Ile kosztuje żona? Mroczne sekrety rynku małżeńskiego

Nie będę się rozpisywać a można dużo tylko to literatura nie dla każdego, czyta się jak horror musiałam nawet na kilka dni odłożyć dokładnie strona 125 rzeczywiście Afryka jest dzika . Straszne jest życie tych kobiet polecam przeczytać aby sobie uświadomić jak gdzie jest naprawdę .

O mężczyznach, którzy ucieczki od samotności szukają w kobietach z silikonu. Kupują im ubrania, zabierają do fryzjera i kosmetyczki, biorą z nimi śluby. A w zamian zawsze słuchają, nigdy nie oceniają, nie mówią „nie“ i milczą. Sakslalki z roku na rok cieszą się coraz większą popularnością i coraz więcej osób zaczyna w nich widzieć towarzyszki życia.

O kulcie dziewictwa, mitach wokół niego i opresji, której staje się narzędziem. Kobietach, jakie zmuszane są do nieprzyjemnych, wydumanych badań lub kobietach, które decydują się sprzedać swój pierwszy raz. Ogromnej, symbolicznej roli, jaką nawet w XXI roku się dziewictwu daje.

O kobietach, które pragną bezpieczeństwa i stabilności, a w zamian gotowe są zaryzykować stanie się służącymi, niewolnicami seksualnymi i maszynami do rodzenia. Które decydują się skorzystać z rynku małżeńskiego, marząc o wolności w krajach takich jak Stany Zjednoczone, wokół których wciąż krąży mit tego, że ludzie żyją tam w dostatku i szczęściu. Ale też o mężczyznach, którzy nie mogą się odnaleźć w gospodarczej i ekonomicznej sytuacji, mają problem ze znalezieniem żony, a rozwijające się ruchy feministycznej ich przerażają. I o tym jak wszystko to może przerodzić się w horror, oszustwo czy narzędzie opresji.

O wdowach w Indiach, które wyrzuca się z domu, pozbawia włosów, wymaga wiecznej żałoby w ubóstwie i pokorze, nic nie chroni ich przed gwałtami (które mają mieć moc oczyszczenia), a popełnienie sati (samospalenia na stosie pogrzebowym męża) przez prawo jest zakazane, choć wciąż w kulturze obecne. Wdowach z Tanzanii, które oskarża się o czary, by odebrać im majątek, dzieci i środki do życia, a obrona przeciw pomówieniom niemalże nie istnieje. Wdowach w Ugandzie, które są częścią majątku, więc po śmierci męża przechodzą w ręce jego rodziny i klanu, a łatka przeklętej ma ich już nie opuścić. Wdowach z Kenii, na których wymusza się rytuał oczyszczenia, jaki wiąże się z codziennym seksem, piciem wody, jaką obmyte były zwłoki zmarłego i goleniem głowy, by mogły zamiast wykluczenia dostać brak praw pod panowaniem rodziny męża.

O dziewczynkach, których narodzin nikt nie pragnie. Gdy badanie USG pokazuje, że płód nie będzie chłopcem — rodzina często wymusza na matce aborcję. Chcą dziedzica. Chcą posagu. Nie kolejnego kłopotu. I tym sposobem w chociażby Chinach oraz Indiach występuje zjawisko „znikających kobiet“, czy niezdrowa proporcją na rynku matrymonialnym. Winny temu jest patriarchat i tradycja, a jednak i za to obrywa żeńska część populacji.

O małżeństwie jako takim — rolach w społeczeństwie, kobiecie-żonie, alimentach, rozwodach, macierzyństwie i wszystkim, co z małżeństwem może się wiązać. Ze szczególnym nakreśleniem sytuacji w naszym państwie.

O „przegrywach“, incelach. Sfrustrowanych mężczyznach, którzy w internetowej monosferze wylewają żale odnośnie relacji damsko-męskich, nieaktualnych już ról płci oraz feminizmu. Którzy oscylują gdzieś między cynizmem a wrogością wobec kobiet. Najczęściej nieatrakcyjni, źle zarabiający i niezadowoleni z życia mężczyźni, którzy fetyszyzują tradycyjną męskości, którzy głośno mówią o pogardzie dla społeczności LGBTQ+ czy „męskich kobiet“ (do których można się zaliczyć już, gdy ma się krótkie włosy).

Każdy z tych tematów można było opisać dokładniej. Dodać szczegóły, rozbudować otoczkę kulturowo-ekonomiczno-polityczną. Ale wtedy autorce nie udałoby się poruszyć tak wiele problemów. Pewnie można powiedzieć, że postawiła na ilość, nie jakość, co niewątpliwie jest wadą, ale w mojej ocenie „Ile kosztuje żona?“ wciąż pozostaje tytułem dobrym. Zgrabnie napisanym, z rozbudowanymi przypisami i ładną bibliografią, a to wcale nie jest częste. W dodatku każdy temat, jak na ilość poświęconego mu miejsca, jest ruszony z wielu stron. Nie jest więc idealnie (a chciałabym, żeby tak było!), ale też wydaje mi się, że autorka osiągnęła dokładnie to, co chciała. Ukazała różne podejście do roli „kobiet-żon w zmieniającym się świecie, w którym tradycja tak mocno ściera się z nowoczesnością" czy kobiet w ogóle. A zrobiła to bez romantyzowania czy próbowania wzbudzenia sensacji.

Violetta Rymszewicz, autorka do zapamiętania.

Napiszę szczerze, że ta lektura naprawdę mną wstrząsnęła. Historie, które przytacza autorka, bywają naprawdę szokujące. I chociaż jeszcze przy pierwszym rozdziale i opisie mężczyzn, dla których idealna partnerka to silikonowa lalka można się lekko uśmiechnąć, to dalszych części tego reportażu nie czytało mi się już tak łatwo. Targi żon, żony z katalogu, losy wdów w różnych częściach świata... Violetta Rymszewicz wykonała naprawdę dobrą pracę, opracowując ten temat i zbierając informacje w jednej książce. To dosyć wstrząsająca, ale naprawdę potrzebna lektura. Jeden z lepszych reportaży, jakie przeczytałam w tym roku.

Mamy przed sobą znakomity reportaż. Co świadczy o jego wysokiej nocie? Przede wszystkim temat, który autorka odważyła się poruszyć i wnikliwie opisać. Zakup – nabycie żony. Tak, nie mylę się, mowa o handlu kobietami i ich pozycji w dzisiejszym świecie. Wielkim atutem jest też styl przekazu, odważny i szczery do bólu …

„W społeczeństwach, w których religia odgrywa istotną rolę, kobiety uważa się za własność ojca lub męża, a nierzadko – za dobro publiczne, które politycy i duchowni chcą kontrolować za pomocą ustaw i obowiązującego prawa”.

Violetta Rymszewicz w swoim najnowszym dziele obnaża proceder handlu kobietami, ich roli w różnych szerokościach geograficznych, pozycji w rodzinie i małżeństwie, prawach i obowiązkach. W zasadzie z tego smutnego reportażu można wysnuć wniosek, że w wielu krajach, zwłaszcza azjatyckich, kobiety są nikim, narzędziem w rękach butnych i odważnych mężczyzn. Wykorzystywane, bite i gwałcone, upokarzane. I to wszystko w ramach obowiązującego w danym kraju prawa, a szczególnie tradycji. W wielu państwach, jak np. w Indiach czy Chinach, tradycja wygrywa z prawem. Liczą się utarte od lat zwyczaje, jak np. testy dziewictwa, oczyszczenie, samospalenie wdów. W głowie się nie mieści, że takie sytuacje mają miejsce w XXI wieku, gdzie technika i rozwój tak poszły do przodu. A tam panuje średniowiecze i wiara w zabobony. Mnie te zasady i zwyczaje przerażają, nie mogę pojąć, jak dzisiaj może być na nie przyzwolenie. Dlaczego świat, który jest taki otwarty, nie walczy z tymi procederami? Dlaczego jest znieczulica i obojętność? Kto daje przyzwolenie na poniżanie i takie traktowanie kobiet? A gdzie równouprawnienie? Przecież kobieta nie jest zabawką, nie jest własnością mężczyzny, i gdy mu się znudzi może zrobić z nią to, na co ma ochotę. Przerażająca wizja statusu kobiet, mroczna, i wydaje się, że bez szans na zmianę. Nie ma woli zmian w tym zakresie. Małżeństwo w Chinach, Indiach, Bangladeszu czy Tadżykistanie to fikcja, a rola kobiet sprowadza się do usługiwania panu i władcy – czyli mężowi. Dbanie o dom i dzieci, sprzątanie, służenie mężowi i bycie zawsze gotową do zaspokajania jego seksualnych zachcianek. To ich codzienność i rzeczywistość. A jak nie daj Boże mą umrze i zostaną wdowami, to ich sytuacja staje się tragiczna i nie do pozazdroszczenia. Przekonajcie się sami, jaka jest pozycja i rola kobiety w niektórych krajach. Wniknijcie głębiej w ten świat, gdzie mężczyźni mają przyzwolenie na stosowanie przemocy wobec kobiet, włącznie z pozbawieniem ich życia. Szokujące są małżeństwa już kilkuletnich dziewczynek, pozbawienie ich praw do edukacji, możliwości wybrania partnera i bycia obywatelem państwa. To też często są kobiety pozbawione nawet tożsamości.

„Rozpuszczone baby trzeba lać”.

Jak wynika z tego reportażu dziś mężczyzna może sobie kupić żonę na targu dziewic, na internetowej licytacji, wybrać z katalogu czy zamówić sztuczną przez internet. Według własnych upodobań i marzeń. I to jeszcze dziewicę, ale to już nie lada wydatek, na który nie każdego stać. Nie liczy się miłość i namiętność, ale często zasobność portfela. Obraz smutny i przerażający. Wizja upadku instytucji małżeństwa, które powinno być piękną relacją łączącą mężczyznę i kobietę, często uwieńczoną potomstwem.

„Wychowywanie córki jest jak uprawianie cudzego pola”.

Ile kosztuje żona? to lektura, którą każdy powinien przeczytać. Aby nie tylko mieć wiedzę, jakie niecne procedery mają jeszcze miejsce na świecie, ale również dlatego, aby dążyć do zmian tego stanu rzeczy. Aby głośno mówić o złych praktykach wobec kobiet, głośno krzyczeć, że kobieta ma takie same prawa jak mężczyzna. Nie ma przyzwolenia na stosowanie przemocy, upokarzanie i zabijanie.

Znakomita pozycja, trudna i bolesna, a nawet przerażająca, ale skłaniająca do głębokich refleksji i działania.

,,Jestem fotografem silikonowych lalek- dodaje szybko i wyjaśnia, że chciałby, aby dzięki jego pracy ludzie zrozumieli, że mężczyzna mieszka z lalką nie tylko dla seksu. Mężczyzna mieszka z lalką, bo nie chce być sam, boi się odrzucenia i nie umie się odnaleźć w realnym świecie, w którym kobiety są tak wymagające, krytyczne i niedostępne".

Książka roztrząsa takie tematy jak: mężczyźni, którzy kochają lalki, cena dziewictwa, żony z katalogu, wdowy- kobiety niewidzialne, znikająca płeć, ile kosztuje żona, a także bogactwo różnorodności, brzydoty, dwuznaczności, obciachu, niespełnionych ambicji, intelektualnej małości i cwaniactwa. Zapewne nie wiedzieliście, że ,,dziewczęta z ludu Hmong najczęściej padają ofiarami porwań, sprzedaje się je w Chinach jako przymusowe żony kawalerów, którzy nie mogą znaleźć swoich drugich połówek"? Albo, że w parku Ludowym w Pekinie poustawiane są otwarte parasolki a na nich przyklejone kartki z ogłoszeniami matrymonialnymi? Jedni nawet przy nich siedzą i czekają, inne stoją puste. W tej pozycji przeczytamy również wyznania młodych dziewcząt, które już jako trzynastolatki były zmuszone by wyjść za mąż. One opowiadają o sobie z przejęciem i bólem, gdyż nie było tam niczego co mogły robić, a jedynie to, co musiały. Inni cieszą się, że mają silikonowe żony, gdyż nie mogą znaleźć prawdziwej kobiety, która by ich akceptowała. Cenią sobie ciszę i obecność takiej osoby.

To nie tylko suchy reportaż, choć faktycznie napisany jest aż bardzo surowo, czasem bez uczuć, lecz tylko wtedy, kiedy nie wypowiadają się prawdziwi ludzie. Czyta się ją ogromnie szybko, gdyż to, co tutaj pisze potrafi przerazić i przebudzić bardziej niż litr mocnej kawy. W niektóre rzeczy ciężko było mi uwierzyć póki ludzie, których się to tyczyło nie wypowiedzieli się sami, ze swojej perspektywy. Ogromnie polecam do przeczytania, zwłaszcza, że wewnątrz znajdziecie zwykłe i szokujące zarazem zdjęcia prawdziwego życia ludzi samotnych. Książka przeraża i fascynuje. Polecam, bo nie znajdziecie tego w telewizji...