Kamogawa. Tropiciele smaków

🍱🍣

,,Kiedy człowiek jest młody, bez zastanowienia akceptuje różne smaki. A kiedy nabiera trochę lat, jak ja, najsmaczniejsza staje się ta przyprawa, jaką jest wspomnienie".

(fragment książki)

°

Jadłodajnia Kamogawa to kameralne, oryginalne miejsce prowadzone przez emerytowanego policjanta i jego córkę. Można tu dobrze zjeść, ale przede wszystkim wrócić do swoich ulubionych smaków z przeszłości. Marzysz o potrawie, która kiedyś była dla Ciebie ważna, ale nie wiesz, z jakich składników ją przyrządzić, żeby smakowała dokładnie tak, jak kiedyś? Rodzina Kamogawa z chęcią przeprowadzi dla Ciebie specjalne śledztwo i przygotuje upragnione danie.

🍨🍪

,,Kamogawa. Tropiciele smaków" to ciepła, kojąca powieść o potędze wspomnień i o tym, jak niektóre wydarzenia z przeszłości kojarzymy z konkretnymi smakami.

Bardzo spodobał mi się pomysł na książkę i to, jak każdy z klientów przychodził do jadłodajni z ciekawą historią, którą mogłam stopniowo odkrywać. Żałuję jedynie, że powieść nie wzbudziła we mnie tak silnych emocji, na jakie miałam nadzieję. Mimo to zrelaksowałam się podczas lektury i naprawdę przyjemnie spędziłam przy niej czas. Na pewno sięgnę po kolejny tom, gdy już się ukaże.

Uwaga: nie czytać na głodniaka. Ilość wspomnianych potraw może powodować poważne burczenie w brzuchu.

🥞🥕

Nagare Kamogawa, emerytowany policjant prowadzi wraz z córką Koishi małą restaurację na przedmieściach Kioto. Można przyjść do nich zjeść i zdać się na propozycję kucharza albo można poprosić właścicieli o pomoc w wytropieniu smaku z przeszłości.

Uwaga! Tej książki nie czytajcie z pustym żołądkiem, bo całą ją zaślinicie!

“Kamogawa. Tropiciele smaków” to sześć opowiadań o poszukiwaniu utraconych smaków i ukochanych potraw z przeszłości. To książka nie tylko o jedzeniu, ale i o chęci powrotu, chociaż na chwilę do szczęśliwych chwil, do ulubionych dań, a tym samym osób i miejsc, z którymi nierozerwalnie wiążą się kulinarne wspomnienia.

Każde z opowiadań opiera się na podobnej koncepcji, ale każde z nich przywołuje inne wspomnienia i inny smak. To nostalgiczne historie o chęci znalezienia się w miejscach, do których już nie można powrócić i o osobach, z którymi już nigdy nie będzie dane się spotkać.

Cudowna książka, pełna sentymentalnych podróży i aromatycznych potraw, utrzymana w enigmatycznej atmosferze japońskiej literatury. Polecam! Historie w niej zawarte pożrecie za jednym razem.

Jedzenie w kilka chwil potrafi przenieść nas w czasie. Jego zapach, konsystencja oraz smak przywołują wspomnienia poprzednich posiłków. Czasami mgliste, czasami wyraźne i ważne, bo towarzyszą mu istotne wydarzenia czy emocje. Tym tropem poszedł Hisashi Kashiwai i stworzył powieść o niepozornej restauracji, w której można skorzystać z niestandardowych usług detektywistycznych. Wystarczy opowiedzieć wszystko, co pamiętamy, a emerytowany policjant, aktualny szef kuchni, Nagara zajmie się odszukaniem smaku, za jakim tęsknimy.

„Kamogawa. Tropiciele smaków“ to kolejny tekst na kanwie podróży w czasie (jak „Zanim wystygnie kawa" czy „Fotograf utraconych wspomnień“ od tego samego wydawnictwa), ale tym razem osadzony w świecie realnym, bez nadprzyrodzonego aspektu. Jest w nim jednak znacznie mniej wchodzenia do głowy bohaterów, wzruszenia są subtelne, a opisy oszczędne. Wychodzi z tego powieść przyjemna, ale nie poruszająca serca. Taka co to sprawia, że odkładamy ją głodni i spragnieni eksperymentowania z kuchnią. Próbowania odtworzenia smaków dzieciństwa.

Powieść Hisashi czyta się podobnie jak felietony z „Wspomnienia podniebienia“ (od wydawnictwa Yumeka), choć te posiadają dodatkowo atrakcyjny aspekt kulturowo-historyczny, kiedy „Kamogawa. Tropiciele smaków“ między skupieniem na kolejnych potrawach ma niewinną fabułę. A jednak podoba mi się zestawienie tych książek obok siebie. Bo każda skupia się całkowicie na jedzeniu (głównie japońskim), choć robi to w zupełnie innej formie.

W każdym razie — akurat ten tytuł bardziej mnie nudził, mniej angażował, a jedyne, co ze mną zrobił, to sprawił, że byłam głodna. Ale. Ma swój unikalny urok.

przekł. Anna Zalewska

Jeśli macie ochotę na coś lekkiego, wyjątkowego, przepełnionego bogactwem smaków i aromatów, to powieść „Kamogawa. Tropiciele smaków” poleca się na danie główne. Kolejna z książek literatury azjatyckiej zachęcająca do spojrzenia w przeszłość. Po tym jak klimatyczna kawiarnia z „Zanim wystygnie kawa” pozwalała cofnąć się do wybranego momentu z przeszłości, a „Fotograf utraconych wspomnień” dawał szanse by ostatni raz spojrzeć w kalejdoskopie na kadry ze swojego życia, przyszedł czas na tropicieli smaków, których zadaniem jest wytropić i odtworzyć wybrany smak z przeszłości, do którego klienci restauracji mają szczególny sentyment.

Było smacznie, kolorowo, a przed wszystkim niespiesznie i nostalgicznie jak przystało na literaturę azjatycką. Dialogi jak zwykle nie były skomplikowane, w przeciwieństwie do samej kuchni, która zdumiała mnie bogactwem składników. Czytając tę książkę czułam, że wpadam w nieco melancholijny nastrój. Wróciły do mnie wszystkie smaki z dzieciństwa, które chciałabym poczuć jeszcze raz, a przed oczami stanęły mi osoby, które przyrządzały je w moim odczuciu najlepiej na świecie. Chętnie wybrałabym się do tej niepozornej restauracji mieszczącej się przy bocznej uliczce Kioto i z zaufaniem powierzyła swoje wspomnienia detektywom wyspecjalizowanym w poszukiwaniu smaków.

Znajdziecie w tej książce oryginalny pomysł na fabułę, który mocno skłania do przemyśleń i pozwala odbyć cudowną sentymentalną podróż. Jedno jest pewne, wasze ślinianki będą pracowały na najwyższych obrotach! Jest to powieść absolutnie na każdą porę roku, idealna do tego by skonfrontować się z własną przeszłością, odpocząć w towarzystwie cudownych wspomnień, podelektować się smakami z dzieciństwa i nie tylko.

Tych, którzy będą potrzebowali dokładki po tej niesamowitej uczcie informuję, że „Kamogawa. Tropiciele smaków” to pierwsza część smakowitej serii japońskiej, zatem… czekamy na więcej!

Kamogawa Tropiciele smaków autorstwa Hisashi Kashiwai wydana przez Grupę Wydawniczą Relacja #współpracabarterowa

"To tutaj jest ta restauracja, której właściciele prowadzą usługi detektywistyczne i potrafią wytropić jedzenie dla klienta?" str. 43 - to chyba najlepszy cytat, który przedstawi Wam, czego dotyczy książka.

Mamy do czynienia ze strukturą, która bardzo przypominała mi "Zanim wystygnie kawa", gdzie osią fabuły jest restauracja z różnymi opowiadaniami jej klientów. Jednak szybko zauważyłem też różnice, które nadały Tropicielom smaków indywidualnej tożsamości. Przede wszystkim całość nie ma elementów fantastycznych, wszystko jest realistyczne z dużym naciskiem na ludzkie przywiązanie do własnych wspomnień. Siła emocjonalna lektury jest nieco niższa niż się spodziewałem ale całość skłania do refleksji nad budowaniem własnych wspomnień w ciągu życia i jaką rolę ma zmysł smaku w tym wszystkim.

To lekko napisana powieść, która może pochłonąć na 1-2 wieczory - wciągająca, ciekawa i przede wszystkim smakowita. Duży nacisk na przyrządzanie różnorodnych potraw sprawia że może nie raz zaburczeć w brzuchu dlatego ostrzegam: NIE CZYTAĆ NA GŁODNEGO.

Jeśli komuś spodoba spodobała sie historia opisana w "Zanim wystygnie kawa" to po "Tropicieli smaków" może sięgać w ciemno. Nie jest to lektura must read, ale sprawi, że szybciej minie czas czekając na trzeci tom Kawaguchiego! Nie wątpię, że fani gastronomii lepiej się odnajdą w tej tematyce!