Już nie czekam. Wielkie Litery

Marika jest psychologiem, prowadzi własny gabinet ma stałych klientów, interes się kręci. Kobieta jest oddana swojej pracy, żyje nią, i wkłada w nią całe serce. Jednak w jej życiu też, nie wszystko jest pięknie.. otóż kobieta przeżywa żałobę, pochowała ukochanego męża.. Radzi sobie jakoś na co dzień, chodzi do pracy, tam się oddaje w pełni, do tego ma oddanego przyjaciela, który trzyma ją przy życiu, na początku dbał, by jadła.. teraz po prostu spędza z nią czas.. Marika dostaje jednak od jakiegoś czasu głuche telefony, które nie dają jej spokoju, ciągle o nich myśli.. prowadzi też zawiłą sprawę Szymona, mężczyzna boi się zasypiać.. ponieważ męczą go koszmary, a on sam nie czuje się bezpiecznie, nie ma pojęcia co może się za tym kryć, w końcu jego życie jak się wydaje jest całkiem normalne, bez szału, ale też bez wielkich tragedii.. czy jednak na pewno? Czy Marika zdoła rozwikłać problemy pacjenta? Czy zdoła pogodzić się ze swoją żałobą? Kim tak naprawdę jest kobieta, która do niej dzwoni?

Biorąc tą książkę, do ręki nie spodziewałam się tak dobrej lektury! To moje pierwsze spotkanie z Autorką, ale na pewno nie ostatnie. Autorka ma bardzo dobry styl pisania, wszystko jest przejrzyste, zrozumiałe. Wątki poruszane w książce niezwykle ciekawe i trudne.. naprawdę nie chciałabym być na ich miejscu, a jednak ich polubiłam.. Książka, która daje dużo do myślenia oraz nadzieję! Czasami, naprawdę nie trzeba czekać.. tylko warto iść dalej, otworzyć się.. bo może się okazać, że to wszystko nie było warte zachodu.. niestety.. Bardzo mi się podobało!

Z twórczością Autorki nie miałam jeszcze do czynienia, ale z przyjemnością sięgnęłam po książkę, zwłaszcza że opis bardzo mnie zaciekawił. Muszę przyznać, że było to dość udane spotkanie i z chęcią sięgnę po przyszłe tytuły.

W "Już nie czekam" znajdziecie dużo, dużo emocji. Wiele wzlotów i upadków bohaterów. Nie była to dla mnie łatwa książka, między innymi dlatego, że było w niej wiele wątków - wydaje mi się, że momentami aż za dużo. Wtedy niezbyt mogę się skupić i miesza mi się wszystko w głowie 🤭 jeden wątek natomiast podobał mi się bardzo - historia Mariki. Prowadzi ona swój gabinet psychologiczny, a niedawno straciła męża. Próbuje pomoc swojemu pacjentowi - Szymonowi, natomiast niezbyt potrafi pomóc sobie. Jako terapię i walkę z żałobą po mężu pisze do niego codzienne maile. Losy tej dwójki zaciekawiły mnie najbardziej i szczerze mówiąc książka o samej tej dwójce byłaby dla mnie świetna ❤️

Poznacie w niej również innych bohaterów, a cała książka będzie wypełniona emocjami. Tymi pozytywnymi ale również negatywnymi - nieodwzajemniona miłość, strata dziecka, dorastanie w domu, w którym nie zaznało się czułości i ciepła.

Jeśli lubicie wielowątkowe książki to pozycja idealna dla Was ❤️

„Nigdy nie rozcinaj czegoś, co da się rozplątać”.

Marika niedawno straciła męża, zginął w wypadku samochodowym, jej świat nagle, całkowicie się zawalił. Byli bardzo zgranym, szczęśliwym małżeństwem, obydwoje prowadzili gabinety psychologiczne, ciągle zapracowani, cieszyli się tego co mają. Pogrążona w rozpaczy kobieta próbuje wrócić do życia i do pacjentów. W tym wszystkim niezmiennie pomaga jej wieloletni przyjaciel, człowiek, na którego zawsze i wszędzie oboje z mężem mogli liczyć. Eryk sam zmaga się z uczuciem i poczuciem winy, które tłumi w sobie. Marika przyjmuje nowego pacjenta, Szymona, młody mężczyzna zmaga się z lękiem przed snem. Jego sny, których nie pamięta wzbudzają w nim ogromny niepokój i strach. Historia Szymona pozwala Marice uwierzyć, że w końcu powinna wziąć życie we własne ręce i ruszyć do przodu.

Z ogromną przyjemnością i ciekawością kolejny raz przeniosłam się do świata wykreowanego przez Autorkę. Wielowątkowa akcja powieści toczy się swoim rytmem i intryguje. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, niesie ogromne emocje. Pani Agnieszka czaruje słowem, z wnikliwością i realizmem ukazuje emocje, wewnętrzne rozterki, zmagania, jakie stają się udziałem naszych bohaterów. A ci rewelacyjnie ukazani, to zwykli ludzie jakich mijamy w naszej codzienności, pełni wad i zalet, pogubieni, zatroskani w pędzie życia. Prawdziwa mieszanka ludzkich osobowości, każdy jest inny, nieprzeciętny, nieidealny.

Powieść jest misternie utkaną historią kilku osób. Zawiła i niepokojąca historia Szymona bardzo mnie poruszyła - trudne dotarcie do korzeni, aby móc rozwinąć skrzydła i w końcu cieszyć się życia. Anonimowe telefony - burzą spokój, rodzą liczne pytania. Listy pisane do męża, których on nigdy nie przeczyta. Bolesne tajemnice, które w końcu muszą ujrzeć światło dzienne.

Szczęśliwe małżeństwo, jedna skaza, druga, mocniejsze pęknięcia. Śmierć bliskiej osoby, etapy żałoby, trudny powrót do życia. Praca, która niesie satysfakcję i pozwala oderwać się od trudnej rzeczywistości. Poszukiwanie miłości, swojego miejsca na świecie, samotność, zdrada, chciwość. Głęboko ukryte prawdziwe uczucia, przyjaźń, poczucie winy. Niekochane dzieci, adopcja, rodzina zastępcza. Różne odcienie miłości, potrzeba kochania i bycia kochanym.

Bardzo realna, chwilami bolesna, niosąca iskierkę nadziei opowieść. Wywarła na mnie duże wrażenie, zostanie we mnie na dłużej. Zaskakująca, nietuzinkowa, poruszająca, zwykłe życie, wzloty i upadki, smutki i radości. Z całego serca polecam, Tatiasza i jej książki :)

Takich historii i takich bohaterów się nie zapomina. Prawdziwi, nieszablonowi, dobrze wykreowani. W idealny sposób odzwierciedlają problemy, rozterki z jakimi i my sami się niejednokrotnie mierzymy.

Ich historie chwytają za serce, wzruszają a my jedynie możemy im towarzyszyć podczas wzlotów i upadków jakie na nich czekają, wspierać w podejmowaniu trudnych decyzji.

Nie jest to historia usłana różami, a jeśli już, to róże te uzbrojone były w wyjątkowo solidne kolce. Jak to bywa w życiu. I to właśnie jest największa zaleta książki pani Agnieszki Olejnik.

Autorka stworzyła wielowatkową, przepiękną, choć niepozbawioną gorzkiego posmaku historię. Lekki styl pisarski sprawiał, że przez książkę wręcz się płynęło, a perypetie głównych bohaterów sprawiały, że chciało się jeszcze i jeszcze!

Pani Agnieszka w swojej książce, świadamia czytelnikowi, jakie wartości są najważniejsze w życiu i którymi z nich powinniśmy się kierować.

Ta opowieść uczy nas, że czasami rozpamiętywanie przeszłości nie przynosi niczego dobrego. Zwykle najlepszą receptą jest pogodzenie się z losem i przyjęcid tego, co daje nam życie. Nie oglądając się za siebie, iść dalej, brać życie garściami i żyć pełną piersią.

Porusza też ważne, ale jednocześnie trudne tematy jak żałoba, śmierć, zdrada, lęki, adopcja, alkoholizm czy strata dziecka. Tematy trudne, często tematy tabu, ale bardzo istotne i wymagające przepracowania przez długie lata.

Choć książka ta jest niezwykle emocjonalna, to czyta się ją z lekkością i przyjemnością.

Skłania do refleksji i wielu przemysleń.

Napisana z niezwykłym wyczuciem. Daje nadzieję i w magiczny sposób podnosi czytelnika na duchu. Ta książka może być także motorem do zmian, aby wziąć sprawy w swoje ręce.

Dlatego nie zwlekajcie! Zaproście Marikę, Jagodę, Ritę, Eryka i Szymona do swojego domu. Jestem przekonana, że ich pokochacie, nawiążecie z nimi nic porozumienia i jeszcze na długo zostaną w waszej pamięci.

"Już nie czekam" zaspokoiła w stu procentach moja potrzebę otulenia się lekturą.

Zabierając się za książkę liczyłam na odpoczynek, przewietrzenie głowy, a otrzymałam o wiele, wiele więcej na moim IG [Adres usunięty]

Zachwyciłam się piękną, radosną okładką tej książki i chociaż znałam opis, to nie spodziewałam się, że ta pozycja okaże się poruszać dosyć trudne oraz ciężkie tematy. Z twórczością autorki zetknęłam się po raz pierwszy i początkowo opornie szło mi czytanie, ale tylko do momentu, aż wgryzłam się w styl pani Moniki. Wielowątkowość tej powieści sprawia, że jesteśmy zaintrygowani i nie możemy przewidzieć zakończenia. Lubię czasem sięgać po takie książki, by odświeżyć umysł i pokontemplować.

Główną bohaterką jest Marika, która przeżywa trudny okres w życiu po stracie męża. Prowadząc gabinet psychologiczny stara się pomagać ludziom, którzy borykają się z różnymi problemami. Prawdziwym wsparciem jest dla niej lojalny przyjaciel Eryk, który sam próbuje zmierzyć się z dręczącym go poczuciem winy. Żeby nie było za prosto, autorka plącze losy bohaterów, stawiając na ich drodze kolejne barykady i zakręty do pokonania.

Kim jest Szymon, co go trapi i jaką ważną rolę odegra w życiu pani psycholog? Od kogo są głuche telefony? Co dręczy Eryka? Kim jest Ela? Co łączy ze sobą te wszystkie postaci?

Muszę przyznać, że ta pozycja wywołała w mojej głowie totalny galimatias i długo jeszcze o niej rozmyślałam, chociaż zakończyłam jej czytanie. Cechuje ją tajemniczość, łagodne tempo, ciężki, melancholijny klimat i poruszone tematy, które powodują, że zadajemy sobie masę pytań, na które ciężko odpowiedzieć.

Na przykładzie bohaterów widzimy jaka trudna bywa ludzka codzienność. Szara rzeczywistość często okazuje się przykra, nieprzyjemna a nawet bolesna. Żyjemy w pośpiechu, a życie ucieka nam przez palce, które nierzadko jest pełne kłamstw, problemów, dręczących nas wyrzutów sumienia i szukamy ukojenia w odkupieniu win. Jednak pamiętajmy, że po burzy zawsze wychodzi słońce i o tym jest właśnie ta książka. Daje nam ona nadzieję, że jeszcze będzie dobrze, że wszystko ułoży się naszej myśli, że pokonamy problemy i zapomnimy o doznanych krzywdach.

Szczerze Przyznam, iż pisarka genialnie stopniuje w nas napięcie, dawkuje wrażenia, które wzbudzają ogrom emocji. Kreacja zwykłych ludzi zachwyca, powodując że bez problemu wczuwamy się w nich.

Szczerze polecam tą powieść obyczajową wszystkim, którzy lubią takie poruszające książki psychologiczne. Uważam, że jest to niezwykła pozycja, którą warto poznać. Ja polecam.

Książka pt "Już nie czekam "pisana jest w różnych narracjach. Bohaterowie opowiadają jak gdyby każdy ze swojego punktu widzenia spójną oczywiście historię.

Marika niedawno straciła męża. Trudno jej się z tym pogodzić a zamknięta na nowe relacje nie zauważa że tuż obok jest jej i jej męża wierny przyjaciel wspierający ją w tym trudnym dla niej czasie. Eryk że wszystkich sił stara się pomóc Marice odkładając na bok własne uczucia. Pani psycholog choć sama sobie nie może pomóc stara się jednak rzetelnie wykonywać swoją pracę i pomagać pacjentom. Jednym z nich jest Szymon, który od jakiegoś czasu cierpi na lęk przed zaśnięciem. Jego historia jest dla Pani doktor wyzwaniem i okazją do tego by po raz kolejny przekonać się o tym, że zły los często możemy zwyciężyć.

Książka"Już nie czekam" to kalejdoskop ludzkich przeżyć, cierpeń i sukcesó[Adres usunięty]doskop w którym nie wiemy w jaki obrazek ukażą się kolejne dni ale wiemy, że wiele zależy od tego w którą stronę sami nim zakręcimy.

"podobno prawda wyzwala - tak mówi Biblia. Skoro tak, to życie w kłamstwie jest w pewnym sensie życiem w niewoli."

"już nie czekam" to moje pierwsze literackie spotkanie z panią Agnieszką Olejnik, przez to podeszłam do lektury z całkowicie czystą kartą. Muszę przyznać, że było to bardzo ciekawe spotkanie, pełne emocji i odrobiny tajemniczości.

W "Już nie czekam" spotykamy historię kilku bohaterów i szczerze mówiąc mimo iż, historia Mariki wydaje mi się tą główną, to jednak wszystkie okazały się dla mnie tak samo ważne. Nie będę rozpisywać się o każdym z nich, ani problemach jakie spotkali na swoich ścieżkach życia, ponieważ ani nie chcę wam psuć lektury zbędnymi spojlerami, ani rozpisywać się na kilka komentarzy.

Tak jak wspomniałam na początku, podeszłam do ten książki bez oczekiwań, jednak już po kilku pierwszych stronach miałam obawę, że książka wprowadzi mnie w melancholię. Nic takiego się nie stało, owszem w książce poruszane są trudne tematy, takie jak żałoba, starta i powrót do swoich korzeni, ale jest również nadzieja, miłość i słońce, które wychodzi po burzy. Te wszystkie emocje przeplatają się ze sobą, tworząc naprawdę dobrą historię, a raczej kilka dobrych historii. 😉

Bohaterowie książki, to ludzie których codziennie moglibyśmy mijać na ulicy, są po prostu tacy jak my. A ja takich prostych, chwytających za serce bohaterów uwielbiam.

Jestem pewna, że książka "Już nie czekam" pokaże wam, jak wiele dobrego może na nas czekać, gdy my nawet nie ośmielamy się na to dobro czekać.

Początkowo myślałam, że to będzie książka na raz, jednak tak się nie stało. Mimo lekkiego i przyjemnego pióra autorki nagromadzenie problemów zawartych w książce zmuszało mnie, aby co jakiś czas odłożyć książkę i odrobinę pomyśleć.

Oczywiście polecam. ♥️

Do porannej kawki mam dla Was lekturę, która bardzo miło mnie zaskoczyła. 😍 Sięgając po tę książkę, spodziewałam się romantycznej, nieco słodkiej historii o miłości, a dostałam coś tak prawdziwego i pełnego emocji, ach! ❤️

•

Marika wiodła szczęśliwe i dostatnie życie u boku męża. Wspólnie prowadzili prywatny gabinet psychologiczny i obojgu zawodowo układało się bardzo dobrze. W prywatnym życiu jedyną rysą, wydawałoby się, na tym ich idealnym małżeństwie, był brak posiadania upragnionego dziecka. Ale teraz nic już nie wydaje się ważne. Marika cierpi po śmierci swojego ukochanego. I choć stanęła na nogi, przyjmuje pacjentów, to w swoich czterech ścianach nadal nie potrafi pogodzić się z jego odejściem. Pomocną dłoń wyciąga do niej Eryk, który przyjaźnił się z jej mężem od zawsze. Jest dla niej ogromnym wsparciem. Przez pierwsze miesiące po śmierci Damiana, praktycznie zamieszkał z Mariką, by zadbać o jej podstawowe potrzeby. Kobieta nawet nie zauważała jego obecności, ale z czasem Eryk stał się dla niej kimś bliskim, bez kogo nie wyobraża już sobie życia.

Szymon szuka pomocy u specjalisty. Tak trafia na gabinet Mariki, która pomaga mu uporać się z męczącym go lękiem przed zaśnięciem. Jego schorzenie pojawiło się nagle, a przyczyny upatruje w kobiecie, która pojawiła się na jego zajęciach sportowych. Jest w niej coś niepokojącego, a zarazem nieznośnie znajomego. Czy możliwe jest, że coś ich łączy?

•

W #juznieczekam znajdziemy wątki jeszcze kilku innych bohaterów, które zgrabnie splatają się ze sobą i tworzą cudowną historię. 🥰 Powieść obyczajowa napakowana uczuciami, skłaniająca do refleksji i pomagająca patrzeć z nadzieją w przyszłość, nie zważając na dawne bolesne przeżycia. Polecam z całego serca! 💖

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia . ❤️

Lubię, kiedy w książkach obyczajowych przemycane są uniwersalne treści, które wnoszą nieco barw, lub pomagają zrozumieć pewne sprawy. Cieszę się więc, że książka Agnieszki Olejnik spełniła moje oczekiwania. A, że okazała się być lekturą wyjątkową i wartościową, toteż z ogromną przyjemnością dzielę się wrażeniami.

Mamy tu do czynienia z opowieścią poskładaną z kilku ludzkich historii, które tworzą swego rodzaju dramatyczny patchwork. Pomimo różnych punktów widzenia i punktów zwrotnych, w których się znaleźli, łączy ich jeden wspólny mianownik – miłość. Nie tylko ta romantyczna, ale też miłość siostrzano-braterska, a także poszukiwanie siebie i zrozumienia.

To jedna z wartościowszych powieści, które czytałam. Pięknie rozpisana, poruszająca tematy trudne, ale szalenie ważne. Opowiada o porzuceniu, adopcji, byciu częścią patologicznej, toksycznej rodziny i traumach z tym związanych. Mówi też wiele o depresji, dochodzeniu do siebie po żałobie i próbach konfrontacji z samym sobą. Ale autorka zwraca też uwagę na relacje międzyludzkie, które w wielu przypadkach mogą stanowić cudowne remedium na bardzo wiele problemów.

Dużo tu opowieści o zaufaniu, miłości i o tym, że rozmowa może zdziałać cuda. Przyjemnie jest przypomnieć sobie o tym, że przyjaźń, rodzina i ludzka życzliwość są na wagę złota, a prawdziwa miłość może przyjść w najmniej spodziewanym momencie, ale jeśli trafi na odpowiednie osoby to będzie trwała aż po grób.

Wszystko w tej powieści układa się jak w puzzlach. Postaci się uzupełniają, charakterologicznie są bardzo ludzcy, daleko im od wyidealizowanych i pompatycznych bohaterów, dzięki czemu stają się czytelnikowi bliscy. Do tego płynne dialogi, które wynikają jedne z drugich i ładnie ilustrują opowieść. Kilka wątków, które pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego, koniec końców ładnie się zazębia i wyjaśnia wszystko. Wszystko to składa się w pyszną całość i trudną do odłożenia historię.

Już nie czekam to wyjątkowa i wielowymiarowa powieść, w której każdy znajdzie coś dla siebie. Polecam najserdeczniej!

Krótki opis: Marika prowadzi prywatny gabinet psychologiczny. Obecnie pomaga Szymonowi, który ma problemy ze snem. Sama również próbuje stanąć na nogi po śmierci męża. Pomaga jej w tym przyjaciel - Eryk. Czy w końcu uda Marice stanąć na nogi? Czy pomoże Szymonowi? I w końcu kim jest kobieta, która do niej wydzwania?

W książce mamy kilku bohaterów. Główną bohaterką jest Marika Lubecka, która dzięki wsparciu ojca ma swój gabinet psychologiczny "Nadzieja". Od kilku miesięcy jest wdową. Mąż zginął w wypadku. Wspiera ją przyjaciel, Eryk, który swoją drogą też ma swoje za uszami. Do tego mamy Jagodę, która wydzwania do Marika lecz nie ma śmiałości się odezwać. Poznajemy również Szymona, trenera fitness, pacjenta Mariki, który od pewnego czasu zmaga się z lękiem przed zaśnięciem. I jest Rita, kobieta z tatuażami...

Wielowątkowa historia, nasiąknięta tajemnicami, miłością, bliskością i pomocą innym. Autorka pokazuje jak ważne jest to by po stracie kogoś bliskiego mieć wsparcie, nie poddawać się, i iść na przód. Nie patrzeć się na przeszłość.

Przyjemnie się czyta, polecam.

Historie zawarte w powieściach Pani Agnieszki Olejnik mają to do siebie, że mogą zdarzyć się każdemu z nas, są takie z życia wzięte. Kilka książek autorki czytałam i każdą z nich byłam zafascynowana. Cechuje je lekkie pióro i niesamowita przenikliwość ludzkiej psychiki.

"Już nie czekaj na mnie w zaświatach. I ja też nie czekam. Niespieszno mi na tamtą stronę. Zamierzam żyć z całych sił, chwytać każdą chwilę i sycić się nią. Jestem bezwstydnie szczęśliwa".

Bydgoszcz. To tutaj Marika Lubecka prowadzi gabinet psychologiczny "Nadzieja". Każdy kto przekroczy jego próg przychodzi po pomoc,poradę i ma nadzieję na lepsze jutro, na miłość, na spokój. Marika próbuje się pozbierać po tragicznej śmierci męża Damiana. Pani psycholog na co dzień pomaga zagubionym pacjentom, niestety sobie samej pomóc nie może. Popada w coraz większą otchłań. Każdy przeżywa żałobę na swój sposób. Marika pisze e-maile do męża.

"Kochałam Cię miłością, która chciała więcej dawać, niż brać; wciąż tak samo kocham..."

Są to listy pełne emocji, wspomnień, miłości i utraconej wspólnej przyszłości.Pomocną dłoń wyciąga do Mariki przyjaciel Eryk. Pomaga jej wyjść z przysłowiowego dołka i pociesza.

Do gabinetu Mariki zgłasza się Szymon który cierpi na somnifobię i czuje się osaczony przez kobietę z tatuażami. Okazuje się, ze większość dolegliwości natury psychicznej ma swoje podłoże w dzieciństwie i to właśnie tam należy szukać przyczyn.

Marika, Eryk, Szymon, Rita i Jagoda to postaci które łączy ze sobą więcej niż można by się spodziewać.

Żałoba, nieodwzajemniona miłość, nieszczęśliwe dzieciństwo,żal, tęsknota to tylko niektóre z tematów poruszanych w tej powieści.

Pani Agnieszka Olejnik stworzyła piękną i wzruszającą historię o zwykłych ludziach takich jak ja lub Ty. O ich potrzebach i dążeniach.

"Byłem ja i byłaś Ty

Takie wielkie słowo My

Wspólne daty wspólny dach

I tyle planów na tysiąc lat..." - "Ech życie życie" Mister Dex

Zostawmy przeszłość za sobą i żyjmy najpiękniej jak tylko się da. Życie ma nam sporo do zaoferowania.

Wydawnictwo Filia dziękuję.

Miłośnicy twórczości Agnieszki Olejnik nie muszą czekać na kolejną powieść autorki. Na rynku wydawniczym ukazała się książka „Już nie czekam”. To wyjątkowe historie, które nie tylko poruszają, lecz pozwalają nam poprzez poznanych bohaterów spojrzeć na własne życie. Ta książka może być także motorem do zmian, aby wziąć sprawy w swoje ręce.

A już na pewno powieść ta pozwoli nam oderwać się od problemów, by choć na chwilę pobyć z Mariką, Jagodą, Ritą, Erykiem i Szymonem. To bohaterzy, których polubiłem, z którymi nawiązałem nić porozumienia. Bez wątpienia będę wspominał ich z uśmiechem na twarzy.

„Już nie czekam” to wielowątkowa opowieść dająca wytchnienie w trudach i natchnienie do pokonywania życiowych trudności. Agnieszka Olejnik kreśli historię bohaterów, którzy odzwierciedlają problemy, z którymi my sami borykamy się w życiu codziennym.

Maria Lubecka prowadzi prywatny gabinet psychologiczny „Nadzieja”. Po śmierci męża stara się odbudować swoje szczęście. Tak jak potrafi doradzić swoim pacjentom, tak trudniej jest jej samej znaleźć lekarstwo na wewnętrzny ból po stracie ukochanego. U jej boku jest zawsze wspierający ją przyjaciel – Eryk, który choć jest dla niej podporą sam walczy z poczuciem winy. Pewnego dnia w gabinecie Mariki zjawia się Szymon. Mężczyzna cierpi na lęk przed zaśnięciem. Strach przed snami nie pozwala mu funkcjonować. Poznajemy również Jagodę, która zagubiona w swym życiu poszukuje miłości. Chęć bliskości z drugą osobą sprawia, że kobieta postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Czy Marika zdoła pomóc jej w znalezieniu pewności siebie w relacjach z mężczyznami? Nie ukrywam, że z zaciekawieniem czytałem tę książkę. A te nabierało na sile, gdy w historii tej pojawiły się głuche telefony. Kto był ich autorem? Dlaczego głos po drugiej stronie słuchawki milczał? Warto się tego dowiedzieć i sięgnąć po najnowszą powieść Agnieszki Olejnik.

„Już nie czekam” to książka, na kartach której zapisane są historie, które nie mogą czekać na to, aż je poznacie. Dlatego czym prędzej zaproście Marikę, Jagodę, Ritę, Eryka i Szymona do swoich domów. Jestem przekonany, że jak się już rozgoszczą, to zostaną z Wami na zawsze.

Książka „Już nie czekam” ukazała się nakładem Wydawnictwo Filia

Marika prowadzi gabinet psychologiczny, pomaga swoim pacjentom rozwiązywać ich problemy, radzić sobie z traumami. Kobieta próbuje stanąć na nogi po śmierci męża, pomaga jej w tym przyjaciel Eryk, który jest dla Mariki ogromnym wsparciem. Jednym z pacjentow Mariki jest Szymon, który od pewnego czasu cierpi na lęk przed zaśnięciem. Co jest powodem tych lęków? Czy Marika w końcu zacznie czerpać radość z życia?

Bardzo lubię twórczość @agnieszkaolejnik, autorka ma niesamowity dar do tworzenia bardzo prawdziwych historii z bohaterami, z którymi z powodzeniem większość z nas z pewnością mogłaby się chociaż w małym stopniu utożsamić. To postaci, które zmagają się z problemami dnia codziennego, mają wzloty i upadki jak każdy z Nas.

W książce "Już nie czekam" mamy przedstawione losy tak naprawdę pięciu osób: Mariki - która prowadzi gabinet psychologiczny, Eryka - wieloletniego przyjaciela kobiety i jej zmarłego męża, Szymona - zmagającego się z lękiem przed zaśnięciem, Rity - poszukującej swoich korzeni oraz Jagody - tajemniczej kobiety, która mierzy się właśnie z wielką tragedią.

Mamy przedstawione perspektywy właśnie tych osób, dzięki czemu możemy je zdecydowanie lepiej poznać, dowiedzieć się jakie uczucia nimi targają i dlaczego.

Autorka porusza tutaj wiele ważnych i ponadczasowych tematów: żałoba, poczucie winy, lęki, brak poczucia bezpieczeństwa czy miłości, problem alkoholowy, czy zdrada. Wszystkie te wątki sprawiają, że czytelnik zaczyna przeżywać wszystkie rozterki razem z bohaterami i tak jak oni odczuwać wiele skrajnych emocji.

Zagłębiając się ich historie okazuje się, że każdy z nich boryka się z innym problemem, ale wszystko na równi pragną szczęścia i miłości. Losy tej piątki się ze sobą splotą w najmniej oczekiwanym momencie, pozwalając każdemu z nich odnaleźć siebie, swoje miejsce w życiu, pogodzić się z przeszłością oraz "już nie czekać", tylko po prostu zacząć w końcu żyć pełną piersią. Moja ocena to 9/10.