K2

„K2” jest pierwszą polską grą planszową nominowaną do prestiżowej nagrody Spiel des Jahres. Zadaniem graczy jest przetrwanie 18-dniowej wyprawy na górę K2 - drugi co do wysokości szczyt Ziemi. Mechanika gry jest bardzo prosta - gracze zagrywają karty pozwalające im na ruch swoimi himalaistami lub dodanie himalaistom punktów aklimatyzacji. Przy wyborze kart, prócz odpowiedniej ilości punktów ruchu potrzebnych do wspięcia się na daną wysokość, gracze muszą wziąć także pod uwagę pogodę panującą w danym dniu wyprawy oraz kondycję swoich himalaistów, a także żeton ryzyka, przydzielany najbardziej wyrywnemu wspinaczowi, odejmujący mu albo punkty ruchu albo punkty aklimatyzacji. Po przeczytaniu instrukcji może się wydawać, że rozgrywka będzie dość trudna, ale w praktyce, już po pierwszej partii, okaże się, że „K2” to gra naprawdę łatwa, a opanowanie zasad nie sprawi problemu nawet początkującym graczom.

Słowo „łatwa” piszę oczywiście w kontekście zasad, a nie samej wspinaczki. Bo ta łatwa nie będzie; w końcu wchodzimy na K2, jeden z najtrudniejszych do zdobycia ośmiotysięczników. Trzeba przyznać, że projektant gry świetnie poradził sobie z odwzorowaniem realiów wysokogórskiej wspinaczki. Im wyżej, tym trudniej i ciężej; do tego wspomniane wcześniej, mogące zrujnować każdą taktykę, żetony ryzyka; no i pogoda - w jednym dniu niezwykle sprzyjająca, w drugim śmiertelnie niebezpieczna. Wszystko to razem wzięte sprawia, że z pozoru łatwe zarządzanie kartami staje się praktycznie w każdej turze dość ostro lasującym mózg wyzwaniem; zwłaszcza w okolicach 7000 metrów, gdzie ograniczenie związane z ilością pionków mogących przebywać na jednym polu oraz zawsze ujemna aklimatyzacja mogą nieźle namieszać na torze punktacji. A gdy zdecydujecie się na próbę zdobycia szczytu w trudniejszych, zimowych warunkach, gwarantuję wam, że ilość adrenaliny w waszych żyłach będzie rosła wprost proporcjonalnie do zdobytej wysokości.

„K2” to gra niezwykle klimatyczna, ładnie wydana, dobrze przemyślana i - co dla mnie najważniejsze - pozwalająca zwyciężyć temu graczowi, który wykaże się największym sprytem i zastosuje optymalną w danych warunkach strategię. Oczywiście szczęście w kartach też się przydaje, ale losowość w tej grze jest minimalna, dobrze wyważona i przez to prawie niezauważalna.

Szczytu K2 w realu zapewne nie zdobędziecie nigdy. Ale macie na to szanse dzięki grze Adama Kałuży. Szczerze polecam i zapewniam, że nie pożałujecie zakupu. Góra Morderca czeka...