Jeszcze jeden dzień

Mitch Albom to autor (przyznam, nie skojarzyłem jego wcześniejszych książek, a okładka wyglądała bardzo niemęsko, toteż wziąłem go za autorkę), który, choć bardzo popularny, wymyka się wszechobecnej sławie. Po prostu wchodzi i wszyscy go czytają. To można prawdopodobnie wytłumaczyć faktem, że to co tworzy zachowuje lekkość i przystępność nie popadając w banał. Jest odrobinę uniwersalny i to zazwyczaj jest u pisarzy wadą, bowiem jeśli coś jest dla wszystkich, jest dla nikogo, jednak autorowi udało się stworzyć coś dla większości. To nie lada sztuka, by jednocześnie wprawić czytelnika w półsenny stan zrelaksowania jednocześnie trzymając go odrobinę w napięciu, skłaniając do przemyśleń i zastanowieniem nad własnym życiem.

Obawiałem się tej książki, gdyż za damskimi czytadłami, co nie dziwne, nie przepadam. Ale lubię ryzyko, które wielokrotnie się opłaciło. Tak stało się i tym razem. Już wiem, że ta powieść na pewno nie będzie ostatnią jaką przeczytam autorstwa Mitcha Alboma. I nie dajcie się zmylić okładce, bo jej sugestia, że ta książka to damskie czytadło jest dosyć myląca. Książka co prawda nie tyle skupia się co stara odzwierciedlić uczucia, ale w ogólnym rozrachunku nie wygląda to ani ckliwie, ani przesadnie wzruszająco, choć przyznam szczerze zakończenie mnie zaskoczyło na tyle, bym popłakał się wewnętrznie (i tylko tak!)

Na uwagę zasługują bohaterowie. Prawdę powiedziawszy, mam dylemat, bowiem nie powinni mi się podobać – są zwyczajni, tacy, jakich moglibyśmy spotkać każdego dnia na ulicy. Nie podobają mi się takie kreacje, bowiem po cóż miałbym czytać o ludziach, których widzę codziennie? Ale mi się podobali. Ich realność jest przedstawiona w sposób bardzo nienachlany, przez co nie ma się poczucia, że autor na siłę starał się ich wpisać w ramy ‘’zwykłych ludzi’’. Po prostu są, a ich neutralność i realność jest ich największą zaletą, bowiem budują piękno tej powieści.

Powieść w swojej konstrukcji wykorzystuje jeden z motywów z książki, która niedługo będzie miała swoją ekranizację. Nie powiem o jaki motyw chodzi ani z jakiej książki pochodzi, bo zakrawałoby to o spoiler, poza tym autor tak zgrabnie wplątał go w fabułę, tak umiejętnie zatracił czytelnika w swojej rzeczywistości, że fakt iż pomysł jest zerżnięty schodzi na drugi plan. Nie jest ON ukryty, ale nie musi być, gdyż został wkomponowany w książkę w sposób tak płynny, że nie wydaje się częścią intrygi która miała wciągnąć czytelnika ale elementem tła, który miał tę powieść pogłębić i rozbudować. Imponujące.

W największym stopniu zawiodłem się na sposobie pisania autora. To samo co tu otrzymywałem już w wielu książkach, i tak jak w innych tak i tu bez skrupułów i z pełną świadomością mych słów nazywam to banałem. Autor niewątpliwie umie pisać, problem w tym, że wydaje się, iż nie poświęcił ani chwili refleksji nad tym w jaki sposób to jest napisane. Wszystko jest spójne, ale w porównaniu z pięknem jakie prezentuje ta historia styl którym nie pogardziłby utalentowany gimnazjalista to naprawdę porażka. Nie twierdzę, że wszystkie książki muszą być napisane z elokwencją Eco i finezją Zafóna, ale byłoby miło, gdyby chociaż odstawało to trochę od banalnych młodzieżówek.

To opowieść dla dwóch osób. Dla matki i dziecka. Każdy zobaczy w niej coś innego, może siebie z innej perspektywy, takiej, której nie spodziewał się ujrzeć, lub której istnienie było zbytnio niepokojące by o niej myśleć. To ważna książka, która pozwoli docenić codzienność. Jeśli popatrzymy na nią z perspektywy historii obyczajowej jest to podejrzewam jeden ciekawszych pomysłów, na który na pewno warto zwrócić uwagę. Pięknych książek nigdy dość.

Książka zaciekawiła mnie tematyką. Kiedy zaczęłam ją czytać nie zdawałam sobie sprawy z tego, że jeszcze jeden dzień w tytule książki dotyczy tak niezwykłego dnia. Dnia, który w zasadzie nie powinien mieć miejsca. A jednak... Kiedy odchodzi ktoś bliski, nie zawsze mamy okazję powiedzieć to, co byśmy chcieli tej osobie zanim opuści ten świat. Bohater książki dostał taką szansę. Bardzo mnie poruszyło w tej książce stwierdzenie dotyczące zmarłych, a mianowicie to, że żyją w myślach tych którzy ich przywołują wspomnieniami. Czyta się tę książkę bardzo dobrze i naprawdę warto, bo skłania do refleksji.

"Ostatni wykład " to książka obok której nie można przejść obojętnie, którą nie da się przeczytać "jednym hausem" i o której się nie zapomina.Pisana prostym językiem który trafia w serce. Każdy z 61 jej rozdziałów to jak osobny esej tej samej podróży przez życie; każdy esej opowiada i uczy w sposób intrygujący, wciągający i mądry_ jak żyć by być spełnionym i szczęśliwym, i by innym było z nami dobrze; jak radzić sobie z problemami życia codziennego zachowując przy tym pogodę ducha...by tylko o tym wspomnieć. Książka jest przepełniona miłością i odwagą, prostotą i mądrością życiową nabytą z doświadczeń. Znajdziemy w niej wiele cytatów_ wskazówek które pomogą nam nie jeden raz. Przytoczę tylko jedno z moich ulubionych :" nie chodzi o to jak mocno oberwiesz, chodzi o to jak

to zniesiesz...i czy zdołasz pójść dalej( str201) Dodam, że jest pięknie wydana, mocno i solidnie wykonana a więc spokojnie będziemy mogli ją wertować nawet przez lata( ja np. nie lubię gdy książka jest niechlujnie wydana i rozsypuje się kartkami podczas lektury ). Myślenie nie jest łatwe ale ta książka tego nas nauczy. Polecam gorąco "Ostatni wykład"Randy Pascha

Książki można podzielić na wiele kategorii - wszystko zależy od wiedzy czy inwencji twórczej danej osoby. Na pewno można dokonać podziału na książki, które są bestsellerami, a także na te, które są niezbyt znane, co nie oznacza, że są mniej wartościowe. Dobra reklama potrafi zdziałać cuda, nawet wtedy, gdy dana lektura nie zasługuje na to. Uważam, że nieważne, jakim mianem można określić książkę - liczy się jej wnętrze, które pozwala poznać wartość pozycji. Uwielbiam wartościowe powieści niosące konkretny przekaz, skłaniające do refleksji nie tylko nad otaczającą rzeczywistością, ale także nad sobą. Taką lekturą jest "Jeszcze jeden dzień" Mitcha Alboma, którą mogę polecić wszystkim.

Charley Benetto, na którego większość osób mówi Chick, to mężczyzna w średnim wieku, będący przedstawicielem handlowym, niespełnionym bejsbolistą, a co najważniejsze - przegranym człowiekiem. Mężczyzna ma za sobą nieudane małżeństwo, do czego dochodzą także problemy z nadużywaniem alkoholu, kłopoty finansowe, próby samobójcze oraz brak bliższych kontaktów z córką. Charley, po raz kolejny, dochodzi do wniosku, że jego życie nie ma sensu. Kiedy podejmuje decyzję o samobójstwie, postanawia ostatni raz odwiedzić rodzinny dom. Spotyka w nim matkę, która... zmarła osiem lat wcześniej. Czy to sen, iluzja, halucynacja, a może pijacka wizja bądź fantazja? Główny bohater nie potrafi wytłumaczyć tego, co się dzieje, ale w końcu poddaje się temu, co przynosi mu los - wraz z matką odwiedza umierających ludzi, którzy wspominają ją w swoich ostatnich dniach. Ta podróż uświadamia mężczyźnie, jak niewiele wiedział o swojej matce, a także całej rodzinie.

"Jeśli ktoś jest w twoim sercu, nigdy tak naprawdę nie odchodzi. I może do ciebie wrócić, nawet w mało prawdopodobnych sytuacjach."

Mitch Albom ukazuje, jak dzieciństwo w znacznym stopniu wpływa na dorosłe życie ludzi. Główny bohater, jako małe dziecko, staje przed wyborem, słysząc słowa ojca: "Możesz być syneczkiem mamusi albo syneczkiem tatusia. Nie możesz być jednym i drugim". Trudno wyobrazić sobie, jakie skonsternowane i zagubione może czuć się dziecko, które musi podjąć tak ważną decyzję. Charley zaczyna robić wszystko, aby przypodobać się ojcu i nie zawieść go pod żadnym pozorem. Jednocześnie odsuwa od siebie matkę, która jest gotowa uchylić mu nieba. Wszystko kończy się, kiedy ojciec Chicka odchodzi, gdy chłopiec ma jedenaście lat. Od tej pory musi radzić sobie z nową sytuacją, która w znaczny sposób wpłynie na jego całe życie.

"Jeszcze jeden dzień" to książka, którą czyta się błyskawicznie i bardzo przyjemnie. Autor posługuje się niezwykle przystępnym językiem, co sprawia, że kartki przewracają się w szybkim tempie. Powieść składa się nie tylko z wiadomości o aktualnym stanie, w jakim znajduje się główny bohater, ale także z licznych wspomnień oraz zapisków i liścików, jakie otrzymywał od matki przez większość swojego życia. Do gustu przypadł mi także pewien zabieg, którym posłużył się autor, dotyczący przedstawienia zdarzeń zawartych na stronach książki. Wydarzenia są przedstawiane z perspektywy pewnej pisarki, która spisała to, co Charles Benetto opowiedział jej podczas pewnej porannej rozmowy. Do tych wspomnień kobieta dołączyła także swoje osobiste notatki, a także fragmenty dziennika, który później znalazła u mężczyzny. Spodobało mi się, iż autor dopiero na sam koniec wyjaśnia, kim jest owa pisarka, co może powodować niemałe zaskoczenie.

"Czy straciliście kiedyś kogoś, kogo kochaliście, i pragnęliście jeszcze jednej rozmowy, jednej szansy, by odrobić ten czas, gdy myśleliście, że ta osoba będzie zawsze przy was? Jeśli tak, to wiecie, że możecie przejść przez całe życie, kolekcjonując dni, ale żaden nie dorówna temu, który chcielibyście odzyskać.

A gdybyście odzyskali?"

Ta lektura uświadamia wiele istotnych kwestii, nad którymi warto się pochylić. Mitch Albom pokazuje, jak ważne jest odpowiednie wychowanie dziecka. Młode istoty są niezwykle podatne na wszelkie wpływy, zwłaszcza rodzicielskie, przynajmniej we wczesnym okresie życia, zatem na rodzicach ciąży ogromna odpowiedzialność za swoje pociechy. Dorośli ludzie powinni być świadomi tego, jak oddziaływują na własne dzieci, a w związku z tym - kierować się mądrością, miłością i wyrozumiałością. Dzieci często ślepo naśladują matkę bądź ojca, nie zauważając ich wad i złego postępowania, co często zaważa na ich rozwoju i zapatrywaniu się na różnorodne sprawy. Warto pamiętać, że nawet rozstanie rodziców nie powinno znacznie wpłynąć na relacje pomiędzy dziećmi i ich opiekunami, które dalej powinny być bliskie. Drugą, niezwykle ważną refleksją, jaka nasunęła mi się po tej lekturze, jest kwestia dotycząca relacji międzyludzkich. Przeraża mnie to, jak dzisiejszy świat pędzi ku lepszemu i wygodniejszemu życiu, tracąc to, co jest wartościowe. Życzliwe i zażyłe kontakty z ukochanymi ludźmi powinny być niezbędnym, obowiązkowym elementem istnienia każdego człowieka. Warto rozmawiać, dbać i doceniać relacje z bliskimi osobami, ponieważ nigdy nie wiadomo, kiedy nadejdzie czas rozstania z nimi. Starajmy się o to, aby pewnego dnia nie okazało się, że jest już za późno...

Cieszę się, że jakiś czas temu zdecydowałam się na zakupienie tej powieści. Pewnie, gdybym nie miała takiej okazji, nie sięgnęłam po nią, widząc ją chociażby na bibliotecznej półce. Skusiła mnie jednak niska cena tej lektury, a fabuła wydawała się niezła. Teraz wiem, że nabycie "Jeszcze jednego dnia" było dobrym posunięciem. Zachęcam Was do poszukania tej książki, ponieważ myślę, że warto zapoznać się z nią, chociażby po to, aby wygospodarować sobie odrobinę czasu na pewne refleksje.

[Adres usunięty]

„Czy straciliście kiedyś kogoś, kogo kochaliście, i pragnęliście jeszcze jednej rozmowy, jednej szansy, by odrobić ten czas, gdy myśleliście, że ta osoba będzie zawsze przy was? Jeśli tak, to wiecie, że możecie przejść przez całe życie, kolekcjonując dni, ale żaden nie dorówna temu, który chcielibyście odzyskać.

A gdybyście go odzyskali?“

Charles „Chich” Benetto stracił wszystko. Rodzinę, pasję i aprobatę ojca. Jednak najbardziej żałuje chwil, które mógł spędzić z matką, a które zaprzepaścił. Dlatego, gdy dociera do niego, jak puste wiedzie życie, wsiada w samochód i rusza do rodzinnego domu, by tam raz na zawsze pożegnać się ze wszystkimi porażkami. Po drodze powoduje jednak wypadek, który okazuje się być początkiem nowej ścieżki. Spaceru, podczas którego towarzyszy mu zmarła matka.

Wyprawa ta to czas nauki. Ostatnia szansa na zadanie pytań, których nie zdążyło się zadać. Na wypowiedzenie słów, które zawsze zdawały się czekać na końcu języka przy codziennej myśli, że jest jeszcze czas.

Charles Benetto ma na to wszystko jeden dzień. I ani chwili dłużej.

„W zwyczajnej chwili można znaleźć coś wyjątkowego“.

Historia Charlesa Benetto to coś więcej niż zwykła opowieść. Składają się na nią zapiski z życia bohatera, przedawnione listy oraz fragmenty dziennika. To osobista historia, w której matczyna miłość objawia się notatką włożoną do plecaka w pierwszy dzień szkoły lub uśmiechem, jaki odstrasza nadchodzącą burzę. Osobista lekcja dla każdego, kto choć raz zaprzepaścił szansę na bycie blisko tych, których kocha.

[Adres usunięty]