Jutro pokochamy Rzym. Pod wspólnym niebem. Tom 3

„Plany i marzenia nic nie znaczą w obliczu przeznaczenia. Złego losu.”

Zosia, Irmina i Danusia, poznały się jakiś czas temu przez internet, od razu złapały ze sobą szczery, naturalny kontakt. Każda z nich ma swoje radości i smutki, troski większe czy mniejsze, każda zmaga się z przeciwnościami losu. Stopniowo poznajemy ich historie, tym razem to Irmina jest główną bohaterką. Irmina ma dwoje dorosłych dzieci, z ich ojcem rozwiodła się dawno temu. Jej pierwszą miłością był Irek, pod wpływem jego despotycznej matki dziewczyna z nim zerwała. Spotkali się ponownie po latach, każde z nich miało już za sobą jakąś przeszłość. Irek kolejny raz oświadcza się Irminie, jednak ta definitywnie z nim zrywa. Wdaje się w romans z młodszym, byłym studentem, ich relacja przysłania Irminie wszystko inne. Do czasu… Coraz częściej myśli i tęskni za Irkiem. Czy głęboko skrywane tajemnice ujrzą w końcu światło dzienne?

Czytało się szybko i bardzo przyjemnie, losy naszych bohaterek całkowicie przykuwają uwagę, a ich rozmowy, przekomarzania, często wywoływały szczery uśmiech. Rewelacyjnie ukazani bohaterowie, to zwykli ludzie, jakich mijamy w naszej codzienności, ich wady, zalety, bagaż życiowych doświadczeń. Samo życie. Do większości z nich poczułam sporą sympatię. Irmina jest samodzielną, inteligentną, ciepłą kobietą, polubiłam ją. Nie do końca potrafiłam zrozumieć jej zachowania w stosunku do Irka. To mężczyzna, który bardzo ja kocha, rozumieją się, dogadują się, wspierają, po prostu dobrze im razem, a ona po dziesięciu latach definitywnie zrywa. Czy będzie żałowała swojej decyzji?

Życiowa opowieść o kobietach czterdzieści plus. Irminy i jej przyjaciółek nie da się nie lubić, stają się nam bliskie. Różnią się między sobą, mają inne oczekiwania i zapatrywanie na życie. Ich przyjaźń jest szczera, z łatwością się dogadują, rozumieją i nawzajem wspierają. Miałam wrażenie, że Irmina w pewnym momencie się pogubiła. Niedomówienia, brak szczerości, trudne wybory i ich konsekwencje. Głęboko skrywane tajemnice z przeszłości, które kładą się cieniem na teraźniejszości. Pandemia jej straszne oblicze, narzucane obostrzenia, strach o bliskich.

Poruszająca, życiowa, dojrzała, emocjonalna historia. Blaski i cienie, jakie niesie życie. Jedna decyzja i nasze życie całkowicie się zmienia. Zakończenie bardzo mi się podobało, wywołało mój szczery uśmiech. Serdecznie polecam cały cykl, Tatiasza i jej książki :)

"Jutro pokochamy Rzym" to kontynuacja przygód internetowych przyjaciółek. Tym razem śledzimy losy Irminy, która wydaje się być w nieco innym miejscu w życiu niż jej koleżanki - Zośka i Danka, które poznaliśmy lepiej w poprzednich tomach. Ma ona teoretycznie swoją małą stabilizację, jednak tajemnice i trudna przeszłość mogą zmienić jej uporządkowaną egzystencję...

Jest to książka dość prosta, życiowa, ze wszelkimi wzlotami i upadkami, z codziennością i niecodziennością, to spokojna obyczajówka, niepozbawiona jednak zwrotów akcji i fabularnych zaskoczeń. Podobało mi się wplecenie w tę historię wątku pandemii, dzięki temu bohaterowie przeżywają to, co my niedawno - lockdowny, lęk przed zachorowaniem, osamotnienie etc. Podoba mi się też wątek internetowej przyjaźni, który spaja całą serię, jest taki bardzo prawdziwy i współczesny, a wycinki z konwersacji ubarwiają całą opowieść.

Polecam tę książkę fankom lekkich powieści obyczajowych, niepozbawionych jednak poważniejszych wątków, a zwłaszcza wszystkim, którzy przeczytali i polubili poprzednie tomy ;)

Czasami dokonujemy wyborów, które diametralnie zmieniają nasze życie. Które powodują, że niekoniecznie obiera ono taki kierunek, jaki byśmy chcieli. My zaś nie potrafimy odwrócić biegu zdarzeń czy też ratować tego, co jeszcze do uratowania zostało. Z różnych względów staramy się iść do przodu nieświadomi nawet, że ta droga pełna będzie kolejnych zakrętów i błędów, które coraz bardziej oddalają nas od naszych marzeń i planów, od życia, jakie byśmy chcieli wieść.

Irmina popełniał właśnie taki błąd wiele lat temu, rozstając się ze swoją wielką, szkolną miłością. I choć zrobiła to pod wpływem matki swojego ukochanego, to nagłe zerwanie, bez wytłumaczenia, bez walki o ten związek, na wiele lat pozbawiło ją szczęścia. Kolejny związek, choć zaowocował wspaniałymi dziećmi, pełen był przemocy psychicznej, zaś Irmina nie była w nim sobą. Dlatego ponowne spotkanie z Irkiem, to szansa na życie takie, jakie mogłaby wieść cały czas. To okazja do tego, by powrócić na właściwe tory i rzeczywiście, każdy dzień wypełniony ich wzajemną miłością jest wspaniały. Uwielbiają ze sobą przebywać, rozmawiać, wzajemnie się podniecają i tylko jedna rzecz zaburza tę sielankę – Irek ma skłonność do nieustannego oświadczania się, zaś Irmina – do odmawiania.

Czy jednak można oświadczyć się o raz za dużo? Okazuje się, że tak, a zniesmaczona Irmina postanawia po raz kolejny zerwać związek. Nie może wybaczyć Irkowi, że tym razem oświadczył się w gronie jej najbliższych, czuje, że w ten sposób chciał wymusić na niej decyzje. Czy jednak życie bez Irka to to, czego rzeczywiście chce i potrzebuje Irmina? Przekonamy się o tym w kolejnej już powieści z serii „Pod wspólnym niebem”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Replika powieść pt. „Jutro pokochamy Rzym”, to niezwykle ciepła i bliska codziennemu życiu wielu z nas opowieść o miłości i złych wyborach. Magdalena Kołosowska po raz kolejny daje się poznać jako doskonała obserwatorka rzeczywistości i ludzi, a my już zdążyliśmy się zżyć z jej bohaterkami na tyle, że angażujemy się w wybory każdej z kobiet – zarówno Irminy, jak i Zosi czy Danki, które bliżej poznaliśmy w poprzednich tomach. Jednak tom inspirowany Rzymem niekoniecznie musi być trzecim, po który sięgniemy. Bez przeszkód zagłębić się możemy w wybory Irminy i ich konsekwencje nawet wówczas, kiedy wcześniej nie sięgaliśmy po książki autorki. Choć jestem przekonana, że po wizycie w Rzymie wraz z bohaterkami, wyruszymy do Paryża i Neapolu.

Powieść spodoba się zarówno miłośnikom twórczości autorki, jak i tym wszystkim, którzy lubią skomplikowane historie, będące być może odbiciem ich własnych. Irmina to kobieta z krwi i kości, która popełnia kolejne błędy w wyborze życiowych partnerów, choć tak naprawdę przede wszystkim kieruje nią pragnienie bycia kochaną i kochania. Dlatego nie dla niej romans ze swoim byłym studentem, w który nieopatrznie się angażuje – przecież chce czegoś więcej niż seksu, nawet jeśli z Łukaszem jest on cudowny. Czy jednak znajdzie w sobie odwagę, by przyznać przed samą sobą, że tęskni za Irkiem? Czy znajdzie w sobie odwagę, by po raz kolejny znieść jego oświadczyny? A może …. będzie zupełnie inaczej niż dotychczas…

Lektura książki nie tylko daje nam nadzieję na to, że choć nie wszystko daje się idealnie naprawić, to jednak – zauważając własne błędy, można próbować odzyskać równowagę i zawalczyć o własne szczęście. A choć wymaga to odwagi, choć wymaga przygotowania się na możliwą porażkę, to jednak warto podjąć to ryzyko! Angażując się w lekturę książki, śledząc jej fabułę czy uczestnicząc w wyborach dokonywanych przez bohaterki, mamy okazję przyjrzeć się też własnemu życiu. A także … zmienić je!

Irmina po wielu latach znów związała się z Irkiem. Znów, bo w szkolnych czasach był jej wielką miłością, z której musiała zrezygnować.

Ich relacja wydaje się całkiem poukładana, mająca widoki na przyszłość, jednak coroczne oświadczyny Irka, tym razem w obecności rodziny przy świątecznym stole, pokażą, jak bardzo zaskakujące jest życie.

Po odrzuceniu Irka, kobieta szybko, a nawet zbyt szybko, wikła się kolejny związek. To, co na zewnątrz wygląda pociągająco i może budzić zazdrość, okazuje się nieco mniej różowe.

Na dodatek świat ogarnia pandemia i dobrze nam znany COVID, a najbliższych zaczyna ubywać. Czytając, przypomnimy sobie obezwładniający wówczas strach o nasze zdrowie, życie, najbliższych. wszelkie lockdowny, zakazy, nie omijają i naszych bohaterów, którzy nie mogą nawet pomóc w cierpieniu najbliższym osobom.

Irek, tak jak Irmina próbuje układać życie od nowa, jednak i u niego nie jest łatwo, na szczęście przyjaźń, która wciąż łączy dwójkę niedawnych kochanków i partnerów, pozwala im na obustronne wsparcie. Z czasem przyjdzie również czas na niełatwe rozliczenie z przeszłością i wyjaśnienie sobie podjętych wówczas decyzji. Czy to coś zmieni w relacji między tą parą? O tym przekonajcie się już sami.

Zapytacie co u przyjaciółek? Mogę tylko szepnąć, że i u nich się dzieje. Irmina zdąży też nieco im podpaść, ale czym byłaby prawdziwa przyjaźń bez wspierania na dobre i na złe? Dziewczyny staną tutaj na wysokości zadania.

Uwielbiam pióro Magdaleny Kołosowskiej. Pisze ona książki bardzo mi bliskie, o kobietach takich jak ja, moje siostry, przyjaciółki.

Na kartach swoich książek, odkrywa co nam w duszy gra, podpowiada rozwiązania, zmusza do refleksji nad własnym życiem, a wszystko to, tak po prostu, bez zbędnych upiększeń, koloryzacji.

Czytając dialogi w tym cyklu, czasem czułam się jakbym była z przyjaciółką na kawie. Rozmawiała o naszych troskach, radościach, strachu, śmiała się z bohaterkami, wzruszała, a czasem bardzo im współczuła.

Wiele książek zasługuje na miano bardzo dobrych, świetnie się czytających, ciekawych, ale nie każdy autor potrafi w taki sposób docierać do czytelnika. Ten cykl jest pełen najróżniejszych emocji, niespodzianek, radości, a także niestety i pożegnań, w tym tych z naszymi dziewczynami, bo to już koniec. Przeczytajcie koniecznie!

Czasem czytając książki, pojawiają się w nich takie postacie, z którymi mocno się zżywamy i kiedy przychodzi moment pożegnania, nie bardzo nas to cieszy. Tak właśnie stało się z Danką, Zosią i Irminą. Pokochałam te babeczki całym sercem i towarzyszenie im w ich życiu było dla mnie czystą przyjemnością. Dlatego jest mi teraz trochę smutno, że to już koniec ich przygód, choć w realnym życiu nic się nigdy nie kończy, ale z drugiej strony wiem, że autorka już szykuje dla nas kolejne wspaniałe historie.

"Zawsze obawiałam się dnia, w którym coś się zmieni. Coś, co zachwieje stabilnością naszej rodziny. Nie chciałam przyjąć do wiadomości, że czas każdego z nas jest ograniczony i pewnego dnia mogą odejść rodzice czy któreś z rodzeństwa. Odganiałam od siebie tę myśl, zaklinałam rzeczywistość i przyjmowałam, że zawsze będzie tak, jak dotąd. Że będę mogła wrócić do domu, porozmawiać z mamą czy tatą, spędzić z nimi święta. Chciałam czuć się dzieckiem. Chciałam mieć port, bezpieczne miejsce, gdzie mogłam przeczekać burzę."

Irmina wydawać by się mogło, że od kilku lat jest w szczęśliwym związku, jednak to szczęście zaczyna się chwiać. Zaborcza matka jej lubego nie ułatwia jej życia, a do tego sam Irek co roku jej się oświadcza, jak widać nadaremnie. Irmina sama się trochę gubi w swoim życiu, a konsekwencje podjętych decyzji będzie musiała wziąć na swoją klatę. Dopiero rozstanie uświadomi jej jak bardzo kocha tego mężczyznę. Czy uda jej się naprawić błędy przeszłości, które ujrzą światło dzienne?

"Brakowało mi kogoś, kto by mnie przytulił i powiedział, że wszystko będzie dobrze. Kogoś, przy kim nie musiałabym udawać silnej i przebojowej kobiety, a czasem po prostu być kruchą i delikatną. Nie chciałam przez to sama przechodzić."

Uwielbiam twórczość Magdaleny Kołosowskiej, gdyż opisywane przez nią historie to samo życie. Historie, które na co dzień spotykają nas i naszych bliskich, znajomych. Wykreowane bohaterki są niezwykle życiowe. Nie są idealne, popełniają błędy jak każdy z nas, czasem gubią się w swoim życiu, ale zawsze obok siebie mają niezastąpione przyjaciółki, które wzajemnie się o siebie troszczą. Przyjaźń opisana na łamach tych kart jest niesamowita. Nawet, kiedy jedna z nich w jakiś sposób się troszkę odsuwa, pozostałe dwie nie dają się zbyć i są w stanie wsiąść w swoje samochody i zjawić się na miejscu, gdy dzieje się coś złego, albo gdy jedną z nich trzeba po prostu wstrząsnąć i zaprowadzić na właściwe tory. Każda z nich jest inna, ma inny charakter, a jednak nie da się ich nie polubić.

W swojej powieści autorka zawarła również czasy pandemii, to jak ciężko nagle było odnaleźć się ludziom w rzeczywistości, która z dnia na dzień stała się dla nich niezrozumiała. Pozamykanie w domach, nauka i praca zdalna, brak towarów na sklepach w pułkach. Wszystko to, czego sami byliśmy świadkami. Czasy pandemii niewątpliwie były ciężkie dla nas wszystkich, a zwłaszcza dla tych, którzy bliscy znaleźli się w szpitalu, a oni sami nie mogli ich odwiedzić. Wiele ludzi umierało w samotności, coś okropnego.

W ostatnim tomie tej trylogii skupiamy się głównie na Irminie i jej rozterkach. Irminie, która w pewnym momencie swojego życia trochę się gubi i już sama nie wie czego chce od życia. Nowe doznania, niekoniecznie będą nijakie, jednak na dłuższą metę nie będą satysfakcjonować. Nasza bohaterka będzie musiała zmierzyć się ze stratą, niepewnością jutra oraz strachem. Ale oczywiście na pomoc pośpieszą jej niezastąpione przyjaciółki. O ich losach również dużo się znowu dowiemy.

"Miałam zapytać, jak sobie daje radę, ale otrzymałam odpowiedź, zanim cokolwiek powiedziałam. I jeśli na początku byłam zaskoczona, że zadzwonił, teraz już rozumiałam, dlaczego. Ciągnęło nas do siebie, wiedzieliśmy, że możemy na siebie liczyć, dlatego gdy działo się coś złego, szukaliśmy u siebie nawzajem pocieszenia."

Całość oczywiście napisana świetnym językiem. Możecie liczyć na radość, smutek, a nawet kilka łez. Wspólnie z bohaterkami będziecie przeżywać ich losy. A po przeczytaniu tej książki, wyciągniecie swoje własne refleksje. Zakończenie was zaskoczy, gwarantuję!

"Jutro pokochamy Rzym" to historia pisana niczym innym jak samym życiem. Historia z bohaterami z krwi i kości, którzy popełniają błędy, ale później starają się wynieść z nich odpowiednie wnioski. Historia, jakich wokół nas mnóstwo. Zachęcam do przeczytania.