Idol w ogniu

Fanów można z grubsza podzielić na kilka kategorii: na tych, którzy bezkrytycznie zachwycają się wszystkim, co zrobi ich idol oraz tych, którzy nieco bardziej trzeźwo patrzą na jego poczynania, potrafiąc mniej lub bardziej oddzielić dzieło od twórcy. Ale są też tacy, którzy przekraczają wszelkie nienazwane granice, zahaczając niebezpiecznie o obsesje i związane z nią urojenia. A stąd już prosta droga do katastrofy podszytej odczłowieczeniem drugiej osoby. Nadaniem jej statusu boga. Obiektu nieustannych westchnień. Co się stanie, gdy figura postawiona w centrum twojego wszechświata zostanie oskarżona o uderzenie kobiety – innej fanki? Jakie konsekwencje pociągnie to za sobą?

Uczęszczająca do jednego z japońskich liceów Akari jest nieco inna. Cierpiąca na deficyt koncentracji oraz chroniczne zmęczenie nastolatka niezbyt radzi sobie z niezbędnymi do życia czynnościami, a centralny punkt jej świata stanowi kompulsywne oddawanie uwagi oraz pieniędzy ciężko zarobionych w miejscowej jadłodajni idolowi, któremu na przestrzeni ostatnich lat wystawiła ołtarz – dosłownie i w przenośni. Całkowicie wierna Masakiemu uważa, że bycie fanką jest równoznaczne z kwestią życia i śmierci. Trwaniem na dobre i na złe. W zdrowiu i w chorobie. Jednostronna relacja rezonuje w jej sukcesywnie słabnącym ciele i dziewczynie wydaje się, że jakimś cudem oddycha w rytm oddechu idola podczas snucia interpretacyjnych domysłów na temat każdego gestu czy słowa, które wykonał lub wypowiedział. Skrupulatna analiza mająca na celu zrozumienie i poklask odbiorców prowadzonego przez nią bloga. Akari jest przekonana, że rozumie go jak nikt inny, skoro poświęciła temu cały swój cenny czas. To trzon jej kręgosłupa. Definicja istoty i jedyny znany Akari sens, który przesłania wszystko inne i z czasem obraca wniwecz pozostałe aspekty: edukacje, tymczasową prace, realne więzi międzyludzkie. Postępująca idée fixe samonapędza unicestwienie, pozbawiając dziewczynę jakiejkolwiek siły woli.

Nieco młodsza ode mnie Rin Usami hipnotyzuje swoją mikropowieścią, wywołując przy tym niemały dysonans związany z odbiorem stylu pisania. Narratorka posługuje się bowiem prostym, momentami banalnym językiem uwypuklającym niedojrzałość osób urodzonych w erze social mediów, po to, by chwilę później snuć metaforyczne rozważania - ocierające się niekiedy o pretensjonalność i melodramatyzm, a jednocześnie zadziwiająco trafne. Swoisty dualizm. Rozkrok pomiędzy dzieciństwem i przerażającą bohaterkę dorosłością. Wydźwięk fabuły jest uderzający i składa się na to wiele poruszonych w niej elementów. Począwszy od zagubienia i wyizolowania młodej osoby, która nigdy nie czuła się wystarczająco dobra dla swoich bliskich, więc stała się szeregową częścią większej całości – w tym przypadku fandomu zespołu. Odcięcie od świata pozwoliło odgrodzić się jej od poczucia niskiej wartości, zapomnieć o rozproszonej i rozpadającej się rodzinie trapionej rozmaitymi problemami których mimowolnie stała się składową. Czymś nader oczywistym jest obsesja, oderwanie od rzeczywistości. Zatracenie. Upadek. Czymś innym brak wsparcia i zrozumienia. Złe podejście do oczywistego krzyku o pomoc. A w końcu poddanie się. Kolejną poruszoną rzeczą jest wyśrubowany i nierealistyczny obraz azjatyckich idoli. Sztucznych agencyjnych tworów, które narzucają swoim podopiecznym takie restrykcje, że Hollywood wydaje się przy nich nader przyjaznym i nieszkodliwym środowiskiem. Agencje odzierają swoich protegowanych z możliwości posiadania prywatnego życia, nie dopuszczają najdrobniejszego potknięcia i w sposób cyniczny, wręcz wyrachowany żerują na naiwności fanów, sztucznie napędzając popyt na tandetne gadżety sprzedawane po zawyżonych cenach przy każdej nadarzającej się okazji. Co gorsza, dają małoletnim maniakom fałszywe poczucie sprawczości przy głosowaniu na najbardziej popularnego członka grupy. Co z kolei wiąże się z cyklicznym upokorzeniem tych ostatnich. I tak się kręci ten obłąkany biznes pozbawiony jakiejkolwiek autentyczności. Do czasu aż wszystko się nagle kończy. Aż Akari wyzbędzie się całkowicie resztek decyzyjności i pozostanie sama. Aż uderzy w nią świadomość nieodwracalnego: idol stał się człowiekiem. Nie ma już idola. Nie ma kogo ścigać, nie ma kogo obserwować. Tylko wybrana osoba będzie mogła codziennie patrzeć na niego z bliska. Koniec ze źle pojmowanym oczyszczeniem. Kres. Pustka.

Akari nie potrafi normalnie funkcjonować. Nie umie się uczyć, nie umie znaleźć pracy. Nie chce o siebie zadbać – myć włosów, obcinać za długich paznokci. Nie jest skora do rozmów, nie widzi sensu w normalnym życiu, które wydaje jej się zbyt trudne i wymagające. Jest bierna, wręcz niewidzialna.

Jej jedyną siłą, czymś w czym czuje się pewnie, jest analizowanie każdego słowa i oddechu swojego idola. Zna jego styl bycia, znienawidzone słowa, każdy rodzaj uśmiechu, datę urodzin i ascendent. Filmy z jego udziałem za każdym razem kupuje w trzech wersjach. Prowadzi fanowskiego bloga, na którym opisuje najdrobniejszy szczegół dotyczący Masakiego. Odrzucając samą siebie staje się jego cieniem.

Co jednak, jeśli idol postanowi zniknąć ze świata rozrywki?

„Idol w ogniu” to książka, której przesłanie dociera do czytelnika z opóźnieniem. Początkowo wydaje się prosta, nieszczególnie wyróżniająca. Dopiero później, po przemyśleniu dopada nas jej symbolika. Życie Akari zamknięte w – wydawałoby się – całkowicie losowych słowach. Rozrzucone patyczki do uszów, które mają być kośćmi głównej bohaterki. Dezaprobata rodziców, którzy pochłonięci własnymi problemami nie robią nic oprócz czczych pogróżek. Inni ludzie żyjący tak jak Akari, czytający jej posty, śledzący każdy krok Masakiego, nawołujący do wspólnej walki o jego dobre imię. Z jednej strony niewyobrażalny hejt, a z drugiej fanatyczne uwielbienie. Wręcz destrukcyjne uwielbienie. Przerażające jest życie, które wiedzie główna bohaterka, fakt, że ona sama uważa, iż oddycha tylko dlatego, że Masaki istnieje. Jej strach przed dorosłością, bo on w wieku dwunastu lat grając Piotrusia Pana wykrzyczał, iż nie chce dorastać. Przerażające jest to, że choć wszyscy widzą jej problem, nikt nie jest w stanie nic z tym zrobić. Przerażające jest to, jak social media i sztuczne kreowanie czyjegoś wizerunku mogą mieć tak diametralny wpływ na czyjeś istnienie.

Jak początkowy zachwyt zamienia się w obsesję. „Nie zasnę bez jego głosu w słuchawkach, nie wstanę, jeśli nie usłyszę jak mnie budzi, nie wniosę prania do domu, bo przegapię dwie minuty programu, podczas których mogłabym zrobić milion zrzutów ekranów z jego twarzą i zanotować każde słowo opuszczające jego usta”.

To dosadna książka, wartościowa i niezwykle ważna. Może nie do wszystkich trafi. Jest specyficzna, inna, całkowicie niestereotypowa. Ale ja polecam ją każdemu.

"Idol w Ogniu" wydany przez Grupę Wydawniczą Relacja autorstwa jeszcze młodej Rin Usami

#współpracabarterowa

Akari prowadzi bardzo niepokojący styl życia, gdzie wszystko kręci się wokół jej muzycznego idola Masakiego. 99% swojego czasu spędza w internecie, ogląda WSZYSTKIE materiały z nim, zapisuje każdą jego wypowiedź, robi zrzut ekranu każdemu pikselowi jego twarzy a to dopiero początek. Gdy na światło dzienne wychodzi afera, że Misaki uderzył fankę Akari popada coraz bardziej w obsesje na jego punkcie....

Wstrząsająca historia przyglądająca się nieco szerzej zjawisku fandomów, przemysłu "produkowania gwiazd" i obsesyjnej mocy mediów społecznościowych, a centrum dziewczyna z depresją, która nie potrafi odnaleźć swojego miejsca na świecie.

Depresja jest zdecydowanie nadużywanym słowem w obecnym świecie a Idol w ogniu może być najlepszym przykładem jak depresja może wyglądać (bo oczywiście każdy jest inny). To nie jest zwyczajny smutek, to jest uczucie pustki, brak naszego "ja", brak motywacji, inspiracji, energii do podstawowych czynności. Możemy tego wszystkiego doświadczyć w "Idolu w ogniu", przy równoczesnym mądrym komentarzu społecznym zwracająca uwagę na istotę problemu. Idol w ogniu mimo prostego języka jest lekturą ciężką emocjonalnie i nadwyraz smutną. Ja czułem uczucie zbliżone do życia uciekającego nam przez palce, co znacząco wybija się w lekturze.

Co prawda Idol w ogniu nie zrobił na mnie takiego wrażenia jak się spodziewałem - brakowało elementów skrajnych zachowań w tych sytuacjach. Sama obsesja jest już dość skrajna ale zakończenie pozostawiło we mnie pewien niedosyt wraz z ładunkiem emocjonalnym. Czegoś mi w tym wszystkim brakowało.

Mimo to mogę bez problemu polecać "Idola w ogniu" jako ciekawy przedstawiciel literatury pięknej zapadającej w pamięć tematyką dotychczas rzadko poruszaną. Rin Usami nie bez powodu mimo młodego wieku zatrzęsła światem literatury japońskiej, a ja ze zniecierpliwością mogę wyczekiwać przekładów kolejnych jej książek na język Polski. Jestem pewny, że jeszcze o niej usłyszymy!

Akari sens życia upatruje jedynie w Masakim, swoim muzycznym idolu. To na gadżety z nim związane, na jego płyty i koncerty wydaje wszystkie zarobione pieniądze. W szkole idzie jej tragicznie, nie lepiej jest w pracy. Dziewczyna prowadzi fanowskiego bloga, którego poświęca Masakiemu i obsesyjnie śledzi wszystkie komentarze pojawiające się na jego temat w sieci. A tych niepochlebnych jest coraz więcej, ponieważ gwiazdor uderzył swoją fankę… Świat Akari zaczyna się sypać, a ona desperacko próbuje ratować wizerunek swojego idola. Nastolatka wpada w obłęd, a jednocześnie dosięga ją coraz większa pustka. Życie Akari przelewa się przez palce, a ona sama traci podwaliny swojej egzystencji, jakimi są pełne oddanie, uwielbienie i poświęcenie dla celebryty.

Rin Usami na nieco ponad stu trzydziestu stronach opisała historię wstrząsającą, dającą do myślenia i przerażającą. Ta książka pokazuje, jak zgubne mogą być działania w internecie i bezgraniczne zaślepienie na produkowane przez media gwiazdy. Z każdą kolejną kartką byłam w coraz większym szoku, do czego może doprowadzić poświęcenie dla osoby, która nawet nie ma o tym bladego pojęcia.

Ta książka jest do bólu emocjonalna i smutna. Bardzo smutna. Prezentuje obraz młodej osoby, która pod wpływem zjawiska fandomu, ślepej, platonicznej miłości i fanatyzmu zaczyna popadać w stany depresyjne i traci sens życia. Przerażające.

“Idol” to tekst, po który bez wątpienia warto sięgnąć. To trudna, ale zarazem potrzebna książka. A przeczytanie jej zajmie Ci jeden wieczór.