Jak ocalić życie

Rok 1999. Zabawa sylwestrowa. Nagle u Joela dochodzi do akcji zatrzymania krążenia. Kerry i Tim reanimują go. Przez osiemnaście minut Joel był w stanie śmierci. Jeszcze nikt sobie sprawy nie zdawał, że to jedno wydarzenie wywróci świat do góry nogami całej trójki.

Od pierwszych stron wciągnęła mnie ta książka, wprost nie mogłam się oderwać. Poznajemy w tej książce losy Tima, Kerry i Joela. To właśnie z ich perspektyw dowiadujemy się co się dzieje. Polubiłam Kerry i Joela. Za to Tima w niektórych sytuacji chciałam udusić. Wszyscy bohaterowie doświadczają wzlotów i upadków. Akcja rozciąga się aż na osiemnaście lat, co nie do końca przypadło mi do gustu. Ale dzięki temu ta historia wydaje się bardziej realna i wszystkie relacje bardziej naturalne. Choć w tych relacjach zabrakło mi wydarzeń w jednym ciągu, bo często jednak przeskakuje autorka o klika miesięcy do przodu. Właściwie poznajemy wydarzenia podczas, których się dużo dzieje albo, które mają duże znaczenie w dalszych wydarzeniach. Na początku każdego rozdziału mamy imię i datę dzięki czemu się nie pogubimy. Książka niesie ze sobą bardzo wartościowy przekaz, jakim jest temat zatrzymania reanimacji w przypadku nagłego zatrzymania krążenia. W historię są świetnie wplecione informacje na ten temat i ogólnie pierwszej pomocy. A co jakiś czas pojawia się tekst - łańcuch przeżycia. Myślę, że każdy może się czegoś nauczyć. 9/10

Kerry i Tim są przyjaciółmi, oboje wiedzą, co chcą robić w przyszłości, oboje interesują się pierwszą pomocą i pragną zdawać na medycynę. Jest noc sylwestrowa, którą spędzają razem. Siedząc na boisku i obserwując, jak inni grają w piłkę, jeszcze nie widzą, że za chwile zdarzy się coś, co zmieni ich życie. Joel, wschodząca gwiazda footballu, a jednocześnie chłopak, do którego potajemnie wzdycha Kerry, nagle upada. Dziewczyna reaguje niemal od razu i bierze się za ratowanie mu życia. Tim stoi i się patrzy, nie potrafiąc się ruszyć ani o centymetr. To ona przez prawie 18 minut reanimuje chłopaka, mimo że już opada z sił, to dzięki niej Joel przeżywa. Jednak wszystkie zasługi zbiera Tim, który zaczyna reagować dopiero chwilę przed przyjazdem karetki. Dziewczyna nie prostuje sprawy, nikomu nie zdradza, co tak naprawdę tam się stało i to powinien zostać bohaterem. To zdarzenie zaczyna wiele zmieniać w życiu całej trójki, a ich marzenia zaczynają stawać pod wielkim znakiem zapytania. Dlaczego? Co takiego stało się Joelowi, że potrzebował reanimacji? Dlaczego Tim nie powiedział nikomu prawdy, że to nie on przeprowadził reanimację? Co to zdarzenie zmieni w życiu Kerry?

Opis mnie dość zaciekawił, jednak przyznam szczerze, że nie miałam zbyt wielkich oczekiwań do tej książki. Myślałam, że to jedna z tych pozycji dobra dla zabicia czasu podczas leniwego popołudnia. Oj nawet nie pomyślałam, że aż tak się pomylę. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą książką. Okazała się bardzo emocjonująca, poruszająca wiele, często niezbyt łatwych pozycji, a przy tym wielokrotnie zaskakująca. Historia Kerry, Tima i Joela wciągnęła mnie praktycznie od samego początku i nie pozwoliła się oderwać od książki, aż nie poznałam zakończenia.

Głównych bohaterów mamy trzech, a historię czytamy oczami każdego z nich. Nie za bardzo jestem, wam wstanie cokolwiek o nich powiedzieć. Dlaczego? Ponieważ poznajemy ich na przestrzeni wielu lat i są zupełnie inni na początku historii, a zupełnie inni na końcu. Zdradzę tylko, że wszyscy wywoływali we mnie emocje, każdy z nich miał wady i zalety.

„Jak ocalić życie” to według mnie świetna książka, którą warto przeczytać. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Tak prawdziwej, nieprzesłodzonej historii, pełnej emocji i życiowych zawirowań, wzlotów i upadków nie czytałam dawno.

Kerry i jej przyjaciel Tim, marzą o zdawaniu na medycynę. Na zabawie sylwestrowej dziewczyna przez osiemnaście minut reanimuje życie Joela, który przez ten czas pozostaje w stanie śmierci klinicznej. Tim, sparaliżowany strachem nie jest w stanie pomóc przyjaciółce. Żadne z nich nie wie, że to wydarzenie połączy losy tej trójki na kolejne osiemnaście lat.

Ta książka jest tak bardzo prawdziwa. Tak mocno przejmująca. Realistyczna i poniekąd smutna. Główni bohaterowie są zagubieni, wydaje im się, że wiedzą czego chcą, ale los za każdym razem udowadnia, że ma dla nich inne plany. Autorka w doskonały sposób maluje obraz zmian, jakie zachodzą w postaciach przez niemal dwie dekady. I myślę, że w każdym z nas, tak samo, jak w bohaterach książki, siedzi jakieś wydarzenie, które rzutuje na nasze życie i idzie, wlecze się za nami, czepia się jak rzep psiego ogona i nie odpuszcza. I już zawsze z nami zostanie.

To nie jest sztampowa historia o miłości jakich wiele. To opowieść o życiu, śmierci, o powołaniu, o przede wszystkim poświęceniu i przyjaźni. O tym, że plany często zdają się na nic, w obliczu wyborów, jakich trzeba dokonywać.

Nie zdradzę, czy historia Kerry, Tima i Joela skończyła się happy endem, czy nie. Sama do końca nie miałam pewności, jak pokierują się ich losy. Autorka przez cały czas pogrywa z czytelnikiem. Kiedy myślałam, że w końcu mogę odetchnąć i kamień powoli spadał z mojego serca, wtedy wszystko zaczynało się sypać, jak zamek z piasku, jak domek z kart, czy za wcześnie ruszony wężyk z kostek domino.

Koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Wachlarz emocji gwarantowany, a do tego garść przemyśleń na później.

Znacie to przyjemne uczucie, gdy czytacie dobrą książkę i ciekawość sprawia, że przewracacie kolejne kartki, ale z drugiej strony wcale nie chcecie kończyć tej historii?

Właśnie tak miałam z powieścią Evy Carter „Jak ocalić życie”. Wpadłam jak śliwka w kompot, bo starałam się delektować lekturą, ale nie do końca było mi to dane! W tym przypadku ciekawość zwyciężyła, gdyż szybko dotarłam do końca tej niebanalnej historii. A gdy przeczytałam ostatnie zdania, dopadł mnie olbrzymi kac książkowy! Przez następne trzy dni wciąż wracałam myślami do poznanych wydarzeń oraz oryginalnych głównych bohaterów.

Kerry oraz jej przyjaciel Tim marzą o tym, aby studiować medycynę, niebawem będą zdawać egzaminy wstępne. I właśnie wtedy, w noc sylwestrową, gdy spędzają czas na beztroskiej zabawie… życie wystawia ich na próbę. Serce Joela przestaje bić i tylko ich dwójka postanawia działać. To wydarzenie na zawsze odmieni ich dotychczasową egzystencję.

Jedna traumatyczna sytuacja sprawia, że losy Kerry, Tima i Joela połączą się ze sobą na zawsze. Co z tego wyniknie? Zdecydowanie warto się przekonać!

„Jak ocalić życie” nie jest ckliwą i słodką historią. Urzekła mnie jej życiowość oraz realizm losów wykreowanych bohaterów. Możemy śledzić ich poczynania od wieku nastoletniego do dorosłości. Nie zabraknie trudnych dylematów, porażek i dramatów. Lecz prócz gorzkiej strony codzienności czytelnik napełni się nadzieją i pozytywnym nastawieniem, ponieważ każde wydarzenie, które spotykamy na naszej drodze warto traktować jak lekcję, bądź wyzwanie.

Dodatkowym plusem książki jest medyczna otoczka. Autorka w przystępny sposób przypomina jak zachować się w sytuacji zagrożenia życia. Warto zapamiętać te wskazówki na dłużej 😊

Szczerze polecam!

Jest to książka, którą każdy z nas powinien poznać. Będę ją polecać zawsze i wciąż, ponieważ nie tylko jest świetnym kawałkiem literatury, ale jednocześnie niesie ogromny i niezwykle ważny przekaz dla każdego z nas.

„Jak ocalić życie” to opowieść trójki ludzi, których losy przeplatają się na przestrzeni lat, a punktem zwrotnym w ich historii jest zatrzymanie akcji serca jednego z nich w noc sylwestrową. Joel, przyszła gwiazda futbolu, przez osiemnaście minut pozostaje w stanie śmierci klinicznej. Reanimacje przeprowadza Kerry, która podkochuje się w nim przez długi już czas, natomiast jej najlepszy przyjaciel Tim, z którym przygotowuje się do egzaminów na studia medyczne zamiera i poprzez szok nie może się ruszyć. Te osiemnaście minut odmienia każde z nich, a udana reanimacja nie równa się ich szczęśliwemu zakończeniu. To dopiero początek lawiny wielu wydarzeń, które później przyniesie życie tym młodym ludziom, dopiero zaczynającym stawiać pierwsze kroki w dorosłość.

To, co ogromnie mnie zachwyciło na kartach książki, to bohaterowie. Chyba ze wszystkich dotąd czytanych przeze mnie powieści byli to prawdziwi ludzie – nie są kryształowi, nie są jak superbohaterowie, nie są czyści jak łza i bez wad. To byli do bólu prawdziwi ludzie, którzy popełniali masę błędów, upadali, ranili siebie i innych, i przeżywali traumy. Jestem tym doprawdy całkowicie kupiona. Nie mogłam przerwać czytania, bo tak bardzo fascynowały mnie ich losy i konsekwencje wyborów, że dosłownie nie byłam w stanie odłożyć na bok opowieści o życiu i ratowaniu życia.

Kolejna kwestia, która dosłownie chwyciła mnie za serce to podkreślony temat reanimacji w przypadku nagłego zatrzymania krążenia. Sama autorka dedykuje swoją powieść osobom, które niosą pierwszą pomoc. „Jak ocalić życie” podkreśla ten temat grubą linią, zgrabnie, wplatając w tekst edukacyjne elementy podstaw pierwszej pomocy i ogniw łańcucha przeżycia. Doprawdy autorce należą się brawa, ponieważ wykonała wspaniałą pracę, przelewając na papier nie tylko historię Joela, Kerry i Tima, ale jednocześnie własne doświadczenia, kiedy to zatrzymanie akcji serca nastąpiło u jej partnera. Co więcej przedstawia ona też wpływ pracy medyków na ich życie, co jest również bardzo ważną kwestią, a często społeczeństwo nie zdaje sobie z tego prawy, jak bardzo ta praca pozostawia w człowieku ślad.

Kochani sięgnijcie po tak piękną, choć czasami trudną książkę. Zapewniam, że warto.

Pewnie większość z was uczestniczyła kiedyś w kursie pierwszej pomocy. Może przy okazji kursu na prawko, w szkole lub w pracy? Uczestniczę w takich szkoleniach przy każdej nadarzającej się okazji i nie stronię od zajęć praktycznych. Ostatnio udało się mnie przeprowadzić skuteczną na 99 procent resuscytację - tak pokazał komputer podłączony do fantoma. Nie jest powiedziane, że gdybym musiała powtórzyć to w sytuacji zagrożenia życia, też by mi się udało, ale nigdy nie wiadomo kiedy nabyte umiejętności przydadzą się w życiu, a wolę być zawsze przygotowana.

Książka, którą widzicie, nie jest poradnikiem o udzielaniu pierwszej pomocy, choć możecie się z niej dowiedzieć o poszczególnych etapach prowadzenia resuscytacji. "Jak ocalić życie" autorstwa Evy Carter to powieść obyczajowa odpowiadająca o trójce młodych ludzi, przyjaciołach ze szkoły, zaczynająca się właśnie od zatrzymania akcji serca jednego z nich i udzielaniu pierwszej pomocy przez pozostałą dwójkę.

Ratowanie życia w przypadku bohaterów powieści ma też drugie znaczenie. Autorka prowadzi czytelnika przez prawie dwie dekady ich życia pokazując jak przewrotny bywa los, jak łatwo jest stracić sens życia, poddać się, przekreślić wszystko i jak dużo pracy trzeba włożyć w odbudowę tego, co się straciło.

Jest to nietuzinkowa, słodko-gorzka i niezwykle przejmująca opowieść o przeznaczeniu i walce o marzenia, o tym, że nic w życiu nie jest ani łatwe, ani oczywiste.

Czy książka może nam się podobać chociaż nie polubiliśmy się za bardzo z jej bohaterami?

Ja myślę, że tak i jako przykład posłuży mi książka "Jak ocalić życie" Evy Carter.

"To nie tak, że życie można rozpisać na rubryki i podliczyć wynik. Okrucieństwo i udręka dotykają nas niezasłużenie. Jesteśmy zdani na łaskę i niełaskę bogów, losu czy zwykłego gównianego szczęścia i nieszczęścia."

Kerry i Tim znają się od dzieciństwa i chcą razem iść na studia medyczne, aby zostać lekarzami. Joel to ich rówieśnik, szkolny przystojniak i wschodzącą gwiazdą lokalnego futbolu. Poznajemy ich gdy stoją u progu nowego tysiąclecia z marzeniami, z konkretnym planem na siebie i na życie. Jednak wystarczy moment, aby to wszystko zaprzepaścić.

W sylwestrową noc 1999/2000 roku podczas niewinnej zabawy Joel upada i traci przytomność. Kerry udziela mu pierwszej pomocy i ratuje mu życie. Jednak po tym, już nic nie jest takie samo.

Wydarzenia z tej nocy połączą Kerry, Tima i Joela skomplikowaną więzią na kilkanaście kolejnych lat. Będziemy śledzić ich losy pełne wzlotów i upadków, sukcesów i porażek. Zobaczymy ich rozwój ale także wszystkie błędy popełniane po drodze, stopniowo odkrywając jakimi tak naprawdę są ludźmi.

"Jak ocalić życie" Evy Carter to książka z tak niepozorną okładką, że można się zdziwić, kiedy znajdziemy w niej gorzką historię o życiu, zdrowiu, miłości, przyjaźni, rodzinie a nawet motyw zdrady czy uzależnienia. To też książka opowiadająca o spełnieniu, jak i niespełnieniu w pewnych aspektach życia. O poszukiwaniu siebie. I dawaniu nie tylko drugiej, ale kolejnej ... i kolejnej szansy.

Powieść Evy Carter podobała mi się pod względem poruszonej tematyki. Super, że autorka korzystając z własnego doświadczenia zdecydowana się na napisanie o tym, jak ważne jest udzielanie pierwszej pomocy oraz wprowadziła swoich bohaterów w świat medycyny i ratownictwa. Mam jednak problem z bohaterami. O ile rozumiem sens tworzenia nieidealnych postaci (bo to normalne, że mają wady i nie zawsze postępują właściwie) o tyle nie trawie egoistów, bezsensownych zachowań i nadmiernego użalania się nad sobą.

Z całej trójki bohaterów tylko jedna postać zdobyła moją sympatię i utrzymała ją do samego końca. Mam tu na myśli Kerry - dziewczynę bardzo mądrą i ambitną, która ma tendencje do rezygnowania z siebie na rzecz innych osób. Widać jednak, że jest dobrą osobą i chce pomagać innym. Mężczyźni Kerry, czyli zarówno Tim, jak i Joel choć są istotnymi postaciami w tej książce strasznie mnie irytowali. Tim to facet, który sam nie wie czego chce, ciągle zależny od kobiet. Natomiast Joel to dla mnie niewdzięczny typ z podłym charakterem. Fakt, że spotkało go nieszczęście nie znaczy, że może niszczyć życie innym. Ogólnie tę książkę czyta się z nadzieją, że w bohaterach nastąpi w końcu jakaś zmiana i tak się staje ale jest to długotrwały proces.

Mimo tego bardzo dobrze odbieram "Jak ocalić życie" Evy Carter. Znajdziemy w tej powieści dużo złożonych problemów, możemy się przy niej wzruszyć i denerwować. Nie musimy kochać jej bohaterów i to jest ok. Ta książka wywoła we mnie różne emocje, co mnie cieszy i to chyba świadczy o tym, że była dla mnie odpowiednia. I sądzę, że dla Was też będzie. Polecam! ❤️

Jest to historia, która porwała mnie właściwie od pierwszych stron i momentami nie mogłam się od niej oderwać, chcąc dowiedzieć się co będzie dalej.

Muszę przyznać, że bardzo pozytywnie się zaskoczyłam, bo spodziewałam się raczej dość powolnej akcji, a jednak dzieje się tutaj naprawdę dość dużo i nie ma miejsca na nudę.

Podoba mi się to, w jaki sposób autorka przedstawiła poszczególne wątki takie jak romans i wątek medyczny. Myślę, że zostały idealnie wyważone, żadnego z nich nie jest ani za mało, ani za dużo, dzięki czemu książkę czytało mi się niezwykle dobrze i przyjemnie.

Jeśli chodzi o bohaterów, to byli oni naprawdę świetnie i wiarygodnie wykreowani i najbardziej podoba mi się to, że żaden z nich nie jest czarno-biały, tylko zostały pokazane ich wady, słabości i złe decyzje, z których konsekwencjami musieli sobie potem poradzić. Myślę, że najbardziej zaintrygowała mnie postać Joela oraz pełna wzlotów i upadków przemiana, jaka stopniowo w nim zachodziła.

Sam finał powieści wprawdzie był przewidywalny, ale mimo wszystko myślę, że był najlepszy, jaki mógłby być i jestem nim w pełni usatysfakcjonowana 😊.

Podsumowując, jest to naprawdę piękna, wzruszająca i życiowa książka, w której znaleźć można również praktyczne rady dotyczące pierwszej pomocy. Jestem pewna, że pozycja ta na długo zapadnie mi w pamięć i szczerze mogę Wam ją polecić 🥰.

Kerry, Tim i Joel bawią się razem z innymi szkolnymi znajomymi 31 grudnia 1999 roku, kiedy tuż przed północą jedno z nich umiera... Kerry i Tim pragną zostać lekarzami, zatem zamiast angażować się w szkolne życie, kują razem do egzaminów. Joel natomiast jest gwiazdą futbolu, z którym wiąże swoją przyszłość. Kiedy na 18 minut staje mu serce, życie ratuje mu podkochująca się w nim Kerry, a jej najlepszy przyjaciel Tim nie jest w stanie ruszyć się z miejsca. To wydarzenie odwraca ich rzeczywistość do góry nogami, muszą się teraz zmierzyć ze skutkami swoich czynów, z nadchodzącą przyszłością i wszystkimi przeszkodami które autorka kładzie im pod nogi.

"Jak ocalić życie" Evy Carter strukturą przypomina mi takie książki jak "Love, Rosie" czy "Jeden dzień". Mamy tu opisane osiemnaście lat z życia trójki bohaterów, których losy co jakiś czas się ze sobą splatają. Czasem na dłużej, a niekiedy tylko na chwilę. Od tego też zależy ile z jakiego roku dostajemy informacji, może to być kilka rozdziałów, a może też nastąpić przeskok o kilka lat. Mamy też trzy narracje, a więc trzy różne perspektywy wydarzeń. Uważam, że ta książka jest bardzo dobra, szybko się ją czyta, z ogromnym zainteresowaniem obserwuje poczynania bohaterów, jest sporo zwrotów akcji i nieustannie coś się dzieje ale w tempie, które jest dostosowane do oczekiwań czytelnika. Książka jest też dla nas ważnym przesłaniem, mówi o ratowaniu życia nie tylko w nagłych przypadkach ale również w długoletniej perspektywie, o opiece nad ludźmi których kochamy, o miłości, która przybiera różne postacie, o stracie, nałogach, wypaleniu, poszukiwaniu swojej życiowej drogi, o wyrzutach sumienia, które często towarzyszą ludziom przez lata oraz o porażkach, z których czasem ciężko się otrząsnąć. Tak, to wszystko tylko na 433 stronach. Autorka nie oszczędzała bohaterów, więc dla mnie było to trochę za dużo. Nie polubiłam Tima, może i mogłam go zrozumieć, ale zawsze robił coś co pogrążało go jeszcze bardziej w moich oczach i odetchnęłam, gdy przestał pojawiać się w książce. Pozostałej dwójce mocno kibicowałam i mam nadzieję, że kolejne 18 lat okaże się dla nich dużo łaskawsze.

Życie nie jest nam dane na zawsze. Jest kruche i nieprzewidywalne. Dlatego niezwykle ważne jest, by o nie dbać, a w krytycznym momencie umieć udzielić właściwej pomocy.

Czym jest łańcuch przeżycia?

Jakie są jego ogniwa?

Tę wiedzę przedstawia w swojej powieści Eva Carter.

To historia trojga znajomych Kerry, Tima i Joela. Nagłe zatrzymanie serca jednego z nich wywraca świat trojga młodych ludzi do góry nogami. Serce nie biło przez kilkanaście minut, ale szybka reakcja i odpowiednie działania przywróciły funkcje życiowe.

Życie powróciło, ale nic już nie było tak jak dawniej. Pragnienia i cele zderzyły się rzeczywistością.

W kolejnych rozdziałach przeżywamy razem z bohaterami następne kilkanaście lat ich życia. Opowiadają swoje historie, które między sobą się przenikają. Trzy różne perspektywy tego tego dramatycznego wydarzenia i trzy sposoby na radzenie sobie, lub nie, z jego następstwami. To kompilacja wzlotów i upadków. Każdy z nich próbuje ułożyć sobie świat na nowo. Droga do spełnienia okaże się jednak wyjątkowo wyboista i jeszcze nie raz będą potrzebować wzajemnej pomocy. Popełniają mnóstwo błędów i nie wszystko co robią spotyka się z aprobatą zarówno ich bliskich, a także czytelnika. Poznają sens prawdziwej miłości i trud w dążeniu do niej.

Czytajcie Kochani! To niezwykle wartościowa powieść o różnych odcieniach życia. Napisana w możliwie lekki, ale też wyrazisty sposób. Ogromnie polecam!

“(...) jest czas na pomoc i czas, gdy trzeba pozwolić ludziom radzi sobie samym”

Kerry i Tim chcą być lekarzami, ale na razie muszą zdać wstępne egzaminy na medycynę. Jednak zanim do tego dojdzie czeka ich decydująca próba. W sylwestra u ich szkolnego kolegi dochodzi do zatrzymania akcji serca i wydarzenie przewraca życie całej trójki do góry nogami.

Joel, wschodząca gwiazda futbolu przez osiemnaście minut pozostaje w stanie śmierci klinicznej, a Kerry stara się go ratować. Tim przeżywa tak wielki szok, że nie jest w stanie pomóc i choć wie, że powinien, nie umie nawet się ruszyć. Okazuje się, że ocalone życie Joela nie oznacza wcale szczęśliwego zakończenia.

“Jak ocalić życie” to historia trójki zagubionych nastolatków, którzy wchodzą w dorosłość. Choć autorka przede wszystkim pokazuje, jak ważna jest znajomość RKO czyli resuscytacji krążeniowo-oddechowej to pozostałe aspekty życia bohaterów są równie ważne. Kerry, Tim i Joel muszą odkryć własną drogę i miłość, nieraz podejmują błędne decyzje, ale to właśnie takie jest życie. Ta historia pokazuje jak ważne jest życie.

Nie mogłam się oderwać od tej historii, nie chciałam jej kończyć, ale jak najszybciej chciałam dowiedzieć się jak będzie wyglądać zakończenie.

W sylwestra powinniśmy się bawić, zapomnieć o wszystkich problemach, z którymi zmagaliśmy się w tym roku i przywitać nowy rok z nadzieją, że będzie lepszy. Sylwestra 1999/2000 roku nastolatkowie spędzali na boisku. Jednemu z nich zatrzymało się krążenie serca. Wszyscy znajomi stali obok i myśleli, że chłopak żartuje. Na szczęście Kerry zauważyła stan chłopaka i od razu przystąpiła do pomocy. Liczyły się każde sekundy. Jej znajomy Tim również pomógł. Joel- nastolatek, któremu zatrzymało się serce, był wschodzącą gwiazdą futbolu. Niestety na życie nie mamy wpływu. Przez osiemnaście minut Joel był w śmierci klinicznej. Pomimo tego, że chłopak przeżył, życie tej trójki nastolatków zmieniło się. Ta sytuacja wpłynęła na ich życiowe wybory. Książka opisuje życie tych bohaterów przez następne osiemnaście lat po tym wypadku.

Jak ocalić życie to wzruszająca książka. Historia bohaterów pokazuje, że pomimo błędów, oraz tego, że nasze życie nie wygląda tak jakbyśmy chcieli nie warto się poddawać. Jeżeli lubisz książki, które nawiązują do medycyny, które poruszają poważne tematy oraz książki, w których rozdziały są opisane z perspektywy trzech bohaterów polecam sięgnąć po tą książkę.

„Jak ocalić życie”. Książka, która wyciągnęła ze mnie chyba wszystkie możliwe emocje! Niesamowicie zawładnęła, każdym zakamarkiem duszy i umysłu. Piękna i niezwykle refleksyjna, opowiada nie tylko o prawdziwej miłości ale przede wszystkim o najtrudniejszych życiowych decyzjach, które towarzyszyły bohaterom na każdym kroku. To nie jest historia przy której czytelnik się tylko świetnie bawi. To opowieść z której nawet jak się nie ma tego w planach to wynosi się wiele. Każda strona dostarczała nowych doznań, naprawdę nie chciałam jej kończyć żeby tylko dalej móc przyglądać się życiu każdego z bohaterów. Jak dla mnie to niezwykle wartościowa i pełna uczuć historia, obok której nie powinno się przechodzić obojętnie. Są takie momenty kiedy musimy się zatrzymać i przewartościować sobie wiele rzeczy, zastanowić się co tak naprawdę jest ważne. Właśnie ta historia pokazuje nam jak ogromne znaczenie w wielu kwestiach ma czas. Czasem kilka minut i jedna właściwa decyzja może zmienić albo uratować czyjeś życie. Podsumowując mogę powiedzieć, że to była uczta literacka i z pewnością pamięć o niej będzie mi towarzyszyć przez długi czas. Jeśli tylko szukacie czegoś pięknego i wartościowego to właśnie ta książka będzie idealnym wyborem.

Kerry i Tim chcą ratować ludzkie życie. Zostało tylko zdać wstępne egzaminy na medycynę ale okazuje się, że życie potrafi ich zaskoczyć. Na zabawie sylwestrowej Joel wschodząca gwiazda futbolu przewraca się, a jego serce przestaje bić. Na ratunek przychodzi mu Kerry, która od lat się w nim podkochuje. Zaś Tim przeżywa szok, a strach tak go paraliżuje, iż nie jest w stanie pomóc. To jedno wydarzenie wywraca do góry nogami życie każdego z nich.

„Jak ocalić życie” to porywająca opowieść o przebaczeniu, przyjaźni, miłości, odwadze i odnajdywaniu swojego celu w życiu. Historię poznajemy z perspektywy każdego z bohaterów, dzięki czemu możemy o wiele lepiej ich zrozumieć. Nie zabraknie nam tu problemów, skomplikowanych relacji i zawiłości losu oraz walki o własne marzenia. Nic nie jest tu przesłodzone, a życie wielokrotnie zaskakuje bohaterów rzucając im kolejne kłody pod nogi. Każdy z nich jest też inny, co innego ma za uchami i inaczej radzi sobie z problemami. Nie zawsze decyzje jakie podejmują są słuszne ale kto z nas zawsze robi to co jest właściwe? W swojej powieści autorka poruszyła wiele ważnych tematów niejednokrotnie zmuszając nas do zastanowienia czy refleksji. Pokazała iż czasem trzeba odpuścić i pozwolić na popełnianie błędów, że trzeba być egoistą i nie stawiać siebie zawsze na drugim miejscu, że trzeba rozmawiać bo inaczej problemy rosną. Ale przede wszystkim pokazuje, iż można uratować komuś życie na wiele różnych sposobów. Zdecydowanie polecam bo to niesłychanie wartościowa książka

Zaczynając tą książkę myślałam, że będzie jak w klasycznej bajce. Z jedną małą różnicą, ratować życie będzie księżniczka, a potem z księciem będą żyć długo i szczęśliwie. Niestety życie to nie bajka. Los obojga naszych bohaterów jest bardzo pokręcony. Po zatrzymaniu akcji serca, życie Joela ulega diametralnej zmianie. Z aktywnego i uzdolnionego sportowca staje się we własnej głowie nikim. Bez planów i wizji przyszłości stacza się na samo dno. W lepszych lub gorszych momentach towarzyszy mu ta, od której wszystko się zaczęło. Kerry chce ratować życie, ale własne plany i marzenia zakopała głęboko na dnie serca, żeby pomóc najlepszemu przyjacielowi, Timowi. Zaskoczyła mnie rozwijającą się akcją w tej książce, relacje łączące naszych bohaterów. To nie jest książka na wakacyjny czas. Jest w niej dużo bólu, cierpienia, smutku i samotności. Wachlarz emocji nie ma końca zaczynających od tych dobrych i przyjemnych a kończąc na tych najmocniej chwytających za serce.

„Jak ocalić życie” to książka Evy Carter, wydana przez Wydawnictwo Marginesy.

Pożegnanie starego roku, zabawa sylwestrowa i wejście w nowy rok zazwyczaj wiążą się z zabawą, ekscytacją, nowymi planami, oczekiwaniami i życzeniami. Dla Kerry, Tima i Joela sylwester 1999/2000 to dzień, w którym ich dotychczasowe życia zostają przewrócone do góry nogami.

Kerry i Tim chcą ratować ludzkie życia. Niedługo odbędą się ich egzaminy i wszyscy mają nadzieję, że ich droga do kariery lekarskiej będzie prężnie się rozwijać. Joel zaś to wschodząca gwiazda futbolu – dla niego futbol to całe życie, ba, nawet więcej.

Gdy podczas sylwestrowej nocy dochodzi do zatrzymania krążenia u Joela, chłopak pozostaje 18 minut w stanie śmierci klinicznej. Przez większość tego czasu reanimuje go Kerry. Tim stoi jak wryty, nie może się ruszyć, nie potrafi działać. To wydarzenie, trwające niespełna osiemnaście minut, zmieni zupełnie kolejne osiemnaście lat życia zarówno Joela, jak i Kerry i Tima.

Historię poznajemy z perspektywy wszystkich bohaterów. Otrzymujemy trzy perspektywy, dzięki którym możemy zrozumieć każdą z postaci. Akcja książki rozpoczyna się w sylwestra 1999/2000, a kończy w 2018 roku. Z jednej strony to bardzo dobrze, bo historia jest kompletna i wiemy, co na przestrzeni lat dzieje się z bohaterami. Z drugiej strony, kiedy np. kończymy jeden rozdział, a drugi osadzony jest pięć lat później, to ciężko jest przestawić się na to, w jaki sposób bohaterowie mogą odbierać rzeczywistość. Pięć lat, to bardzo dużo. Wymaga się wtedy od postaci większego doświadczenia, większej dojrzałości, a przez skoki czasowe zostaje to lekko zaburzone. Nie jest to jednak problematyczne, aby się połapać co i jak, ponieważ każdy rozdział jest opatrzony datą.

Książkę trzeba czytać bardzo uważnie, ponieważ dzieje się w niej naprawdę wiele. Co chwila poruszane są nowe wątki, z pozoru stałe relacje rozpadają się w mgnieniu oka, a nowe – tworzą równie szybko. Plusem takiej narracji jest z pewnością to, że książka nie jest przegadana zbyt bardzo.

Autorka poruszyła w swojej książce wiele istotnych tematów, kwestii, nad którymi warto się zastanowić. Przede wszystkim, nad tym, czy faktycznie zawsze warto uszczęśliwiać kogoś na siłę, wspierać do takiego stopnia, że aż niemalże wypruwamy sobie żyły dla drugiej osoby. Tutaj, w zależności od danej sytuacji i od doświadczeń, możemy wszystko różnorako interpretować. Książka skłania właśnie do takich przemyśleń – czy warto, czy trzeba, ale też i jak nie zaginąć w tym wszystkim, jak zadbać również o siebie, o swoje potrzeby.

Jeśli chodzi o moje oczekiwania, to sądziłam, że otrzymam książkę, której bohaterami będą nastolatkowie, osoby, które wkraczają za chwilę w dorosłość. Osiemnaście minut miało wpłynąć na ich życie i faktycznie wpłynęło. Nie sądziłam jednak, że autorka pokusi się o przybliżenie faktycznie prawie kolejnych dwudziestu lat życia bohaterów. A jednak! Z pewnością nie jest to luźna młodzieżówka o podłożu problemowym. Jest to książka o problemach ludzi dorosłych. O problemach, o relacjach, o zawiłościach życiowych, o dążeniu do spełnienia, o walce o własne marzenia. Jest to książka pokazująca, jak bardzo zawiłe potrafi być ludzie życie, jak zagmatwane potrafią być relacje. Będąc bardziej oswojona z młodzieżówkami i nastawiając się na to, że dostanę młodzieżówkę (moje niedopatrzenie) byłam zszokowana tym, jak autorka poprowadziła scenariusze życiowe bohaterów. Zupełnie ich nie oszczędzała. Podczas czytania, momentami miałam dość, ponieważ chciałam, aby w końcu coś się bohaterom ułożyło, aby w końcu było dobrze, stabilnie. Śledziłam wszystko z ogromnym zainteresowaniem, ale prawdą jest, że niesamowicie szkoda mi było zarówno Kerry, jak i Joela i Tima. W sumie… tak wygląda życie. Co się polepszy, to się popieprzy, a Eva Carter idealnie to pokazała.

Dodatkowo, styl pisania autorki nie jest zbytnio poetycki, opisy nie są jakkolwiek rozbudowane. To, co wyróżnia książkę autorki, to to, że widzimy wyraźne nastawienie na relację, uczucia, ludzi. Autorka starała się pokazać drogi życiowe bohaterów, nie zapominając o ich planach życiowych, marzeniach i drodze do spełnienia.

Plusem książki jest fakt, że autorka kładzie ogromny nacisk na to, aby przekazać, jak istotne jest reagowanie w kryzysowych sytuacjach – jak ważne jest wzywanie pomocy, pomaganie innym, przystępowanie do udzielania pierwszej pomocy, reagowanie. Skupia się też na tym, z jakimi problemami i dylematami zmagają się osoby zarówno „przywrócone do życia”, jak i te, które owe życia przywróciły. Autorka pokazuje, że przywrócenie życia jest tylko początkiem. To, co dzieje się później, jest jeszcze cięższe.

Książka „Jak ocalić życie” to lektura, od której nie dostaniecie przesłodzonych scen, nierealnych wydarzeń, bezproblemowego, idealnego życia bohaterów. Tutaj każdy ma coś za uszami, nikt nie jest święty. Wydaje mi się, że niekiedy postaci postępowały dość naiwnie, ich motywacje nie do końca były wyjaśnione, a to, jak często zmieniali zdanie i podejście do drugiej osoby, momentami mogło zmęczyć. Jednak nawet to nie sprawiło, że książka podobała mi się mniej. Jest tu wiele plusów. Dobitniej zostały ukazane wszelkie problemy, które mogą urosnąć na naprawdę ogromną skalę, kiełkując z drobnostek. Autorka uświadamia nas również, że owszem, jest czas na pomoc drugiej osobie, ale również nadchodzi moment, w którym niestety jedynym rozwiązaniem jest pozostawienie kogoś samego ze swoimi problemami, aby otrząsnął się lub sam wszystko przetrawił. („Bycie potrzebnym uzależnia, co? A ja zaczynam rozumieć, że jest czas na pomoc i czas, gdy trzeba pozwolić ludziom radzić sobie samym.”)

W książce poruszony jest także wątek przebaczania, odnajdywania siebie, docierania do bliskich, zmagania z chorobą, stratą i śmiercią. Jest tu namiętność, miłość, nadzieja. Są dylematy, wątpliwości, podejmowanie trudnych decyzji. Pojawia się również rozwinięty wątek uzależnienia, jego konsekwencji i tego, jak problemy z narkotykami mogą wpłynąć na relacje, zdrowie, przyszłość.

Eva Carter pokazuje nam losy trzech osób. Losy te przeplatają się, relacje są bliższe, dalsze, bardziej problematyczne i mniej, niekiedy kontrowersyjne, złudne, a niekiedy są niczym porcja lodów w upalny dzień.

Jeśli macie ochotę na książkę, w której dzieje się naprawdę dużo, losy bohaterów nie są czytelnikowi obojętne, a dodatkowo autorka porusza ważne, życiowe tematy, to sięgnijcie po „Jak ocalić życie”.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Marginesy.

"Życie to nie bajka Disneya, Joel. Książę na białym koniu nie istnieje. Związki trzeba pielęgnować."

Kerry wraz z przyjacielem Tomem chcą ratować ludzkie życia. Pewnego razu na imprezie sylwestrowej, u ich szkolnego kolegi dochodzi do zatrzymania akcji serca. Jedna chwila a zmienia życie całej trójki...

Joel przed tragicznym wydarzeniem był gwiazdą futbolu. Przez 18 minut był w stanie śmierci klinicznej, jednak oszukał przeznaczenie. Gdyby nie Kerry i jej reanimacja, mógłby umrzeć.

Dziewczyna podkochuje się w nim od bardzo dawna. Dopiero po tej sytuacji obydwoje zbliżają się do siebie. Jednak, życie się komplikuje...

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

Nie była to najlepsza książka, jaką ostatnio przeczytałam ale nie była też najgorsza. Fabuła owszem miała sens. Sporo zawirowań było w życiu bohaterów. Troszkę się jednak pogubiłam w pewnym momencie 🤷 Zbyt duży rozstrzał jeśli chodzi o czas trwania całej historii.

Można zauważyć dużą zmianę w bohaterach, a w zasadzie w dwójce. Joel oraz Kerry bardzo zmienili się przez tych kilkanaście lat. Dojrzeli, poznali swoją wartość. Natomiast Tim... Wydaje mi się, że został w miejscu, w którym był podczas feralnego sylwestra, kiedy to sparaliżowany nie był w stanie pomóc w ratowaniu kolegi. Cały czas przejmował się tym, co powie jego mama. Ciągle coś przed nią ukrywał bo bał się jej reakcji i krytyki. Nawet kiedy był z Kerry w związku to nie był partnerem godnym zaufania. Owszem miał przebłyski, jednak Kerry zasługiwała na coś lepszego.

Joel, jak każdy z bohaterów popełnił kilka błędów. Wiele nieprzyjemnych sytuacji można było uniknąć no ale wtedy ta książka nie wyglądałaby tak, jak teraz.

Jest to historia o miłości, tej prawdziwej, która tak naprawdę przychodzi znienacka. Jednak również o przebaczeniu. Okazuje się bowiem, że człowieka można uratować na wiele sposobów. Ta książka to ukłon w stronę wszystkich osób pracujących w służbie zdrowia.

31 grudnia 1999. Kerry, Tim i Joe świętują powitanie nowego tysiąclecia na tej samej imprezie. Nie spodziewają się, że ta noc odmieni ich losy na zawsze.

Kiedy u Joego dochodzi do zatrzymania pracy serca, Kerry i Tim - którzy marzą o studiach medycznych - stają przed najtrudniejszym sprawdzianem w życiu. Kerry podejmuje się desperackiej próby uratowania życia człowiekowi, który od lat jest obiektem jej westchnień.

🤍🎉🖤

,,Jak ocalić życie" to historia trójki młodych ludzi, którzy poszukują swojej drogi do szczęścia. To także opowieść o drugiej szansie od życia i o tym, jakim trudnym procesem może być powrót do zdrowia, gdy pewne ukochane aktywności są już dla człowieka nieosiągalne. Dużą rolę w powieści odgrywa medycyna, powołanie do ratowania ludzkiego życia oraz opisy specyfiki pracy w ochronie zdrowia.

Historia pisana jest z perspektywy trzech głównych postaci. Autorka często stosuje spore przeskoki czasowe, co początkowo nieco mnie dezorientowało, szybko jednak przywykłam do takiego rytmu. Przeczuwałam, jak zakończy się ta historia, co nie zmienia faktu, że czytałam ją z zaangażowaniem. Chwilami irytowali mnie bohaterowie - kompleks bohaterki Kerry, kłamstwa Tima oraz opryskliwość Joela. Mimo to czas spędzony z powieścią uważam za wartościowy. Cieszę się, że autorka zdecydowała się na napisanie historii, która pokazuje, jak wielką mocą dysponuje każdy z nas jeśli chodzi o ratowanie ludzkiego życia.

„- Bycie potrzebnym uzależnia, co? A ja zaczynam rozumieć, że jest czas na pomoc i czas, gdy trzeba pozwolić ludziom radzić sobie samym”.

Cała prawda o życiu, miłości i śmierci jest zawarta w tej książce, bo tak naprawdę...

Wystarczy chwila, by stracić oddech.

I wystarczy kilka chwil, aby pomóc komuś na tyle, by dać mu szansę.

Historia Kerry, Tima i Joela jest porywająca i bogata w przemyślenia. Rozdziały z ich punktu widzenia są pełne doświadczeń i ich własnych odniesień do sytuacji, która wpłynęła i zmieniła ich życia. Chociaż każde z nich przeżywa „swoje” życie na „swój” sposób to jednak ich historia się łączy. Ich ból, ich poczucie straty, ich marzenia, cele i przede wszystkim podążanie ścieżką, która nie zawsze okazuje się słuszna to czasem udręka i chwile szczęścia w jednym. To powieść trudna, przyprawiająca o emocje i sprawiająca że czasem ciężko złapać oddech od nadmiaru „tego wszystkiego”. Z jednej strony „Jak ocalić życie” przytłacza, lecz z drugiej daje nadzieję i zachęca do walki o… siebie? O szansę? O lepsze życie? „Jak ocalić życie” to poruszająca opowieść o dawaniu drugiej szansy, o przebaczeniu – nawet w sytuacjach najbardziej beznadziejnych. Akcja powieści jest mocno rozciągnięta. Zdążyłam poznać wiele rozdziałów z życia tej trójki – i chociaż jedne z nich podobały mi się bardziej, a inne mniej – ich decyzje rzutowały na całą historię. Pokochałam to. Całym swoim sercem, które przechodziło istne apogeum, będąc w strzępkach i szukając punktu, w którym znajdzie ukojenie. Jednak z tymi bohaterami zżyłam się tak bardzo, że gdy tylko przeczytałam ostatnie zdanie poczułam żal, bo naprawdę zaczęło mi ich brakować, już w pierwszej sekundzie. „Jak ocalić życie” to wartościowa powieść, która porywa, rozrywa i skrada serce!

"Nie mogę go karać za kilka minut słabości, zaczynam więc opowiadać nową wersję naszej historii, nie do końca zgodną z prawdą, ale wiarygodną. Jeśli się dobrze postaram, zastąpi w mojej głowie tę właściwą."

"Jak ocalić życie" Evy Carter to poruszająca, niezwykle mądra i prawdziwa powieść, która skruszy niejedno twarde serce. Naprawdę nie wiedziałam czego się spodziewać. Dostałam bardzo dobrą historię trójki ludzi, których złączył jeden incydent. Zaważył on na reszcie ich życia.

Dwójka przyjaciół, Kerry i Tim, chcą zostać lekarzami. Przed nimi egzaminy wstępne na medycynę. W sylwestrową noc, podczas zabawy na plaży, dochodzi do zatrzymania akcji serca jednego z uczestników. To Joel, który miał przed sobą iście gwiazdorską sportową przyszłość. Kerry, która skrycie się w nim podkochuje, natychmiast rusza w jego kierunku, by udzielić mu pomocy. Tim natomiast nie jest w stanie się poruszyć i pomóc przyjaciółce. To wydarzenie pozostawi mocne piętno na trójce bohaterów i będzie o sobie przypominało na każdym kroku.

Czytając "Jak ocalić życie" towarzyszymy bohaterom przez większość ich życia. Widzimy, co popycha ich do pewnych działań, jak to się odbija na ich przyszłości, z jakimi rozterkami muszą się mierzyć. Jesteśmy świadkami radosnych chwil, ale także tych, które przynoszą ogromny ból i smutek, a takich nie brakuje. Szczerze współczułam Kerry, wkurzałam się na Tima, ale na Joela również.

Jednak im bliżej ich poznawałam, pewne zachowania znajdowały swoje wytłumaczenie.

Czy ocalenie komuś życia prowadzi do szczęśliwego zakończenia?

Chyba nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. A czy to szczęście dosięgło Kerry, Tima i Joela, musicie się dowiedzieć czytając tę książkę.

Kibicowałam im na każdym kroku. I choć nie wiedziałam, jakie wydarzenia w życiu bohaterów zafunduje nam autorka, to byłam pewna, że skradnie moje serce. Uważam, że jest to bardzo refleksyjna, naładowana emocjami historia. Ciężko ją odłożyć na później. Czytałam długo, ponieważ chciałam jak najszybciej dowiedzieć się, jaki los spotka bohaterów. A los im nie sprzyjał.

W książce zawarte są wzmianki na temat pierwszej pomocy. O tym jak bardzo jest ważna. Każda próba pomocy może komuś ocalić życie. Losy bohaterów poznajemy z trzech perspektyw, co daje nam bliższy obraz tego, co nimi kierowało.

Bohaterowie przeżywają miłosne rozterki. Odkrywają czym jest przyjaźń, a czym prawdziwa miłość. Pomału zauważają różnicę. Potrafią sobie wybaczać, dawać kolejne szanse w kwestii zaufania, co nie jest łatwe. Ich historia pokazuje, że człowieka można uratować na wiele sposobów i mimo, że pierwsza i kolejna próba mogą nie przynosić odpowiednich rezultatów, to zawsze warto. Zawsze.

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki Jak ocalić życie, którą napisała Eva Carter. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki więc nie wiedziałam na co się nastawić. Opis powieści tak mnie zaintrygował, że nie mogłam doczekać się lektury. Eva Carter przedstawiła nam historię trzech osób: Kerry, Tima oraz Joela. Poznajemy ich jako nastolatków, którzy pełni młodzieńczych nadziei planują swoje przyszłe życie. Kerry i Tim przyjaźnią się od wielu lat i wspólnie zamierzają studiować medycynę. Joel natomiast jest wschodzącą gwiazdą futbolu, którego kariera ma nabrać rozpędu w znanym klubie piłkarskim. Wszystko diametralnie się zmienia pewnej sylwestrowej nocy, kiedy Joel w wyniku zatrzymania akcji serca upada bez życia. Kerry natychmiast rozpoczyna reanimację. Tim zastyga w bezruchu sparaliżowany strachem. Walka o życie Joela trwa długie osiemnaście minut. Był to czas, który nieodwołalnie i nierozerwalnie połączył ze sobą przyszłe życie trójki nastolatków. Autorka pokazuje nam kolejne osiemnaście lat życia Kerry, Tima i Joela. Wszystkie te lata widzimy oczami całej trójki bohaterów więc perspektywa jest bardzo szeroka. Nie będę zdradzała fabuły, ale musicie wiedzieć, że w powieści pokazany jest cały wachlarz emocji. Autorka zręcznie utkała historię pełną wzlotów i upadków trójki młodych ludzi. Nie bała się podejmować trudnych społecznie tematów takich jak uzależnienia, depresja, zdrada czy poczucie osamotnienia. Dzięki narracji prowadzonej w pierwszej osobie możemy dobrze poznać bohaterów powieści. Moją sympatię zaskarbiła sobie Kerry, która jest osobą niezwykle oddaną. Potrafi zrezygnować ze swoich ambicji i planów, aby wpierać bliską osobę w potrzebie. Tim natomiast zasłużył na moją wielką antypatię. Próbowałam usprawiedliwiać jego zachowania trudną sytuacją życiową, ale nawet to nie zmieniło mojego odbioru tej postaci. Warto podkreślić, że autorka wiele miejsca poświęciła tematom stricte medycznym co uważam za wartość dodaną książki. Na minus zaliczam to, że powieść jest miejscami przegadana i autorka wiele wątków wplotła niepotrzebnie. Niemniej jednak jest to lektura warta uwagi i polecenia.

„To nie tak, że życie można rozpisać na rubryki i podliczyć wynik. Okrucieństwo i udręka dotykają nas niezasłużenie. Jesteśmy zdani na łaskę i niełaskę bogów, losy czy zwykłego gównianego szczęścia i nieszczęścia.”

Ostatnio odkryłam, że autorką, która zawsze trafia w mój czuły punkt jest Colleen Hoover. Teraz wiem, że jej dokonanie potrafi powtórzyć również Eva Carter, dzięki której znowu zarwałam dwie noce, wypaliłam oczy, poćwiczyłam rzucanie przedmiotami w nerwach i zamęczyłam całą rodzinę swoimi analizami charakterów postaci i motywów ich działań.

Kerry i Tim mają zdawać na medycynę. Joel ma być gwiazdą piłki nożnej w elitarnym klubie. Wszystko zmienia się w sylwestra, jak za dotknięciem magicznej różdżki, kiedy Joel pada bez życia na murawie, Kerry rzuca mu się na ratunek, a Tim zamiera w panice. Osiemnaście minut śmierci klinicznej wpłynie na ich późniejsze osiemnaście lat życia.

Trzy perspektywy, trzy całkowicie różne charaktery, trzy nierozerwalnie połączone ze sobą życia. Kerry – dziewczyna z sercem na dłoni, niesamowicie dobra, oddana, która rezygnuje z marzeń, żeby tylko wesprzeć bliską jej osobę, postawiona między chłopakiem, którego naprawdę kocha, a chłopakiem, którego wypada kochać. Joel – człowiek, którego świat momentalnie zmienia się o 180 stopni, nie rozumiejący własnych uczuć, który przez całą książkę uczy się bycia dorosłym, odpowiedzialnym, a przede wszystkim uczy się życia bez pogardy do samego siebie. A jednocześnie chłopak, który chce zmieniać świat i dawać innym nadzieję. I w końcu Tim – zmuszony do opieki nad chorą i wyjątkowo oschłą matką, podatny na wpływy i wywieraną na nim presję, tchórzliwy i w końcu egoistyczny. Bohater, którego wiele razy starałam się zrozumieć i polubić, ale nie byłam w stanie. Nie docierały do mnie wytłumaczenia jego działań, wszelkie myśli i motywacje. Widziałam w nim tylko toksyczność i osobę, która każdemu w jakiś sposób niszczyła życie.

I nie zrozumcie mnie źle – tutaj nic nie jest czarnobiałe. Wszyscy bohaterowie popełniali wiele błędów, podejmowali wiele złych decyzji. Autorka opisała tu pełną gamę życiowych problemów i realiów, które mogą dotknąć każdego z nas w oparciu o łańcuch przetrwania i pierwszą pomoc. Narkotyki, śmierć, depresję, zdrady, wypalenie zawodowe, chorobę, niespełnione ambicje, samotność, wychowywanie dziecka, czy w końcu nieszczęśliwą miłość. Uciekanie czasu i przemijanie lat. Zawód lekarza od tej niezbyt pozytywnej strony. To jak wiele jest w stanie znieść każdy z nas. A w końcu to, że podświadomie wszyscy liczymy na happyend.

I całkowicie zgadzam się z opinią Clare Pooley, która napisała, że ta książka porywa serce, rozdziera je na strzępy, a na koniec wlewa w nie otuchę.