Już nie ma tamtej mnie

Powieść podejmuje tematykę bez wątpienia trudną, ale przeczytałam ją niemal jednym tchem. Śledzenie zmagań głównej bohaterki z traumą wielokrotnie doprowadziło mnie do wzruszeń. Książka daje jednak nadzieję i pozwala zrozumieć, że nawet po najgwałtowniejszej burzy wciąż można liczyć na promienie słońca. 

„Już nie ma tamtej mnie” to historia opowiadająca o nastolatce, która skrzywdził przyjaciel rodziny. Ona zastraszona trzyma to w tajemnicy. A żeby od tego się odciąć postanawia się zmienić.

Zaczyna się buntować. Szczególności mężczyzn zacznie traktować jak zabawkę. To ona będzie ich wykorzystywać. Również problemy pojawią się w szkole. A opinią dziewczyny zmieni się na puszczalską.

Lecz ona w środku nadal będzie cierpieć.

Bardzo trafiła do mnie ta książka. Pomimo że momentami mi się dłużyła, bo opowiada książka o 4 klasach nauki bohaterki. Jako cała fabuła i pomysl na ksiazke przypadł mi do gustu.

Przede wszystkim historia jest taka prawdziwa, że może to trafić się każdemu. I z pewnością na świecie takie rzeczy się dzieją.

Myślę, że książka sprawdzi się dla nastolatek i otworzy im trochę oczy na świat. W tej historii można wynieść wiele wartości.

Dziś podzielę się z wami moją opinią o książce Amber Smith "Już nie ma tamtej mnie". Nie ukrywam, że przyciągnęła mnie okładka oraz tytuł. Czekałam na totalny emocjonalny rollercoaster.

Eden jest zwyczajną nastolatką, która próbuje przetrwać w liceum. Jest pełna nadziei i z ufnością patrzy w przyszłość. Jedna noc zmienia wszystko. Zostaje zgwałcona przez najlepszego przyjaciela swojego brata, niemal członka rodziny. Wszystko się komplikuje. Od tej chwili nic nie jest takie jakie być powinno. Trauma, którą przeszła rzutuje na jej emocje i decyzje. Eden nie poznaje samej siebie.

Autorka od razu traktuje nas z grubej rury. Zaledwie 14 letnia Eden zostaje zgwałcona. Z powodu strachu, a także poczucia winy nie przyznaje się do tego nikomu. Próbuje to zbagatelizować, zachowywać się "normalnie", ale emocje które się w niej kłębią muszą znaleźć swoje ujście. Zaczyna krzywdzić wszystkich dookoła. Tłumaczy to sobie tym, że nikogo nie potrzebuje i to ona jest panią sytuacji. Tym samym krzywdzi się coraz bardziej i rani osoby którym na niej zależy. By zatrzeć to co stało się tamtej nocy zaczyna uprawiać seks z przypadkowymi partnerami, co daje jej pozorne poczucie kontroli. Wreszcie następuje przełom, sprawca zostaje złapany. A Eden postawiona pod ścianą w końcu wyjawia prawdę i daje sobie pomóc. Co prawda nie jest w zakończeniu pokazane czy nasza bohaterka wyszła na prostą, ale ja wierzę, że tak. Uda jej się wszystko poskładać i mimo, że nigdy już nie będzie taka sama to będzie potrafiła być szczęśliwą. Będzie żyć bez strachu i wybaczy samej sobie. Autorka poruszyła bardzo ważny temat. Często ofiary gwałtów nigdy nie przyznają do tego co się im stało. Po części ze strachu, ale też dlatego, że obwiniają siebie. Może ta książka nie złapała mnie za serce, nie spowodowała łez i było ciężko mi się w nią wgryźć. Ale w pewnym momencie zaczęłam mocno kibicować Eden i wierzyć w to, że da radę. o są tematy, które trzeba poruszać i głośno o nich mówić. Wystarczy tylko poprosić o pomoc. Tylko albo aż.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Do sięgnięcia po książkę "Już nie ma tamtej mnie" w głównej mierze zachęcił mnie interesujący oraz sugerujący trudną i bolesną historię opis oraz piękna okładka, która bezapelacyjnie przyciągająca wzrok. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko. Mi zapoznanie się z historią Eden zajęło jeden wieczór i nawet na chwilę nie oderwałam się od tego co autorka zaserwowała na kartach tej powieści. Fabuła została w interesujący i przejmujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi zostali w bardzo ciekawy i autentyczny sposób wykreowani, to postaci z którymi śmiało moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Historia została przedstawiona z perspektywy Eden co sprawiło, że mogłam ją lepiej poznać, dowiedzieć się co czuje, myśli, z czym się mierzy każdego dnia, mogłam dowiedzieć się jakie wydarzenia odcisnęły piętno na jej obecnym życiu, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Książka została podzielona na cztery części: klasa pierwsza, druga, trzecia i czwarta. Na przestrzeni tych czterech lat mogłam obserwować jakie zmiany zaszły w życiu głównej bohaterki, jak traumatyczne przeżycia ją ukształtowały, jak wpłynęły na jej kontakty z innymi ludźmi, rówieśnikami oraz budowanie głębszych relacji. Muszę przyznać, że to co czytałam na kolejnych stronach powieści naprawdę mocno mnie poruszyło.. nie wiem jak i czy w ogóle poradziłabym sobie z tak bolesnymi przeżyciami, dlatego nie mam nawet zamiaru oceniać niektórych decyzji Eden. Nie o to tutaj chodzi. Autorka po poprostu na przykładzie głównej bohaterki obrazuje Czytelnikowi do czego może doprowadzić tłumienie w sobie emocji, bólu. Uwierzcie, że wielokrotnie miałam ochotę "wejść" do tej książki żeby przytulić, wesprzeć główną bohaterkę oraz zapewnić ją, że od teraz już wszystko będzie dobrze. Z całych sił jej kibicowałam i jestem z niej dumna, że się nie poddała, że potrafiła w końcu poprosić o pomoc. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas. Motywem przewodnim jest gwałt, ale oprócz tego autorka skupia się na kwestii wkraczania w dorosłość, braku wsparcia, zawodach miłosnych czy utracie i odbudowywaniu przyjaźni. Ta historia wywołała we mnie lawinę skrajnych emocji i już teraz wiem, że na zawsze zostanie w mojej pamięci. "Już nie ma tamtej mnie" to emocjonująca, poruszająca, bolesna, smutna i zarazem bardzo ważna i potrzeba historia! Jestem pewna, że nie jednego Czytelnika zmusi ona do głębszej refleksji. Polecam!

Już nie ma tamtej mnie autorstwa Amber Smith wydana przez Must Read

#współpracabarterowa

Eden zostaje zgw**cona przez przyjaciela starszego brata jak ma zaledwie 13 lat - zmienia to całe jej żyje i od tego momentu egzystuje w ciągłym cieniu tych wydarzeń. Trauma sprawia, że to co kiedyś było proste - nagle staje się trudne odbierając radość z życia. Historia zmiany, walki z traumą, odkrywaniu siebie na nowo i o wiecznym bólu.

Bardzo ciężka książka, która opisuje tak wiele w tak prostej formie. Coś co wydaje się lekką historią jest jednym wielkim ciężarem, który czytelnik wkłada sobie na plecy. Opowieść o niesprawiedliwej stracie swojego życia i przyszłości. Toksyczne radzenie sobie z traumą, nałogi, brak poszanowania dla swojego ciała, apatia, niechęć, utrata uczuć, ciągłe koszmary, smutek. Czułem jak główna bohaterka płonie od środka - jest nierozumiana, źle traktowana, odpychana. Nawet ciężko mi sobie wyobrazić jak trudne było dla niej mówienie o tym ale autorka wręcz idealnie oddała ten strach.

Książka, która sprawia, że chce mi się płakać mimo, że brakuje mi łez. Czuć bezsilność, bezradność, beznadzieję sytuacji, brak dobrego wyjścia z niej, a jedyne o czym marzy Eden... to zapomnieć. Chociaż na krótka chwilę...

Już nie ma tamtej mnie została przeczytana prawie jednym ciągiem i to z zapartym tchem od początku do końca. Kolejny pretendent do mojej książki 2023 roku. Coś zapadającego w pamięć i poszerzające moją wiedzę emocjonalną na wiele tematów. Mimo tematyki to przecudowna książka, która również będę chciał wcisnąć każdemu. Myślę, że również sprawdziłaby się jako lektura by zwiększyć tą świadomość, a opisywane uczucia i zachowania mogą być analizowane na godzinach wychowawczych.

Polecam i podpisuje się rękami i nogami, że to co znajdziecie w tej książce jest WAŻNE. Mimo trudności w napisaniu tej recenzji mam nadzieję, że wyrobiliście sobie zdanie. Czytajcie!

Książka autorstwa Amber Smith "Już nie ma tamtej mnie" mocno odcisnęła na mnie swoje piętno. Przez całą powieść czułam niewyobrażalną bezsilność, smutek, gniew, a czytając ostatnie strony miałam gulę w gardle. Ten tytuł jest trudny, dotyka naszych najczulszych części, łamie nas i powoduje, że myślami ciągle wracamy do głównej bohaterki.

Eden jest zwyczajną nastolatką. Wszystko zmienia się, gdy przyjaciel jej brata, dopuszcza się okropnego czynu. Eden staje się ofiarą gwałtu. Dziewczyna nie ma pojęcia jak sobie z tym poradzić. Ukrywa więc prawdę głęboko w sobie i stara się robić wszystko, aby wymazać z głowy to traumatyczne doświadczenie.

Chciało mi się płakać, krzyczeć, wielokrotnie chciałam rzucić książką o ścianę i nigdy jej już nie otwierać. Nie dlatego, że ta książka jest zła - tylko dlatego, że nie potrafiłam się pozbierać razem z Eden. Czułam wszystkie jej emocje i z psychologicznego punktu widzenia weszłam do jej umysłu i po prostu BYŁAM TAM. Byłam wewnątrz tej powieści, byłam świadkiem tych wszystkich okropnych sytuacji, byłam świadkiem gdy Eden się rozpadała, byłam świadkiem tego, że Eden zmieniła się w osobę, którą tak naprawdę nie chciała być. Jej mechanizmy obronne, jej decyzje, jej psychika... To wszystko było dla mnie poruszające i naprawdę jest mi trudno zapomnieć o tej książce.

❗️ Jeśli chcielibyście poznać historię Eden, przed przeczytaniem zapoznajcie się koniecznie z listą TW ❗️

Z pewnością sięgnę po drugą część, ponieważ tak bardzo zżyłam się z Eden, że muszę mieć pewność, że odnalazła ona swoje spokojne i szczęśliwe zakończenie.

{współpraca reklamowa}

TW! scena gw@łtu, [Adres usunięty], [Adres usunięty], mole$towanie $eksualne

Zamknij drzwi, Eden. Przekręć klucz w zamku i połóż się do łóżka. Zaśnij. Jesteś bezpieczna. W domu nie czeka na ciebie żadne okrucieństwo. Tylko zamknij drzwi.

Wymawiałam te słowa bezgłośnie, przez łzy, wraz z Eden, która błagała o to 14-letnią siebie ze wspomnień. Dziewczynkę, która w jedną noc straciła wszystko. Bezpieczną przystań, wyobrażenia na temat jednej z najbliższych osób, wsparcie i czas brata, spokój, siebie. Nie mogła krzyczeć, nie mogła się wyrywać, nie mogła błagać o pomoc, nie mogła nikomu powiedzieć, bo nikt nie chciał słuchać. Nie mogła dłużej żyć tak jak żyła, bo przecież zrobił jej to przez to jaka była. Taka miła, delikatna, dobra. W parę minut dawna Eden zniknęła. Już nie ma tamtej Eddy.

Wiecie, ja nigdy nie przyklejam znaczników w książkach. Nigdy nie wracam do danych fragmentów. Tak samo jak nie robię przerw w czytaniu, kiedy czuję, że chcę czytać dalej. Ale tutaj to wszystko zrobiłam. Zaznaczałam sceny, które rozdzierały mi serce, w których czułam każdą emocję Eden, w której widziałam jej zmiany, które były wartościowe. Robiłam przerwy, bo momentami nie byłam w stanie czytać dalej, tak silne uczucia wywoływała we mnie ta historia. Jest pełna żalu, niewyobrażalnej krzywdy, smutku, bólu i gniewu. Pełna samotności i niezrozumienia. Pełna niesprawiedliwości. Byłam świadkiem TEJ chwili, która była chyba najcięższym przeżyciem czytelniczym w mojej „książkowej karierze”. Byłam świadkiem kolejnych czterech lat życia Eden, podczas których dorastała i coraz bardziej się rozsypywała. Podczas których zakochała się i pozwoliła mu odejść, bo nie była w stanie nikomu całkowicie zaufać, nie była w stanie się zaangażować, bo wciąż czuła strach, rozpacz i że jest z nią coś nie tak mimo, że nic z tego nie było jej winą. Podczas których zaczęła brać używki, a $eks traktowała jako rodzaj kontroli: „to ja wykorzystuję, to nie mnie krzywdzą, to ja mam siłę i władzę nad sytuacją, nad swoim życiem”. Podczas których całkowicie się zmieniła – raniła innych, bo sama była zraniona, pozwalała szeptać o sobie za plecami, bo dzięki temu kreowała się nowa Eden. Taka, która nie liczy się z nikim, której nie da się złamać.

Ta książka rozdzierała mi serce powoli, kawałeczek po kawałeczku, aż doszła do kulminacyjnego momentu, w którym już nie mogłam przestać czytać mimo, że chciałam krzyczeć wraz z Eddy z bezsilności. Autorka ma surowy styl, nie ubarwia historii, nie stara się, żeby była ona łatwiejsza do zniesienia. I za to ją pokochałam. Historia Eden, historia Josha i Eden, historia Eden i jej brata Caelina. To trudna książka, zostająca w głowie na dłużej niż każda inna, ale przede wszystkim niesamowicie wartościowa. Bo gdybym miała powiedzieć jakich lektur brakuje mi w szkołach to powiedziałabym „właśnie takich, angażujących, UŚWIADAMIAJĄCYCH”. Potrzebuję drugiej części jak tlenu do życia. „Już nie ma tamtej mnie” to tytuł przejmujący i potrzebny, który trafia do najlepszych, jakie przeczytałam w tym roku.

Są takie powieści, które przenikają nas na wskroś, wwiercają się w najgłębsze zakamarki duszy, bezlitośnie przy tym turbując. Są takie opowieści, których wręcz się boimy, ale doskonale zdajemy sobie sprawę, jak są ważne i potrzebne. Dziś przybywam z recenzją właśnie jednej z takich historii, niemal wyciągniętej z najmroczniejszego, odurzającego prywatnego horroru, doprowadzającą do niesamowitego buntu, wewnętrznego krzyku, poczucia bezsilności i lawiny łez. Co gorsza, to nie jest tylko fikcyjna opowieść. Niemal każdego dnia, takie okrutne historie wyniszczają kolejne osoby, odbierając im prawdziwe ja, odbierając im sens, odbierając im wszystko...

Amber Smith nakreśliła niebywale ważną książkę, która z każdą kolejną stroną, doprowadza czytającego na skraj emocjonalnego wyczerpania, jest przenikającym piekłem, jakie pochłania nas, ale dzięki temu pozwala spojrzeć na wszystko oczami ofiary, zrozumieć, jak traumatyczne doświadczenia odmieniają, przejrzeć na oczy, jak wygląda rozpaczliwe wołanie o pomoc. Bezsprzecznie, ta wiedza to z jednej strony istne przekleństwo, bo przecież tak bezduszne czyny nie powinny mieć miejsca, z drugiej jednak, mając wyobrażenie, jak bardzo wyniszcza taki horror, stajemy się bardziej czujni, przez co być może będziemy mogli pomóc choć jednej ofierze, dla której świat stał się piekłem, od jakiego pragnie odciąć się dosłownie za wszelką cenę.

„Już nie ma tamtej mnie” jest niepokojącą, wielowymiarową, inteligentną i niebywale ważną opowieścią, która silnie potrząsa czytającym i skłania go do głębokiej refleksji na temat natury człowieka okrutnie skrzywdzonego przez inną osobę. To przepełniona bólem, raniąca ciszą oraz niedomówieniami wielowymiarowa historia, która w nadzwyczaj sugestywny sposób prezentuje bezradność i poczucie krzywdy przemieniające się w podłość, oziębłość, jakie są sposobem na odcięcie się od traumatycznych wspomnień.

Szok, bunt, niedowierzanie, napięcie, które nie odpuszcza do samego finału i ból, jaki przenika na wskroś! Amber Smith nakreśliła niezapomniany rollercoaser, który dosłownie rozrywa duszę na strzępy i pozostawia po sobie ślad w sercu już na zawsze!

Eden była zwyczajną nastolatką. Miłą, dobrą dziewczyną. Pewnej nocy, ktoś, kogo kochała i komu ufała, zranił ją w najokrutniejszy sposób. Zabrał jej cząstkę siebie.

Na dodatek Eden zaczyna być dręczona w szkole. Napisy na ścianach, wyzwiska, poniżanie stają się codziennością.

Eden zagubiona, skrzywdzona i przestraszona zmienia się nie do poznania. Nic dla niej nie ma sensu, nic się nie liczy. Zaczyna palić papierosy i brać używki. Zamyka się w sobie głęboko. Zmienia myślenie i światopogląd.

Tłamsząc w sobie wszystkie uczucia, próbuje przetrwać każdy dzień.

Od pierwszej do ostatniej strony przeczytałam tę książkę na jednym wdechu. Niejednokrotnie mamy łzy w oczach.

" Już nie ma tamtej mnie" to powieść, która ma w sobie bardzo dużo emocji. Czytając ją czujemy się bezradni na okrucieństwo, jakie doświadcza główna bohaterka. Nie możemy nic zrobić, by jej pomóc.

Atmosfera powieści jest ciężka, bolesna, smutna. Zapewne bardziej przemawiająca do odbiorców z grupy wiekowej young adult, ale nie ograniczałbym się tylko do nich. Temat jest uniwersalny.

Ta historia jest gorzka. Jest smutna. Jest trudna i wymagająca. Pokazuje jak trauma wpływa na nasze życie.

Amber Smith doskonale operuje słowem oraz emocjami bohaterów. Czytanie książki, pomimo bardzo bolącego tematu, jest przyjemne.

To książka, która całkowicie mną wstrząsnęła, dała do myślenia i wypełniła przeraźliwym smutkiem.

Zakończenie niesamowicie mnie usatysfakcjonowało. Autorka znalazła idealny balans między słodyczą i goryczą.

"Zaciskam zęby, by powstrzymać krzyk. Krzyk tak ogólnie i krzyk na niego, aby zabierał swoje łapy, krzyk o pomoc, krzyk, bo nie mogę dojść do ładu z tym, co się dzieje, co się stało, co się jeszcze stanie. Krzyk, bo nadal czuję, jakbym tam była, zawsze tam, w głębi serca, jestem ciągle tamtą dziewczynką."

Nasączona emocjami, które biją z każdej ze stron powieści.

Ukazująca potworną, nieprzepracowaną traumę, która odciska piętno nie tylko na psychice, ale także na dalszym życiu.

Są takie wydarzenia, o których ciężko nam jest mówić. Wstydzimy się, chociaż tak naprawdę wstydzić się powinien ten, kto nas skrzywdził. Boimy się niezrozumienia. Zarzucenia nam kłamstwa. Bo jak ktoś taki dobry, taki poukładany, taki przykładny mógłby nas zranić.

A jednak często pod maską dobrego człowieka, kryje się prawdziwy potwór.

Pod maską najpiękniejszego uśmiechu, kryje się drwina.

Eden była dwunastoletnią dziewczynką, kiedy została zgwałcona.

Jej świat legł w gruzach, gdy pewnej nocy, do jej pokoju wszedł Kevin. Chłopak był nie tylko przyjacielem brata Eden, był też uważany za członka rodziny.

Kilka minut, tyle wystarczyło, by odebrać całą godność dziewczynki. Tyle wystarczyło, by ją upokorzyć, zniszczyć. Zadać ból nie tylko fizyczny, ale też psychiczny. Tyle wystarczyło, by ją też zastraszyć.

Miała milczeć. Musiała to zrobić. W końcu i tak nikt by jej nie uwierzył. Bo Kevin był nieskalany. Był lubiany. W życiu nikogo by nie skrzywdził, a już na pewno nie Eden, która była dla niego niczym siostra.

Każdy rok od tego wydarzenia jest dla Eden ogromnym wyzwaniem. Wspomnienia bolą. Są jak sól sypana na wciąż otwartą ranę.

Zadra, która tkwi w jej sercu, coraz bardziej jej dokucza. Pragnie odciąć się od przeszłości. Robi różne, czasami wręcz mało odpowiedzialne rzeczy, by móc zapomnieć. Stara się być silna, przywdziewa maskę obojętności i zadziorności, pod którą skrywa się mała, skrzywdzona i krucha dziewczynka. Zadaje innym ból, by chociaż przez chwilę poczuć się ważna, by chociaż przez chwilę udowodnić przede wszystkim sobie, że nie pozwoli na to, by ktoś zranił ją.

Tajemnica skrywana latami jej ciąży.

Tajemnica, która nie została przepracowana z psychologiem, która nie została przegadana z najbliższymi, wciąż zadaje jej potworny ból. Pragnie się od niej odciąć, ale to nie jest takie proste. Bo wciąż w uszach brzęczą jej słowa kata: "nikt ci nie uwierzy...". To z czym się zmaga i jak się z tym zmaga, jest tylko jej wyborem. Nikt nie jest w stanie jej pomóc, bo nikt nie zdaje sobie sprawy z tego, co w niej "siedzi". Nikt nie zadaje pytań.

Ale nadchodzi moment, w którym Eden mówi "dość". Dość noszenia w sobie traumy. Dość walki w pojedynkę. Bo ten upokarzający sekret ją dusi. Musi, po prostu musi w końcu komuś powiedzieć, bo nie ma siły już walczyć. I kiedy przez jej usta przechodzą słowa prawdy, czuje się naprawdę wolna...

"Już nie ma tamtej mnie" to książka niezwykle odważna. Ukazuje, że każdy inaczej radzi sobie z traumami. Każdy inaczej z nimi walczy. Eden wybrała taką drogę. Czy słuszną? Nie mnie oceniać. Swoim podejściem i zachowaniem skrzywdziła wiele osób, lecz w końcu będzie mogła wyjść na prostą, czego oczywiście jej życzę.

"Już nie ma tamtej mnie" to książka, która jest potrzebna. Dlaczego? Bo jestem pewna, że z Eden może utożsamić się wiele nastolatek. Pamiętajcie, że to żaden wstyd mówić głośno o tym, co Was spotkało. Wstydzić powinien się ten, kto Was skrzywdził. O tym pisałam na wstępie tej recenzji. I pamiętajcie także to, że wskazując sprawcę, być może ratujecie kolejną jego ofiarę, kolejną niewinną dziewczynkę, której godność zostałaby zbrukana...

"Już nie ma tamtej mnie" to książka, która polecam całym sercem ❤️

Jest to książka przepełniona bólem oraz rozpaczą. Eden swoim zachowaniem mówi dokładnie to czego nie chcą wypowiedzieć jej usta, a mianowicie, że potrzebuje pomocy. Jest zaledwie dzieckiem, a stara się zmierzyć ze wszystkim sama. Momentami wmawia sobie, że wydarzenia tej jednej nocy nigdy nie miały miejsca.

Dziewczyna próbuje odnaleźć siebie, a wręcz stworzyć się na nowo. Odciąć się od obrazu grzecznej dziewczynki, którą była do tamtej nocy. Z biegiem historii narasta w niej jednak wściekłość i zaczyna tracić kontrolę nad własnym życiem. Eden podejmuje wiele błędnych decyzji, rani wiele osób i zaczyna być bardzo toksyczna. Niestety najbardziej dla siebie samej.

Ciężko czyta się to jak coraz bardziej się niszczy. Jak podejmuje kolejne fatalne decyzje, które ma nadzieje, uśmierzą jej ból. Na prawdę łamało mi się serce przez to, że nie miała w nikim oparcia. Że nie pozwoliła sobie o wszystkim komuś opowiedzieć. Że dusiła to w sobie, a ten okropny sekret coraz bardziej dusił ją. Byłam zła, chciałam jej pomóc, wysłuchać ją. Chciałam potrząsnąć jej mamą, jej przyjaciółką, jej bratem. A najbardziej chciałam, aby sprawca poniósł karę.

Książka porusza ciężkie tematy, zmusza do refleksji oraz zdecydowanie pozostawia po sobie ślad w sercu. W bardzo realistyczny sposób pokazuje jak traumatyczne wydarzenia potrafią zniszczyć życie i jak trudne jest wydostanie się na powierzchnię, gdy czujemy, że toniemy. Uważam, że jest to obowiązkowa lektura dla każdego.

⭐9/10

„Życie po prostu się toczy, po prostu się dziej, posuwając się naprzód jak zawsze. Normalka. A ja nie mogę pozbyć się świadomości, że będzie toczyło się dalej bez względu na to, czy obudzę się, czy nie. Nieprzyzwoicie normalne”.

Zmiana szaty graficznej i polskiego tłumaczenia tytułu, zrobiła swoje, a ja w gąszczu tych wszystkich premier ominęłabym książkę, którą czytałam lata temu, a która porusza oblicza wchodzenia w niezaprzeczalnie niesprawiedliwą dorosłość i która pokrywa duszę bólem i płaczem krzywd.

Poetycko mi to wyszło. Poetycki jest też ból, który autorka przelała w całą historię. Poetycko głęboki, bezduszny, tłamszący i uwłaczający duszy.

Nagle w myślach nasuwa mi się tyle przymiotników „opisujących” ból, który odczuwałam czytając „Już nie ma tamtej mnie”.

Ta historia ma w sobie aurę beznadziejności, ale gdzieś w tych wszystkich emocjach nasuwa się cień nadziei, który rozświetla wszystkie złe i „chamskie” zachowania głównej bohaterki.

Eden trwa. Jej życie definiuje jeden moment. Chwila, w której ktoś odebrał jej kontrolę nad własnym bezpieczeństwem i podjęciem decyzji. Ułamek, w której została zachwiana jej strefa komfortu, a sama fizyczność okazała się uwłaczająca.

Katastrofalne skutki odczuwają wszyscy wokół Eden.

Dziewczyna zamknęła się w swojej bańce, stawiając wokół siebie mur. Odcinając się od emocji, stara się korzystać z „życia”, chociaż pod własną skórą wciąż czuje brud tamtej nocy.

Poznajcie historię Eden.

Jej odwagę i potrzebę przetrwania. Przeżyjcie z nią pierwsze miłości, ból jej utraty oraz trudną, ale wciąż trwającą przyjaźń.

Ta historia, gdzieś w głębi, już na zawsze z Wami zostanie.

[reklama Must Read]

🍂"Plan był taki, że mi się poprawi, że poczuję się lepiej, że osiągnę to z użyciem wszelkich dostępnych mi środków. Ale nie czuje się lepiej. Czuję się pusta. Ciągle pusta i uszkodzona".🍂

Napisanie tej opinii jest ciężkie.

Są książki które czyta się dla rozrywki, odstresowania, resetu. Ale są też książki ważne społecznie, książki z ogromnie ważnym i mocnym przesłaniem, książki które powinien przeczytać każdy. #jużniematamtejmnie od @ambersmithauthor jest właśnie taką książką. To niezwykła egzystencjonalna, trudna, bolesna i ciężka podróż którą Eden przemierza ku odzyskaniu sobie, a którą będzie szła przez resztę życia. Styl w jakim jest napisana w pełni oddaje odczucia, narracja pierwszoosobowa ma tutaj ogromne znaczenie.

Eden poznajemy podczas najgorszego wydarzenia jej krótkiego życia, czegoś co ją łamie, ale to co następuje później jest niczym drążący jej żyły kwas, obserwujemy jej drogę życia przez ponad cztery lata, widzimy ból i cierpienie, brak zrozumienia, brak pomocy, powolną drogę ku zatraceniu, ku ciemności, niemoc. Ta książka ma gigantyczną siłę rażenia i oddziaływania na czytelnika, miejscami jest tak mocno że aż boli, chcesz wejść do tej książki tylko po to by przytulić te dziewczynę, by ją wesprzeć by jej pomóc, bo autorka obrazuje bardzo mocno otoczenie Eden, to jak oni się zachowują, a także ją samą, jak ewoluje. Książka jest pełna emocji, bardzo dusznych, ciężkich, jest dużo ranienia, kłamstw, budowania pozorów, jest wiele momentów zwątpienia, wiele z nich wywołuje łzy, to tak naprawdę właśnie historia radzenia sobie z traumą. Opowieść którą powinien poznać każdy, że tak naprawdę życie potrafi się zmienić w ciągu chwili, że moment może niszczyć siłą huraganu... Ale są też promienie słońca, że czasem jedna rzecz, jedna osoba potrafi wiele zmienić. Polecam

Są takie chwile w życiu, które zmieniają wszystko. Czasem to zmiany zachodzą nagle, w mgnieniu oka. Czasem to pewien proces, który trwa. Jednak po pewnych wydarzeniach nie da się pozostać tą samą osobą, którą się było. I nie da się żyć tak, jak wcześniej.

Eden była bezproblemową nastolatką. Mając czternaście lat nie wyróżniała się wśród rówieśników, racze wtapiała w tło. Dobrze się uczyła, miała swoje zainteresowania, oddaną przyjaciółkę i nie sprawiała kłopotów rodzicom. Idolem był dla niej starszy brat, jednak od momentu jego pójścia do college'u ich drogi powoli zaczęły się rozchodzić. Skrycie podkochiwała się w jego przyjacielu, lecz wszystko, co wypływało z serca Eden było niewinne. Ona była niewinna. Do czasu...

"Już nie ma tamtej mnie" to wstrząsająca książka. Opowiada o życiu młodej, dopiero wchodzącej w dorosłość dziewczyny, po gwałcie. Wraz z nią przechodzimy przez trzy kolejne lata jej życia i przyglądamy się destrukcyjnej drodze, którą obrała. Drodze, na którą nikt zbytnio nie zwrócił uwagi. Nikt nie poświęcił swojego czasu, by przyjrzeć się zmianie, która zaszła w Eden i jej zachowaniu, zrzucając wszystko na karb dojrzewania i hormonów- a przynajmniej tak można zakładać. Dziewczyna musiała zmierzyć się nie tylko z traumą po najgorszym wydarzeniu w jej życiu, ale również z bezbrzeżną samotnością. Choć miała kochających rodziców, brata, któremu zawsze na niej zależało, przyjaciółkę, z którą spędzała tak wiele czasu... Nikt nie dostrzegł tego, z czym mierzyła się dziewczyna. I to jest oburzające, przerażające i wręcz tragiczne. Ale z drugiej strony stanowi też ogromny znak ostrzegawczy dla każdego czytelnika, bez względu na wiek, i pokazuje, jak ważnym jest, by obserwować bliskie nam osoby, by drążyć, gdy coś się zmienia, by nie odpuszczać. To lektura dobra i dla nastolatków i dla rodziców, bo każdy wyciągnie z niej coś dla siebie. Wybory Eden były trudne, wręcz bolesne dla postronnego obserwatora z uwagi na fakt, jak pokierowała swoim życiem. Jednak z drugiej strony były one też realistyczne. Bo droga do autodestrukcji często jest o wiele łatwiejsza aniżeli zmierzenie się z problemem- zwłaszcza takim, który nas przerasta. Emocjonalna narracja pierwszoosobowa dopełnia całości i spełnia swoje zadanie- pozostawia ślad, zmusza do refleksji, wstrząsa do głębi. To trudna, jednak uważam, że bardzo potrzebna pozycja, która otwiera oczy i porusza temat, o jakim nie mówi się często. A może gdybyśmy mówili otwarcie o wykorzystywaniu seksualnym i tym, jak ono jest złe, mniej osób wybierałoby drogę milczenia, zamiast jawnego oskarżenia swoich oprawców. Zachęcam do sięgnięcia po tę pozycję, jest naprawdę warta wszelkiej uwagi.