Mądra i zabawna opowieść o tym, co nieznane.
Myszka dostała list. Od oposa, który chce ją odwiedzić! Ale jak wygląda opos? Każde zwierzę wyobraża go sobie inaczej. Jeż twierdzi, że to olbrzymi stwór z kartoflowatym nosem. Kaczka jest pewna, że opos mieszka na dnie stawu i jada końską kupę. Tymczasem bóbr uważa, że oposy fruwają… W dodatku do tyłu!
Mieszkańców lasu coraz bardziej ponosi fantazja. Lecz wtedy się zjawia ktoś nieznajomy. Ktoś z długim ogonkiem, wielkimi różowymi uszami i o uroczym pyszczku…
To nieważne, czy masz skrzydła, płetwy czy rogi.
Bo tylko krok dzieli nas od przyjaźni.
O autorkach
Sabine Bohlmann – urodziła się w Monachium. Jako dziecko chciała być księżniczką, jednak została aktorką filmową i dubbingową oraz pisarką. Historyjki krążą wokół niej jak motyle. Spisywanie ich sprawia jej wiele radości. Wydała już ponad 40 książek. Poza tym pisze słuchowiska radiowe oraz reżyseruje filmy i seriale dubbingowe. Mieszka z rodziną w Monachium.
Emilia Dziubak – autorka i ilustratorka książek dla dzieci. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Współpracuje z autorami i wydawnictwami w Polsce i za granicą.
Laureatka Nagrody Literackiej m.st. Warszawy w 2014 r. Laureatka nagrody „Przecinek i Kropka” w konkursie na najlepszą książkę dziecięcą w 2016 r. Wyróżniona w 2016 r. w konkursie PTWK Najpiękniejsze Książki Roku 2015 za autorską książkę „Rok w lesie”. Laureatka nagrody „Żółta Ciżemka” w 2017 r. W 2018 r. wyróżniona w konkursie Książka Roku Polskiej Sekcji IBBY. Laureatka nagrody Soligatto 2019.
Zobacz booktrailer!
Dla jakiej grupy wiekowej przeznaczona jest książka "Jak wygląda opos?"?
Publikacja jest idealna dla dzieci w wieku przedszkolnym od 3 do 6 lat. Prosta i zabawna fabuła pozwala najmłodszym czytelnikom śledzić losy zwierząt bez poczucia znużenia długimi opisami. Tekst Sabine Bohlmann został dopasowany do percepcji dziecka, skutecznie łącząc humor z nauką o emocjach. Lektura wspiera rozwój wyobraźni oraz ułatwia zrozumienie pojęcia akceptacji inności w grupie rówieśniczej. To doskonały wybór na wspólne czytanie przed snem ze względu na ciepłe zakończenie.
Jaki styl ilustracji znajdziemy w tej publikacji dla dzieci?
Książka zawiera bogate, artystyczne ilustracje autorstwa cenionej graficzki Emilii Dziubak. Każda strona wypełniona jest szczegółowymi rysunkami, które nadają lasowi i jego mieszkańcom unikalny, niemal baśniowy charakter. Estetyka prac polskiej ilustratorki przyciąga uwagę dziecka i zachęca do wielokrotnego przeglądania stron w poszukiwaniu ukrytych detali. Wizualna warstwa opowieści stanowi równorzędny element narracji, pomagając maluchom zrozumieć emocje przeżywane przez bohaterów. Jest to pozycja obowiązkowa dla kolekcjonerów pięknie wydanej literatury dziecięcej.
Czy treść książki przekazuje dzieciom konkretną wiedzę przyrodniczą o torbaczach?
To opowiadanie skupia się na aspekcie psychologicznym i społecznym, a nie na faktach encyklopedycznych o zwierzętach. Choć bohaterami są leśne stworzenia, ich opisy są wynikiem bujnej wyobraźni postaci, co służy ukazaniu mechanizmu powstawania plotek i stereotypów. Czytelnik dowiaduje się z tej historii, jak łatwo ulec uprzedzeniom wobec kogoś, kogo się jeszcze osobiście nie poznało. Książka stanowi doskonały punkt wyjścia do ważnej rozmowy z dzieckiem o tym, że pozory często mylą. Nie jest to podręcznik biologii, lecz lekcja empatii i krytycznego myślenia.
Dla kogo ta opowieść o mieszkańcach lasu nie będzie odpowiednim wyborem?
Książka nie będzie satysfakcjonująca dla osób szukających realistycznego atlasu przyrodniczego lub naukowej publikacji o oposach. Ze względu na dużą dawkę humoru opartego na absurdalnych wyobrażeniach zwierząt, rodzice oczekujący wyłącznie poważnej edukacji mogą uznać niektóre żarty za zbyt abstrakcyjne. Treść koncentruje się na metaforze przyjaźni, więc starsze dzieci szukające skomplikowanej i wartkiej akcji mogą poczuć niedosyt. Jest to lektura nastawiona na budowanie inteligencji emocjonalnej, a nie na dostarczanie surowych danych technicznych o świecie fauny. Publikacja ta nie sprawdzi się u czytelników unikających personifikacji zwierząt w literaturze.
Czego uczy dzieci historia o spotkaniu myszki z tajemniczym gościem?
Opowieść uczy dzieci, że strach przed nieznanym można pokonać dzięki otwartości i życzliwości. Autorka pokazuje, jak wyobrażenia innych osób mogą budować fałszywy obraz rzeczywistości, który natychmiast znika w momencie bezpośredniego spotkania. Dziecko dowiaduje się, że prawdziwa przyjaźń jest możliwa bez względu na wygląd zewnętrzny, posiadane skrzydła czy długość ogona. Historia wzmacnia poczucie bezpieczeństwa w relacjach z nowymi osobami pojawiającymi się w otoczeniu malucha. Lektura promuje postawę tolerancji i ciekawości wobec świata zamiast lęku przed tym, co obce.
