Kałużysko

Kuba miał sześć lat i swój własny, dziecięcy świat. Miał mamę, tatę, młodszą, niesforną siostrę i starszego brata Emila, z którym uwielbiał się bawić i spędzać czas.

Jego brat miał już osiem lat, chodził do szkoły, ale nie radził sobie zbyt dobrze z nauką. Miał też trudne relacje z rówieśnikami. Emil ze wszystkich sił „próbował być taki, jaki być powinien”. Pewnego dnia coś w nim pękło, nagromarzone emocje przelały się.

Kuba nie rozumiał co się stało...

Jego brat nie chciał być chłopcem, nie chciał nic - chciał być tylko kałużą. Wolał być wodą, bo woda nie czuje.

Kuba nie wiedział jak powinien się zachowywać, czuł momentami złość na brata. Widział jednocześnie jak cała rodzina wspiera Emila w jego chorobie i pomaga mu wrócić do siebie.

Chłopiec zastanawiał się czy może się bawić, czy może się śmiać, czy nie urazi tym swojego brata i czy przez to, ten nie poczuje się jeszcze gorzej. Martwił się czy Emil kiedykolwiek przestanie być „kałużą”.

Mama spokojnie tłumaczyła Kubie:

„Czasami trzeba jednak na kogoś poczekać. Aż ten ktoś odnajdzie siebie. W trakcie czekania należy dalej żyć, żeby taki rozlany Emil miał do czego wracać.”

„Kałużysko” to przejmująca opowieść, która porusza trudny temat depresji u dzieci. Wszystko przedstawione jest z perspektywy sześcioletniego Kuby, którego brat zachorował na tę chorobę. Będzie to idealna propozycja dla dzieci, które mają w swoim otoczeniu osobę borykającą się z depresją. Pokazuje jak żyć obok, jak się zachowywać i jak wspierać bliską osobę w walce z chorobą. Choć momentami ta opowieść rozrywa serce, to nie brak tutaj humoru i zabawnych sytuacji. W końcu Kuba jest tylko dzieckiem, podobnie jak jego mała siostrzyczka i kuzyni, którzy także pojawią się w tej historii. Mają zwariowane pomysły, wymyślają szalone zabawy i robią psikusy.

To książka nie tylko dla dzieci, ale również dla dorosłych. Opisuje depresję w sposób metaforyczny i delikatny, ale jednocześnie prawdziwy. Pokazuje emocje i uczucia, które targają innymi członkami rodziny. Na końcu znajdują się pomocne porady i wskazówki.

Każdy rodzic wie, że choroby dopadają dzieci głównie w piątkowe wieczory. Na wszelki wypadek trzymamy więc w domu termometr, leki przeciwgorączkowe i syropy na kaszel. Ale co zrobić, gdy choruje nie ciało dziecka, a dusza? Jak dostrzec symptomy? Jak pomóc? I jak rozmawiać o tym z innymi, małymi członkami rodziny?

23 lutego temu obchodzimy Międzynarodowy Dzień Walki z Depresją. Chorobą, która przez Światową Organizację Zdrowia uważana jest za czwartą, najpoważniejszą na świecie. I chociaż serce pęka, to coraz częściej dotyka ona dzieci. Nakładem Wydawnictwa Albus ukazała się niezwykła książka. Skierowana do odbiorcy w wieku ok. 5+ w czuły, delikatny sposób porusza temat depresji wśród dzieci.

Emil ma 8 lat. Zmęczył się szkołą. Nie dogadywał z kolegami, bo lubił rysować chmury, ale nie lubił ćwiczyć na wuefie. Dokuczano mu z tego powodu. Emil nie lubił też mówić przed całą klasą, a czasami musiał. Często nie mógł spać. Przestał opowiadać o sobie. Nic go nie ciekawiło. Robił się coraz bardziej smutny, zły i zmęczony, aż w końcu się rozlał. I to dosłownie. Na podłodze przedpokoju jego mama znalazła kałużę w kolorze oczu Emila. I chociaż wydawało się to absolutnie nieprawdopodobne, nic nie można było z tym zrobić, oprócz przelania go do wiaderka.

Zatroskani rodzice chłopca postanowili wyjechać za miasto, do babci. Całą rodziną, bo Emil miał jeszcze sześcioletniego brata Kubę i małą siostrzyczkę o uroczym przezwisku Piszczydło. To właśnie oczami Kuby obserwujemy chorującego brata. Widzimy, jak przeżywa nową sytuację, tęskni, obawia się i złości. Jak zadaje pytania. Ale jednocześnie nosi ze sobą wiaderko z falującą wodą. Jest przy Emilu.

Jestem pod dużym wrażeniem, jak świetnie autorka wyważyła proporcje. Chociaż książka podejmuje trudny temat, jest ciepła i wspierająca. Są tu pełne radości momenty, dziecięca beztroska, wakacje i jest nadzieja, że Emil znowu zapragnie być chłopcem.

Piękna jest ta pozycja i bardzo ważna. Otwiera drzwi do rozmowy z dziećmi o tym, czym jest depresja, jak ją leczyć i jak rozumieć swoje emocje. Bardzo polecam!