Ja, diablica. Wiktoria Biankowska. Tom 1

Dwudziestoletnia Wiktoria właśnie zmarła, zostaje zatrudniona w piekle otrzymując przy okazji pewne moce. Jej zadanie jest proste, przy śmierci konkretnej osoby wraz z aniołem bierze udział w targu o jego duszę.

Dzięki mocy może przebywać i w piekle i na ziemi, gdzie nadal żyje miłość jej życia, Piotrek oraz starszy brat. Nieco niżej ma na nią ochotę przystojny i uroczy Beleth, który kumpluje się z wywrotowym Azazelem. Dziewczyna chce się dowiedzieć jak i dlaczego umarła, a na piekło spada wielka rewelacja, przechodząca w rewolucje. Otóż Wiktoria posiada Iskrę, więc strzeżcie się diabełki 😉.

Ta powieść ma już kilkanaście lat i pewnie nigdy bym na nią nie trafiła, gdyby nie przepiękne wznowienie przez wydawnictwo Mięta. Pierwsze co się rzuca w oczy to okładka. Zarówno krwistoczerwona barwa jak i tłoczenie imitujące skórę węża...świetne połączenie!

Wracając do fabuły...cóż tam się dzieje, jedynie przy powrotach na ziemię wieje nudą, za to w piekle... Super wykreowane postacie, najbardziej podobał się mi Beleth, Kleopatra i bezosobowa oraz bezcielesna Śmierć. To połączenie kilku gatunków, fantasy, lekkiego kryminału, sensacji i nutka romansu... bardzo subtelna nutka, aczkolwiek odczuwalna.

Książka jest zabawna, czysto rozrywkowa, wciągająca i pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji. Świat wykreowany przez autorkę jest niezwykle plastyczny, postacie barwne chociaż znalazły się też nijakie i nudne np. Piotrek.

Chętnie poznam resztę tytułów z cyklu piekielno - diabelskiego. Polecam, zwłaszcza po cięższych lekturach, tak na odstresowanie i zrelaksowanie.

Jakiś czas temu miałam już przeczytać tą książkę ale odkładałam ją na później. Ależ to był błąd, że tyle zwlekałam z jej przeczytaniem.

Dawno już nie czytałam tak dobrej historii, bawiłam się przy niej rewelacyjnie. Na pewno przeczytam kolejne części.

Wiktoria, młoda studentka która wiedzie spokojnie życie nagle umiera. Jej śmierć jest nagła i przypadkowa. Trafia do Piekła i tam zaczyna się jej “nowe życie” Mimo trudnych początków Wiktoria zaczyna akceptować fakt, że stała się Diablicą.

W piekle poznaje Beletha - który jest jej opiekunem. Ten Diabeł piekielnie przystojny namiesza w jej “życiu” Diablica Wiktora zaprzyjaźnia się również z innym Diabłem i Diablica - Azazelem i Kleopatrą. Losy tej czwórki są dość skomplikowane, z nimi nie będziecie się nudzić. W piekle wszystko jest możliwe i tam każdy żyje tak jak chce.

“Ja, diablica” to książka która pochłonęła mnie od pierwszej strony i tak szybko toczyła się akcja, że nie wiem kiedy skończyłam czytać. Diabły, Anioły, piekło i mała rewolucja to mieszanka wybuchowa. Brzmi ciekawie? Uwierzcie mi na słowo, że ta książka was oczaruje tak jak Diabeł Beleth. Nie brakuje w tej książce dobrego humoru, czasem trafi się jakiś wątek kryminalny i mały wątek romantyczny.

Historia dość abstrakcyjna dzięki temu książkę czyta się bardzo przyjemnie i nie można narzekać na brak nudy.

Widać że autorka bawi się językiem i ma świetną wyobraźnię bo jeśli tak wygląda piekło i takie tam dzieją się rzeczy to ja idę tam w ciemno.

A Was zapraszam to przeczytania książki “Ja, diablica”,

Pewnego dnia wychodzisz na imprezę i nagle... znajdujesz się w diabelskim urzędzie. Mało atrakcyjny demon potwierdza, że nie żyjesz i odsyła cię od pokoju do pokoju. W końcu, okazuje się, że witamy na pokładzie, zostaje pani diablicą. Tak, właśnie w takich okolicznościach poznajemy główną bohaterkę "Ja, diablica".

Cudownie było po latach znowu poczytać sobie o przygodach, jakie "przeżywała" Wiktoria. Kreacja postaci drugoplanowych to istny majstersztyk. Są charakterystyczne, niezapomniane, barwne i dopasowane do toczących się wydarzeń.

Uczuć też nie zabraknie. Dylematów serca, które nie potrafi wybrać dla kogo chce bić. Oczywiście w przenośni, bo Wiktoria wszak nie żyje. Istna gratka dla fanów fantastyki, aniołów, diabłów i szybkiej akcji.

Pierwszy raz miałam styczność z twórczością autorki. I jestem pełna podziwu dla jej wyobraźni. Nie dość, że wymyśliła całą piekielną społeczność to jeszcze te wszystkie absurdalne i wręcz niemożliwe wydarzenia, które łączą się w całość.

Czytałam i nie dowierzałam, co tam się wyprawia. Spotkałam tyle znanych osobistości, że sama chciałabym tam trafić, jeżeli to tak wszystko wygląda. Zdecydowanie bym się tam odnalazła.

Pomimo tylu dziwnych zdarzeń to fabuła wydaje się logiczna. Układa się w całkiem ciekawą i oryginalną historię, którą z przyjemnością się czyta.

Nie brakowało sytuacji, które rozśmieszają i bawią. Niejednokrotnie wybuchnęłam śmiechem dzięki naszym bohaterom. Zdecydowanie wśród nich wyróżnia się Azazel, którego nikt nie pobije. Nie dziwię się, że ma swoją rzeszę fanek wśród czytelniczek.

Wiki również się wyróżnia wśród mieszkańców Los Diablos. Posiada pewną rzecz, która daje jej niewyobrażalne możliwości. Podobało mi się umieszczenie takiego elementu. Dzięki niemu stało się jeszcze bardziej intrygująco.

Zakończenie zaskoczyło mnie chyba najbardziej, nie tego oczekiwałam. Liczyłam na inne rozwiązanie. Autorka miała jednak swój plan na całą historię. Ciekawe tylko jak w drugim tomie rozwiąże tę kwestię.

"Ja diablica" autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk czytałam lata temu. Pamiętam, że tak mnie wciągnęła ta książka, że od razu pochłonęłam trzy części. Do tej pory pamiętam, że miałam ubaw po pachy, a jak odebrałam tą historię po latach? Jak wam się wydaje?

Wiktoria to postać, która irytuje i bawi, przynajmniej mnie. Patrzę na nią z przymrużeniem oka😅. Jej zachowanie i podejmowane decyzje mnie śmieszą, zazwyczaj, a czasami wkurzają. No hello, kto by się uganiał za tym Piotrkiem, jakby miał do wybory prawdziwego diabła, zwłaszcza takiego. Takie ciacho kontra nudziarz 🤣🤣🤣, prosty wybór. No dobra może nie jestem bezstronna, ale ja uwielbiam Beletha, tylko nadal nie wiem czy to nie dlatego, że wiem jaki on jest z dalszych częściach, jeden minus z rereadmi, to wyrobione zdanie o postaciach😅. Mamy tu jeszcze Azazela, oj ten diabełek umie namieszać, on to dopiero jest "zło wcielone" i chce zastąpić szefa, znaczy Lucyfera. Złol, ale jaki zabawny, zawsze każdego podpuszcza, kusi, a potem zgrywa niewiniątko, to nie jego wina, tylko ich wolna wola😅, mistrz manipulacji 😁. Ciekawe jakby piekiełko wyglądało za jego rządów 🤣😅.

Sama koncepcja piekła, jako miejsce, może nie lepszego niż niebo, ale bardziej rozrywkowego i luźnego, była fajna. Kto by nie chciał w nim urzędować, chyba tylko berety, albo i nie, bo jeden się znajdzie i będzie chciał ich nawracać😅🤣🤣🤣. To, że piekło jest złe, to tylko propaganda tych na górze🤣🤣🤣.

Co mam wam więcej napisać, świetnie się na tym bawiłam. Jak jeszcze nie czytaliście, to nie wiecie co tracicie. Ja chętnie przypomnę sobie dalsze losy Wiktorii, bo coś mi świta, ale nie do końca. Jest to seria idealna na poprawę humoru, a nawet znajdzie się w jej wielka miłość. Czekam na więcej, ciekawa jestem jak będą wyglądały kolejne części, a wam polecam poznać losy Wiktorii, Beletha, Azazela i nieszczęsnego Piotra🤣.

„Ja, diablica“ autorstwa @katarzyna_berenika_miszczuk rozpoczyna cykl anielsko-diabelski, w którym to właśnie Wiktoria Biankowska, jako nowo narodzona diablica (choć pewnie lepiej byłoby napisać, że zmarła) dostaje się do piekła, by rozpocząć tam pracę! Tak! Dobrze czytacie, pracę, wszak okazuje się, że posada diablicy jest to zawód jak każdy inny. Z resztą, Kleopatra – ta Kleopatra – również pracuje na tym stanowisku!

Historia głównej bohaterki – Wiktorii – jest pełna paradoksów oscylujących wokół organizacji Piekła.

Wygląd tego miejsca ukazanego w krzywym zwierciadle, stworzonego na wzór urzędu (a raczej urzędu na wzór piekła😅) niezwykle bawi. Jak się zatem domyślacie niezbędnym elementem wystroju będzie również paprotka!

Poza poznaniem tej instytucji i krajobrazem całego Los Diablos, główna bohaterka zmaga się z dylematem sercowym. A wyboru, dla niej dość oczywistego, wcale nie ułatwia jej Beleth. Niezwykle pociągający diabeł, który jest w stanie zrobić dla niej wszystko! Poza tym Wiki za wszelką cenę chce się przekonać, kto i z jakiego powodu pozbawił ją życia (z Piotrkiem)😅 I by się tego dowiedzieć, jest w stanie zrobić naprawdę wiele! A to dopiero początek jej przygód, wszak diablica, zaczyna naprawdę dobrze czuć się w tym miejscu, i gdy odkrywa, jaki spisek przygotował Lucyfer, razem z Belethem i Azazelem, robią wszystko, by temu zapobiec.

Mimo że od pierwszego wydania książki mija kilkanaście lat, wpisuje się w dzisiejsze standardy żartu (bardzo!). Jeśli sięgniecie po tę lekturę, zaskoczy Was to, jakie postacie historyczne trafiły do piekła. I co się tam dzieje… Pikiety, demonstracje – to norma! Autorka do wszystkiego podchodzi z przymrużeniem oka i wy, sięgając po tę lekturę, również powinniście.

Gwarantuję Wam, że czeka Was przy niej fenomenalna zabawa! Spotkacie tu humor językowy i sytuacyjny, a dzięki wykreowanym bohaterom, którym nadane są ludzkie cechy, będziecie się śmiać i marzyć, by spędzić wakacje w Los Diablos!

Co robi dwudziestoletnia dziewczyna po śmierci? Większość pewnie odpoczywa w niebiańskim SPA albo przechodzi przez złote wrota, ale Wiktoria? Ona trafia do Los Diablos – piekielnej wersji Las Vegas, gdzie zostaje... diablicą! I nie, nie dostaje rogów ani ogona, ale za to zyskuje wyjątkowo diabelską profesję – ma przekonywać dusze, by wybrały Piekło zamiast Nieba. Problem w tym, że Wiktoria nie bardzo ma ochotę na wieczne targowanie – woli wrócić na ziemię i dowiedzieć się, kto ją zabił, i jest też Piotrek…

Diabelski świat jest pełen barwnych postaci: mamy neurotyczną Śmierć, przebiegłego Azazela, narcystyczną Kleopatrę z ego większym niż piramidy, a w centrum wydarzeń – piekielnie przystojnego Beletha, który ewidentnie ma słabość do Wiktorii.❤️

A to dopiero początek, bo piekło skrywa więcej sekretów, niż mogłoby się wydawać!💥

„Ja, diablica” to fantastyczna mieszanka humoru, magii i romansu, przyprawiona popkulturowymi smaczkami i cudownie lekkim stylem. Autorka bawi się schematami, tworzy piekielnie dobrą fabułę i udowadnia, że życie po śmierci... może być jeszcze ciekawsze! A piekielne intrygi są lekkie, zabawne i pełne zwariowanych zwrotów akcji!

Jeśli szukacie książki, która rozbawi Was do łez i skradnie serce – Los Diablos zaprasza! 🔥😈

PS. Uwaga! przystojne diabły będą kusić! 😏

Dziękuję Wydawnictwu Mięta za egzemplarz do recenzji 💖

„Umarłam…

Poszłam do Piekła…

A teraz jestem w jakimś Urzędzie!”

Dla Wiktorii Biankowskiej wyjście na imprezę z przyjaciółmi, a właściwie wyjście z imprezy bez przyjaciół, skończyło się… jej zgonem. A teraz Wiktoria nie dość, że stoi przed piekielnym urzędnikiem, to jeszcze na skutek działań Azazela, dowiaduje się, że będzie „pełnoprawną diablicą”, będzie miała moc i takie tam. I na dodatek dostaje fuchę… rekruterki dusz, czy jak ktoś woli, będzie rekrutowała nowych obywateli Piekła. Żyć nie umierać… no dobra, Wiktoria i tak już nie żyje. Początki w Piekle nie są takie złe. Świeżo upieczona diablica, dostaje nowy dom w imprezowej dzielnicy, zaprzyjaźnia się ze słynną władczynią Egiptu Kleopatrą, o jej względy zabiega piekielnie (sic!) przystojny diabeł Beleth. Dziewczyna tęskni jednak za bratem Markiem, przyjaciółmi ze studiów, zwłaszcza za Piotrkiem, w którym się podkochuje. Jednak zawsze przecież można wyskoczyć na Ziemię i spotkać tego i owego… z pomocą egipskiej królowej pomścić własną śmierć… Podsłuchana rozmowa pomiędzy Azazelem i Belethem burzy na nowo poukładane „życie” Wiktorii. Od tej chwili dziewczyna pragnie poznać prawdę o sobie i o swojej śmieci. Prawdę, na którą nie jest gotowa, a która przyniesie niemałe zamieszanie zarówno w Piekle, jak i na Ziemi.

„Ja, diablica” to pierwszy tom cyklu diabelsko-anielskiego autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk, niedawno wznowiony przez Wydawnictwo Mięta. Powieść ta, to moim zdaniem mieszanka fantasy z domieszką komedii, ze szczyptą historycznych i biblijnych odniesień, mocno doprawiona diabelskimi (i nie tylko) intrygami. W tej powieści Piekło, a właściwie jego stolica Los Diablos, to całkiem przyjemne miejsce do imprezowania, choć biurokrację mają jeszcze gorszą niż w polskich urzędach (tak, tak, kochani, może być gorzej niż u nas). Tylko przeczytajcie scenę z umawianiem się na audiencję u Szatana, ilość potrzebnych formularzy doprowadziłaby nawet naszą skarbówkę do zagryzania palców z zazdrości. A jak już przy skarbówce jesteśmy, to podatki też zostały wymyślone przez… tak dobrze zgadliście, to piekielny wynalazek (no, kto by przypuszczał).

Kreacja Piekła i opis Nieba przedstawiany czy to przez niebiańskich, czy piekielnych przedstawicieli nieco się różni od tego znanego z lekcji religii. Jak bardzo, tego oczywiście dowiecie się z lektury powieści.

Kreacja bohaterów jest pierwszorzędna, gorące diabły kuszą (i te nieliczne diablice również), aniołowie są równie piękni, co oziębli, demony, no to raczej nie kuszą, ale swoją robotę robią porządnie, no i ludzie, z ich wszystkimi ludzkimi cechami.

Napięcie zbudowane między Wiktorią a Belethem… to nawet nie jest slow-burn… to piekielnie wolne slow, to wzajemne przyciąganie wręcz namacalnie iskrzyło, jednak Wiktoria „pozostaje” wierna swojej „miłości” do Piotrka, jak to się skończy… to się okaże.

Kleopatrę, kapryśną, władczą i szaloną pokochałam. Również Śmierć zaskarbiło (skoro nie ma ciała, to nie ma również płci, czyli „ło” to odpowiednia końcówka?) sobie moją sympatię (niech o tym pamięta, gdy przyjdzie moja kolej na przejście na tamtą stronę).

Powieść, mimo sporej objętości czyta się szybko, wręcz za szybko. Akcja została tak poprowadzona, że poznajemy zarówno świat, bohaterów i zostajemy wplątani w afery, intrygi, a nawet jedną rewolucję.

Przy tej powieści nie można się nudzić, a humor sytuacyjny i słowny powoduje zwiększenie ilości endorfin we krwi

To co? „Szukasz pracy? Aplikuj do Piekła” jak głosi hasło z okładki.

Jeśli nie boicie się wstąpić do Piekła i przyjrzeć pracy rekruterki dusz, to koniecznie przeczytajcie tę powieść.

Osobiście z czystym sumieniem (niech mi zostanie zapisane po dobrej stronie :D ) polecam tę powieść i już czekam na wznowienie pozostałych części.

Pewnie większość fanów fantastyki zna Katarzynę Berenikę Miszczuk. Jestem jej fanką od blisko pięciu lat, gdy po raz pierwszy sięgnęłam po książkę “Ja, diablica”. Humor w książce od razu mnie porwał, oraz fakt, że cała historia opiera się na młodej diablicy Wiktorii, która popełnia tyle zabawnych błędów, że nie mogłam się od niej oderwać pięć lat temu i teraz. Kupowałam każde kolejne wydanie tego cyklu. Tym razem dostaliśmy nową okładkę, niby prostą ale jako okładkowa sroka, znów jestem zachwycona. Wydawnictwo Mięta rozpieszcza nas nowymi wydaniami serii, które zachwycały nas wiele lat temu i za to jestem im wdzięczna.

Co robi człowiek, jak umiera? Pewnie czeka go targ o jego duszę. A co powiecie na pomysł, żeby wybrać sobie miejsce, gdzie możecie spędzić wieczne życie po życiu? A Piekło, to nie jest miejsce ciągłych męczarni, a piękne miasto Los Diablos, pełne pokus i świetnej zabawy. Nie spotkacie w nim morderców, złych ludzi, raczej takich, którzy chcą się zabawić w wiecznym życiu po życiu. W końcu legendarne imprezy u Lucyfera to nie lada gratka. A co dopiero ma mówić dziewczyna, która po swojej niespodziewanej śmierci, otrzymuje posadę diablicy. W piekle nie ma dużo diablic, a raczej jest tylko jedna, a teraz do tej jedynej diablicy dołącza Wiktoria. Wiktoria nie za bardzo orientuje się jak umarła, więc rozpoczyna swoje małe, prywatne śledztwo. Niekiedy pomaga jej w tym druga diablica, niekiedy przystojny Beleth, a niekiedy Azazel, prawdziwy diabeł z piekła rodem. Jednak w sercu diablicy Wiktorii jest tylko tyle miejsca, by pomieścić w nim miłość do Piotrusia. Piotrusia, za którym Wiktoria tak tęskni, że postanawia dla niego wrócić na ziemię.

Wyobrażaliście sobie kiedyś, jak wygląda piekło?

Ja nie, ale jeśli wygląda jak Los Diablos i są w nim takie przystojne diabły, to ja się na takie piekło piszę i proszę o trzymanie miejsca dla mnie.

Jak wiecie, uwielbiam humor w książkach, im więcej go tym lepiej. A cały cykl o diablicy Wiktorii jest przepełniony humorem. Jednak nie tylko znajdziecie w niej humor. Mamy tu mieszankę piekielnej fantastyki, komedii kryminalnej i odrobiny romansu. Ja znam już wszystkie cztery tomy i nie mogę się doczekać informacji o kolejnych okładkach. Faktura i zdobienia “Ja, diablica” Katarzyny Bereniki Miszczuk, wydanej przez wydawnictwo Mięta to prawdziwe cudo i mi jako okładkowej sroce, wszystko się podoba w tym wydaniu.

Oprócz diabłów, diablic i samego Lucyfera poznamy Śmierć i anioły. Wszystkie postaci wprowadzają wiele w całą tę historię i nie wyobrażam sobie, że mogłoby ich zabraknąć. Oczywiście nie mogę nie wspomnieć kota Behemota, którego uwielbiam, jak praktycznie każdego kota w książkach.

Piekło przedstawione przez autorkę jest czymś innym, niż do tej pory się spotykałam w książkach, jednak jest to bardzo przyjemna wizja, idealna do takiej lekkiej historii.

Bohaterowie w tej książce są barwnymi postaciami, trochę przerysowanymi, ale to Piekło, tam wszystko jest przerysowane i tak jakby lepsze.

Autorka napisała pierwszą wersje “Ja, diablica” mając zaledwie 19 lat, od tamtej pory autorka napisała wiele wspaniałych książek, jednak to do Diablicy Wiktorii, będę miała największy sentyment. Obecnie cykl ma cztery tomy, liczę, że autorka jeszcze coś dopisze do tej historii, byłabym bardzo wdzięczna i przeszczęśliwa.

Uwielbiam Azazela, który jest totalnym intrygantem i gdyby nie on, w tym Piekle wiałoby nudą. Obiecuję, że nie będziecie się nudzić podczas lektury. A nowe wydanie wydawnictwa Mięta, dodatkowo da wam przyjemne wrażenia wizualne. Dziękuję bardzo za książkę wydawnictwu Mięta.

Gdy zobaczyłam, że wydawnictwo Mięta planuje reedycję „Ja, diablica” nie namyślam się długo i zgłosiłam się po egzemplarz recenzencki. Oczywiście wcześniej słyszałam o tej serii. Po raz pierwszy ukazała się w 2010 roku. Ale jakoś nigdy nie było okazji by ją nadrobić. Teraz zdarzyła się wyśmienita okazja. Poza tym ta okładka zdecydowanie do mnie trafia.

Wiktoria niespodziewanie traci swoje życie. Zostaje niespodziewanie i bez uprzedzenia zamordowana. Trafia do piekła, gdzie dowiaduje się, że została wybrana do piastowania bardzo prestiżowego stanowiska jakim jest bycie Diablicą. Otrzymuje w tym celu moc oraz posiadłość z wszystkimi potrzebnymi rzeczami w Los Diablos. To dzieje się tak szybko, że nasza bohaterka nie ma nawet kiedy się nad tym zastanowić. Oczywiście na jej drodze staje bardzo przystojny diabeł, który ma wobec niej konkretne zamiary. Jednak Wiktora wciąż tęskni za swoim ziemskim życiem, a jej serce jest już wyraźnie zajęte. Co z tego wszystkiego wyniknie?

Nie wiem dlaczego, ale miałam o tej książce zupełnie inne wyobrażenie. Myślałam, że to będzie taka fantastyka „poważniejsza”. Oczywiście nie zrozumcie mnie źle. Powieść w tej odsłonie bardzo mi się podobała i byłam bardzo pozytywnie zaskoczona. Po prostu jak sobie człowiek coś ubzdura to nie ma siły. Grunt, że książka bardzo mi się podobała. Kompletnie nie wiedziałam czego się po niej spodziewać. Zawierała tyle zwrotów akcji, pełnych humoru zdarzeń, że raz dwa uporałam się z tą objętością. Bo muszę zaznaczyć, że ta historia do najcieńszych nie należy. Co prawda nie będzie to moja ulubiona książka autorki, bo według mnie Szeptucha bawiła mnie lepiej i była bardziej zwarta jeśli chodzi o fabułę, ale tutaj ten pierwszy tom zaintrygował mnie na tyle, że z pewnością nadrobię resztę. Zwłaszcza po takim zaskoczeniu, które mnie kompletnie zaskoczyło. Uwielbiam te reedycje starych serii, jeszcze w takim pięknym wydaniu. Wydawnictwo Mięta robicie to dobrze.

Jak ja się świetnie bawiłam przy tej książce!

Właśnie tego mi było trzeba w ostatnich dniach bo styczeń był dla mnie bardzo ciężkim miesiącem w tym roku.

Jest to wznowienie ale oczywiście ja pierwszy raz miałam styczność z tym tytułem i przepadłam!

Komedia z elementami fantastyki, lekką nutką romansu i ogromną dozą energii.

Akcja jest bardzo dynamiczna i nie zwalnia ani na chwilę, od początku do końca się coś dzieje a czytając nie mamy chęci książki odłożyć.

Do samego końca nie zwalniamy tempa i mimo, że teoretycznie zakończenie jest kompletne to jednak jednocześnie ma furtkę to ciągu dalszego.

Lekkie pióro, potężna dawka humoru, przystojne diabły, paskudne demony i piękne anioły dodają smaku i otwierają nowe spojrzenie na piekło i niebo.

Tu nic nie jest takie jak Wam się wydaje i wcale wybór tego, dokąd traficie nie zależy wyłącznie od tego jak żyliście.

Wasza dusza trafia na targ, gdzie anioł i diabeł będą o nią walczyć a ostateczna decyzja należy do Was samych. Oczywiście jest haczyk - jaki?

Tu Was odeślę do lektury.

Pani Katarzyna przedstawiła Piekło jako korporację, pierwowzór naszych urzędów skarbowych (no powiem, że scena z kolorowymi podaniami to jakbym wiedziała nasz urząd ale bardziej ZUS zawłaszcza dla przedsiębiorców).

Wiktoria ginie tragicznie, trafia na targ a następnie do Piekła, gdzie zostaje zatrudniona jako diablica.

A musicie wiedzieć, że tylko ona i jeszcze jedna kobieta piastują takie stanowisko.

Kleo daje czadu chociaż czasami wkurza

To uruchamia lawinę wydarzeń, nie wszystkie są właściwe.

Dziewczyna pada ofiarą intryg diabłów, sama dorzucając swoje trzy grosze.

Perypetie Wiki i Beletha oraz oczywiście Piotrka.

Dostarczyły mi rozrywki na fantastycznym poziomie i z pewnością długo jeszcze będę pamiętać o tych bohaterach, zdążyłam także się z nimi zżyć w ich nieżyciu i powiem Wam, że z radością będę czekała na kolejny tom ciekawa, co mi on przyniesie.

Wyobraźni autorce z pewnością nie brakuje ale to już wiedziałam z innych jej książek, jestem permanentnie oczarowana jej stylem i wypatruję kolejnych premier - o apropo diabłów to Kuszenie czeka na dalszy ciąg.

Kojarzycie tę scenę w filmach, a w szczególności z kreskówek, gdy podejmując jakąś decyzję na jednym ramieniu pojawia się anioł, a na drugim diabeł i kuszą bohatera, by postąpił dobrze albo źle?

Wiktoria, główna bohaterka książki staje przed takim wyborem po swojej śmierci. Wydawałoby się, że każdy mając wybór wybierze Niebo, ale argumenty i wizja tego jak wygląda książkowe Piekło odbiega od standardowych wyobrażeń, co skutuje tym, że perspektywa spędzenia wieczności w Piekle nie brzmi tak źle. Szaleństwo?

W fantastyce można sobie na wiele pozwolić i dobrze bawić się w Los Diablos, czyli stolicy Piekła. Tym bardziej, gdy dostaje się propozycję zostania diablicą, która ma przekonywać innych do przekroczenia piekielnych bram. Ta posada wiąże się z obowiązkami, ale i też sporą ilością udogodnień, której nie mają szeregowi mieszkańcy. Jedną z nich jest możliwość odwiedzania Ziemi, a w przypadku Wiktorii jest to dla niej kluczowe, by dowiedzieć się kto i dlaczego ją zabił.

Seria „diabelsko-anielska” jest na rynku dłużej od innej serii autorki, którą czytałam, czyli „Kwiatu paproci”. Zastanawiałam się czy „Ja, diablica” będzie mi się podobać w równym stopniu co „Szeptucha” i tak się stało, chociaż różnią się od siebie, poczynając od charakteru bohaterki i oczywiście kreacji świata. Wiktoria jest harda i szybko adaptuje się do zaistniałej sytuacji. Gdyby nie postać Piotra to jeszcze sprawniej poszłoby jej oddzielenie się od doczesnego życia. Dzięki swojej iskrze (to nie jest do końca przenośnia charakteru, ale sami musicie poznać o co chodzi w fabule) Wiktoria ma moc, której nikt się nie spodziewał. Nie do końca po pierwszej części wiem co myśleć o Piotrku, diabeł Beleth mnie irytował, ale nie wiem jakim cudem Azazel, który też jest diabłem i który ma sporo za uszami (odpowiedniej byłoby napisać rogami 😈😆) sprawia, że nie sposób się na niego gniewać. Widząc to co napisałam to chyba przejęłam wrażenia od głównej bohaterki. 😅 Postać Anny Kowalskiej jest hitowa. 😂

Ta powieść jest pokręcona, ale w tym szaleństwie jest metoda, bo fabuła mnie wciągnęła i ubawiła.

📚 Czy zdarzyło Wam się odkryć książkę, która istnieje od lat, a Wy dopiero teraz po nią sięgacie? Tak było u mnie z „Ja, diablica” – pełną humoru, lekkości i fantastycznych pomysłów historią, która niedawno doczekała się pięknego wznowienia. 😍

🌟 Autorka stworzyła piekło, w którym aż chce się zostać na dłużej – utopijne, zabawne, a jednocześnie pełne uroku. Bohaterowie intrygują, choć główna postać, Weronika, bywa irytująca w swoim nastoletnim zauroczeniu. Ale hej – czy nie takie właśnie są młodzieńcze emocje? 😅

🔥 Mimo że książka ma już 15 lat, wciąż zachwyca oryginalnością. Starsi czytelnicy poczują nutę nostalgii, śmiejąc się z żartów i wstawek z tamtych czasów, a młodsi mogą odkryć coś zupełnie innego niż to, co oferuje dzisiejszy rynek. Ta książka nie podąża za trendami – i właśnie to jest jej siłą!

💨 Historia płynie tak szybko, że nawet się nie zorientujecie, kiedy dotrzecie do końca. A okładka? To małe dzieło sztuki – wydawnictwo Mięta wie, jak przyciągnąć wzrok.

📖 Jeśli lubicie fantastykę z humorem i szukacie lekkiej lektury na zimowe wieczory, „Ja, diablica” to strzał w dziesiątkę! Czy odważycie się zejść do piekła i odkryć, czy to miejsce dla was? 😉

Wiktoria ginie w dziwnych okolicznościach i trafia do piekła, gdzie zostaje diablicą i dostaje posadę rekruterki dusz. Wiąże się z tym wiele korzyści, np może wracać na ziemię, co postanawia wykorzystać i udawać przez jakiś czas jeszcze żywą, niestety sprawy się komplikują, gdy okazuje się że kobieta posiada coś czego nikt się nie podejrzewał. W dodatku Wiktoria pragnie poznać za wszelką cenę tajemnice swojej śmierci, nie daje jej ona spokoju.

Jak Wiktoria odnajdzie się w nowej rzeczywistości? Jakie przygody czekają na kobietę? Czy wyjaśni swoją zagadkową śmierć?

Piekło okazuje się nie takim strasznym miejscem jak je opisują, jest wręcz bardzo przyjemne, a diabły, no cóż, niezłe z nich ciacha.

Niesamowite, charakterystyczne postacie i cudownie wykreowany świat pozwala wprost przenieść się do tej historii. To zabawna, pełna akcji i humoru oraz niesamowitych dialogów lektura, wprost nie z tego świata.

Bawiłam się przy niej świetnie, cieszę się że dzięki wznowieniu miałam szansę po nie sięgnąć i czekam już na kolejne tomy