Ice cream Man. Tom 1

„Ice Cream Man” czyli podkowy koszmar senny, który oblepia niczym cieknący po waflu lód, bo tutaj nie ma tanich sztuczek, ten komiks straszy jednak sięga do znacznie intymniejszych leków, do tych, które stanowią najbardziej bolesną odsłonę cierpienia jak samotność, poczucie pustki, czy totalny rozpad życia.

Album składa się z krótkich opowiadań, których wspólnym mianownikiem jest tajemniczy Lodziarz, niby narrator, niby ucieleśnienie cierpienie i jakieś nuty demona, no trudno przejść obok takiej postaci neutralnie, chociaż tak trudno nawet podjąć próbę interpretacji go jako bohatera.
Bo czy obiektywnie patrząc ujawnianie mroku w ludziach jest czymś złym? Jest w tym niejednoznaczność i wskazanie, że zło wcale nie musi atakować z zewnątrz, a może z samego środka.

Trudno nie docenić samego pomysłu na ten album, bo jest bogaty w emocje, momentami jest absurdalnie, filozoficznie, czasem melancholijnie, ale bywa i absurdalnie, dzięki czemu przy każdej historii nie do końca wiadomo czy będziemy zaniepokojenie, czy bardziej rozbawieni.
Mocnym punktem są portery bohaterów, którzy wpuszczeni w wir dziwności stają się nieco nieobliczalni, bo wymiar piekła, jakie autor pokazuje ma zupełnie inny obraz, niż ten z ludzkiej wyobraźni.

Artystycznie jest dziwnie, co genialnie współgra z klimatem historii, emocje na twarzy często mają zdeformowane oblicze, grymasi niepokoju, co oddaje aurę albumu. Kolorystyka jest delikatna niczym z dziecięcych bajek, a jednak kontrast z grozą jest uderzający, bo nostalgia jest tu tylko pozorna.

Urokiem tego komiksu jest to, że tak naprawdę on nic nie tłumaczu, tutaj nie można liczyć na spięcie historii klamrą i postawienie puenty. Tutaj jest wszechobecny dyskomfort, który wcale nie odpuszcza tak łatwo, jakbym tego chciała. Groza w innym wymiarze, bez potworów i przemocy, ale niezwykle udany i ambitny eksperyment.

POPKulturowy Kociołek: Ice Cream Man tom 1 jest zbiorem czterech niezależnych opowiadań, które łączy enigmatyczna postać sprzedawcy lodów. Postać ta, choć na pierwszy rzut oka niewinna i wręcz urocza, pełni rolę katalizatora w każdej z historii, zmieniając życie bohaterów w sposób nieprzewidywalny i często makabryczny.

W pierwszej opowieści poznajemy Byrona McAllistera, chłopaka którego życie naznaczone jest śmiercią i makabrą. Druga koncentruje się na parze narkomanów pogrążonych w spirali uzależnienia. Trzecia opowieść to historia Buda Hickeya, mężczyzny w średnim wieku, który zmaga się z poczuciem porażki i braku sensu w życiu. Czwarta historia to z kolei refleksja nad utraconymi marzeniami i zniekształconymi ambicjami. Choć nie każda opowieść jest pełna akcji, każda z nich jest głęboko osadzona w psychologicznych dramatach swoich bohaterów.

Sprzedawca lodów jest postacią pełną tajemniczości. W każdej z historii pojawia się w różnym kontekście – w jednej jest jedynie statystą, w innej bardziej aktywnie wpływa na rozwój wydarzeń. Co jednak łączy wszystkie te historie, to jego niezwykła rola w życiu bohaterów. Jego motywacje są trudne do uchwycenia, co buduje poczucie niepokoju i tajemniczości. Sprzedawca lodów wydaje się być postacią, która nie tyle oferuje lody, co zmienia życie ludzi na gorsze, przynosząc im zgubę.

Postać ta przypomina klasyczny motyw z literatury i kina grozy, gdzie niewinna z pozoru osoba staje się wcieleniem zła. Scenarzysta nie stawia tu jednak na proste rozwiązania – jego sprzedawca lodów nie jest w pełni negatywną postacią, co sprawia, że nie sposób go jednoznacznie ocenić. Na podstawie pierwszego tomu trudno jest wyrokować, jak się ta postać rozwinie, ale wypada ona naprawdę ciekawie.

Pomimo wielu zauważalnych plusów, nie mamy tu do czynienia z albumem idealnym. Jednym z głównych zarzutów, które można postawić pierwszemu tomowi serii, jest pewna nierówność narracyjna, która sprawia, że kolejne historie tracą na sile. Choć pierwsza opowieść zaskakuje świeżością i pomysłowością, kolejne historie zdają się nieco zatonąć w konwencji i nie wnoszą już tyle oryginalności. Motyw sprzedawcy lodów, choć z początku fascynujący, w moim odczuciu w miarę postępu serii staje się coraz mniej wyrazisty. Zamiast budować tajemnicę wokół tej postaci, scenarzysta W. Maxwell Prince zaczyna traktować ją bardziej jako jeden z elementów grozy.

Dodatkowo, pomimo dość mocnych akcentów egzystencjalnych i socjologicznych, część opowieści pozostawia uczucie niedosytu, jakby nie wszystko zostało wyjaśnione lub zakończone w satysfakcjonujący sposób. Wynika to głównie z dosyć krótkich rozdziałów, gdzie na ograniczonej ilości stron trudno jest satysfakcjonująco ukazać głębię tragedii bohaterów...