Tatusiu, czy dziesięć to dużo?

Ta książka pretenduje do miana najładniejszych książek o życiu i/lub ojcostwie w naszej biblioteczce!

A książek mamy dużo, więc to jest znacząca nominacja

Dlaczego? No przez treść oczywiście!

(choć ilustracje Emilii Dziubak są, jak zawsze, cudowne)

Mały wilczek pyta tatę o różne swoje cechy. Czy jest duży/mądry/zabawny/sprytny

Który rodzic nie zna tych pytań :)

Ale który rodzic nie odpowie na nie od razu, z wielką czułością: "OCZYWIŚCIE, kochanie!"?

Ano... inteligentny (z przymrużeniem oka, wiadomo)

Ja nie należałam do tego grona. Do dziś

Bo odpowiedzi taty wilka mnie rozbroiły logiką, szczerością i normalizowaniem bycia... normalnym. Niesamowitym, wyjątkowym, ale nie zawsze lepszym.

Bo bycie najlepszym zależy od tego, z kim się porównujesz :)

A końcówka rozpuszcza serce.

Chcecie mieć tę książkę u siebie, mówię Wam

Mały wilczek, jak każdy maluch, zadaje sporo pytań. Czy jestem duży? Czy jestem puchaty? A może jestem zabawy? Pierwsza nasuwająca się podczas czytania myśl to ta, że maluch bardzo pragnie być doskonałym w oczach taty, a zadając liczbę pytania, szuka potwierdzenia, że faktycznie taki jest. O tym, że tylko zaspokaja swoją ciekawość pomyślałam w drugiej kolejności.

Na wszystkie te pytania z pełnym skupieniem odpowiada Tata Wilk. Jego odpowiedzi nie są jednak oczywiste, a ukryte w licznych porównaniach.

Tylko jedno zadane przez syna pytanie nie wymaga żadnych wyjaśnień i porównań, bo miłość ojca do syna nie jest zależna od niczego.

Książka zabawna z fajnym przesłaniem skierowanym do małego czytelnika.

Mam wielką,żeby nie powiedzieć ogromną słabość do książek, w których mogę znaleźć ilustracje autorstwa Emilii Dziubdziak. Są piękne,tajemnicze,cudowne i można na nie patrzeć godzinami.

Kilka słów o fabule

Dzieci z natury bywają ciekawskie,a niekiedy potrafią zadawać pytania z szybkością godną strusia pędziwiatra z popularnej animacji. Znalezienie odpowiedzi na niektóre z nich może być kłopotliwe i ciężkie, zwłaszcza, gdy problemy, z którymi borykają się nasze pociechy są bardzo trudne do rozgryzienia. Na szczęście dostępne są takie książki jak „Tatusui, czy dziesięć to dużo?”. Piękna, mądra i bardzo wartościowa. Bohater, Mały Wilczek zadaje swojemu Tacie wiele pytań, który ma na nie odpowiedź, jednak nie taką oczywistą i prostą. Zaintrygowani?

Moja opinia i przemyślenia

Przyznam, że lektura „Tatusiu, czy dziesięć to dużo” sprawiła mi dużo radości, a także skłoniła do refleksji. To lektura, która uczy myślenia, postrzegania przestrzennego i w czasie. Nie jest to zaawansowana filozofia, ale taka, dostosowana do dzieci w wieku od trzeciego roku życia. Warto jednak tłumaczyć i odpowiadać na pytania, które pojawiają się w głowie małego czytelnika, zarówno w czasie, jak i po zakończonej lekturze.

Książeczkę czyta się lekko i z wielką przyjemnością, a ciekawość u małego słuchacza, rośnie z każdą stroną. Tekstu nie ma za wiele, ale każde słowo wydaje się znajdować w idealnym miejscu. Odpowiedzi Taty Wilka są mądre, logiczne, szczere, proste oraz oczywiste. Bohater skupia się na tym, jak dzieci postrzegają świat, patrzy na niego ich oczami i tak odpowiada na wszystkie pytania i problemy. To książeczka, która pomoże również i rodzicom zrozumieć (albo przypomnieć sobie) jak najmłodsi postrzegają otaczającą nas rzeczywistość.

Podsumowanie

Wspomniałam już na wstepie o cudownej ilustracji autorstwa Emilii Dziubak. Są one przepiękne. Każda strona została dopracowana do perfekcji, dobór barw zachwyca i można całą książkę przeglądać godzinami.

„Tatusiu, czy dziesięć to dużo?” to cudowna, piękna książeczka, która powinna znaleźć się w każdej dziecięcej biblioteczce. Mądra, ponadczasowa i wartościowa opowieść, której lektura jest wielką przyjemnością.

Mówi się, że wszystko jest względne, zaś punkt widzenia zależy od miejsca, w którym się znajdujemy. Ale jak wytłumaczyć tę prawidłowość dziecku? W jaki sposób pomóc zrozumieć maluchowi, że to, w jaki sposób rozumie on otaczający go świat, jest tylko jednym z wielu sposobów jego rozumienia? W tym celu można sięgnąć po odpowiednią literaturę, taką, która pokazuje, w jaki sposób można na daną kwestię spojrzeć, w jaki sposób zachować się wobec odmienności i pomaga wytłumaczyć, że inny nie znaczy gorszy.

Taką właśnie książką, adresowaną do dzieci w wieku przedszkolnym, a także wczesnoszkolnym, jest wspaniała historia pt. „Tatusiu, czy dziesięć to dużo?”, opublikowana nakładem Wydawnictwa Nasza Księgarnia. Książka autorstwa Sabine Bohlmann z charakterystycznymi ilustracjami Emilii Dziubak, to wspaniała opowieść o tym, że wszystko jest względne, że wszystko zależy od tego, o czym mówimy, co bierzemy pod uwagę, jakim wyróżnikiem czy miarą się posługujemy.

Tę opowieść dzieci mogą poznawać przy udziale rodziców, jeśli nie potrafią jeszcze czytać – sugestywne ilustracje pozwalają im odtworzyć treść i orientować się, na jakim etapie historii się znajdują. Mogą też czytać książkę samodzielnie, choć wato, by rodzic czy nauczyciel zainicjowali rozmowę na jej temat, jeśli dziecko tego nie zrobi. Pomoże to w pełnym zrozumieniu książki i wyciągnięciu z niej właściwych wniosków.

Autorka przedstawia nam Tatę Wilka i małego, bardzo ciekawskiego Wilczka, który próbuje poznawać świat nie tylko za pomocą porównań, ale również pytań. Dlatego też dzięki swojemu tacie jest w stanie poradzić sobie z takimi zagadkami, jak określenie tego, czy dziesięć to dużo, czy on sam jest duży, czy jest też szybki albo czy jest gruby. To tylko kilka przykładowych dylematów małego Wilczka, a przy okazji pytań, jakie zadaje tacie. Ten, wykorzystując swoją mądrość i doświadczenie, nie odpowiada mu wprost. Na pytania zadane przez małego Wilczka nie ma bowiem jednej dobrej odpowiedzi, a wszystko zależy od tego, co do czego porównujemy.

Jeśli zatem banana chciałoby podnieść dziesięć mrówek, to nie byłoby ich dużo, by wykonać taką pracę. Jeśli jednak banana podniosłoby dziesięć małpek, to byłoby ich zdecydowanie zbyt dużo i mogłoby dość do rękoczynów. Świadomość tego, że na pewne sprawy możemy spojrzeć w różny sposób jest odkrywcza, a także wyzwalająca. Zwalnia nas bowiem z obowiązku bycia doskonałym, bo przecież każdy z nas jest inny, każdy stosuje inne kryteria porównywania. Każdy z nas jest w tym swoim byciu wyjątkowym i wartym miłości, nawet jeśli świat dookoła jest niezmiernie skomplikowany, nawet jeśli do końca go nie rozumiemy lub się z nim nie zgadzamy.

Książka, w twardej oprawie, posłuży nam na bardzo długo, bowiem dzieci z pewnością sięgną po tę ciepłą i odkrywczą opowieść wielokrotnie, a i dorośli docenią jej walory, przede wszystkim wydobywające się z niej ciepło. To jedna z tych opowieści, które czyta się do momentu, kiedy dziecko zna je na pamięć, ale nawet wówczas nie chce opuścić ani jednej strony. I dobrze, bo ta mądra i mająca walory estetyczne książka jest stworzona po to, by ją czytać i oglądać z zachwytem!