Jesień zapomnianych. Krystyna Lesińska. Tom 3

"Recenzja „Jesień zapomnianych”.

Sięgając po tę książkę, nie miałam świadomości, że to kolejna cześć całej serii. Czy miało to wpływ na mój odbiór? Nie. Tę część można spokojnie czytać nie znając poprzednich książek autorki.

Po to tej lekturze nabrałam zdecydowanie ochoty na nadrobienie wcześniejszych części!

Co do samej książki, jest utrzymana w bardzo ciekawym stylu. Sytuacja rozwija się stopniowo wciągając nas coraz bardziej. Bohaterzy są wyraziści i sprawiają, że chcemy ich poznać lepiej, zaprzyjaźnić się i kibicujemy im. A przynajmniej ja tak miałam z Krysią.

Doskonale skonstruowana zagadka, nietypowe elementy. Wspólny mianownik. Trochę zaskoczyło mnie rozwiązanie głównego problemu… może lekko rozczarowało? Myślę, że gdyby okazało się zgoła inne było by dla mnie to dużo bardziej satysfakcjonujące ale nie zmienia to tego, że sama historia napisana jest bardzo dobrze!

Wielki plus za używanie „znaków”, które sprawiły, że bohaterka coraz bardziej drążyła i zagłębiała się w całej sytuacji. Nie mogę się doczekać kolejnych książek od Anny Kańtoch.

Zdecydowanie uczta dla osób lubiących się w kryminałach.

Moja ocena to 9/10.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu".

Kryminał idealny w każdym calu

Lubię od czasu do czasu sięgnąć po kryminał, zwłaszcza jeśli wyszedł spod pióra rodzimego Twórcy. Ten gatunek pokochałam jako nastolatka czytając właśnie książki polskich Autorów osadzone akcją w okresie PRL-u. Anna Kańtoch jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki znów zabrała mnie do tamtych czasów, kiedy technika nie odgrywała aż tak wielkiej roli w kryminalistyce jak dziś, ale zagadki morderstw rozwiązywano z równą pasją i zacięciem.

A zatem cofnęłam się do roku w którym jeszcze nie było mnie na świecie, a konkretnie do października a.d. 1966. Znalazłam się na Śląsku, który wtedy był ogromnym zagłębiem gospodarczym, ale i miejscem niezbyt przyjemnym do życia. Szopienice Drugie, katowicki zakątek, są miejscem wielu dziwnych zdarzeń. Dochodzi tutaj w niewielkim odstępie czasowym do kilku samobójstw. Kilku, a konkretnie pięciu, młodych mężczyzn kończy swoje życie przez powieszenie. Wszyscy mają mniej niż trzydzieści lat i całe życie przed sobą. Żaden z nich nie jest obłożnie chory, żadnego nie dotknęła jakaś konkretna tragedia. Jeden jest studentem seminarium duchownego, inny młodym mężem i ojcem dwójki dzieci, jeszcze inny po przerwanych studiach wraca z jednostki wojskowej po odbyciu zasadniczej służby, która wtedy była obowiązkowa. Każdy z nich wiesza się ze związanymi z tyłu ciała rękoma. To wydaje się na pierwszy rzut oka dziwne, ale jak się okazuje można samodzielnie wykonać pewien węzeł, który nie wymaga pomocy osób trzecich.

Zgonami samobójców interesuje się nie tylko policja, ale i pewien student politechniki Romek, który nagle zaginął w Tatrach w 1963 roku. Troje jego znajomych podczas feralnej wycieczki ginie, a on przepada bez śladu. Jego rodzina musi się z tym bolesnym faktem pogodzić. Siostra Romka, Krystyna, pojawia się jako znajoma na pogrzebie ostatniej, piątej ofiary. Tam zaczepia ją pewien mężczyzna, który jest dziennikarzem. Prosi Krysię, by ta pomogła mu w kontakcie z rodzinami wszystkich ofiar...

Czy te samobójstwa były skrzętnie ukrytymi zabójstwami? Czy jednak ofiary same zdecydowały o odejściu z tego świata? Co dzieje się z Romkiem? Czy ma to jakiś związek z tymi sprawami? Czy brat Krysi się odnajdzie? Czy owe fakty pozostaną jednak na zawsze nierozwiązane i okryte woalem tajemnicy?

Zapraszam do lektury, która zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie.

To kryminał dokładnie taki, jaki lubię najbardziej. Świetnie osadzony w epoce, w której rozgrywa się jego akcja, ukazujący jej specyfikę i charakterystykę. Powieść z dobrą zagadką, którą czytelnik poznaje w miarę zagłębiania się w treść. Jego akcja toczy się niespiesznie, a fabuła jest bardzo mroczna, tajemnicza i duszna. Przeplatają się w niej dwie pełne sekretów sprawy, które raz wydają się mieć ze sobą wiele wspólnego, a raz ma się wrażenie, że to dwa osobne sekrety. Czytelnik od samego początku jest mocno zaangażowany w fabułę, która oplata go jak pajęcza sieć. Uwaga jest napięta, a zagadkę rozwiązuje się z niekłamaną przyjemnością. Zakończenie nie rozczarowuje, jest świetnie dopasowane do treści książki. Emocjom nie ma końca, a nudą absolutnie nie wieje. W tytule nie brak dobrej sensacji, ale i znalazło się miejsce dla psychologii co jeszcze bardziej nakręca atmosferę czytania.

"Jesień zapomnianych" to ostatni tom trylogii, ale można go także czytać odrębnie nie znając jego dwóch poprzedników. To naprawdę dobra propozycja w swoim gatunku, która w niczym nie ustępuje zagranicznej konkurencji, nie zawiedzie i spełni oczekiwania nawet najbardziej wymagających czytelników. Gorąco polecam!

Ta książka jest trzecią i prawdopodobnie ostatnią częścią z cyklu Krystyna Lesińska. Przyznaję szczerze, że nie znałam wcześniej ani autorki jak i jej twórczości, jednak teraz wiem, że muszę to zaniedbanie jak najszybciej nadrobić, gdyż ten kryminał był świetny.

Na szczęście „Jesień zapomnianych” można czytać bez znajomości wcześniejszych części, gdyż akcja powieści rozgrywa się w przeszłości w 1966 roku, a główna bohaterka nazywa się jeszcze wtedy Wojciechowska.

Krystyna straciła brata Romana, który trzy lata wcześniej zniknął w tajemniczych okolicznościach w Tatrach. Teraz dowiaduje się, że jej znajomy z dzieciństwa Karol Fiszer popełnił samobójstwo. Młody dziennikarz Łukasz Szewczyk prosi ją o pomoc, gdyż takich podejrzanych wypadków jest więcej i według niego są to morderstwa. Zaintrygowana kobieta postanawia wyjaśnić te zagadkowe sprawy.

Co wydarzyło się w górach i czy samobójstwa mają jakieś powiązania z Romanem? Czy samobójstwa są dziełem seryjnego mordercy? Jak ułoży się współpraca dziennikarza i studentki prawa?

Jestem pod wrażeniem tej lektury, która jest ciekawa, mroczna, trochę duszna i trzyma w napięciu, a śledztwo okazało się zawiłe oraz nieprzewidywalne. Pisarka umiejętnie poprowadziła fabułę, wiernie oddała klimat PRL-u, podrzucała strzępki informacji i myliła tropy. Nie domyśliłam się niczego, a finalne wyjaśnienia naprawdę mnie zaskoczyły.

Podobała mi się kreacja postaci, które są normalnymi ludźmi z wadami i zaletami. Krystyna doskonale udaje milicjantkę i genialnie przeprowadza rozmowy z ludźmi, którzy coś mogą wiedzieć na temat spraw młodych chłopców. To uświadamia jej, że ma instynkt śledczego i potrafi odróżnić przydatne oraz prawdziwe informacje od tych fałszywych.

Jedynym minusem było to, że akcja toczy się umiarkowanym tempem, bez zaskakujących zwrotów, co powodowało u mnie dosyć wolne czytanie. Jednak całość oceniam dosyć wysoko, bo historia totalnie mnie wciągnęła i na szczęście nie lała się krew.

Uważam, że każdy koneser tego gatunku znajdzie w tej pozycji coś dla siebie i miło spędzi czas na jej czytaniu. Lektura jest intrygująca i daje naprawdę dużo do myślenia. Przeczytajcie, polecam!

💓RECENZJA💓

Dziękuję @wydawnictwo_marginesy za egzemplarz do recenzji 🥰

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

Jest to trzeci tom serii o Krystynie Lesińskiej, która w tej części nazywa się Wojciechowska (jako panna).

Krystyna, jako studentka prawa, prowadzi pierwsze śledztwo, które jest oczywiście nieformalne. Otóż w jednej z katowickich dzielnic młodzi mężczyźni popełniają samobójstwa.

Akcja dzieje się w latach 60-tych, co nie każdemu może przypaść do gustu. Osobiście nie przepadam za fabułą rozgrywającą się w zeszłym wieku jednak tę książkę dobrze mi się czytało.

Lubię kryminały i muszę przyznać, że ten właściwie do samego końca trzymał mnie w niepewności. A o to przecież chodzi, prawda?

Kurcze, kiedyś chciałam być jakimś kryminologiem ale nie wiem czy to dla mnie 😂 Skoro ze zwykłym kryminałem nie umiem sobie poradzić, żeby rozwikłać zagadkę 😂 😂 Może dlatego jestem rolnikiem 😂

Wracając do głównej bohaterki, to przed trzema laty zaginął Jej brat. Do tej pory nie wiadomo, co się wydarzyło. Teraz okazuje się, że zaginiony brat interesował się podobnymi samobójstwami i wtedy nagle zaginął... Czy to przypadek?

W tej książce pojawia się także wątek Wampira z Zagłębia co dla mnie osobiście było mega ciekawym motywem.

Muszę przyznać, że byłam też pod wrażeniem tego, w jaki sposób wykreowano bohaterów. Byli tak autentyczni, że miałam momentami ciarki na plecach. To było wspaniałe uczucie!

Tę książkę czyta się szybko i przyjemnie. Wątki, które z początku wydawały się nie mieć ze sobą nic wspólnego, później aż za bardzo do siebie pasowały. Podobała mi się ta historia.

Jeśli lubicie dosyć mroczne kryminały z elementami obyczajówki to koniecznie sięgnijcie po ten tytuł 💓 Jestem pewna, że przypadnie Wam do gustu.

Jest rok 1966, a Krystyna jest studentką prawa. Trzy lata wcześniej w tajemniczych okolicznościach w górach zaginął jej brat Roman. Na Katowickich Drugich Szopienicach jej znajomy odbiera sobie życie. Okazuje się ze to nie pierwsze tajemnicze samobójstwo do jakiego dochodzi w okolicy. Sprawą wcześniej interesował się Roman, więc w nadziei że sprawy się łączą Krystyna pomaga lokalnemu dziennikarzowi dojść do prawdy.

"Jesień zapomnianych " to nieśpieszna historia, która toczy się swoim rytmem. Całość jest pełna tajemnic rodzinnych i niedopowiedzeń. Mimo, iż z pozoru wątki nie współgrają za sobą, autorka wodząc jednocześnie czytelnika za nos połączyła je w niezwykle ciekawy sposób. Ciekawi i autentyczni bohaterowie są dodatkowym plusem. Opowieść czyta się z zapartym tchem chcąc poznać zagadkę samobójstw ale i tajemnice zaginięcia Romana. To zdecydowanie książka warta uwagi.

1966 rok. Krystyna jest studentką prawa, trzy lata wcześniej zniknął w Tatrach jej brat Roman. Tymczasem w Katowicach młody mężczyzna Karol, znajomy z dzieciństwa Krystyny odbiera sobie życie. Okazuje się, że to nie pierwszy taki zgon w okolicy, a wcześniejszymi przed zaginięciem interesował sie Roman. Krystyna przeczuwa, że obie sprawy się łączą i postanawia pomóc lokalnemu dziennikarzowi. Co wyniknie z ich sledztwa? Kto jest odpowiedzialny na te wydarzenia?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, nie czytałam wcześniejszych książek z tej serii i szczerze mówiąc w ogóle mi to nie przeszkadzało, skupiłam się całkowicie na historii zawartej w "Jesień zapomnianych". Autorka ma lekkie i przyjemne w odbiorze pióro, co przełożyło się na to, że książkę przeczytam w jeden wieczór. Fabuła od samego początku niesamowicie mnie zaciekawiła i wciągnęła. Akcja toczy się swoim tempem, co bardzo mi się podobało, pozwoliło mi to dokładnie zrozumieć wszystkie wydarzenia występujące w książce. Ogólnie pomysł na tą powieść bardzo trafiony, niesamowicie mnie zaintrygowała sprawa tajemniczych zaginięć i samobójstw. Akcja powieści rozgrywa się w latach sześćdziesiątych XX wieku na Śląsku i myślę, że autorka świetnie oddała klimat tamtego okresu. Bohaterowie zostali bardzo dobrze wykreowani i biła od nich niesamowita autentyczność. Autorka w umiejętny sposób buduje napięcie, czym skłania czytelnika do dalszego czytania. Muszę przyznać, że ta książka wywołała u mnie masę skrajnych emocji, które chłonęłam całą sobą. Zakończenie bardzo mnie zaskoczyło i już teraz wiem, że to z pewnością nie będzie ostatnia książka autorki jaką przeczytam. Moja ocena to 8/10.

„Czasem nie trzeba pytać, wystarczy słuchać.”

Jest rok 1966, Krystyna Wojciechowska jest studentką prawa. Przed trzema laty w Tatrach w niewyjaśnionych okolicznościach zaginął jej brat. Do dziś bliscy nie potrafią pogodzić się z jego tajemniczym zniknięciem. Niespodziewanie przyjaciel Krystyny z dzieciństwa popełnia samobójstwo. Niebawem wychodzi na jaw, że to kolejna bardzo podobna i bezsensowna śmierć. Lista tych samobójców znacznie wzrasta – to nimi przed swoim zaginięciem interesował się jej brat. Krystyna bardzo chce dociec prawdy, pomaga lokalnemu dziennikarzowi w kontaktach z rodzinami zmarłych. Czy te sprawy są ze sobą powiązane? Czy ci młodzi ludzie rzeczywiście targnęli się na własne życie? Czy komuś zależało na ich śmierci? I co z tym wszystkim wspólnego ma Wampir z Zagłębia – seryjna zabójca kobiet, którego proces śledzi cała Polska?

Pytania się mnożą, a sensownych odpowiedzi brak. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, niepokoi i wzbudza rosnącą ciekawość. Autorka ukazuje prawdziwe wydarzenia ze śląskiej rzeczywistości z tamtego okresu idealnie je łącząc z fikcją literacką. Napięcie, które wzrasta w miarę czytania. Wnikliwie spojrzenie na skomplikowaną ludzką naturę. Ciekawie, autentycznie ukazani bohaterowie, Krystynę nie do końca polubiłam, jest uparta, bywa złośliwa, chwilami zbyt natarczywa, za wszelką cenę chce odkryć prawdę. Pomimo tego kibicowałam jej.

Zawiła zagadka kryminalna, tajemnice rodzinne, mrok, niedopowiedzenia. Kto mówi prawdę, a kto kłamie? Liczne wątki początkowo, pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego, w pewnym momencie zaczynają współgrać, dają niepokojący obraz na całość. Autorka umiejętnie wodzi czytelnika za nos, nasze wyobrażenie o prawdzie często jest bardzo chybione. Czy w tych samobójstwach brały udział osoby trzecie? Zamknięta, małomiasteczkowa społeczność, czy rzeczywiście nikt nic nie widział i nie słyszał?

Wciągający, niespieszny, chwilami mroczny kryminał, z ciekawie ukazaną obyczajowością. Czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło, nie tego się spodziewałam. Czekam na kolejne książki Autorki. Bardzo polecam całą serię, Tatiasza i jej książki.

Bolesna prawda

Po lekturze pierwszego tomu myślę, że nie tylko ja, ale i wszyscy którzy ten tom czytali, chcieli odpowiedzi tylko na jedno pytanie: co stało się z bratem Krystyny, głównej bohaterki powieści pani Anny Kańtoch. Na tę odpowiedź autorka kazała nam długo czekać, bowiem dopiero w recenzowanym przeze mnie dziś trzecim tomie, zamykającym całą historię, dowiadujemy się prawdy.

Jest rok 1966, październik, Krystyna Wojciechowska, ma dwadzieścia jeden lat, bez większego zaangażowania studiuje prawo, a życie jej i i jej rodziców spowija cień zaginięcia brata Romka, którzy trzy lata wcześniej nie wrócił z wyprawy z Tatr. Rodzina żyje w zawieszeniu, ciągle nie mając ostatecznej odpowiedzi, co stało się w górach w 1963.

Rok 1966 to rok grasowania na Śląsku Wampira z Zagłębia, seryjnego i nieuchwytnego zabójcy kobiet, w cieniu jego zbrodni Krystyna wraz z Łukaszem, lokalnym detektywem, postanawiają rozwikłaś sprawę serii tajemniczych samobójstw młodych mężczyzn na katowickich Drugich Szopienicach, do których doszło na przestrzeni lat. Podobno tymi śmierciami interesował się jej brat, Roman przed zaginięciem, dlatego Krystyna mając nadzieję, że te sprawy jakoś się wiążą, rozpoczyna prywatne śledztwo.

Przewodnia sprawa kryminalna jest bardzo intrygująca, autorka sprawnie myli tropy, podrzuca nowe ślady, tak że sama do końca powieści nie odgadłam winnego. Książkę czyta się z zapartym tchem, chcąc jak najszybciej poznać rozwiązanie zarówno sprawy samobójstw jak i zaginięcia brata Krysi. Autorka sprawnie buduje klimat dla tego tomu, jesienna aura, mgła spowijająca ulice, słota, chłód, a nad tym wszystkim unoszący się złowrogi cień Wampira z Zagłębia. Książkę czyta się szybko i było to kolejne przyjemne spotkanie z piórem pani Ani.

Co do tak oczekiwanego rozwiązania sprawy zaginięcia brata głównej bohaterki, to przyznam, że jestem nim rozczarowana. Spodziewałam się czegoś bardziej spektakularnego. Ciekawe są na pewno kwestie psychologiczne, a mianowicie te dotyczące ludzkiej psychiki, które między innymi rozjaśniają zachowanie głównej bohaterki z pierwszego tomu.

Jesień zapomnianych to dobre zakończenie trylogii, utrzymujące poziom poprzednich tomów, zwłaszcza pierwszego, bo drugi jeszcze przede mną. Możemy bliżej poznać młodą Krystynę, jej życie uczuciowe, plany na przyszłość. Bawiłam się dobrze przy lekturze tego tomu i chętnie sięgnę po tom drugi, którego jestem bardzo ciekawa. Polecam Wam tę powieść, zagadka kryminalna na pewno Was wciągnie, jak i mnie wciągnęła.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję #5WHYPROMOTION i wydawnictwu Marginesy.

#jesieńzapomnianych to trzeci tom z serii Krystyna „Lesińska”. Poprzednich tomów nie czytałam, co wcale nie przeszkadzało mi w lekturze.

Rok 1966. Krystyna studiuje prawo. Trzy lata temu jej brat Romek udał się ze znajomymi w Tatry. Wrócił tylko jeden z nich - Jacek, troje znaleziono martwych, a Romek przepadł bez śladu. Do dnia dzisiejszego rodzina nie ma pojęcia co się z nim stało.

Tymczasem Krysia udaje się na pogrzeb kolegi z dzieciństwa – Karola, który popełnił samobójstwo. Po pogrzebie dziewczynę zaczepia dziennikarz, który twierdzi, że to nie pierwszy taki przypadek w okolicy, a on sam uważa, że one wszystkie się jakoś ze sobą łączą. Zaskakuje ją fakt, że jej brat również interesował się tymi samobójstwami krótko przed zaginięciem.

Krysia postanawia pomóc Łukaszowi w śledztwie, nie zdając sobie sprawy jakie sekrety skrywają Drugie Szopienice.

Podobał mi się pomysł na fabułę książki. Lubię motyw szukania brakujących elementów łączących na pozór różne sprawy. Myślę, że autorce udało się przenieść czytelnika w czasie i oddać klimat tamtych lat. Fajnym pomysłem było wplecenie wątku Wampira z Zagłębia, który panoszył się wtedy na Śląsku, a blady cień strachu padł na kobiety mieszkające w tamtych okolicach.

Akcja nie pędzi na łeb na szyje, ale książka na pewno nie jest nużącą. Byłam bardzo ciekawa jak bohaterka poradzi sobie ze swoim zadaniem. Z jednej strony prowadzi „prywatne śledztwo” w sprawie tajemniczych samobójstw, ale przecież w to wszystko zamieszany jest je zaginiony brat. A więc mamy tutaj zakończeniach dwóch spraw. Przyznam, że ani jednego ani drugiego nie przewidziałam. Jeśli chodzi o losy Romka – być może wynika to z braku znajomości poprzednich tomów, ale wnioskując po opiniach innych autorka zaskoczyła takim obrotem sprawy. Ja się przynajmniej takiego nie spodziewałam.

Czy czuję się usatysfakcjonowana? Sama nie wiem… Czuję pewien niedosyt i pomimo informacji, że jest to ostatni tom trylogii to ja liczę na to, że jednak pojawi się jeszcze „zima”, która rozwieje wszelkie wątpliwości i wyjaśni sytuację do końca.

No i koniecznie muszę nadrobić dwa pierwsze tomy serii

Trzecia i już ostatnia część trylogii od Pani Anny Kańtoch z Krystyną w roli głównej. Jak zawsze jestem pod wrażeniem i "Jesień Zaginionych" połknęłam w jeden weekend. Jest naprawdę dobra, mroczna i trzyma nas w napięciu do samego końca!

Tym razem przeniesiemy się do roku 1966 i razem z główna bohaterką oraz początkującym dziennikarzem będziemy próbowali rozwikłać pewną tajemnicę. W miejsce od lat dochodzi do samobójstw młodych mężczyzn - fakty pokazują nam jednak, że ktoś w tych zbrodniach może maczać palce, a wszystko nie wygląda tak łatwo, jak mogłoby nam się wydawać. Szybko okazuje się, że w całość może być również zamieszany brat kobiety, który, jak dobrze pamiętamy zaginął kilka lat temu na wędrówce w górach.

Autorka potrafi budować niesamowite historie i bardzo dobrze kreować swoich głównych bohaterów. Tutaj nic nie dzieje się przypadkowo! Akcja jest spokojna, narasta powoli i szybko nas wciąga w swoje sidła. To nie jest krwawy i szybki kryminał, tylko powieść na dłuuuugie czytanie. Jest naprawdę bardzo dobra i ja jestem fanką pióra Pani Anny Kańtoch!