Igrzyska w udawaniu

Dzisiejsza recenzja to głęboko poruszająca historia o ludzkiej naturze. „Igrzyska w udawaniu” autorstwa Elle Gonzalez Rose to, moim zdaniem, niezwykle emocjonująca powieść, która łączy w sobie głębokie refleksje, psychologiczne napięcie oraz uniwersalne tematy, z którymi zmaga/ł się chyba każdy z nas. Autorka stworzyła historię, która nie tylko wciągnie ciebie od pierwszych stron, ale także zmusi do zastanowienia się nad sobą i otaczającym nas światem. Powieść przypomina, że największą siłą w trudnych chwilach jest wsparcie i szczerość między bliskimi, nawet jeśli wymaga to zmierzenia się z trudnymi emocjami. Książka ukazuje, jak różnie radzimy sobie z utratą bliskich oraz jak trudne bywa odnalezienie wspólnego języka w rodzinie, która zmaga się z bólem. Dla zainteresowanych polecam przeczytać opis książki, lecz nie naciskam :p

Ten czas miał być dla rodziny Boezów okazją do odbudowania więzi i odnalezienia ukojenia w obliczu żałoby. Rzeczywistość jednak przynosi coś zupełnie innego, a ja pozostawię małą niewiadomą do odkrycia przez Was samych. Poznajemy młodego Devina, studenta zmagającego się z własnym bólem i zagubieniem, który zostaje wciągnięty w tajemniczą grę towarzyską, na pozór zwykłą zabawę. Jednak… Jak bardzo trzeba być zdeterminowanym, aby odnaleźć równowagę między oczekiwaniami innych a własnymi potrzebami? To może prowadzić nawet na krawędź psychicznej wytrzymałości.

Nie raz wspominałam, że siła tkwi w rodzinie, a nikt nie zna nas lepiej niż rodzeństwo. Poznajcie Maye, inteligentną i spostrzegawczą siostrę Devina, która stara się zrozumieć zmiany w zachowaniu brata. Czy uda jej się odkryć, co się dzieje wokół niego? Czy podejmie wyzwanie, nie tylko w samej grze, ale także w relacjach rodzinnych i w obliczu własnych emocji? Na uwagę zasługują również bohaterowie „drugoplanowi”, których różnorodność jest pełna sprzeczności. Każdy z nich wnosi do fabuły nowe wątki i skrywa swoje sekrety, co sprawia, że momentami gryzłam końcówkę długopisu, a do samego końca nie wiedziałam, komu mogę zaufać.

Książka porusza wiele aktualnych i uniwersalnych tematów, takich jak m. in. łatwość, z jaką można ulec presji otoczenia i zatracić siebie, próbując sprostać oczekiwaniom innych. Kolejnym istotnym zagadnieniem jest tożsamość i autentyczność – kim jesteśmy, gdy nikt nas nie obserwuje, oraz ile jesteśmy gotowi poświęcić, by dostosować się do norm społecznych. Sami przyznajcie, jak bardzo te kwestie są aktualne w naszym życiu. Trochę tak smutno tutaj się zrobiło a książka ma w sobie również wiele zabawnych sytuacji, które nie raz rozbawią każdego z was.

Uważam, że to pozycja idealna zarówno dla młodzieży, jak i dorosłych – dla każdego, kto szuka czegoś, co łączy rozrywkę z ważnym przesłaniem. Polecam ją wszystkim, którzy cenią historie pełne emocji, relacji międzyludzkich i psychologicznego napięcia. Ta pozycja zostanie u mnie na dłużej, ze względu na moją córkę. Może kiedyś przyjdzie czas, gdy idealnie sprawdzi się w odpowiedzi na nurtujące ją pytania – niekoniecznie związane z żałobą, ale może z relacjami z rówieśnikami?

Polecam całym sercem.

Devin wraz z rodziną jadą spędzić ferie nad jeziorem, pierwszy raz od czasu śmierci matki, ma to być sposób by ich rodzina się do siebie zbliżyła. Jak co roku mają odbyć się Zimowe Igrzyska, w których toczą odwieczną walkę z sąsiadami, rodzina Seo-Cooke i zawierają dodatkowe zakłady między sobą. Gdy Julian prosi Devina by ten udawał jego chłopaka, Maya wpada na pomysł że może to być świetna okazja do wybadania sytuacji i dowiedzenia się co w tym roku przygotowali, bo jest pewna że sąsiedzi oszukują podczas zawodów.

Co wyniknie z udawanego związku? Kto wygra zawody? Czy rodzina Seo-Cooke posunie się do oszustwa byle tylko znów wygrać?

Maya za wszelką cenę chce wygrać zawody, a Devin zrobi wszystko by jej pomóc, ma nadzieję że uda mu się w ten sposób odbudować ich relacje. Sprawa jest jednak bardziej skomplikowana, w grę zaczynają wchodzić uczucia, zakład o ukochany dom, strach i tęsknota za bliskimi.

Bardzo podobało mi się jak rozwijała się relacja między Devinem a Julianem, to jak po mimo strachu potrafili zawalczyć o to co dla nich naprawdę ważne.

Świetnie mi się czytało, wymagająca

historia poruszająca trudne tematy.

Jak ja dawno nie czytałam młodzieżówki! Dlatego tym razem postanowiłam po nią sięgnąć. Dzięki uprzejmości wydawnictwa Muza S.A. miałam okazję przeczytać powieść „Igrzyska w udawaniu”. Wybrałam ją głównie ze względu na zachęcający opis, ale i uroczą okładkę? Jednak, czy autorka skradnie moje serce?

Rodzina Báezów po kilku latach postanawia spędzić ferie w swoim domku nad jeziorem. Ten wyjazd ma im pomóc w naprawieniu trudnych relacji zwłaszcza między Devinem, a Maya, którzy mimo iż są bliźniakami oddalili się od siebie. Na drugim brzegu jeziorka mieszka rodzina Seo-Cooke’ów. Obie rodziny nie pałają do siebie sympatią. Dlatego też Devin jest mocno zdziwiony kiedy Julian Seo-Cooke prosi go o to, aby udawał jego chłopaka. Ich relacja początkowo przyjacielska to z czasem nabiera nowego charakteru. Ponadto obie rodziny od lat rywalizują ze sobą, dlatego też udawany związek jest im na rękę, ponieważ mogą odkryć wszystkie posunięcia wrogów. Jak się okazuje nie wszystkie zagrania są fair play.

Książka najmocniej skupia się głównie na relacji bliźniaków. Devin wyjechał na studia, jego siostra Maya nie może natomiast uporać się ze śmiercią mamy, ale i wyjazdem brata. Ich relacja została ukazana bardzo dokładnie, ale i z wrażliwością. Maya to mocna osobowość, która zawsze stara się postawić na swoim, jednak wielkim krokiem w jej życiu jest odpuszczenie studiów na poczet brata. Natomiast Devin to bohater, który ciągle poszukuje własnego ja. Chłopak jest rozdarty pomiędzy lojalnością wobec rodziny, a usamodzielnieniem się.

„Igrzyska w udawaniu” to ciepła i urocza powieść młodzieżowa. Znajdziemy tutaj humor, romantyzm, ale i poruszone zostały cięższe tematy takie jak strata, rozstanie. Ta historia zachwyca pod wieloma względami. Czytając ją czułam się jakbym była otulona najmilszym kocykiem! Ta historia gwarantuje zarówno dobrą zabawę, ale i skłania do przemyśleń na temat miłości, rodziny czy przebaczenia.

Coś co mnie najbardziej urzekło w tej powieści to postacie! Każdy z występujących tutaj bohaterów jest indywidualistą. Jednak są one oni niezwykle barwni i każdy z nich wnosi coś nowego do tej historii. Maya nieustannie zmaga się z żałobą i jest przeciwieństwem Devina, który jest realistą i skupia się na swoich zmartwieniach nie zawsze zauważając cierpienie innych. Julian to postać, którą początkowo niezbyt miło przyjęłam, jednak poznając go bliżej zyskał moją sympatię, a to za sprawą jego poczucia humoru oraz szczerości. Rodzice Báez są bardzo realnie ukazani. Zmagając się z własnymi demonami starają się stworzyć pełen ciepła i miłości dom. Natomiast ich zupełne przeciwieństwo to rodzice Seo-Cooke, którzy są zaślepieni władzą i pieniędzmi. Te wszystko postaci tworzą niezwykle ciekawą i barwną oprawę tej powieści.

„Igrzyska w udawaniu” to powieść, którą pokochałam. Piękna, ciepła, urocza i zapadająca w pamięci. Ta niezwykła historia idealnie łączy ze sobą humor jak i emocje. Ta książka zostanie moja comfort book. Czytanie jej było ogromną przyjemnością. Jestem również wdzięczna za to, że zostały tu poruszone tematy takie jak żałoba, rozpad małżeństwa, czy pogoń za pieniądzem. Ta historia skłania do przemyśleń, pozwalając nam wynieść po jej przeczytaniu pewne lekcje. „Igrzyska w udawaniu” z całego serca polecam zarówno młodszym jak o starszym czytelnikom! Ta książka was zauroczy!

IG: libresunn

Niechęć czasem jest lepiej pielęgnowana niż najpiękniejsze kwiaty, zwłaszcza, jeśli sprzyjają jej warunki. Korzenie zapuszcza głęboko i nie tak łatwo ją wyrwać. Gdy wydaje się, iż da się ją wyplenić ona odrasta jeszcze mocniej. Co musi się wydarzyć by w końcu stała się jedynie przeszłością?

Pewne tradycje są silniejsze niż zdrowy rozsądek, zwłaszcza jeżeli mają u swych źródeł poczucie niesprawiedliwości i zemstę. Kiedyś rodziny Baezów i Seo-Cooke`ów przyjaźniły się, jednak to odległe czasy. Od lat obie familie uprzykrzają sobie życie, a apogeum zawsze następuje podczas lokalnych rozgrywek Zimowych Igrzysk. Ostatnio Baezowie nie odwiedzali swojego wakacyjnego domu, lecz w tym roku zawitali ponownie. Nic nie zapowiada, że dawna niechęć przygasła, wprost przeciwnie. Brak kontaktu pomiędzy klanami jedynie podsycił pragnienie pokazania drugiej strony, na co stać tę pierwszą i vice versa. Coś jeszcze ma miejsce – udawane randkowanie przez przedstawicieli Baezów i Seo-Cooke`ów. Jeżeli ktoś myśli, że doszło do zawieszenia broni to jest w ogromnym błędzie. Czy ktoś pamięta starą maksymę: od nienawiści do miłości jeden krok? No cóż chyba nie… Sielskie Lake Andreas długo było świadkiem wojny podjazdowej obu klanów i chyba niczego ich nie nauczyła. Stawką w tym roku w Zimowych Igrzyskach jest domek Baezów oraz dwa serca, te ostatnie nie były w ogóle brane pod uwagę, ale niekiedy życie pisze przedziwne scenariusze…

Familijna waśń jak z „Romea i Julii”. Zamiast urokliwej Werony wakacyjna miejscowość na Florydzie. Jednak myliłby się ten, kto uważałby, że moc wzajemnych waśni jest mniejszy, a już uczuć tym bardziej. Jak się można przekonać podczas lektury jedno i drugie jest równie silne i niesie z sobą równie dużo komplikacji. Elle Gonzales Rose doskonale potrafiła oddać klimat rodzinnych potyczek, a do tego dodać temat śmierć bliskiej osoby, żal po jej stracie oraz to jak wpływa taki dramat na podejmowane decyzje. Ale warto podkreślić jak autorka umiejętnie pokazuje różne formy żałoby i równocześnie jak ona się w czasie. Oczywiście nie da się zapomnieć o innych uczuciach, pojawiających się nieoczekiwanie i będących początkiem czegośc co stawia pod znakiem zapytania motywy obu stron oraz scenariusz, realizowany od lat. „Igrzyska w udawaniu” jest historią podczas czytania, której śmiejemy się, a zaraz potem nasuwają się refleksje nad wpływem rodziny na jej członków oraz kiedy rodzi się uczucie. Lektura pokazuje prawdziwy kalejdoskop emocji w kontrastowych barwach, mocno zaznaczających swoją obecność w życiu bohaterów i równocześnie rzutują na to, co dopiero będzie miało miejsce.