Już cię kiedyś kochałam

Jak wiadomo, od dłuższego czasu są wakacje i dużo czytam z dziećmi, lecz dzisiaj postanowiłam robić coś dla siebie i sięgnęłam po książkę Katarzyny Misiołek "Już cię kiedyś kochałam". Jest to pierwsza książka tej autorki, po którą sięgnęłam, ale po przeczytaniu paru stron już wiedziałam, że nie ostatnia. Książki dla kobiet zawsze dobrze na mnie działają.

Główną bohaterką jest Dominika, która właśnie obchodzi swoje trzydzieste szóste urodziny. Dominika znalazła się na zakręcie życiowym, właśnie rozstała się ze swoim chłopakiem, z którym od kilku lat mieszkała Glasgow. Dziewczyna nie wie, jaki był dokładny powód ich rozstania, po prostu pewnego dnia mężczyzna jej życia przyszedł do domu i oznajmił jej, że ją nie kocha.

Urodziny Domnika spędza u swoich rodziców, matka bardzo chciałaby, aby dziewczyna w końcu się ustatkowała a najlepiej zamieszkała za płotem, aby była blisko. Niestety bohaterka po rozstaniu z Arturem nie wróciła do domu rodzinnego, tylko wynajęła mieszkanie w Gdyni. Zapomniałam wspomnieć, że dziewczyna z zawodu jest fotografem, przeważnie fotografuje śluby, ostatnio dostała zlecenie, aby sfotografować konie w stadninie nieopodal rodzinnego domu. Właścicielem tej stadniny okazał się Konrad, pierwsza miłość, kolega z dawnych lat naszej bohaterki. Ich drogi rozeszły się, gdy byli nastolatkami przez nieszczęśliwy wypadek. Konrad, samotnie wychowuje nastoletnią córkę, lecz bardzo czeto wspomina czasy, gdy byli razem z Dominiką. Postanawia na nowo zdobyć jej miłość. Jak myślcie, czy los naszych bohaterów ponownie się połączą?

W publikacji przeczytamy także rozterki sercowe kuzynki Dominiki, czyli Pauliny, dziewczyna spotyka się z przystojnym strażakiem, lecz jeszcze nie jest gotowa na założenie rodziny.

Książka okazała się doskonałą odskocznią od dziecięcej literatury : ). Do gustu bardzo przypadło mi poczucie humoru autorki i styl. Gdy zasiadłam do książki, nie sądziłam, że tak bardzo mnie pochłonie, przeczytałam ja błyskawicznie, dosłownie nie mogłam się od niej oderwać. Historia w książce chwyciła mnie za serce.

Któż z nas nie wspomina swojej pierwszej miłości, ten tak naprawdę nigdy jej nie przeżył. Publikacja ukazuje nam miłość sprzed wielu lat, która tak naprawdę nigdy nie umarła. Okazuje się, że można kochać osobę, która kiedyś była nam bardzo bliska, mimo upływu wielu lat. Bardzo polecam książkę Katarzyny Misiołek na letnie, ciepłe wieczory :)

Nasze życie nie zawsze toczy się tak, jak byśmy sobie tego wymarzyły. Kiedy rozpada się kilkuletni związek Dominiki, kobieta postanawia opuścić ukochane Glasgow i spróbować poukładać sobie wszystko na nowo w Gdyni. Wracając do kraju nie spodziewała się jednak, że wkrótce na jej drodze stanie dawna miłość. Czy licealne uczucie ma szansę odrodzić się pomimo upływu czasu? Czy może wciąż tliło się gdzieś głęboko w nich?

Bardzo przepraszam Panowie, ale dzisiejszy post nie jest skierowany do Was. Główną bohaterką jest 37-letnia Dominika, która swoim stylem życia wyłamuje się z utartych społecznie ram. Towarzystwa często dotrzymuje jej Paulina, młodsza i pełna pozytywnej energii kuzynka, która tak naprawdę wciąż szuka siebie. Wraz z biegiem stron śledzimy ich sercowe rozterki i miłosne uniesienia, które momentami wręcz bawią do łez.

"Już cię kiedyś kochałam" to historia o kobietach - i przede wszystkim dla kobiet. Zapewne niejedna z Was słyszała uszczypliwe komentarze na temat swoich życiowych decyzji. Kiedy wreszcie znajdziesz partnera? Planujecie już ślub? Chyba najwyższy czas na dzieci? Niekończące się pytania wścibskich ciotek na rodzinnych spotkaniach potrafią skutecznie je umilić.

Katarzyna Misiołek w niewymuszony sposób ukazuje jak istotne jest, byśmy miały odwagę kroczyć własnymi ścieżkami. Byśmy nie bały się wyjść poza utarte schematy, które starają się nam narzucić bliscy i społeczeństwo. Nikt bowiem nie przeżyje życia za nas, i już na pewno nikt nie powinien wmawiać nam, że kot i wino zamiast męża i gromadki dzieci to nieodpowiedni wybór. Ważne jest tylko, abyśmy były szczęśliwe.

Polecam!

„Już Cię kiedyś kochałam” to książka, która przyciąga oko okładką, jest taka wakacyjna, letnia i ta dziewczyna taka zamyślona sprawia, że samemu możemy się rozmarzyć, a jak o okładce mowa to również muszę zwrócić uwagę na tytuł, który mnie zainteresował. Od razu zaczęłam się zastanawiać co się za nim kryje. Jest bardzo intrygujący. Zgodzicie się ze mną? Lecz nie sugerujcie się okładką ta powieść nie jest lekka, nie brakuje w niej problemów z jakimi zmagają się bohaterowie. Książki autorki zawsze trafiają w mój gust dlatego z czystym sumieniem i pewnością, że będzie to ciekawa i dobra lektura po nie sięgam i zawsze znajdzie się miejsce na kolejne. Nie mam pojęcia jak pani Kasia to robi, że tak potrafi wspaniale pisać. Każda powieść to inna historia, ale wszystkie są ciekawe i wciągające. Autorka opowiada nam nie tylko o miłości, lecz porusza wiele ważnych tematów.

Poznajemy tutaj kobiety, które szukają swojej drogi w życiu, przeciwstawiają się swoim matkom, które cały czas mówią im co powinny robić, jak żyć, że już czas na ślub itd. A przecież każdy ma swoje życie i dajmy mu je przeżyć tak jak chce. Czy wszystkie kobiety muszą wychodzić za mąż i mieć dzieci? Nie narzucajmy innym swoich poglądów i nie mówmy co jest dla nich dobre. O tym właśnie jest nowa książka pani Misiołek. Uważam, że jest to dobra pozycja dla każdej kobiety. Dobrze mogłam się w czuć w to co przeżywa Dominika, gdy mama ciągle jej mówi, żeby szukała sobie kogoś i te pytania kiedy w końcu założy rodzinę, bo jestem w podobnym wieku co ona i również nie mam męża ani dzieci.

„To był kwiecień, kilka tygodni przed moją maturą. Chłodny sobotni wieczór, mgła i deszcz. Wymknęłam się z domu przez okno, kilka minut przed północą, bo Konrad miał na mnie czekać w „naszym” miejscu, przy przydrożnej kapliczce. I czekał, kiedy tam dotarłam, ale nie był sam.”

Bohaterkami tej powieści są Dominika i jej kuzynka Paulina. Dominika ma 36lat i po rozstaniu z facetem wraca do Polski. Co czeka ją w kraju? Jak odnajdzie się w nowej rzeczywistości? Kobieta jest fotografem i pewnego dnia dostaje zlecenie aby wykonać sesję zdjęciową koniom, na którą się zgadza. Co z tego wyniknie? Oj sporo... Kto będzie się właścicielem zwierząt? Będzie to ktoś naszej bohaterce dobrze znany, ktoś w przeszłości bardzo ważny dla niej. Czy dawna znajomość ma szanse przetrwać? Co łączyło ich kiedyś? Czy będzie z tego coś więcej? Czy mężczyzna okaże się nic nie wart? Tego dowiecie się sami jeśli zdecydujecie się sięgnąć po tą książkę.

„Resztę drogi pamiętam wyrywkowo, jakby wspomnienie jazdy przez noc zlało się w mojej głowie w jeden monotonny ciąg przesuwającej się za oknami samochodu ciemności. W pewnym momencie nawet się zdrzemnęłam, wciąż jeszcze lekko oszołomiona wypitym alkoholem, senna i zmęczona długim dniem w pensjonacie rodziców, gdzie pomagałam matce sprzątać pokoje. Ocknęłam się w momencie, w którym samochodem gwałtownie zarzuciło na śliskiej od mżawki szosie. Kolejne sekundy rozegrały się w zawrotnym tempie – audi zatańczyło i z hukiem wbiło się w jedno z przydrożnych drzew, na którym znieruchomiało. Po chwili słyszałam już tylko krzyk Konrada, nieprzyjemny zgrzyt gniecionego metalu i cichy jęk Majki. Majki, która nie zapięła pasów…”

Druga z bohaterek Paulina jest kobietą, która jest w związku jednak nie chce się wiązać z nikim na stałe i zmienia facetów gdy robi się zbyt poważnie. Czy strzała amora w końcu trafi ją tak, że zdecyduje się ustatkować? Jest to książka nie tylko lekka i przyjemna, ale taka, która niesie za sobą przesłanie, że rolą kobiety nie jest tylko bycie żoną i matką tak jak uważa społeczeństwo. Nie każda kobieta musi odnaleźć się w takim życiu i nie każda tego oczekuje, ani to nie jest nic złego, każdy może od życia oczekiwać czegoś innego. Nie oceniajmy takich kobiet, niech każdy zajmie się sobą i swoim życiem, bo życie jest jedno i róbmy wszystko aby niczego nie żałować i przeżyć je tak jak tego sami chcemy, a nie tak jak tego się od nas wymaga.

„Wiedziałam, że ona chce dla mnie dobrze. Problem polega na tym, że czasem pragnęła dla mnie lepiej, niż ja sama bym chciała… Lepiej, inaczej, nie po mojemu. Ale ja nie jestem figurką z plasteliny, którą można w nieskończoność formować wedle własnego widzimisię. Jestem sobą do cholery! Może nie do końca idealną, ale na pewno autentyczną. I żyję, tak, jak chcę! Zawsze żyłam i mam nadzieję, że to się nigdy nie zmieni.”

Dziękuję autorce za poruszenie takiego tematu. Książkę czyta się bardzo szybko, jest napisana prostym i przyjemnym językiem. Jest to fajna propozycja na lato, zachęcam do przeczytania. Jak zawsze wspominam książki autorki uwielbiam od lat i żadna mnie nie zawiodła. Powieść ta jest prawdziwa, a historia skradła moje serce, mam nadzieję, że skradnie i wasze.

„Żałowałam tylko, że przyleciałam sama, i nagle znowu zatęskniłam za Arturem. Ale ON to przecież już przeszłość, podobnie jak nasze wspólne lata w Glasgow i miłość, która miała być na zawsze, a okazała się tanim bublem, podróbką uczucia bez gwarancji na przetrwanie. Artur… Gdyby był tu ze mną nocą, nie zmrużyłabym pewnie oka. Szwendalibyśmy się po Rzymie, jedli lody w tych otwartych do późnej nocy gelateriach w centrum, pili kawę i tańczyli na jednym z tarasów widokowych, czekając, aż na naszych oczach wzejdzie słońce. Gdyby był ze mną Artur, zabrałabym ze sobą szpilki i najpiękniejszą letnią sukienkę, a moje nadgarstki zdobiłby ukochany zapach J’adore Diora. Ale Artur został w Szkocji, a ja samotnie wróciłam do Polski i zaczynałam od nowa.”

"Miłość... Bywa piękna, ale też trudna, bolesna i potrafiąca bezlitośnie poharatać duszę... A jednak wszyscy od wieków za nią gonimy, wypatrujemy jej w tłumie, szukamy w sercu, pragniemy jej ponad wszystko..."

O książkach Kasi Misiołek słyszałam dobre opinie i nawet dwie pozycje autorki dumnie zdobią moją półkę. Jednak przyznam, że do tej pory tkwiły w tzw. stosiku hańby, czyli książek do przeczytania. Kiedy otrzymałam od Wydawnictwa Filia lipcową premierę, postanowiłam od razu ją przeczytać.

Główną bohaterką jest Dominika (moja imienniczka ☺️) szukająca w życiu szczęśliwej miłości. Po rozstaniu z Arturem, z którym mieszkała w Glasgow na kocią łapę, trzydziestosześcioletnia Dominika wraca do Polski i wynajmuje mieszkanie w Gdańsku. Jej rodzice nie są z tego powodu zadowoleni, ponieważ wolą mieć córkę "na oku". Chcieliby, by dziewczyna, jak najszybciej, znalazła męża i założyła rodzinę. W związku z tym, przy każdej możliwej okazji, mama porusza kwestię jej staropanieństwa, a raczej, jak to teraz nazywają, singlowego życia. Możecie się domyśleć, że poziom poirytowana Dominiki sięgał zenitu za każdym razem, kiedy rodzicielka próbowała ułożyć jej życie. Dobrze, że miała oparcie w kuzynce Paulinie, która także nie miała szczęścia do mężczyzn.

Pewnego razu Dominika otrzymuje zlecenie sfotografowania koni w stadninie nieopodal rodzinnych Kartuz. Okazuje się, że właścicielem stadniny jest jej były chłopak Konrad. Dawno temu, gdy byli jeszcze nastolatkami, ich drogi rozeszły się przez nieszczęśliwy wypadek. Konrad, jako samotnie wychowujący nastoletnią córkę ojciec, powraca myślami do przeszłości i próbuje na nowo zdobyć Dominikę. Czy ich drogi połączą się na nowo?

To książka doskonała na letnie wieczory. Lekka, zabawna, stanowiąca świetną odskocznię po ciężkim dniu pracy. Bardzo spodobało mi się poczucie humoru autorki i styl. Katarzyna Misiołek zwraca w powieści uwagę na to, jacy jesteśmy: zamiast cieszyć się z tego co mamy, szukamy dziury w całym. Często negujemy zamiast chwalić.

"(...) ona widzi tylko moje porażki, ale nie dostrzega osiągnięć! Mam skończone studia, przez kilka lat uczyłam chemii, znam świetnie angielski, hiszpański i niemiecki, bo już w liceum miałam hopla na punkcie języków. Zwiedziłam z pół Europy, poradziłam sobie za granicą, mam własną firmę i fajną pracę, ale w jej oczach jestem wyłącznie żałosną starą panną, która zmarnowała sobie życie! (...) Że mam udane życie i jestem szczęśliwa, chociaż tak trudno jej w to uwierzyć!".

Przyznajcie, że tak to z reguły jest. Oj, jak denerwowała mnie postawa mamuśki, pomimo jej całych uczuć do córki i powodów, że robi to dla jej dobra. Dlatego trzeba mieć własne zdanie i kierować się swoim rozumem.

A książkę polecam 🙂

Hej, haj, helloł 🖐🏻

Lubicie książki obyczajowe? Czy jednak stronicie od nich?

Ja nie jestem ich fanką, ale czasem sięgam i tym razem właśnie tak było. @wydawnictwofilia zrobiło mi miłą niespodziankę i wysłało do mnie powieść ze zdjęcia. Jak myślicie - podobała mi się? Czy jednak stwierdziłam, że to nie moja bajka?

⭐RECENZJA⭐

Kiedy życie nie układa się po naszej myśli, próbujemy coś ogarnąć, żeby jednak było tak jak chcemy. Dominika właśnie tak robi, lecz nie wszystko idzie po jej myśli. Jednak los ma dla niej inny plan i kobieta spotyka kogoś, kogo znała w przeszłości. Czy uda jej się stworzyć coś wspaniałego z mężczyzna, który nie jest jej obcy?

💕

Piękna historia - jest ✅

Refleksja podczas lektury, jak i po lekturze - jest ✅

Powieść lekka i przyjemna na letnie wieczory - jest ✅

Czego chcieć więcej? 😜

Pierwsze spotkanie z pisarką Katarzyną Misiołek uważam za udane! Język i styl powieści jest lekki, przyjemny i stonowany. Przez lekturę się "płynie" i kompletnie nie czuć uciekających stron. Przysiadłam do niej pod wieczór jednego dnia i zaraz skończyłam ją czytać. Historia w książce chwyciła mnie za serce. Ukazane jest to, jak miłość sprzed lat niekoniecznie mija i pomimo wielu przeżytych rzeczy my nadal kochamy tę osobę, która kiedyś była nam bliska. Autorka w bardzo niesamowity sposób opisała historię paru bohaterów. Jednak pewna dwójka skradła moje serce do granic możliwości i kibicowałam im od początku do końca 😃 W ogóle ta powieść jest życiowa i to mi się bardzo podobało. Również było tutaj drugie dno. Pisarka pokazała polską mentalność, ale szczegółów Wam nie zdradzę 🤭 No nie mogę spoilerować 😜 W tej powieści również nie brak dobrego humoru, przy którym można się świetnie bawić i pośmiać do łez 😂 No bomba! 😁 Polecam, polecam, polecam! 🤩

💕

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwofilia 🖤

💕

"Najgorsze jest to, że nie potrafię przestać o nim myśleć, zupełnie jakby w głowie wyświetla mi się jakiś niekończący się film z nami w rolach głównych"

"W sumie to przykre, że większość rodziców ma plany na życie własnych dzieci i nie uwzględnia żadnego innego scenariusza"

"Miłość...Bywa piękna, ale też trudna, bolesna i potrafiąca bezlitośnie poharatać duszę... A jednak wszyscy od wieków za nią gonią, wypatrują jej w tłumie, szukają w sercu, pragną jej ponad wszystko..."

"Miłość uskrzydla. Szkoda tylko, że czasem ktoś nam te skrzydła podcina – (...) A najbardziej boli, Kiedy robi to ten, który miał nas kochać do grobowej deski..."

Czy lubicie czytać książki, które niosą ze sobą piękne przesłanie? Ja tak! Właśnie do takich zaliczam "Już cię kiedyś kochałam".

Główną bohaterką jest Dominika. Dziewczyna wraca do rodzinnego domu ze złamanych sercem. Ma 36 lat i właśnie zostawił ją chłopak... Samopoczucia nie poprawia fakt, że rodzice usilnie nagabują ją, żeby się ustatkowała, przestała żyć na kocią łapę, wzięła ślub i urodziła dziecko. Pewnego dnia spotyka Konrada, jej pierwszą miłość. Czy ich uczucie wygasło? Czy Dominika zapomni o Arturze? Jakie tajemnice wyjdą na jaw? Czy kobieta zniesie presję otoczenia? A jaki sposób Paulina pomoże Dominice? Czy Paulina odda serce strażakowi, wyjdzie za niego za mąż i urodzi mu dzieci?

Z pewnością zauważyliście, że w tej recenzji pojawiło się wiele cytatów. Zapewniam Was, że mogłabym ich dodać więcej, ponieważ ta książka, zawiera dużo wartościowych cytatów. Ta powieść z pozoru wydaje się być lekka. Z pozoru.. Pomimo że wydaje się być idealną lekturą na lato, ma piękny przekaz. Dla mnie. Dla Ciebie. Dla nas kobiet. Dla Was Panowie. Zawsze trzeba podążać ścieżką wyznaczona przez siebie i nie ulegać presji otoczenia. Szanować wybory innych i nie narzucać innym swoich racji w kwestii małżeństwa, narodzin dziecka, związku. Ta książkę uświadomiła mi fakt, jak wiele kobiet (nawet nie mężczyzn), jest bombardowych pytaniem: kiedy ślub, kiedy dziecko? Wydaje nam się czasami, że robimy to z troski, nie mając świadomości, jak możemy skrzywdzić druga osobę.. Przecież to tylko "głupie" pytanie...

Nie mogę powiedzieć, że ta książka wywarła na mnie ogromne wrażenie, jednakże otworzyła mój umysł na głębsze przemyślenia. Naprawdę, po przeczytaniu zrobiłam sobie rachunek sumienia. Myślę, że te posłowie od autorki, wiele wniosło do podniesienia opinii o tej pozycji.

Z racji, że całym sercem kocham morze, dziękuję autorce, że zabrała mnie w tą wakacyjna podróż :)

Książka jest idealna na lato :) ☀️ ❤️ 🤩

Sięgacie latem po lżejszą literaturę? Taką, która świetnie sprawdzi się gdy świat dookoła dosłownie rozpływa się z gorąca i wygodnie będzie poczytać ją na plaży czy w hamaku?

Jak pisze sama autorka Już cię kiedyś kochałam to letnia, lekka opowieść. Zgadzam się, to historia, która idealnie sprawdza się jako relaksujące czytadło, w którym zręcznie ukryto drugie dno pokazujące w krzywym zwierciadle naszą mentalność. To takie polskie zajmować się życiem innych osób i jeszcze próbować wmuszać im na siłę własne przekonania. Gdy dwoje ludzi zaczyna się spotykać szybko zaczynają się pytania dotyczące zaręczyn, a dalej nabierają impetu godnego pędzącej po zboczu kuli śnieżnej. Ślub? Dziecko? No, przydałoby się jakieś rodzeństwo! Nasza główna bohaterka Dominika oraz jej kuzynka Paulina od dawna tkwią w niekończącym się ciągu pytań dotyczących ich dalszego życia, które nieustannie zadają ich matki. Czują się sfrustrowane i stłamszone, i myślę, że trochę na przekór zaczynają poszukiwać faceta z marzeń, co skutkuje wieloma wydarzeniami godnymi wpadek Bridget Jones.

Naprawdę świetnie bawiłam się czytając najnowszą książkę Katarzyny Misiołek. Kilka razy po prostu wybuchałam śmiechem i jeśli poszukujecie wakacyjnej powieści, która da wam chwilę wytchnienia to jak najbardziej możecie od razu zaczynać lekturę. Jestem niepoprawną romantyczką i liczyłam na większą ilość emocji wypełniających rozwijające się pomiędzy bohaterami relacje. Tego niestety tutaj nie znalazłam. Akcja toczy się szybko, bohaterowie płyną przez strony niczym na karuzeli pojawiając się to tu, to tam i nie poznajemy ich charakterów na tyle aby poczuć coś więcej. Myślę jednak, że w wakacyjnej, odrobinę pikantnej i śmiesznej powieści obyczajowej nie jest to żadnym minusem. Tym bardziej, że znam już powieści autorki i pamietam, że pisze również bardzo emocjonalnie i pozwala głębiej wniknąć w psychikę postaci. Wszystko w zależności od okoliczności i typu książki.

A wy? Mieliście już okazję czytać książki Katarzyny Misiołek? Która okazała się najlepszą? A może czujecie się zachęceni do przeniesienia na chwilę nad morze i Kaszuby, gdzie toczy się akcja Już cię kiedyś kochałam?

„Polacy nie gęsi swój język mają”. A dzięki Katarzynie Misiołek mamy również swoją Bridget Jones.

„Już cię kiedyś kochałam” to powieść, której historia nie tylko porywa, lecz przede wszystkim ukazuje losy Dominiki i Pauliny. Autorka uświadamia nam, że miłość potrafi oczarować nas swym pięknem jak i rozczarować, niszcząc zaufanie do drugiego człowieka. Jednak mimo to nadal nie ustajemy w próbach znalezienia tej jedynej połówki naszego serca.

Poznawanie historii zapisanej na kartach powieści „Już cię kiedyś kochałam” rozpoczynamy od trzydziestych szóstych urodzin Dominiki. Kobieta nie tak wyobrażała sobie swoje urodziny. Właśnie rozstała się z facetem. Ciągłe lamenty ze strony matki na temat jej staropanieństwa nie dodawały otuchy. Niestety presja ze strony matki nie ułatwiały Dominice w ułożeniu swojego życia.

Myślę, że wielu się ze mną zgodzi, że takie zachowanie ze strony najbliższych działa jak płachta na byka. Zamiast pomóc, jeszcze bardziej przytłacza. Niestety ingerencja rodziców, choć naznaczona dobrymi intencjami, przynosi tak naprawdę odwrotne skutki.

Jednak Dominika nie ustaje w próbach znalezienia tego jedynego. Pewnego dnia spotyka swą pierwszą miłość - Konrada, właściciela stadniny. Pytanie tylko, czy warto wkroczyć do tej samej rzeki? Jeśli nie udało się za pierwszym razem, to czy kolejna próba zakończy się przy ślubnym kobiercu?

Myślę, że nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. Sekret tkwi w potędze miłości. Czy jest ona na tyle silna, że pozwoli na nowo połączyć dwa serca?

Poznajemy również historię Pauliny, młodszej kuzynki Dominiki. Paulina to nieco odmienna osobowość. Spotyka się z seksowym strażakiem, lecz wizja małżeństwa i macierzyństwa sieje panikę w życiu kobiety.

Jeśli jesteście ciekawi jak potoczą się losy bohaterek, to koniecznie sięgnijcie po najnowszą powieść Katarzyny Misiołek. Autorka ujęła mnie lekkością pióra oraz tematem miłosnych dylematów. Czy stanąć na ślubnym kobiercu, czy nie? Oto jest pytanie! Myślę, że każdy z nas ma swoje zdanie na temat tej kwestii. A jeśli się wahacie, to „Już cię kiedyś kochałam” może być wskazówką, którą drogą pójść.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu FILIA