„Dorastanie to moment, w którym zaczynamy rozumieć, że wybory mają swoją cenę.”

„Miłość nie zawsze oznacza zostanie. Czasem oznacza pozwolenie odejść.”

„Byliśmy dla siebie domem — nawet jeśli tylko na chwilę.”

„Najtrudniejsze uczucia to te, których nigdy nie wypowiedzieliśmy na głos.”

Caplan i Mina są jak ogień i woda , choć znają się od dziecka, a ich więź jest niesamowicie mocna.

Mimo to oboje chowają przed światem swoje traumy i rany - ona zmaga się z żalobą po śmierci taty , on własną wrażliwość skrywa pod maską luzu i tą pozą, która za wszelką cenę ma pokazać światu, że ten młody mężczyzna nie ma żadnych problemów.

Wydaje się, że tych dwoje jest siebie pewnych i nic nie jest w stanie rozbić tej przyjaźni.

Aż do momentu, gdy na scenę wkracza osoba trzecia- to sprawia, że niektóre decyzje wywracają codzienność Minnie i Caplana , a oni sami uświadamiają sobie, że czują więcej.

Kłopot w tym, że dorosłość czai się już za zakrętem.

I nic już nie będzie takie samo.

Czy bohaterowie odnajdą swoje szczęście?

Bo kiedy przyjaźń zaczyna pękać pod ciężarem niewypowiedzianych uczuć, nie da się już wrócić do tego, co było „bezpieczne”.

Caplan po raz pierwszy boi się, że jego lekkość nie wystarczy, by zatrzymać Minnie przy sobie. Że jeśli pozwoli sobie na szczerość, straci ją na zawsze. Mina z kolei musi zdecydować, czy ma prawo chcieć czegoś więcej, skoro wciąż nosi w sobie żal, który nie pozwala jej oddychać pełną piersią. Między nimi narasta napięcie — spojrzenia trwają za długo, gesty znaczą więcej, niż powinny, a milczenie boli bardziej niż kłótnia.

Pojawienie się kogoś trzeciego zmusza ich do konfrontacji z prawdą, przed którą oboje uciekali latami: nie da się budować przyszłości na niedopowiedzeniach. Każdy wybór ma swoją cenę — lojalność, strach, odwaga i miłość zaczynają ze sobą walczyć.

A dorosłość nie pyta, czy są gotowi. Przychodzi cicho, ale nieodwołalnie.

To opowieść o tym, że czasem największą stratą nie jest odejście, lecz niewypowiedziane „zostań”. O uczuciach, które rodzą się za wcześnie lub zbyt późno. I o tym, że nawet jeśli byliśmy dla siebie domem — nie każdy dom jest miejscem, w którym możemy zostać na zawsze.

Lubicie poczuć się jak w liceum, wrócić do beztroskich lat młodości? Ta książka Wam to umożliwi!

Daisy Garrison zabiera nas w świat Miny i Caplana, dwójki przyjaciół, których łączy wieloletnia sąsiedzka więź, ale przede wszystkim prawdziwa przyjaźń. Mina to dziewczyna, która po stracie ojca nauczyła się skrywać emocje za murem ironii i pilności. Caplan jest jej przeciwieństwem: popularny, otoczony znajomymi, z pozoru pewny siebie. Jednak właśnie te przeciwieństwa sprawiają, że ich relacja działa jak dwa lustra, każde z nich odbija w drugim coś, czego boi się zobaczyć u siebie.

Książka rozgrywa się w czasie szczególnym dla każdego nastolatka, czyli w ostatnich tygodniach szkoły średniej. Ta granica między „jeszcze dziećmi” a „już dorosłymi” jest tłem dla opowieści o przyjaźni, pierwszych miłościach, utracie i dojrzewaniu. Autorka bardzo trafnie uchwyciła ten klimat i sprawiła, że każdy może poczuć się młodo. Letnie noce, rozmowy na krawężniku, przygotowania do balu, niekończące się pożegnania z miejscem i ludźmi, którzy byli całym światem.

"Jeszcze sześć takich czerwców" to historia, która otula czytelnika niczym ulubiona bluza, ciepła i przede wszystkim bezpieczna. To idealna książka na wakacje, dla każdego, kto chce na chwilę cofnąć się do własnych szkolnych korytarzy, przypomnieć sobie smak pierwszych zakochań i poczuć, że nawet po najtrudniejszych stratach można znaleźć światło.

Zdecydowanie jest to wakacyjny strzał w dziesiątkę!

🎓🎓 Jeszcze sześć takich czerwców autorstwa Daisy Garrison to powieść, która z pozoru wpisuje się w schemat lekkiej młodzieżówki o miłości i dojrzewaniu, ale już po kilku stronach okazuje się czymś znacznie więcej. To subtelna, ciepła i jednocześnie przejmująca historia o końcu pewnego etapu życia, o tym, co zostaje niewypowiedziane, i o tym, jak łatwo można się zgubić we własnych uczuciach. Główna bohaterka, Mina, to typ samotniczki z trudną przeszłością, a Caplan – jej kompletny przeciwieństwo – to dusza towarzystwa, którego życie wcale nie jest tak beztroskie, jak mogłoby się wydawać.

🎓🎓 To właśnie relacja między Miną i Caplanem jest sercem tej powieści. Ich przyjaźń, choć nietypowa, pulsuje emocjami i delikatnym napięciem, które narasta z każdą stroną. Garrison ukazuje ją z wyczuciem i bez przesadnych dramatów – zamiast tego stawia na ciche gesty, niedopowiedzenia i chwile, które definiują młodość. W tym wszystkim nie ma ani odrobiny sztuczności – dialogi są żywe, sytuacje znajome każdemu, kto przeżywał ostatnie dni szkoły średniej, a emocje… aż za bardzo prawdziwe.

🎓🎓 Pisarka nie unika trudnych tematów. Żałoba po ojcu, trudne relacje rodzinne, brak akceptacji siebie, a także zmagania z własnymi oczekiwaniami – to wszystko nie zostaje tylko zaznaczone, ale dogłębnie przeanalizowane, choć w sposób przystępny i subtelny. Mina mierzy się z ciszą po stracie, z matką pogrążoną w depresji, i z własną niewidzialnością wśród rówieśników. Caplan z kolei ukrywa swoje zranienie za uśmiechem i luzem, choć nieustannie szuka uznania – od ojca, który go opuścił, i od samego siebie.

🎓🎓 Mimo melancholijnego tonu, książka nie przytłacza. Wręcz przeciwnie – jest jak spokojny, ciepły czerwcowy wieczór, pełen nostalgii, ale i nadziei. Garrison ma talent do tworzenia atmosfery, która przypomina młodzieńcze lato: intensywne, kruche i ulotne. Opisy codziennych sytuacji, takich jak wspólne jazdy samochodem, rozmowy na werandzie czy przygotowania do balu, stają się symbolicznymi punktami zwrotnymi dla bohaterów i dla czytelnika.

ㅤ

🎓🎓 To, co szczególnie zachwyca, to rozwój postaci. Mina i Caplan nie są papierowymi figurkami – dojrzewają, popełniają błędy, zaskakują siebie nawzajem i odkrywają, że przyszłość nie zawsze wygląda tak, jak ją sobie zaplanowaliśmy. Garrison udowadnia, że w młodzieżowej literaturze wciąż jest miejsce na historie z głębią, bez potrzeby dramatyzowania czy szukania tanich emocji. W tej książce każda przemiana jest naturalna i wynikająca z doświadczeń bohaterów.

ㅤ

🎓🎓 Jeszcze sześć takich czerwców to powieść, która zostaje z czytelnikiem na dłużej – zwłaszcza jeśli kiedykolwiek przeżywało się własny koniec szkoły, pierwsze wielkie rozczarowania, czy uczucie, że świat właśnie się zmienia, a my nie jesteśmy pewni, czy nadążymy. To idealna propozycja na wieczór z herbatą i cichą muzyką w tle. Daisy Garrison napisała książkę, która nie tylko wzrusza i bawi, ale przede wszystkim – rozumie.

Pierwsza połowa tego roku była dla mnie wyjątkowa, przepełniona zmianami, koniecznością podjęcia decyzji i niepewnością związaną z zakończeniem pewnego etapu i równoczesnym rozpoczęciem kolejnego. Okres matur, pożegnań i planowania przyszłości napisał wiele różnych w emocje rozdziałów, od łez wywołanych stresem i presją, po radość, że jeszcze trochę i to minie dlatego sięgając po “Jeszcze sześć takich czerwców” liczyłam na coś więcej, niż młodzieżową historię. Liczyłam na odnalezienie w niej swoich emocji i pytań, poznanie odpowiedzi, które sama już znam, ale również tych, które dalej pozostały dla mnie nieznane. Liczyłam na odnalezienie skrawka siebie w tej historii…

Z tego powodu poznając historię Miny i Caplana, nie mogłam, nie wracać myślami do swoich ostatnich tygodni szkoły, przepełnionych uczuciem pustki, ale też uczucia zawieszenia pomiędzy tym co znane i w gruncie rzeczy serio lubiane, a tym co ma nadejść. I to właśnie odnalezienie tego jako punktu wspólnego pomiędzy mną a bohaterami uderzyło mnie najbardziej. Zamiast skupiać się na losach bohaterów, myślami byłam przy tym, jak trudno rozmawiać o przyszłości, gdy nie jest się pewnym słuszności swoich decyzji, o tym jak bardzo chce się przeżyć każdy dzień jeszcze raz, ale nie po to, by coś w nich zmienić, ale aby zapamiętać go lepiej. I to właśnie przez to historia ta poruszyła mnie głębiej, niż się spodziewałam.

Jeśli chodzi o pióro autorki, jest ono bardzo lekkie i chcąc nie chcąc przyjemne. Dialogi żywe, naturalne i pełne typowego dla tych bohaterów humoru. Dodatkowo autorka nie ucieka od trudnych tematów: żałoby, straty, presji otoczenia czy przemilczanych traum. Nie robi z nich jednak głównego dramatu, raczej snuje je w tle, pozwalając czytelnikowi na samodzielne ich odczytanie.

Całość recenzji [Adres usunięty]

O tym jak czasami trudno dorosnąć i pozostawić za sobą smak beztroski. O wyzwaniach czekających na każdym kroku, o silnych emocjach. Daisy Garrison zaprasza nas w piękną podróż, której szybko nie zapomnimy.

Chociaż historia opowiada o młodych bohaterach dopiero kształtujących przed sobą przyszłość to dedykowana jest czytelnikowi w każdym wieku. Autorka postawiła na solidną porcję życiowych lekcji, jednocześnie nie narzucając nam żadnego toku myślenia, a pozwalając spokojnie płynąć wraz z rozwojem wydarzeń. Śledzimy zatem podejmowane decyzje, związane z nimi konsekwencje a także wyciągane wnioski, uczymy się na błędach, trzymamy kciuki, doskonale bawimy się w atmosferze nostalgii za uciekającym czasem czy poczuciu szczerej miłości oraz przyjaźni.

Poznajemy Minę, pewną siebie prymuskę, która zawsze wie co odpowiedzieć. Jednak nikt nie dostrzega jej trudnych momentów, szczególnie po śmierci taty. Caplan natomiast jest idealnym kandydatem na króla balu, nie ma bowiem w jego pobliżu osoby, która by go nie podziwiała. Ale i jego prawdziwa historia wcale nie jest taka oczywista. Różnili się jak ogień i woda co nie przeszkadzało im na sąsiedzką przyjaźń. Ta natomiast powoli zmieniała się w coś mniej zrozumiałego, gdy obydwoje zaczęli dostrzegać, że niebawem ich drogi się rozejdą.

Trzeba przyznać, że to jedna z ciekawszych historii swojego gatunku jaką dane mi było przeczytać. Mądra, błyskotliwa, z konkretnym przekazem na drugim planie. Pisana przede wszystkim pięknie przedstawionymi emocjami opartymi na wewnętrznych przeżyciach bohaterów. Autorka skupiła się na świadomym wykreowaniu Miny oraz Caplana, pokazała ich od ludzkiej strony pełnej trosk czy wątpliwości a także pozwoliła im zawiązać z czytelnikiem nić porozumienia, gdy ten odnalazł w ich historii cząstkę samego siebie. Nie miłość odegrała tutaj bowiem pierwsze skrzypce a sam proces nieuchronnych zmian dyktowanych przez prozę życia, które mogły nadszarpnąć nawiązane przyjaźnie, które mogły zmienić bieg uczuć. Czy tego dokonały? O tym musicie już przekonać się sami.

"Jeszcze sześć takich czerwców" to obowiązkowa lektura dla tych, którzy szukają książki innej niż wszystkie. Zabawna, pomysłowa, wymykająca się wszelkim schematom stawia na rozwój bohaterów, na podejmowane przez nich kroki, na cięte dialogi i sceny zarówno warte wyciągania wniosków jak i te mniej intensywne, pojawiające się dla rozładowania trudnych chwil. Daisy Garrison bardzo miło mnie zaskoczyła prezentując opowieść pełną ekscytujących wyzwań, która ukazała życie w jego pełnej szacie, tej mniej dramatycznej, ale przedstawiającej cały wachlarz intensywnych momentów.