Ja, Meduza (barwione brzegi)

Uczono nas, że mityczne gorgony były krwiożerczymi potworami. Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się, jaka historia kryje się za tymi wężowymi włosami trzech sióstr?

W przepięknym retellingu „Ja, Meduza” Ayana Gray oddaje głos tej najmłodszej, najbardziej skrzywdzonej z sióstr i pokazuje nam jej na wskroś ludzkie oblicze. I nie spodziewałam się, że jej historia tak dogłębnie mnie poruszy, a wręcz wstrząśnie. Ale to zasługa autorki, że w opowieści sprzed tysięcy lat dostrzegamy dobitnie te same okrutne mechanizmy manipulacji i wykorzystywania, które funkcjonują niezmiennie pomimo upływu czasu. Dostrzegamy tyle podobieństw do realiów współczesnych. I dlatego tym dotkliwiej ta opowieść łamie serce i zostawia z poczuciem ogromnej niesprawiedliwości.

Ta historia ma dwa oblicza. Jedno z nich ukazuje marzenia młodej, inteligentnej i odważnej dziewczyny, Meduzy, by osiągnąć coś więcej niż przewidziane dla niej przez ojca zamążpójście i poznać świat poza wyspą, na której spędziła całe dotychczasowe życie. I tu autorka zachowuje adekwatną narrację, czasem nieco naiwną, ale dzięki temu świeżą i piękną w swej niewinności. Drugie odsłania rozgrywającą się w tle wyrachowaną walkę o wpływy i władzę, w której trzeba znać swoje miejsce i uważać na każdy krok, inaczej można wiele stracić…

Bo w starożytnym świecie podział na dzierżących władzę, pomniejszych bogów często pozostających w niesławie i zwykłych ludzi jest bardzo jaskrawy. A autorka pozwala nam być współbiesiadnikiem uczt, ale również z detalami poznać życie akolitek, kandydatek na kapłanki w świątyni bogini Ateny. To tu trafia Meddy przechodząc kolejne próby, zyskując przyjazne dusze, ale też mierząc się z wrogami. I przede wszystkim wykazuje się ogromną wrażliwością na krzywdę innych, będąc gotową na wszystko, by stanąć w obronie ofiar. Nawet posunąć się do przemocy.

Tylko czy ktoś stanie w jej obronie? Bo przychodzi moment, gdy czytelnik już dostrzega to, czego młodziutka, niedoświadczona dziewczyna nie widzi. Że starszy, dzierżący ogromną władzę i doświadczenie bóg, przystojny i imponujący jej autorytetem, oplata wokół niej sieci niczym najbardziej podstępny pająk. I niestety Meduza na własnej skórze przekonuje się, że w starciu z tymi, którzy mają władzę, jesteśmy z góry na straconej pozycji, a sprawiedliwość za wyrządzone krzywdy po prostu nie istnieje. Już w tak młodym wieku musi zrozumieć jedną gorzką prawdę, że tylko władza sprawi, iż ktoś będzie się z nią liczył, a „władzy się nie dostaje, władzę się bierze”.

Gdzieś w głębi duszy miałam nadzieję, że może autorka zlituje się nad Meddy i napisze dla niej inne zakończenie niż to, które znamy z mitologii, ale z drugiej strony, czy w tamtym okrutnym świecie bogów ta historia mogłaby potoczyć się inaczej?

To refleksyjna, zmuszająca do myślenia i niesamowicie wciągająca powieść, w której nie brak też pięknych emocji, miłości i przyjaźni. Jednak mimo że okrucieństwo innych może zdławić wszelkie piękno, to zapewniam, że po lekturze tej powieści już nigdy nie spojrzycie na mityczną gorgonę w ten sam sposób.

[Adres usunięty]nie