Język Smoków (barwione brzegi)

Tą książką zainteresowałam niedługo po ogłoszeniu jej zagranicznej zapowiedzi, więc gdy dowiedziałam się, że ukaże się ona również u nas, to byłam znacznie więcej niż podekscytowana. Niestety im dalej posuwałam się fabularnie, tym bardziej może podekscytowanie tą historią słabło 😪

Zacznę od postaci głównej bohaterki, która w moim odczuciu najbardziej psują tę książkę. Tak egocentrycznej, narcystycznej i antypatycznej postaci nie poznałam bardzo dawno. Viv jest postacią, która dosłownie dąży po trupach do celu. Interesują ją tylko jej własna osoba i najbliższa rodzina. Mogłaby spalić cały swój kraj, gdyby tylko to jej przyniosło korzyści i doprowadziło do spełnienia jej marzeń. Do tego trzeba dodać jej prorządowe poglądy polityczne i w pewnym momencie zaczyna boleć nas twarz od wywracania oczami. Słuchając rozmów bohaterów z Viv, doszłam do wniosku, że jest ona jak beton, bo za nic w świecie nie potrafi ruszyć mózgiem i dojrzeć, co się wokół niej dzieje, mimo że wokół niej pada milion sprzeczności. I okej to potrafię jeszcze zrozumieć, bo zamysłem autorki było pokazanie, jak zmienia się światopogląd głównej bohaterki wraz z rozwojem fabuły. Jednak reszta jej zachowania jest dla mnie nie do przyjęcia i myślę, że bez względu na to co stanie się w drugim tomie, nie będę potrafiła jej polubić.

Wyobraźcie sobie, że wasz kraj jest w trakcie wyjątkowo krwawej wojny. Wy jesteście zamknięci w tajnym ośrodku i pod karą swojej śmierci i rodziny musicie złamać mega trudny kod. Raczej niezbyt ciekawa sytuacja co? Dlatego znakomitym rozwiązaniem będzie wyprawienie balu XDD No nie trzymajcie mnie, bo ręce i nogi opadają. I to wszystko po to, żeby Viv z Atlasem mogli mieć scenę zbliżenia 🙄

Przewidywalność tej książki bije na głowę wszystkie inne, a zakończenie bardziej typowe być nie mogło. Jesteście w stanie przewidzieć wszystko wraz z tym, co ma być głównym zaskoczeniem w drugim tomie. Przez to zakończenie, które miało boleśnie chwytać za serce okazało się mdłe. Mogłabym postawiać milion złotych (ofc gdybym miała), co się wydarzy a kontynuacji.

Czuję się też w obowiązku lekko zaznaczyć, bo niestety nie czytałam jeszcze „Babla” od Kuang, ale z licznych fragmentów, które miałam okazję zobaczyć i z obserwacji osób, które go czytały, istnieje korelacja między tymi tytułami. Szczególnie mocno razi fragment „tłumaczenie wymaga poświęcenia”, brzmi znajomo?

Mimo tego wszystkiego i kilku innych małych nieścisłości bawiłam się bardzo dobrze i mocno zaangażowałam się w historię. Klimat książki rzeczywiście oddaje dark academia vibe, smoków jest całkiem sporo i stanowią ważną część fabularną, wątek polityczny i rebelii jest bardzo ciekawy, a Atlas King to zdecydowanie najbardziej intrygująca postać. Dzięki niemu wątek romantyczny nie wypada tak źle.

Czy jest to zła książka? Nie. Czy jest to dobra książka? W mojej ocenie też nie. Według mnie to typowy średniak. Tytuł, który można przeczytać, ale również nic nie tracie, jeśli się z nim nie zapoznacie.