Jak rozmawiać z dziećmi o jedzeniu. Nowe podejście do rozwiązywania problemów związanych z jedzeniem

Zaburzenia odżywiania dotykają już KAŻDEGO.

Tak- również dzieci! To stało się już faktem, wystarczy spojrzeć w liczby i konkrety publikowane z roku na rok.

Właśnie dlatego tak ważne jest świadome podchodzenie do tematu jedzenia przez ludzi, którzy otaczają nasze maluchy- to też jest fakt. Jako rodzice mamy wpływ na dokonywane przez nas wybory, wspieranie dzieci w istotnych przestrzeniach i komunikację która wydaje się podstawą każdej relacji.

Poznajcie książkę, która w moim odczuciu jest czymś innym niż standardowym poradnikiem oferującym nam suche wiadomości, które mają działać na naszą wyobraźnię nie tylko bez praktycznych wskazówek ale też bez bliższej znajomości charakterów i emocji Waszych dzieci.

„Jak rozmawiać z dziećmi o jedzeniu” to utrzymana w przystępnym tonie narracja zbliżająca Was do problematyki dziecięcych uczuć i emocji poprzez wykorzystanie uważności. Tej na potrzeby, na obawy i na emocje, które o ile z najmłodszych potrafią wylewać się z szerokimi strumieniami to u nastolatka często skrywane są pod rozmaitymi warstwami.

To co ją wyróżnia to właśnie holistyczne podejście i narracja, która jest możliwie najbardziej zbliżona do historii po które sięgacie w chwili wolnego czasu a nie do podręczników, które bazują na suchych danych.

Co w środku?

📖 Zauważenie, że posiłek to znacznie więcej niż „tylko” jedzenie i służy nie tylko do zaspokajania potrzeb fizjologicznych.

📖 Podkreślenie, że jako rodzice i wychowawcy mamy w swoich rękach ogromną moc sprawczą a świadomość własnych słów pomaga nam ją wykorzystać.

📖 Zachęta aby podjąć temat z uważnością i nauczyć się obserwacji nie tylko swojego dziecka, ale także jego reakcji, które same w sobie są często pierwszymi sygnałami.

📖 Myśl, że NIE JESTEŚMY SAMI i warto sięgać po pomoc.

Dla mnie ta książka to wartość i tak jak wspomniałam w filmie- złoto.

Czytajmy to co dobre! 🩵📖

„Jak rozmawiać z dziećmi o jedzeniu” autorstwa Anna Colton to niezwykle ważny i potrzebny poradnik psychologiczny, który porusza temat często bagatelizowany, a jednocześnie mający ogromny wpływ na całe życie dziecka. To książka z gatunku literatury psychologiczno-poradnikowej, ale napisana w sposób bardzo przystępny, ciepły i przede wszystkim pełen zrozumienia.

To nie jest suchy zbiór zasad o tym, co dziecko powinno jeść. To raczej opowieść o relacji – o tym, jak poprzez codzienne słowa, gesty i sytuacje budujemy (albo nieświadomie niszczymy) podejście dziecka do jedzenia, ciała i samego siebie. Autorka prowadzi czytelnika przez kolejne etapy rozwoju dziecka – od pierwszych chwil aż po okres dojrzewania – pokazując, jak zmieniają się potrzeby, emocje i wyzwania związane z jedzeniem. I robi to w sposób bardzo spokojny, bez oceniania, bez wywoływania poczucia winy.

Emocje w tej książce są wyjątkowo delikatne, ale jednocześnie bardzo poruszające. Pojawia się refleksja, czasem lekkie ukłucie, gdy uświadamiamy sobie, jak wiele naszych słów mogło mieć znaczenie, którego wcześniej nie dostrzegaliśmy. Jest też ogromne poczucie ulgi – bo autorka nie mówi „robisz źle”, tylko „możesz inaczej”. Podczas czytania towarzyszy spokój, ale też rosnąca świadomość i chęć zmiany.

Czytelnik bardzo często zatrzymuje się na chwilę, analizuje własne doświadczenia, przypomina sobie sytuacje z domu czy dzieciństwa. To książka, która nie tylko uczy, ale też otwiera oczy i daje przestrzeń do przemyśleń. Nie przytłacza – raczej prowadzi za rękę i pokazuje nowe możliwości.

To pozycja szczególnie dla rodziców, opiekunów, ale też dla osób pracujących z dziećmi – nauczycieli, psychologów czy dietetyków. Warto po nią sięgnąć w momentach, gdy pojawiają się trudności przy jedzeniu, grymaszenie, napięcia przy wspólnych posiłkach, ale też profilaktycznie – zanim problem się pojawi. Może być ogromnym wsparciem dla tych, którzy chcą wychować dziecko w zdrowej relacji z jedzeniem, bez presji, lęku i wstydu.

To książka, która może pomóc także dorosłym – bo pokazuje, skąd biorą się nasze własne schematy i przekonania związane z jedzeniem. I daje nadzieję, że można je zmienić.

To jedna z tych lektur, które zostają z czytelnikiem na długo – nie przez dramatyzm, ale przez swoją prawdziwość i znaczenie. Pokazuje, że zmiana zaczyna się od słów, które wydają się niewinne, a mogą mieć ogromną moc.

Mamy podkreślone, że sama książka ma wyłącznie charakter informacyjny, więc można brać z niej przykład, jednak w konkretnych przypadkach trzeba zwrócić się do lekarza specjalisty. To bardzo mądre posunięcie, choć uważam, że pomimo braku obarczenia autorki konsekwencją treści, to jednak włożyła tutaj na tyle dużo serca i ważnych informacji odnośnie odżywiania, że zasługuje na szacunek. To nie tylko poradnik z zakazami i nakazami. On rozpoczyna pracę od samego początku, czyli od opowieści w jaki sposób powstały nasze nawyki żywieniowe. Jak w dzieciństwie zostawaliśmy zmuszani do rzeczy na które nie mieliśmy ochoty tylko dlatego, że ktoś nas czymś postraszył. Mnie straszyli, że zupa flaki, to jelita chorych zwierząt, więc automatycznie nie jadłam ich. Rosół był zupą z gotowanej kury, która była opalana na palniku w kuchni. Już na sam zapach nie miałam nawet ochoty na próbowanie go, co oczywiście zmieniło się, kiedy skończyłam dwanaście lat, gdyż inaczej zaczęłam sobie tłumaczyć smaki, których nie lubiłam, a nie pamiętałam dlaczego. Jak na ironię, teraz pamiętam wszystko:-) To właśnie dlatego każda książka używa stwierdzenia, że nawyki żywieniowe czy też nauki życia dostajemy w prezencie od osób najbliższych i zawsze w czasie dorosłym można je zmienić:-)

Autorka jest psycholożką kliniczną, dlatego jej widza jest podparta pod prawdziwą naukę nie tylko z doświadczenia, ale i obserwacji oraz samej nauki specjalizacji. Napisała tą książkę po to, aby czytelnik zrozumiał, że żadne jedzenie nie jest złe, tylko należy słuchać sygnałów z ciała, które pokazuje czy daną rzecz toleruje, czy nie. Podkreśla, że poprzez zaburzenia odżywiania mamy dosłownie epidemię ciężkich chorób, które wpływają nie tylko na wygląd zewnętrzny, ale i na zdrowie psychiczne. Podkreśla, że jako rodzice mamy prawo powiedzieć dziecku co nam nie smakuje, ale nie możemy zabronić mu lub nakłaniać do czegoś na co nie ma ochoty. W tej książce znajdziemy wiele gier, które łączą zabawę z informacjami, które przyswoi, by prawidłowo rozumieć pojęcia jedzenia. W tabelkach mamy wypis najważniejszych informacji dotyczących jedzenia, między innymi to, że jest ono naszym paliwem i bez niego nasze ciało nie potrafi funkcjonować. Ciekawa teza wynikła ze stwierdzenia, że jesteśmy tym, co jemy:-) Oczywiście nie dodałam, że mamy tutaj opowieści o prawdziwych problemach żywieniowych, gdzie zmienione zostały nazwy osób prawdziwych. Religie, uczucia, posiłki, emocje, komputery, desery, a także sam wzrost naszego ciała mają ogromny wpływ na to, co się spożywa. Ciekawe rozdziały to ciąża i poród, a także konkretne przedziały wiekowe dzieci oraz jedzenie, które powinno być dla nich wartościowe dla zdrowia. Wszelkie diety oraz wykresy z wymienionymi przypadkami, kiedy doszło do dysfunkcji organizmu spowodowanego nieodpowiednim żywieniem. W sumie mogłabym tutaj przytaczać ogrom ważnych w tej książce rzeczy, ale jeśli mam być szczera, takiego dobrego, miłego i jednocześnie konsekwentnego przekazania informacji o żywieniu jeszcze nie czytałam. Wiele nauk wyciągnie z niej nie tylko nastolatek, rodzic, ale nawet nauczyciel, czy choćby osoby starsze, które tak bardzo lubią rozpieszczać wnuki słodkościami"-)

Pozycja bardzo ważna na każde czasy, nie tylko te obecne, gdyż wiadomo, że produkcja w sklepach wciąż wymyśla dobre smakowo produkty do spożywania. Jednak czy są dobre dla utrzymania ciała w dobrostanie, to już osobna historia:-)

Jak wielki i długofalowy wpływ ma to, co mówimy dziecku przy stole? Jak odbiera ono nasze nawyki żywieniowe? A przede wszystkim, czy posiłki powinny być neutralne czy naładowane emocjami? Czy nagradzanie bądź karanie za pomocą jedzenia to rzeczywiście dobry pomysł?

Każdy z nas ma jakąś mocno utrwaloną relację z jedzeniem. Nie zawsze jesteśmy świadomi, jak postawa naszych rodziców na nas wpłynęła i bardzo często powielamy pewne błędy w stosunku do naszych pociech. Obecnie, bardzo dużo mówi się o zdrowym trybie życia, zaburzeniach odżywiania, a jednak bardzo łatwo popaść w przesadę, która także może mieć dramatyczne konsekwencje. Mówienie o jedzeniu to wbrew pozorom bardzo delikatny, ale ważny temat, rodzice zatem stają przed fundamentalnym zadaniem, którego efekty będą przecież sięgać przyszłości już dorosłych dzieci. Jak nie popełnić błędów, jakie będą potem mocno odbijać się na zdrowiu psychicznym i fizycznym naszych pociech?

Z pomocą przybywa psycholożka kliniczna i specjalistka od zaburzeń odżywiania Anna Colton ze swoją niebywale wartościową książką „Jak rozmawiać z dziećmi o jedzeniu. Nowe podejście do rozwiązywania problemów związanych z jedzeniem, grymaszeniem i zaburzeniami odżywiania u dzieci w wieku do 16 lat”, która nie tylko dostarcza najważniejszej wiedzy, ale przede wszystkim, podsuwa rodzicom narzędzia i konkretne strategie, umożliwiające budowanie właściwych postaw i relacji z jedzeniem. Budowanie zdrowych nawyków bowiem, wymaga nie tylko właściwych wyborów żywieniowych, ale przede wszystkim odpowiedniej komunikacji.

Ten cenny poradnik nie tylko prezentuje, jak nauczyć dziecka wsłuchiwać się w swoje ciało i rozpoznawać sygnały świadczące o głodzie i sytości, ale przypomina też, że musimy być wzorem do naśladowania, bo nasza postawa, wypowiadane opinie mają największy wpływ. Znajdziemy tu także wiele cennych narzędzi, jakie pomogą naszemu dziecku zarządzać emocjami, po to, by nie musiało szukać pocieszenia bądź kary w jedzeniu. Bezsprzecznie, to najwspanialszy żywieniowy drogowskaz, jaki ostatnio wpadł w moje ręce, zajął w moim sercu szczególne miejsce, dlatego serdecznie zachęcam do lektury!

"Bo w każdym dorosłym mieszka dziecko, którymś kiedyś był, a w każdym dziecku drzemie dorosły, którym kiedyś będzie." (John Connolly)

Jak wyglądają Wasze relacje z jedzeniem? Potraficie o nim rozmawiać z Waszymi Dziećmi w sposób neutralny, bez uprzedzeń i emocjonalnego bagażu doświadczeń?

Choć dobrze wiem (i staram się naprawdę zrozumieć), że dzieci przechodzą przez konkretne etapy rozwoju, a ich organizmy mają różne potrzeby, to i tak zdarza mi czasem powiedzieć moim Dzieciom [Adres usunięty] "jeśli nie zjecie obiadu, nie będzie niestety deseru". Czy jestem z tego dumna? Nie. Czy mam potem wyrzuty sumienia? Oczywiście, że tak. Wchodzenie w rolę domowego "żandarma żywieniowego"

w końcu to nic przyjemnego...

Kiedy to podczas moich rodzicielskich rozważań zobaczyłam, że ukazała się książka psycholożki klinicznej Anny Colton, wiedziałam już, że to jest publikacja, po którą będę chciała sięgnąć. Z zainteresowaniem podeszłam do dziesięciu tematycznych rozdziałów

i przyjrzałam się bliżej nowemu podejściu do rozwiązywania problemów związanych z jedzeniem, grymaszeniem i zaburzeniami odżywiania u dzieci w wieku od do 16 lat.

Jak sama Autorka podkreśla, to nie jest klasyczny poradnik dietetyczny ani żywieniowy. Jest to książka o charakterze informacyjnym i edukacyjnym, która dostarcza Czytelnikowi określonych narzędzi do podjęcia [Adres usunięty] konstruktywnej rozmowy o jedzeniu- propozycje rozwiązań dla trudnych dla nas nieraz sytuacji uważam za naprawdę trafione. Wydaje się, że "przerwanie błędnego koła" jest na wyciągnięcie ręki. Warto podkreślić, że nie należy traktować tej pozycji wydawniczej jako zamiennika dla porady medycznej czy już samego leczenia (w określonych przypadkach).

Spodobało mi się bardzo, że każdy z rozdziałów rozpoczyna się cytatem. Stanowi to wspaniały wstęp do poszczególnych przemyśleń/dyskusji na temat tego "w jaki sposób wykształcamy przekonania dotyczące takich kwestii, jak odżywianie, karmienie, waga i sylwetka, a także wielu innych". Nie sposób nie wspomnieć przy tym o roli, jaką odgrywa w tym wszystkim wszechobecna kultura diet.

Czy to oznacza, że niczym za pomocą czarodziejskiej różdżki nie będę już popełniać błędów? Takiej gwarancji nikt

i nic nie może mi dać. Będę jednak na pewno bardziej świadoma (a przy okazji mniej krytyczna w stosunku do samej siebie, także jeśli zdarzy mi się doświadczyć "comfort eating"). Pomimo pojawiających się co jakiś czas "wybojów" (ufff- jak dobrze, że Anna Colton wyrozumiale podchodzi do potknięć rodzicielskich), będę w dalszym ciągu pracować nad wykształceniem w mojej Rodzinie przede wszystkim zdrowych relacji z jedzeniem. Czyż nie chcemy dla naszych dzieci jak najlepiej?