Jesteś muzyką

Niesamowita książka, przepadłam z nią na bardzo długi czas. Wszystko przez to, że opowieść ukazuje co można zrobić, kiedy zaczyna brakować nam pieniędzy, a każdy kolejny krok okazuje się być porażką. Jak rodzice zamiast z miłością przygarnąć swoje choćby i dorosłe dziecko, to jednak potrafią się tylko otwarcie pytać, co z nią nie tak? Co takiego zrobiła, że mąż w niedługim czasie się z nią rozwiódł? Co ona takiego robi, że nawet z pracy została zwolniona? Czyżby już do końca życia miała mieszkać z rodzicami? Czy na te trzydzieści przeszło lat zamiast chodzić z głową w chmurach, ma swój wzrok spuszczać na dół i udawać, że nie istnieje?

Historia jest takimi przejściami począwszy od rozmowy o rozwodzie, stracie pracy, powrotu do rodziców i rozpoczęcia życia na własny rachunek, jeśli można nazwać nielegalne pomieszkiwanie w łazience swojego innego pracodawcy;-) W międzyczasie poznajemy mężczyznę, który widział i słyszał muzykę dosłownie wszędzie. Jest opisany jako dosyć sławna postać, która już w bardzo młodym wieku nauczyła się gry na wielu instrumentach, oraz poddawał muzykę pod sceny filmowe. To on właśnie niespodziewanie powraca do miejsca, gdzie nasza kobieta mieszkała w łazience. Natrafia na nią roznegliżowaną w całości. Reaguje sporym gniewem i trudno jest określić czy był to powód zgorszenia jej nagością, czy zabrania mu samotności i spokoju, który uwielbia. Tych dwoje to mieszanka przeciwieństw, gdzie ona oczekiwała romantyzmu i bezpieczeństwa, oraz natomiast przygód i samotności. Jednak słowo do słowa i zaczyna wytwarzać się między nimi pewnego rodzaju więź. Jak podkreśliła autorka, nieraz rozmowa oparta na szczerości potrafi zmienić naprawdę wszystko, nawet zdanie o drugim człowieku. Nawet sposób postrzegania go, choćby i grał na nerwach jak na najlepszych skrzypcach:-)

W piórze autorki jest ulotność chwili, blask świeżości, powiew nowych emocji oraz parcie naprzód pomimo trudności. Czyta się ją cudownie, postacie nas złoszczą i pokazują serce na dłoni. Odbieramy ich jako prawdziwych ludzi. Dla mnie byli taką inspiracją do pokazania, że cokolwiek chcemy uzyskać to przyjdzie, tylko po drodze wielokrotnie będziemy przechodzili próby by utwierdzić się w naszym przekonaniu lub obrać inną drogą. Wytrwali osiągnął spełnienie:-)

Jak nazywa się Twój ulubiony kompozytor muzyki filmowej? A może nie masz pamięci do nazwisk, ale jakiś soundtrack utkwił Ci w głęboko w pamięci i sercu ? Ja mogę wymienić chociażby takie nazwiska: Alexandre Desplat, Hans Zimmer, Yann Tiersen, czy John Williams. Nie mogę nie wspomnieć o Philipie Glassie, który nie jest co prawda stricte kompozytorem muzyki filmowy, jest kompozytorem działającym w nurcie minimalizmu i napisał świetną muzykę do filmu Godziny.

Czy muzyka może być schronieniem, językiem porozumienia, pomostem między dwoma poranionymi światami? Czy można zbudować relację za pomocą dźwięków i słów?

To opowieść o mężczyźnie, kompozytorze muzyki filmowej, który z większą czułością traktuje dźwięki niż ludzi. Wraca do Polski, do pustego mieszkania, aby poskładać siebie na nowo… ale to mieszkanie wcale nie jest puste. Czeka w nim Zosia, dziewczyna, która straciła wszystko, poza tą jedną ostatnią pracą. I być może zaraz ją też starci…

Ta książka płynie jak delikatna melodia, pełna pauz, subtelnych emocji, chwil milczenia, które znaczą więcej niż wypowiedziane zdania, choć słowa mają również ogromną moc i tego uczy Zosia Ignacego. To książka o szansach dla siebie, dla drugiego człowieka. O tym, że nawet z najcichszego dźwięku i słowa może powstać coś pięknego, jeśli tylko pozwolimy im wybrzmieć. Dająca nadzieję i mająca przesłanie, że warto wierzyć w swoje marzenia, zwłaszcza wtedy, kiedy wszystko dookoła krzyczy przeciwko nam. To historia o miłości, która budzi się powoli, która początkowo brzmi piano pianissimo, by z każdym dźwiękiem nabierać pełni i dynamiki. I o zaufaniu, o tym, że choć jesteśmy tak różni, warto nauczyć się słuchać nie tylko innych, ale też swoich potrzeb i swojego serca.

I tak jak w życiu, tak i w tej historii są momenty zwątpienia, pustki i zawahania, ale nigdy nie można pozwolić na to, aby melodia w Twoim sercu ucichła…

Miłość to przyjazń oprawiona w muzykę.

"Ja? Wciąż uciekam przed żalem, przed złością, że moje życie wygląda tak, jak wygląda, przed rozgoryczeniem, które czyha na mnie tuż za rogiem. A przede wszystkim uciekam przed myśleniem, że jestem totalna porażką"

„Zazdrość to nie było uczucie, z którym dobrze się czuła. A poza tym nie miała do niego prawa. Przyjął ją pod swój dach, choć nie musiał. Nie jego wina, że urodził się genialny. Takie po prostu dostał karty od życia i skorzystał z nich najlepiej, jak potrafił."

Każda dobra komedia romantyczna zaczyna się lub kończy na lotnisku.

Zosia Jankowiak sądziła, że ma wszystko czego tylko kobieta może pragnąć by być szczęśliwą.

Męża- Mateusza, którego bardzo kocha i z którym wspólnie wynajmuje mieszkanie oraz stałe , choć dość nudne dwa etaty - recepcjonistki w przychodni stomatologicznej i opiekunki pewnego pięknego mieszkania w jednej z zamożnych dzielnic Poznania.

Nie może narzekać, prawda?

Jednak jak to w życiu bywa nic nie jest dane na zawsze.

Nagle okazuje się ,że dla ukochanego kobiety małżeństwo było pomyłką a dentysta zamyka przychodnię i przechodzi na emeryturę.

Jakby tego było mało Zofia nie może liczyć na wsparcie rodziców.

Krytyczna wobec córki jest przede wszystkim mama - Wanda.

Nie mając innego pomysłu Zosia zamieszkuje tymczasowo u swego drugiego pracodawcy, który.. pewnego wieczoru nie uprzedzając nikogo wraca do Polski i zastaje nielegalną lokatorkę w szlafroku z kieliszkiem wina w ręce..

Ignacy Wojciechowski od zawsze się wyróżniał i bardzo szybko rozpoczął spełnienie amerykańskiego snu. Muzyka i film od zawsze do mężczyzny przemawiały, a on sam umiał oddać emocje zawarte w danej scenie za pomocą nut.

Nigdy nie był jednak typem romantyka a relacje z kobietami opierał głównie na przyjaźni i przyjemnościach cielesnych.

A jednak, gdy zerwała z nim przyjaciółka Jessica coś w nim pękło..

I choć początkowo jest zły na swoją podwładną z czasem odkrywa ,że łączy go z nią naprawdę wiele..

Czy mimo oporów i obaw, które oboje odczuwają zdecydują się dać szansę uczuciu?

Uwielbiam pióro Pani Jagody . Po prostu. Piękne, proste , bez udziwnień a mimo to tak emocjonujące i subtelne, że czytanie jej powieści zawsze jest przyjemnością.

Ta fabuła oczarowała mnie przede wszystkim bohaterami oraz faktem ,że ich relacja została oparta na przyjaźni i wspólnych pasjach.

W pewnym momencie uznałam,że aż żałuję jednej rzeczy- mianowicie tego , że Ignacy jest postacią fikcyjną. ♥️🎹

To była naprawdę wspaniała historia i bardzo się cieszę, że mogę ją zarekomendować i jeszcze jedno- jeśli stworzenie musicalu dla jednej kobiety nie jest szczytem romantyzmu to nie mam pojęcia co może go wyznaczyć 😎

Cudowna powieść, polecam gorąco ♥️

Zosia w jednej chwili straciła męża, którym nie nacieszyła się zbyt długo. Straciła też pracę, która dawała jej stabilność finansową. Nie miała również dachu nad głową, swojego miejsca na ziemi, które dawałoby jej poczucie bezpieczeństwa. Wszystko legło w gruzach…

Od lat kobieta opiekuje się pewnym mieszkaniem, które sama urządziła. Jego właściciel jest kompozytorem muzyki filmowej i pojawia się w nim raz na jakiś czas. Z conajmniej dwutygodniowym wyprzedzeniem informuje Zosię o swoim przyjeździe, aby ta ogarnęła dla niego wszystkie sprawy na tip top.

Kobieta wiedząc, że mieszkanie stoi puste postanowiła się w nim tymczasowo zatrzymać. Nie miała innego wyboru. Musiała. Tylko nie miała pojęcia, że pewnego wieczoru mężczyzna zawita w drzwiach swojego lokum, kiedy ona będzie piła wino na jego kanapie w samym szlafroku.

I tak Zosia poznaje Ignacego, z którym do tej pory utrzymywała tylko zdawkowy kontakt przez maile! Początki ich znajomości nie są łatwe…

„OPOWIEŚĆ O TYM, ŻE MIŁOŚĆ NIE ZAWSZE WYGLĄDA JAK W FILMIE. NIE MUSI SIĘ OBJAWIAĆ WIELKIMI, ROMANTYCZNYMI GESTAMI.”

W tej historii akcja rozwija się powoli, przekazując czytelnikowi masę różnych emocji. Od złości, przez smutek, po radość i szczęście. Relacja między bohaterami jest taka niespieszna, przez co nabiera realizmu, a to najbardziej ceni się w historiach obyczajowych.

Główni bohaterowie poznali się w dosyć mało sprzyjających warunkach. Szok i złość to emocje, które rozpoczęły ich relacje. Słaby start, prawda? Jednak z czasem zaczynają rozmawiać i w jakiś sposób znajdują nić porozumienia. Oboje zrzucają maski i stopniowo otwierają się przed sobą… A potem rodzi się coś pięknego!

Na duży plus zasługuje styl Autorki - lekki i przyjemny w odbiorze, nasycony emocjami. Rozkocha w sobie każdego czytelnika. Historia sama w sobie jest piękna, płynie się przez nią, jak muzyczny kompozytor płynie przez nuty utworu, który akurat komponuje.

Ta historia daje siłę i nadzieje. Pokazuje ona, że nawet po największej życiowej burzy w końcu wyjdzie słońce. Nie jest napchana słodkimi romantycznymi scenami tylko przestawia samo życie. I to jest w niej najpiękniejsze!

Zosia w ciągu jednego roku straciła wszystko. Została sama, na dodatek bez mieszkania i pracy. Od czasu do czasu dorabia sobie zajmując się apartamentem muzyka, który przebywa za granicą. Pewnego dnia Ignacy wraca wcześniej do domu i jest zdziwiony obecnością kobiety w swoim mieszkaniu i tym jak swobodnie się tam porusza. Nie taka była umowa...

Muszę przyznać, że to ciekawy pomysł na fabułę. Ignacy nie chce wyrzucać kobiety na bruk, zdążył zauważyć, że jest w kiepskiej sytuacji, a pomieszkiwanie w jego domu było aktem desperacji. Ignacy na początku był szorstki i ciężko było go darzyć sympatią, zwłaszcza od pierwszej strony powieści, ale jak tak to już bywa w życiu - czasami te niemiłe osoby, po prostu zakładają maskę, a tak naprawdę okazuje się, że są bardzo ciepłymi duszami. Skrywają w sobie wiele bólu, albo mierzą się z samotnością. Matka Zosi była dla niej okrutna. Słowa mają dużą moc, a osobie, której runął właśnie cały świat powinno się dawać dużo wsparcia. To był bardzo realny wątek i potrzebny, aby zrozumieć motywację głównej bohaterki. W kilku sytuacjach zachowałabym się inaczej niż Zosia, ale rozumiem, że dziewczyna była w podbramkowej sytuacji i musiała schować dumę do kieszeni.

Fabuła powolutku się rozkręcała, a gdy bohaterowie początkową niechęć zamienili na ciekawość, było jeszcze lepiej! Z czasem zaczęła pojawiać się między nimi nić wzajemnej sympatii, a może nawet coś więcej?Byłam ciekawa rozwoju wydarzeń.

Lekkie pióro autorki sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie. Nieskomplikowana intryga i życiowe sytuacje dają pewną wiarygodność tej opowieści. To samo życie, które nie zawsze wygląda jak film na dużym ekranie. To książka, którą spokojnie można polecić mamie, cioci, a nawet babci. Zadowoli także książkoholika, który lubi lekkie powieści obyczajowe. Sięgam po takie od czasu do czasu 😊