Kamienne anioły

„Kamienne anioły” Cristiny Ohlsson to ostatnia część trylogii „Szklane dzieci”. Może jednak autorka pokusi się o napisanie kolejnych tomów, gdyż jej książki idealnie trafiają w gusta młodych czytelników (starszych również – z ręką na sercu przyznam, że polubiłam trójkę małych bohaterów i chętnie poznałabym ich kolejne perypetie).

Trzeci tom, podobnie jak dwie poprzednie części, stanowi odrębną całość – można czytać go bez znajomości wcześniejszej fabuły.

Tym razem akcja skupia się wokół Simony, która przed Wielkanocą przyjeżdża do mieszkającej samotnie w wielkim domu babci. Już pierwszego dnia zaczynają dziać się podejrzane rzeczy. Dziewczynce wydaje się, że słyszy dziwne odgłosy, w ogrodzie pojawia się tajemniczy osobnik, a znajdujące się przed domem kamienne posągi zaczynają… zmieniać swoje położenie. W wyjaśnieniu zagadkowych zjawisk pomagają Simonie przyjaciele, Billie i Aladdin. Tak jak w poprzednich tomach, cała trójka musi wykazać się odwagą, pomysłowością i sprytem, by ostatecznie odkryć tajemnicę sprzed lat.

Akcja niezmiennie trzyma w napięciu i stopniowo narasta. Cristina Ohlsson kolejny raz udowodniła, że jest mistrzynią suspensu i znajomości dziecięcej psychiki.

„Kamienne anioły” to jednak nie tylko historia z dreszczykiem i detektywistycznym zacięciem. To również wzruszająca, piękna i mądra powieść o więziach między ludźmi, o relacjach między dziećmi i dorosłymi, których świat najmłodszym często trudno jest zrozumieć.

W całej trylogii autorka nie stroni od trudnych tematów związanych z chorobą i śmiercią bliskich, z żałobą, smutkiem, problemami finansowymi rodziców, a także z odmiennością kulturową – tematem jak najbardziej na czasie. Co ważne, pani Ohlsson nie traktuje tych problemów pobieżnie, są one udziałem i dorosłych, i dzieci, które nie żyją w oderwaniu od rzeczywistości, stopniowo dojrzewają i poznają otaczający świat wraz z jego radościami i dramatami.

Całość napisana jest lekko, przystępnie, a jednocześnie ciekawie i z wyczuciem.

Polecam jako rozrywkową i jednocześnie głęboką lekturę, po którą mogą sięgnąć czytelnicy w wielu od lat kilku do stu (i więcej):)

BEATA IGIELSKA

Książki dla dzieci, czy młodzieży z dreszczykiem zawsze mnie pociągały. Nie powinien więc dziwić fakt, że skusiłam się na trylogię Kristiny Ohlsson.

Przed domem babci Simony znajdowały się stojące już od wielu lat kamienne posągi. Nie wiadomo było, kto je tam postawił, na pewno poprzedni właściciele, bo gdy Małgorzata wprowadziła się do dawnego hotelu, już tam stały. Dziewczynka spędzała kilka dni u babci, w trakcie których zauważyła, że posągi się poruszają... Dodatkowo z magnetofonu, który otrzymała od babci, dochodziły dziwne dźwięki...

Dwa pierwsze tomy bardzo mi się spodobały, dlatego sięgając po ,,kamienne anioły" liczyłam na prawdziwą literacką ucztę przeznaczoną dla młodszych czytelników. Właśnie to otrzymałam. Cała historia jest z dreszczykiem, tajemnica skrywana przez lata nie jest odkrywana niemalże do ostatniej strony. Na końcu znajduje się smutny fragment, który na pewno zmusi rodziców do rozmowy z dziećmi o tym, co nieuniknione.

Cała seria została wydana w małym formacie, w sztywnych oprawach, z pięknymi, naprawdę przyciągającymi wzrok okładkami. Już sama tematyka bardzo przyciąga, bo czegoś podobnego jeszcze nie czytałam. Duża czcionka z pewnością ułatwia lekturę. W każdym tomie fabuła jest inna, jednak trójka głównych bohaterów pozostaje bez zmian.

,,Kamienne anioły" to bardzo udane, ale za razem w końcówce smutne zakończenie serii. Czyta się bardzo szybko i z wielkim zainteresowaniem. Choć są to książki głownie dla młodzieży, nieco starsi czytelnicy także nie powinni się czuć zawiedzeni.

Tegoroczną Wielkanoc Simona planuje spędzić u boku samotnej babci, kobiety mieszkającej w wielkim gmachu pełniącym niegdyś rolę hotelu. Dziewczyna nie ma jednak pojęcia, że sprawy mocno się skomplikują, a ona stanie po środku śledztwa, które będzie wymagało zaangażowania. Otrzymując w prezencie stary magnetofon odkrywa, że rejestruje ON niesłyszalne w rzeczywistości głosy. Czy ktoś chce jej coś przekazać? Przesuwające się posągi, tajemniczy Pokój Westchnień i przeczucie bycia obserwowanym. Co dzieje się w domu babci i czy Simona będzie w stanie temu sprostać? Ściągając Billie i Aladdina, dziewczyna rusza na poszukiwania przyczyny dziwnych zjawisk. Życie pędzi jednak w swoim własnym, nieplanowanym kierunku i już niedługo bohaterka będzie musiała stanąć oko w oko z trudną prawdą.

Trzeci tom przygód młodych przyjaciół i kolejna zmiana wiodącego prym bohatera, tym razem wprowadzająca w światło reflektorów postać Simony. Stęskniona za znajomymi, buntująca się przeciwko zabieganym rodzicom pragnie dotrzymać towarzystwa samotnej babci, a ta ma jej do przekazania kilka ważnych wiadomości. Bystra, inteligentna i dociekliwa nastolatka wydaje się aż nazbyt dojrzała jak na swój wiek. Dzięki temu dotrze jednak tam, gdzie wielu nie chciałoby nawet zaglądać.

Z kolei jej babcia, kobieta mierząca się z atakującą z ukrycia chorobą, wydaje się osobą bardzo tajemniczą, jakby skrywającą sekrety, po które Simona decyduje się sięgnąć. Czy starsza kobieta wie o czymś, czego nie chce powiedzieć? A może to jej wnuczka przekaże jej informacje, o których dotąd nie miała pojęcia?

Wielki, opustoszały budynek niefunkcjonującego już teraz hotelu, wywołujące dziwne wrażenie posągi stojące przed domem, stare, znalezione listy i wciągający taśmy magnetofon, podarunek od babci, który pozornie nic nie warty okazuje się mieć ogromne znaczenie. Klimat grozy panujący w książce buduje niezbędne napięcie, a nawarstwiające się zjawiska nie pozostawiają wątpliwości kreując jedno stwierdzenie. W tej całej plątaninie zagadek coś po prostu nie pasuje.

Autorka skonstruowała powieść wyzbytą przemocy, a jednak uruchamiającą pokłady strachu i wywołującą dreszczyk emocji. Kierowana do młodszej młodzieży historia ze zjawiskami paranormalnymi w tle do końca wzbudza wątpliwości, czy aby za niewyjaśnione wydarzenia odpowiada coś, czego, nie jesteśmy w stanie racjonalnie wytłumaczyć bądź po prostu mający jakiś konkretny motyw człowiek. Tym razem dodatkowo w fabułę został wpleciony jakże ludzki motyw - choroba i ryzyko śmierci. Odbiorca książki przeżywa więc nie tylko niezwykłą przygodę, ale i wyciąga wnioski, naturalne i prawdziwe pośród całej tej utrzymanej na granicy wiarygodności i fałszu treści.

Przystępny, prosty styl, umiarkowana ilość opisów, ułatwiająca czytanie czcionka i fabuła, która wciąga. Tą część, jak i poprzednie, można traktować jako samodzielnie funkcjonującą powieść, z którą da się zapoznać nie znając poprzednich tomów serii. „Kamienne anioły” to historia z dreszczykiem, lekka powieść, którą bez wahania polecę młodzieży, choć niekoniecznie tej starszej. To jedna z takich książek, którą można kupić nastolatkowi jako dowód na to, że czytanie może być fantastyczną przygodą.