. To wszystko wynika głównie z faktu jak zachowuje się nasz gatunek. Naprawdę, aż dziw bierze, iż tak długo jesteśmy na tej planecie i jeszcze nie ulegliśmy autozagładzie. Cóż mogę powiedzieć jeśli chodzi o całokształt powieści? Jest ona dla mnie spójna i nie odniosłam wrażenia, aby coś było dodane tutaj na siłę. Absolutnie wszystko przemyślane od początku, aż do samego końca. W żadnym razie nie ma tu także mowy o jakimkolwiek chaosie w tej powieści. Intrygującym dodatkiem, który mnie urzekł, to te załączone czarno/białe zdjęcia na końcu książki. Życie nas nieustannie doświadcza i ZAWSZE musimy pamiętać o tym, aby walczyć o to, co jest najważniejsze. Niejednokrotnie można się w życiu nieźle pogubić i nie piszę tu tylko o treści książki. To samo życie weryfikuje i uczy nas jedności, miłości, zaufania, a przede wszystkim jak być człowiekiem. Całość oceniam 8/10

Cytaty z tej książki:

"- To zależy przecież od nas samych, nie sądzisz? Widzimy świat takim, jakim go chcemy zobaczyć. Jest odzwierciedleniem naszej duszy, przeżyć i doznać."

"[…] Niewiele wówczas potrzebowali, by się dobrze zrozumieć. Zatem jak to się stało, że tamte chwile minęły bezpowrotnie? Z dnia na dzień stawali się coraz bardziej obcy. Żadnego porozumienia, tylko ciągłe pretensje i żale. […] "

„- Mam nadzieję, że mi się zwróci z nawiązką. Szkoda, tylko że na ludzi nie można liczyć. Jak potrzeba coś zrobić, to nagle jakaś choroba albo pilny wyjazd. I tak na okrągło – bąknęła Weronika, nie kryjąc żalu.”.

Dziękuję wydawnictwu Skarpa Warszawska za ponowne zaufanie.

„Kanadyjski raj” jest trzecim tomem serii Saga klonowego liścia, który miał swoją premierę 6 września 2023 r. Anna Stryjewska oddaje do rąk czytelników wspaniałą, świetnie napisaną klimatyczną opowieść o trudach życia na emigracji. Tak, wiem co teraz powiecie – to już 3 tom a ja nie czytałam/em poprzednich. Pocieszę was. Ja również nie czytałam :) I bardzo żałuję, bo zapewne miło spędziłabym przy nich czas. Jednak nieznajomość poprzednich części nie wpływa znacząco na zrozumienie tej części, więc śmiało możecie zacząć zgłębianie tej historii już teraz. Z tym że będą to już losy dzieci i wnuków Stefanii – głównej bohaterki poznanej w 1 tomie.

.

Zycie na emigracji nigdy nie jest łatwe i przyjemne. Ja wiem coś na ten temat i wie o tym rodzina Ostrowskich, która za miejsce do życia obrała sobie niewielkie miasteczko w Kanadzie. Co przydarzy się naszym bohaterom? Czy odnajdą swoje szczęście na obcej ziemi ? Jednym uda się odnieść sukces, inni zaś zmarnują bezpowrotnie szansę na odmianę swojego losu. Dramaty sercowe, tęsknota za ojczyzną, udane bądź mniej udane próby stworzenia od podstaw własnej firmy, porażki i sukcesy – chciałoby się rzecz, jak to w życiu bywa.

.

Autorka niezwykle wiernie oddaje rzeczywistość końca lat 90. i pokazuje jak ludzkie dramaty, radości i próby znalezienia własnego miejsca w zmieniającym się świecie. Książka bardzo emocjonalna, prawdziwa, skłaniająca do refleksji i zastanowienia się nad ludzkim losem. Co ciekawe, saga oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, i okraszona przepiękną galerią zdjęć. Zachęcam do lektury :)

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @skarpawarszawska