I będę cię kochać aż do śmierci

Nie wiem czemu, ale nie potrafiłam współczuć bohaterce. Dla mnie była trochę taka bezpłciowa. Ogólnie muszę przyznać, że czytało mi się ciężko i nie wiem do końca, co było tego powodem. Znam twórczość Autorki, bardzo ją lubię, więc jest to dla mnie zaskoczenie. Chyba za bardzo czułam się tak, jakbym obserwowała tę historię z boku. Kompletnie nie czułam bohaterów.

I cóż, tylko tyle mogę napisać. Nie zniechęcam się jednak. Mimo wszystko sięgnę po kolejną historię, mając nadzieję, że tym razem wypadnie lepiej ;)

#ibędęciękochaćażdośmierci jest piękną, poruszającą i niezwykle bolesną książką. Jaki limit złych doświadczeń przypada na jedną osobę? Ile kobieta może znieść żeby zapewnić dostatnie życie swoim dzieciom? I gdzie w tym wszystkim jest miłość do samej siebie? Często zdarza się w książkach, ale też w codziennym życiu, iż jest to bagatelizowane. Czasami wystarczy iskra, żeby odmienić swój los. I właśnie do takiego momentu dochodzi w życiu Rity. Ja poznając jej historię przepadłam, od tej książki nie można się oderwać dopóki nie przewróci się ostatniej kartki. Złe doświadczenia, mąż tyran i powracający po wielu latach były narzeczony to tylko preludium tego co nas czeka. Emocji, wrażeń i walki z własnymi namiętnościami tutaj nie zabraknie. Polecam i to gorąco!

Książki Anny Kasiuk to pewnik jeśli chodzi o przyjemność z czytania oraz dobrze wykreowanych bohaterów. Wielokrotnie zetknęłam się z twórczością autorki i nigdy nie żałowałam swojego wyboru. Decyzja, by przeczytać "I będę cię kochać aż do śmierci" przyszła więc naturalnie a ja otrzymałam bardzo sympatyczną, pełną emocji lekturę.

Uśmiecham się na myśl o tej książce, ponieważ bez problemu potrafię przełożyć zamkniętą w niej historię na prawdziwe życie. Mam wrażenie, że autorka zebrała w jedno liczne marzenia wszystkich romantyczek i na tej podstawie stworzyła wyjątkową powieść. Wszystko wydaje się być tutaj na swoim miejscu, mieć konkretne uzasadnienie i poparcie w rzeczywistym świecie, czyli fabuła jest wiarygodna i dojrzała a każdy czytelnik może się z nią bez problemu utożsamić.

Rita to szalona dziewczyna. Zawsze goniła za dobrą zabawą, ponieważ miała poczucie, że z każdej opresji uratuje ją miłość życia. Tomasz nie jest może najgrzeczniejszy, ale dla ukochanej zmienił się bardziej niż się spodziewano. Jednak tuż przed ślubem popełnił wielki błąd i trafił do więzienia a Rita na niego nie czekała. Ułożyła sobie życie, ustabilizowała sprawy aż pewnego dnia na progu jej nowego mieszkania pojawił się Tomasz i obudził dawne demony.

Przyznaję, że Rita nie należy do moich ulubionych bohaterek. Chociaż rozumiem jej wybory to niekoniecznie je akceptuję a znaczną sympatię kieruję w stronę Tomasza. On też oczywiście nie jest bez winy w tym wszystkim, ale jednak wydaje się trwały w swoich postanowieniach. Spędził sporo czasu w więzieniu, ona natomiast mimo dorosłości nie potrafiła się ustabilizować, zdradzała męża, nie wiedziała czego chce i rozmyślała o dawnym ukochanym. To wszystko jest bardzo życiowe, bardzo szczere, świadome, choć brzmi trochę jak telenowela, ale sami przyznajcie, czy życie nie składa się z pasma błędnie podejmowanych decyzji? Ważne jest, by uczyć się na błędach a to czy głównej bohaterce udał się ten wyczyn musicie przeczytać już sami.

Mimo licznych skrajnych emocji towarzyszących mi podczas czytania a może właśnie dzięki nim bardzo szybko rozprawiłam się z lekturą "I będę cię kochać aż do śmierci". Może nawet trochę zbyt szybko, ponieważ chętnie wróciłabym do tej historii. Najbardziej cenię sobie te opowieści, które kłócą się z moimi przekonaniami i pozwalają mi dyskutować z fabułą, ponieważ w pełni się angażuję i rozkładam wszystko na czynniki pierwsze a bez wątpienia Anna Kasiuk właśnie takie rozterki mi zaserwowała. Innymi słowy - lektura zdecydowanie godna polecenia!

„Bo miłość jest największą bronią przeciwko wszystkiemu, co staje człowiekowi na drodze.”

Rita z mężem i synami mieszka w niewielkiej miejscowości na Mazurach, prowadzą dobrze prosperujący pensjonat i bar. Mąż jest w stosunku do niej bardzo zazdrosny, bywa gwałtowny i brutalny, nie stroni od alkoholu. Twierdzi, że ją kocha, jednak cóż to za miłość, gdy strach i niepewność jest codziennością. Rita ma za sobą bolesną przeszłość, kiedyś w innym życiu była zupełnie inną osobą. Razem z chłopakiem - Tomkiem, planowali wspólną przyszłość, nie stronili od imprez, wygłupów i ryzykownych wycieczek, wydawało się, że świat do nich należy. Jedno wydarzenie, tragiczna w skutkach bójka i Tomek na długie lata trafia do więzienia. Teraz po latach niespodziewanie zjawia się u niej w pensjonacie i chce ją odzyskać. I Piotr policjant, przyjaciel, z którym łączy ją zakazana i jednocześnie piękna relacja.

Jakie to nasze życie bywa czasami trudne i zagmatwane. Fabuła ciekawie poprowadzona, niesie ogromne sprzeczne emocje, ukazuje pokomplikowane relacje międzyludzkie. Pani Anna z łatwością i wnikliwością oddaje emocje jakie stają się udziałem naszych bohaterów. Często miałam wrażenie, że z nimi przemierzam ich trudne, życiowe ścieżki. Narracja toczy się z kilku perspektyw, co daje nam szersze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Rita to silna, cierpliwa, wrażliwa, pracowita i… pogubiona młoda kobieta. Poczułam do niej ogromną sympatię, jednak nie do końca potrafiłam zrozumieć. Tkwi w toksycznym związku dla dobra dzieci, to nie tak powinno być. Złożona postać Jana, męża Rity, z jednej strony bardzo kocha żonę, chce dla niej jak najlepiej, z drugiej staje się jej tyranem. Z domu wyniósł pewne wzorce, nie potrafi się ich pozbyć, a przecież mogliby być szczęśliwi. Piotr - dobry, łagodny, spokojny, chciałby otoczyć Ritę i jej dzieci szczególna opieką. I Tomasz – dawna miłość, czy uda mu się odzyskać Ritę?

Trzech mężczyzn i ona jedna. Z przyjemnością przeniosłam się do świata wykreowanego przez Autorkę i bardzo dobrze mi tu było. Pani Anna porusza trudne, złożone, chwilami kontrowersyjne tematy. Błędy młodości, które nie dają o sobie zapomnieć i kładą się cieniem na teraźniejszości. Toksyczny związek, kontrola, zazdrość, nadużywanie alkoholu, dotkliwe razy. Ogromna miłość do dzieci, trwanie przy mężu alkoholiku i brutalu, aby zapewnić im godny start w dorosłe życie. Trudne decyzje i ich konsekwencje. Dokonane wybory i trwanie przy nich wbrew wszystkiemu. Życie niesie liczne niespodzianki i nigdy nie wiemy w którą stronę się potoczy.

Miłość i szacunek do koni, przepiękne widoki mazurskiej krainy, aż chciałoby się rzucić wszystko i choć na chwilę tam przenieść, pooddychać tym powietrzem.

Mądra, bardzo życiowa, niepokojąca, niebanalna opowieść, którą czyta się bardzo szybko. Skomplikowana, trudna miłość, złe decyzje i ich konsekwencje, potrzeba kochania i bycia kochanym. Przyjaźń, miłość i nienawiść. Zakończenie zaskoczyło mnie, można snuć przypuszczenia i nadzieję. Było to moje pierwsze spotkanie z Autorka, ale na pewno nie ostatnie. Serdecznie polecam,Tatiasza i jej książki :)

Mam mieszane uczucia odnośnie tej książki. Czytało się ją dobrze, jednakże nic odkrywczego w niej nie znalazłam. Historia dziewczyny, której los pokrzyżował życiowe plany. Miała wyjść za mąż, jednak tuż przed ślubem jej narzeczony trafia do więzienia, a ona musi poukładać sobie życie na nowo. Nie jest łatwo i niestety trafia w ręce tyrana, od którego nie chce odejść.

To tak bardzo skrótowo. Jednak postawa głównej bohaterki zupełnie mi się nie podobała. Nie polubiłam jej i ciągle miałam wrażenie, że ona sama akceptuje takie życie jakie ma i wcale nie chce się jemu sprzeciwić. Niby narzeka, ale nic z tym nie robi, a możliwości miała wiele. I w mojej opinii tłumaczenie się troską o dzieci jest wielkim tchórzostwem.

Książka jest napisana fajnym, lekkim językiem. Mnogość dialogów powoduje, że szybko się przechodzi przez treść. Jednak fabuła nie powala i raczej nie zostanie w pamięci. Do tego to dziwne zakończenie, w którym zagadką zostaje to, co się stało z mężem głównej bohaterki. A może to ja nie potrafię czytać między wierszami?

Z miłości do nienawiści...

Jaka to cienka granica...

Znacie to uczucie?

Ja niestety znam i boli mnie to za każdym razem, gdy sobie o tym przypomnę, gdy wspomnienia wrócą... Jednak staram się sobie tłumaczyć co nie co i jakoś ogarniać tę rzeczywistość 🤔 Czy mi się to udaje? Tego nie wiem 🤷🏻‍♀️

⭐RECENZJA⭐

Rita.

Nowy rozdział.

Rodzina.

Złe decyzje?

Trudny wybór.

On.

Życie, które nie jest usłane różami.

🖤

To było moje pierwsze spotkanie z tą pisarką @annakusiak_autorka, ale niesamowicie udane! 🤩 Na pierwszy odstrzał wspomnę o okładce, która bardzo mi się spodobała. Po ów ilustracji można sobie pomyśleć wiele i wiele może być nam obiecane, jednak nie dajcie się zwieść! Bo historia w tej książce jest głęboka, boląca, życiowa... Złe decyzje, zagubienie i cała ta towarzysząca otoczka tej fabule, chwyta za serce. Jednak niektóre sytuacje nasza główna bohaterka, Rita, zgotowała sobie sama i troszkę mnie to martwiło, że w niektórych sytuacjach po prostu robiła to, co robiła 😉 Ale nie mnie ją oceniać 😉 Uważam, że jej kreacja była odpowiednia, jak każdej innej postaci. Czuć było bijące od nich emocje i to, z czym się mierzą. Historia momentami była trudna do czytania, bo pisarka poruszyła ciężkie, życiowe tematy, które nieraz są tematami tabu.

Przemoc fizyczna,

przemoc psychiczna,

uzależnienia - to jest coś, co boli za każdym razem, gdy się o tym czyta, czy słyszy, lecz właśnie trzeba o tym mówić! Dlatego cieszę się, że autorzy w swoich dziełach poruszają tak życiowe tematy, które są BARDZO WAŻNE! Jeśli chodzi o język i styl napisanej lektury, to uważam, że są przyjemne, lekkie i mimo ciężkich tematów, czyta się tę książkę błyskawicznie i z wielką dozą zainteresowania. Ani na chwilę nie mogłam się oderwać, co bardzo mnie cieszy, bo wiem, że sięgnę po książki autorki nie raz, nie dwa 😜 Dlatego w tym miejscu polecam Wam tę lekturę! 🤗 Cudownej soboty moi Mili! 😃

🖤

Współpraca z @wydawnictwojaguar 💚

🖤

🌷ℝ𝕖𝕔𝕖𝕟𝕫𝕛𝕒🌷

Dobry wieczór! Co czytacie w ten wyjątkowy dzień? 😊

Ja zapraszam na recenzję książki o kobiecie, z którą nie do końca się polubiłyśmy, ale mimo to, podarowała mi kilka chwil refleksji i nawet radości. 😉

"I będę cię kochać aż do śmierci" już samym tytułem wprowadziła mnie w dość melancholijny, raczej smutny, nastrój. Przeczuwałam, że to nie będzie radosny, cukierkowy romansik i rzeczywiście taki nie był.

Główna bohaterka to kobieta mocjo zagubiona. Zagubiona na wielu płaszczyznach, ale zwłaszcza w miłości.🥺

Kiedyś już przeżyła to silne uczucie, ale krótko przed ślubem jej wybranek trafił do więzienia na długie lata.

W międzyczasie Rita przeżyła trudne chwile u niedoszłej teściowej, skąd udało się jej uciec na piękne Mazury. Tam poznała Jana, który nie tylko otoczył opieką ją, ale i jej synka, a także dał szansę na stworzenie normalnej, szczęśliwej rodziny.

Szczęśliwej do czasu, bo wkrótce została ona naznaczona cierpieniem, spowodowanym alkoholizmem i idącymi za nim skutkami. 😖

Rita jednak postanowiła nie odchodzić od męża, i to była, moim zdaniem, pierwsza zła decyzja bohaterki. Nie potrafię zgodzić się z jej postępowaniem, nie potrafię go zrozumieć i ani trochę nie utożsamiam się z postacią Rity.

Dla mnie zdrada jest czymś niewybaczalnym i nie mającym żadnego usprawiedliwienia, a właśnie w tym kierunku zmierzyły losy bohaterki. 😬

Nawiązała ona bliższą znajomość nie tylko z innym mężczyzną, ale w dodatku z przyjacielem męża, który, jako policjant, zdawałoby się, powinien mieć jakieś zasady moralne.

To jednak nie koniec karuzeli uczuć, jaką znajdziecie w książce, bo na horyzoncie pojawi się też pierwsza miłość Rity, ojciec jej pierworodnego syna. 🤭

Jak możecie się domyślić, uczucia powrócą z pełną mocą, a Rita zdradzi już nie tylko swojego małżonka, ale nawet swojego kochanka.

Mam wrażenie, jakby stwierdziła, że gorzej być nie może, więc namiesza sobie w życiu jeszcze bardziej. 😉

Ciężko jest mi nie oceniać, chociaż się starałam, bo przecież nigdy w takiej sytuacji nie byłam. Jednak nic nie poradzę na to, że bohaterka absolutnie nie przekonała mnie do swojej osoby, a jej los w dużej mierze zgotowała sobie sama.

Oczywiście, nie chodzi mi o temat przemocy w rodzinie, nie uważam, żeby ofiara była czemukolwiek winna, jednak w innych kwestiach Rita zachowywała się głupio i samolubnie.

Narracja 3-osobowa wzmocniła efekt melancholii, który jednak autorka umiała przełamać zwrotami akcji.

Do końca nie dało się określić, z kim w końcu, ostatecznie, Rita się zwiąże, jak potoczą się losy pozostałych bohaterów i jak zostanie to usprawiedliwione.

Zakończenie to, tak naprawdę, największe zaskoczenie i chyba największy plus całej historii. Mimo że nie pałam sympatią do kobiecej głównej postaci, to mężczyźni byli o wiele ciekawsi. 😉

Miałam duży problem z oceną książki, bo jest ona dobrze napisana, fabuła ma potencjał i każda kolejna strona wciąga bardziej, niż poprzednia.

Autorka zbudowała też przepiękny klimat, świetnie oddała sielankową atmosferę Mazur, która jednak kryje w sobie wiele mroku. Niestety, nie czuję praktycznie nic pozytywnego w stosunku do Rity, a w mojej opinii, główna postać książki jest bardzo ważna, więc całość oceniam na 7/10, co nie jest złą notą, ale uważam, że potencjał był większy.😊

Znacie to powiedzenie: "Trafić z deszczu pod rynnę"? A może sami tego w swoim życiu doświadczyliście?

Rita, główna bohaterka powieści Anny Kasiuk "I będę kochać Cię, aż do śmierci" właśnie tego w swoim życiu doświadczyła. Jako młoda dziewczyna musiała pogodzić się z tym, iż jej narzeczony, zamiast trafić przed ślubny ołtarz, trafił do więzienia za pobicie ze skutkiem śmiertelnym. Osamotniona niedoszła panna młoda, będąc w ciąży, trafia pod "opiekę" teściowej, skąd po paru latach ucieka. I wydawać by się mogło, że Rita wyczerpała swój LIMIT życiowego pecha. Nic bardziej mylnego. Na Mazurach poznaje Jana. Poszukująca ustatkowania się kobieta wychodzi za niego za mąż. Dorabiają się wspólnie pięknego pensjonatu, stadniny koni i dziecka. Jednak chorobliwa zazdrość Jana prowadzi do powolnego rozpadu małżeństwa.

Rita nie ma w sobie dość siły, aby odejść. Pocieszenie odnajduje w ramionach przyjaciela męża, policjanta Piotra, co daje jej wytchnienie od codziennych problemów. Wszystko zmienia pojawienie się Tomasza, przeszłość wraca jak boomerang. Sytuacja się komplikuje. Czy kobieta odważy się, by zmienić swoje życie?

Po okładce można by sądzić, że będzie to ciepła, romantyczna, wręcz "cukierkowa" historia, nie dajcie się zwieść tym pozorom. To historia o tym, jak kobieta pomimo przeciwności losu, pomimo ciężkiego życia walczy o przetrwanie i o to, by zapewnić swoim dzieciom godny byt, którego sama nie miała. Niekoniecznie jest mi tu po drodze z Ritą, bo osobiście uważam, że dzieci widzą dużo więcej, niż nam dorosłym się wydaje, ale z drugiej strony starałam się ją zrozumieć.

Anna Kasiuk poruszyła trudne tematy. Uzależnienia, przemoc fizyczna i psychiczna to problemy, do których wiele kobiet nie chce się przyznać, grając doskonale przed społeczeństwem swoje role.

Miłość, przyjaźń i nienawiść, autorka uświadamia nam, jak cienka jest granica między tymi uczuciami. Jak łatwo wpaść, a już zdecydowanie trudniej się wyplątać z tej pajęczej sieci uczuć.

Muszę przyznać, iż podczas lektury towarzyszyły mi dosyć skrajne emocje, co było motorem napędzającym do przewracania kolejnych stron, byłam bardzo ciekawa dalszych losów bohaterki, jakich podejmie się działań, to, co jednak otrzymałam na ostatnich stronach, wprawiło mnie w niemałe osłupienie, co przy tego rodzaju książkach zdarza mi się niezwykle rzadko.

Poczułam także lekki niedosyt, gdy skończyłam ostatnie zdanie... ale kto wie? Może będzie jakiś ciąg dalszy.

Za egzemplarz do recenzji dziękuje Wydawnictwu Jaguar.

I będę cię kochać aż do śmierci @annakasiuk_author

Bohaterką książki jest Rita, która kochała i była kochana do szaleństwa. Marzyła o szczęśliwym życiu u boku Tomasza.

Niestety tuz przed ślubem ukochany trafia do więzienia. Ona zostaje zupełnie sama. Z czasem zakłada rodzinę oraz prowadzi wraz z mężem pensjonat na mazurach. Niestety w małżeństwie nie jest szczęśliwa. Mąż, który nadużywa alkoholu i zaczyna stosować wobec kobiety przemoc.

Rita zawsze może liczyć na pomoc miejscowego policjanta z którym ma romans.

Pewnego dnia w Pensjonacie pojawia się On dawny narzeczony.

Czy dawne uczucie odżyje ?

Co zrobi nasza bohaterka ?

W książce są poruszane ważne tematy jak przemoc, alkoholizm, uważam, że jest to bardzo wartościowa powieść o zaskakującym zakończeniu. Przepiękna okładka, która zachęca do sięgnięcia po tą właśnie książkę.

Jak najbardziej polecam.

Tomasz i Rita byli razem szczęśliwi, choć nie zawsze działali rozważnie. Planowali wspólną przyszłość, niebawem miał się odbyć ich ślub. Udało im się załatwić sesję ślubną u genialnego fotografa i nieważne, że miała się odbyć przed, a nie po ślubie. Wierzyli, że ich nic nie rozdzieli, śmiali się z przesądów. Jednak do ślubu nie doszło. Zła decyzja, bójka w obronie ukochanej tragiczna w skutkach, to wszystko sprawia, że Tomasz trafia do więzienia, a ona zostaje sama, na dodatek w ciąży.

Mijają lata. Rita wyszła ponownie za mąż, jest matką dwójki chłopców, prowadzi pensjonat w pięknym miejscu. Można by pomyśleć, że jest szczęśliwa, że ułożyła sobie życie. Niestety nie do końca. Jan jest bardzo zazdrosny o żonę, mimo że nie daje mu do tego powodów. Na dodatek pije i jest agresywny, czasem dość mocno. Kobieta się go boi, a jednocześnie nie potrafi odejść. Jedyne chwile szczęścia to te, kiedy obok są chłopcy oraz spędzone z pewnym mężczyzną (o czym jej mąż nie ma pojęcia). Rita nie zamierza nic zmieniać w swoim życiu, chociaż wie, że to bardziej wegetacja niż szczęście. Jednak do czasu kiedy w drzwiach pensjonatu pojawia się ON i wkracza ponownie w jej życie. Jakie podejmie decyzje? Czy zawalczy o własne szczęście? Którego z mężczyzn wybierze?

To nie jest kolejna słodka historia o miłości, to opowieść pełna bólu, rozczarowań, niesprawiedliwości. Porusza wiele niełatwych tematów jak alkoholizm, przemoc, brak tolerancji. Książkę czyta się dość szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele różnorodnych emocji. Momentami byłam mocno zaskoczona tym, jak autorka poprowadziła tę historię, szczerze powiedziawszy, byłam pewna, że skończy się zupełnie inaczej (dla mnie to spory plus, lubię być zaskakiwana).

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani, realistyczni.

Rita jest kobietą, którą jest zastraszona, zaszczuta, nieszczęśliwa w małżeństwie. Jednak w nim tkwi ze względu na synów. To kobieta, dla której dzieci są najważniejsze, a jedyną radością w jej życiu (poza nimi) są konie. Bardzo ją polubiłam i mocno jej kibicowałam, żeby odważyła się zawalczyć również o siebie.

Jeśli chodzi o męskich bohaterów mamy aż trzech. Każdy z nich jest inny i niestety musicie ich poznać bliżej sami, ponieważ pisząc o nich więcej, zdradziłabym zbyt wiele z historii.

„I będę cię kochać aż do śmierci” to książka z niebanalną historią wywołującą wiele emocji. Zdecydowanie polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Dobry wieczór Kochani 😊

Dziś opowiem Wam o książce trudnej, choć okładka wcale nie zapowiadała tak złożonej i emocjonujacej historii. "I będę cię kochać aż do śmierci" autorstwa Anny Kasiuk to nie jest lekka romantyczna powieść.

Nie znałam wcześniej twórczości autorki i zrobiłam sobie niespodziankę nie sięgając po opis książki przed czytaniem. Kompletnie nie wiedziałam co mnie czeka.

Pod piękną okładką znalazłam powieść obyczajową, w której piękne krajobrazy kontrastują z bólem i strachem odczuwanym przez bohaterkę. Rita to młoda kobieta, która swojego czasu uciekła od poprzedniego życia. W momencie, kiedy przeszłość ją odnajduje, bohaterkę otacza już dwóch mężczyzn. Trzeci powoduje zamęt. Kim są i jaką rolę odgrywają w jej życiu?

Autorka opisała prawdziwych ludzi, jej bohaterowie to złożone wyraziste osobowości. Siła i słabość, piękno i brud, radość i cierpienie, wszystko się splata w tej historii. Samo życie.

Ta książka nie jest wyidealizowana, wręcz przeciwnie. Jej autentyczność aż bije po oczach. Autorka w przejmujący sposób pokazuje, że życie się składa z różnych kolorów i odcieni i niekiedy pod warstwą piękna skrywa się brud, a konsekwencje naszych wyborów odczuwamy przez całe życie.

Jeżeli lubicie książki, które poruszają duszę, drapią czytelnika od środka i zmuszają do refleksji, ta książka jest dla was.

Autorka mnie zaintrygowała przede wszystkim stylem, ale również sposobem oddziaływania na czytelnika i wiem, że będę chciała sięgnąć po inne książki Anny Kasiuk.

"I będę cię kochać aż do śmierci" to książka o miłości, o poświęceniu dla ukochanej osoby, ale również historia kobiety, która każdego dnia walczy o przetrwanie dla dobra swoich dzieci.

Rita jest do szaleństwa zakochana w Tomaszu, planuje spędzić z nim resztę życia. Jedna chwila sprawia, że ich życie zamienia się w koszmar, a plany legną w gruzach.

Dziewczyna ucieka od swojego starego życia i przenosi się na mazury. Tu poznaje Jana i jej życia w miarę się stabilizuje, jednak mąż jest bardzo zazdrosny o żonę i potrafi podnieść na nią rękę. Względny spokój w życiu Rity burzy pojawienie się Tomasza.

Książka Anny Kasiuk pokazuje nam, że przeszłość prędzej czy później zawsze nas dopadnie, a miłość nie zawsze potrafi wygrać ze złym losem.

Ta historia pokazuje jak ważne jest, żeby w życiu mieć osoby, na które zawsze możemy liczyć i które uchronią nas przed złymi ludźmi.

„Najlepszym i najgorszym zarazem, co może spotkać człowieka, jest miłość”.

„I będę cię kochać aż do śmierci” to książka autorstwa Anny Kasiuk od Wydawnictwa Jaguar.

Ricie ciągle śnią się koszmary. Ta sama sytuacja sprzed lat, ten sam koszmar był realnym koszmarem dziewczyny. Rita wiodła beztroskie życie. Imprezowanie, zabawy, niekiedy też bywały i kłopoty, ale zawsze z tarapatów wyciągał ją jej kochający mąż Tomasz, który sam nie stronił też od drobnych występków. Brzmi jak dobry układ, dobry plan na życie. Tylko co wtedy, kiedy w mgnieniu oka to wszystko trafia szlag?

Rita i Tomasz mieli wziąć ślub, wieść idealne życie. Wszystko zmieniło się w momencie, kiedy Tomasz wdał się w bójkę w obronie narzeczonej. Bójka była tragiczna w skutkach, a Tomasz trafił do więzienia.

Rita po tym wszystkim odnalazła spokój u boku innego. Razem z Janem przeprowadzają się do spokojnego, mazurskiego miasteczka i prowadzą pensjonat nad jeziorem. To życie dla Rity nie jest idealne, ale jest poniekąd bezpieczne. Sama dziewczyna też przeszła przemianę – wcześniej bardzo rozrywkowa, radosna, szczęśliwie zakochana, a teraz jakby całe życie z niej uleciało – przygaszona, wystraszona, niepewna i przede wszystkim nieszczęśliwa. Kolejne problemy pojawiają się wtedy, kiedy w pozornie sielankowym życiu Rity znowu pojawia się ON. Dawna miłość – Tomasz. A ta sytuacja nie będzie miała pozytywnych skutków przy zazdrosnym i bardzo gwałtownym, nadużywającym alkoholu, aktualnym partnerze Rity, przy którym dziewczyna nigdy nie czuje się bezpiecznie.

Główna bohaterka, jak dla mnie, postępuje dość skrajnie. Widać, że pogubiła się we wszystkim i angażuje się w relacje, które wiadomo, że nie wyjdą jej na dobre. Z jednej strony rozumiem, że sytuacje z przeszłości bardzo na nią wpłynęły, ale z drugiej strony czułam, że postępuje irracjonalnie.

„I będę cię kochać aż do śmierci” to przede wszystkim wielka miłość wbrew przeciwnościom losu, dylematy moralne, walka serca z rozumem, zagubienie. Oczywiście autorka porusza także ważne tematy jakimi są: uzależnienie od alkoholu, agresja w związku, decydowanie się na trwanie w związku tylko dla dobra dzieci. W książce pojawiają się trzy typu facetów, trzy typy relacji, wokół których krąży Rita. Dawna miłość Rity, obecny mężczyzna, z którym się związała, a także policjant, z którym dziewczynę wiąże dość skomplikowana relacja. Z jednej strony jest to trochę przydużo jak na jedną dziewczynę, ale rozumiem chyba co chciała przedstawić autorka – dylematy i złożoność (niekiedy bardzo toksycznych) relacji, a także indywidualny charakter każdej z nich.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

Ona jedna, ich trzech.

Były i obecny kochanek oraz mąż.

Początkowo Rita jawiła mi się jako skrzywdzona ( nie neguję) przez los kobieta. Jednak z każdą kolejną przeczytaną stroną zaczynała mnie coraz bardziej drażnić.

Jej decyzje i postępowanie były dla mnie niezrozumiałe.

Ale nie polubienie głównej bohaterki książki nie przesądza o skreśleniu powieści.

Ta okazuje się umiejętnie napisaną prozą.

Mimo braku sympatii dla postaci, czytało się dobrze. Właściwie zarysowane osoby i realia małej miejscowości, która tylko z pozoru jest sielska.

Stonowany, logiczny przekaz myśli przelanych na papier i łatwość odbioru zapewniają odpoczynek przy lekturze.

Autorka nic nowego nie odkrywa, ale daje nam przyjemną powieść obyczajową.

Moja ocena 6/10

empikgo- e-book

To przejmująca historia, którą czytałam z wieloma emocjami, śledząc ich losy i dopingując im, by znaleźli swoje szczęście. Pani Anna Kasiuk postanowiła nieźle pokomplikować ich losy, skłaniając nas do refleksji, ale też dając doświadczyć niesamowicie ekscytujących przeżyć. Z Ritą było mi nie po drodze, ale rozumiałam jej postawę, gdyż wiele jest kobiet o jej charakterze i w podobnej sytuacji. Obawia się o swoje dzieci, mając świadomość, że sama nie da sobie rady z zapewnieniem im dobrych warunków życia, jakie gwarantuje jej prowadzenie pensjonatu z mężem.

W powieści autorka porusza kilka ważnych zagadnień mających swoje odzwierciedlenie w życiu. Na plan pierwszy wysuwa się problem przemocy wobec drugiej osoby, alkoholizm, ale też poświęcenie swojego szczęścia dla dobra najbliższych Jest to więc powieść bardzo życiowa, nieoczywista, z nietypowymi rozwiązaniami. Narracja prowadzona jest z różnych perspektyw z poziomu trzecioosobowego, dlatego mam możliwość poznania punktu widzenia wszystkich osób biorących udział w tej historii. Autorka stworzyła fabułę, w której pokazała, że miłość ma różne odcienie. Może być zaborcza, ograniczająca, brutalna, ale też subtelna, trwała, gotowa do poświęceń, cierpliwa i zachłanna. Pokazuje, jak bardzo życie potrafi wpłynąć na osobowość, zmienić wesołą, pewną siebie osobę, w wycofaną, obawiającą się jutra ofiarę toksycznego związki. To, co wydawało się dla niej wybawieniem, stało się złotą klatką, w której Rita i jej dzieci mają wszystko, ale nie ma w niej najważniejszego – miłości.

Cała Recenzja na Oaza Recenzji [Adres usunięty]

Rita w młodości uwielbiała poczuć wiatr włosach i odrobinę szaleństwa, w dzień który miał być najszczęśliwszym w jej życiu dochodzi do tragedii i wskutek tych wydarzeń kobieta jest zmuszona uciekać, wybór pada na mazurskie miasteczko. Rita zakłada rodzinę i prowadzi pensjonat nad jeziorem. W jej małżeństwie różnie bywa, jednak dla kobiety najważniejsze są dzieci.

Pewnego dnia w drzwiach jej pensjonatu pojawia się jej "przeszłość". Jakich wyborów dokona Rita?

Nie miałam wcześniej przyjemności czytać żadnej powieści Pani Ani, ale jestem pewna, że to zmienię! Jestem na świeżo po lekturze, książkę przeczytałam dzisiaj rano w niespełna dwie godziny.

Czytając "I nie opuszczę Cię aż do śmierci" śmiem twierdzić, że autorka ma wybitną zdolność do tworzenia historii z których bije realność i życiowa prawda. Tworzy przy tym pełnokrwistych bohaterów, z przyziemnymi problemami i rozterkami, których z pewnością nie raz spotkaliśmy na swojej drodze i z którymi możemy się z powodzeniem często utożsamić. Takie historie cenie sobie najbardziej - życiowe, nieprzesłodzone, z ktorych kart na każdym kroku wylewają się emocje.

Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych tematów, między innymi przemoc domowa - zarówno fizyczna, jak i psychiczna, problem alkoholowy oraz uzależnienie się od "tyrana". Zatem czytając tą historię doświadczymy naprawdę wielu doznań - niepokoju, strachu, niepewności, poczucia niesprawiedliwości. Odkryjemy jak ważne jest poczucie bezpieczeństwa i jak wiele w stanie jest poświęcić człowiek, żeby zapewnić upragnione bezpieczeństwo, szczęście i miłość osobie, którą kocha. To słodko - gorzka opowieść o poświęceniu, trudnych wyborach i wbrew pozorom miłości ponad wszystko. Jestem pewna, że ta książka niejednego czytelnika skłoni do przemyśleń i zastanowienia się nad własnym życiem. Autorka pozostawiła zakończenie książki otwartym i takie w moim odczuciu jest genialne, jeśli chodzi o tą historię! Moja ocena to 9/10.

Rita wraz z mężem prowadzi dobrze prosperujący pensjonat w małym miasteczku na Mazurach. Z zewnątrz jej życie wyglada idyllicznie: kochający mąż, dwójka dzieci i praca, którą kocha. Ale to tylko pozory… Gdy do pensjonatu przyjeżdża jej dawna miłość, sprawy się komplikują. Zazdrosny mąż, to tylko wierzchołek kłopotów…

I BĘDĘ CIĘ KOCHAĆ AŻ DO ŚMIERCI to emocjonalna powieść, wzbudzająca ogrom uczuć, przy czym porusza ważny wątek przemocy domowej.

Akcja powieści obsadzona w malowniczych Mazurach, wśród lasów i koni łagodzi gorzki smak bólu i gniewu, a plastyczne opisy przyrody rozpalają wyobraźnie. Czułam ciepło słońca na skórze i zażywałam nocnych kąpieli w jeziorze razem z główną bohaterką Ritą. Mój najbliższy urlop właśnie tam chcę spędzić!

Wykreowane postacie są bardzo rzeczywiste, takie z krwi i kości, które nieraz możemy spotkać w realnym świecie. Rita wywoływała szereg mieszanych emocji, od współczucia po niedowierzanie. Dlaczego na to się godzi? Dlaczego wplątała się w taki galimatias uczuciowy? Niebywale zaintrygowało mnie, jak zakończy się ta historia. Otwarte zakończenie jakie zaserwowała autorka spodobało mi się. Daje do myślenia i skłania do zastanowienia się co jest ważne w naszym życiu.

„I będę cię kochać aż do śmierci” to powieść nieoczywista i wieloaspektowa, koncentrująca się na złożoności ludzkich emocji i zawiłościach relacji, które ich łączą. To powieść, która dotyka wielu bolesnych tematów, z których na pierwszy plan wysuwają się przemoc domowa, uzależnienie, zazdrość. Rita tkwi w sytuacji, z której nie ma prostego wyjścia. Z jednej strony jest agresywny, zazdrosny o każde spojrzenie innych mężczyzn mąż, z drugiej bezpieczna przystań, jakim jest pensjonat nad jeziorem i ucieczka od demonów przeszłości, z których jeden niespodziewanie pojawia się na progu domu Rity. Są jeszcze dzieci, które wiążą Ritę z mężem. I choć życie z nim jest dla kobiety ciągłą udręką, również dla dzieci w tym związku trwa. Nie ma w niej radości, dawnej spontaniczności, wiatru we włosach. Są stagnacja, codzienne obowiązki i strach przed kolejnym wybuchem męża, które rozświetlają małe promyki światła w postaci uroczych i bystrych synów: Kuby i Józia, ukochanych zwierząt, pięknych terenów i Piotra, który dla Rity staje się odskocznią od smutnej codzienności.

Trzech mężczyzn i ona, trzy zupełnie różne oblicza miłości. Miłość podszyta zazdrością i agresją, miłość namiętna, nadająca smak chwilom i wreszcie uczucie, które tkwi głęboko w sercu, o którym mimo upływu czasu nie udaje się zapomnieć. I choć wydaje się, że należy już do przeszłości, kiedy nagle ponownie pojawia się w życiu, uderza z jeszcze większą mocą, jest jak żywioł, który niszczy wszystko na swojej drodze. Miłość to najlepsze i najgorsze, co może spotkać człowieka w życiu. Wyzwala i niszczy jednocześnie. Może przynieść ukojenie, może też okazać się najgorszym koszmarem.

Autorka pokazuje problemy, z jakimi zmaga się wiele współczesnych kobiet. Są to zagubienie i niemożność odnalezienia siebie między rodziną, pracą i poczuciem spełnienia. Wiele kobiet rezygnuje z siebie i z własnych marzeń na rzecz męża i rodziny. Są przecież dojrzałe, czas na szaleństwa już dawno minął, teraz liczy się coś innego. Są też kobiety, które pozwalają traktować się jak worek treningowy i nadal tkwią w destrukcyjnej relacji. Autorka zwraca w powieści uwagę na przemoc w związku i na wszystko, co z tej przemocy wynika. Mówi o samotności, wycofaniu, niepokoju, upokorzeniu, bólu i strachu. Rita, skrzywdzona kobieta, której los nie szczędził przykrych doświadczeń, szukając bezpiecznego schronienia, trafiła do miejsca, gdzie los po raz kolejny z niej zadrwił. Mąż, kiedyś czuły i łagodny, wkrótce pokazał swoje prawdziwe oblicze. I chociaż teraz stara się odbudować to, co kiedyś ich łączyło, Rita nie potrafi mu już zaufać, mając przed oczami piekło, jakie jej zgotował. W rezultacie żyją razem, ale jednak osobno. Ona uważa na każdy swój krok, aby tylko nie rozsierdzić Jana, ON kontroluje ją na każdym kroku. Oboje tak naprawdę są bardzo samotni. Sporo jest w powieści smutku, bezradności, osamotnienia. Nie jest to łatwa lektura, a mimo to ciężko się od niej oderwać. Autorka przez całą powieść trzyma czytelnika w niepewności co do tego, którego z mężczyzn ostatecznie wybierze główna bohaterka. Napięcie rośnie ze strony na stronę, aby w kulminacyjnym momencie dosłownie eksplodować. Finał powieści zaskakuje, a i sama fabuła nie szczędzi po drodze niespodzianek. Ani emocji, czytelnikowi i swoim bohaterom. Nie ma w książce łatwych ani jednoznacznych rozwiązań. Żadna z wybranych dróg nie wydaje się być tą właściwą. Każde wyjście ze strefy komfortu powoduje dyskomfort, wywołuje stres. Dzięki temu ta książka jest tak prawdziwa, życiowa i przekonująca. I bardzo klimatyczna za sprawą przepięknych mazurskich krajobrazów w tle.

„I będę cię kochać aż do śmierci” to świetnie napisana, niezwykle przejmująca opowieść o tym, czym jest miłość i o tym, jak bardzo różne może mieć oblicza. O tym również, że miłość może być najlepszą i jednocześnie najgorszą rzeczą, jaka może przydarzyć się w życiu. Nie sposób się od tej książki oderwać, nie sposób o niej po lekturze zapomnieć. Gorąco polecam!

Kiedy jest się młodym i zakochanym, cały świat stoi przed nami otworem. A przynajmniej mocno w to wierzymy. Pełni nadziei na wspólną przyszłość, zapatrzeni w siebie, niecierpliwie wyczekujemy tego "życia we dwoje". Kiedy w rytmie serc, ręka w rękę będziemy mogli spełniać razem cele i marzenia. Młodzi, szaleni, beztroscy, wyciskający każdy dzień jak cytrynę. A jednak bywa tak, że życie zdecyduje za nas, odzierając nas z wielkich oczekiwań. Pokrzyżuje plany, pozostawiając nas ze złamanym sercem i poczuciem bezsilności. Podobny los spotkał bohaterów powieści Anny Kasiuk. Ich drogi się rozeszły. On — trafił do więzienia, ona — ułożyła sobie życie z innym. I choć serce nie zapomniało, głęboko wierzyła, że u boku nowego mężczyzny uda się jej odnaleźć szczęście. Los jednak ponownie z niej zakpił…

Anna Kasiuk stworzyła powieść niejako ku przestrodze, aby dostrzegać subtelne symptomy zła, jakich nie widać na pierwszy rzut oka. Zwraca uwagę na przemoc w związku i na wynikającą z niej samotność. Samotność ukrytą przed światem, zamkniętą w czterech ścianach, które są jedynymi świadkami bólu, upokorzenia i strachu. Zraniona kobieta miota się i traci instynkt. Szuka wsparcia i odrobiny miłości gdzie indziej. Odsuwa się od męża, który jest człowiekiem o dwóch obliczach. Z jednej strony, łagodnym, pełnym miłości, a z drugiej, obliczem kata, który nie potrafi poradzić sobie ze swoją agresją i zazdrością. I choć czytelnik z góry odbiera jednoznacznie opisane przez autorkę małżeńskie piekło, to pokazuje ona także, że przyczyny pewnych zachowań, bardzo często mają swoje podłoże w wydarzeniach z przeszłości.

„I będę cię kochać aż do śmierci” to powieść o zawiłościach ludzkich emocji i łączących ich relacji. Ich historie plączą się, zupełnie jak oni sami. Trzech mężczyzn, jedna kobieta i miłość, która zdaje się dla każdego z nich znaczyć zupełnie co innego. Miłość pełna namiętności, ale i ta, której mimowolnym synonimem jest agresja. A także uczucie, które tak mocno tkwi w sercu, że nie pozwala o sobie zapomnieć. Wbrew okolicznościom i przeszkodom, mimo upływu czasu oraz poczucia, że drzwi do przeszłości zostały już dawno zamknięte, potrafi wrócić do nas i uderzyć ze zdwojoną siłą. I wówczas może być dla nas błogosławieństwem, ale i przekleństwem jednocześnie. Bo czasem wielkie uczucie to zbyt mało, aby można było wykraść losowi wystarczającą ilość szczęścia…

Podsumowując:

Annie Kasiuk udało się stworzyć obyczajową historię, w której zachowała balans takich składowych jak: miłość, namiętność, zaciekawienie oraz zaskoczenie. Jej bohaterowie są wielowymiarowi, a decyzje przez nich podejmowane, znajdują podłoże w wydarzeniach z ich życia, które już na zawsze odcisnęły swoje piętno. Niektórzy potrafili rozliczyć się z przeszłością i zacząć od nowa, innym przyjdzie się z nią zmagać. „I będę cię kochać aż do śmierci” to powieść, która ukazuje odmienne, czasem zupełnie skrajne, oblicza miłości. Uczucia, które niejednokrotnie może popchnąć nas w nieodpowiednim kierunku, z którego już nie będzie powrotu. Choć autorka nie stroni w niej od trudnych tematów, nie sposób nie wspomnieć o przepięknych mazurskich krajobrazach, na których tle toczy się akcja książki. Oraz o wielkiej miłości do zwierząt, która w trudnych dla nas momentach, może być ucieczką i ukojeniem. Zaskakująca, trzymająca w napięciu powieść o niełatwych wyborach serca, które nie zawsze są trafione i o szczęściu, które, choć wydaje się na wyciągnięcie ręki, czasem staje się nieosiągalne. Polecam!

Rita kochała życie, zabawy i wiatr we włosach. Wspólnie ze swoim mężczyznom Tomaszem planowali wspólne życie i planowali się pobrać. Ale jedno wydarzenie zmieniło ich życie całkowicie. Tomasz trafił do więzienia, a Rita musiała radzić sobie sama. W końcu odnalazła szczęście u boku innego mężczyzny, z którym założyła rodzinę. Jednak jego prawdziwe oblicze ukazało się później, a Rita z odważnej kobiety, stała się wiecznie wystraszoną myszką. Jan gdyby mógł kontrolowałby ją 24 godziny na dobę. Jej oparciem był Piotr – policjant z którym łączyła ją przyjaźń przeplatana seksem. No i jeszcze jej dawna miłość, która pojawia się po wielu latach. Czy Rita zdoła poradzić sobie z ogromem emocji jakie się w niej pojawią. Czy serce wygra z rozumem?

„Ale oni nie wierzyli w przesądy. Byli młodzi, bardzo młodzi i przekonani, że życie stoi przed nimi otworem. Małżeństwo miało tchnąć wiatr w ich żagle i wyrwać ich z małej, pozbawionej perspektyw mieściny, w jakiej żyli. Tak miało być. Stało się jednak inaczej.”

Anna Kasiuk napisała historię od której wprost nie mogłam się oderwać, dlatego przeczytałam ją przy jednym podejściu. Nawet, gdybym chciała to nie mogłam jej odłożyć, działała na mnie niczym magnes. Historia przedstawiona w książce wyzwala cały ogrom emocji, a bohaterowie są tak różnorodni, że z całą pewnością jedni znajdą swoich sympatyków, drudzy nie. Autorka miała świetny pomysł na fabułę, która wcale nie jest lekka i przyjemna, wręcz dość dużo w niej dramatów. Ale wydarzenia, które mają tutaj miejsce z całą pewnością mogą mieć odzwierciedlenie w realnym życiu. Ludzi podobnych do naszej głównej bohaterki Rity z całą pewnością jest na świecie mnóstwo. To właśnie kobiety w podobnej sytuacji, często postępują dokładnie jak nasza bohaterka – ciągną tą marną egzystencję ze względu na dzieci, bo myślą że tak należy postępować.

Rita od wczesnych lat kochała życie, imprezowanie i nawet, kiedy wpadała w kłopoty nie martwiła się, bo zazwyczaj wyciągał ją z nich Tomasz. Ale jeden dzień i jedno wydarzenie z zadziornej kocicy, zmieniło ją w szarą myszkę. Okoliczności, w których przyszło jej po tym wydarzeniu żyć, nie były zbyt przyjemne. Narzucanie jej wytycznych nie było dla niej, dlatego kiedy miarka się przebrała uciekła i znalazła się w malowniczych Mazurach. To tam odnalazła spokój i ciszę, a z czasem także miłość. Jan z początku był czułym mężczyzną, jednak z czasem pokazał swoje prawdziwe oblicze. Z kochającego męża stał się zazdrosnym o wszystko katem. Z dawnej odważnej Rity nie pozostało już nic.

„Nocne kąpiele w jeziorze były dla niej krzykiem rozpaczy, wołaniem o wyrwanie się z patowej sytuacji, jaką stało się jej życie.”

Autorka w swojej powieści pokazuje nam obraz kobiety, która żyła razem, a jednak obok swojego męża, który nie stronił od podnoszenia na nią ręki. Życie u boku mężczyzny zazdrosnego o wszystko i wszystkich nie jest łatwym życiem (wiem z własnego doświadczenia), wręcz trudnym do zniesienia. Kobiety w podobnej sytuacji do Rity, trwają jednak u boku takich mężczyzn, bo myślą, że dobro dzieci w takim przypadku jest najważniejsze, ale czy na pewno? Czy życie w ciągłym strachu, w ciągłej obawie, że tym razem czymś podpadniesz facetowi jest warte tej świeczki? Przecież dzieci widzą co się dzieje w domu, ciężko ukryć podbite oko, czy też inne siniaki. A jeśli w końcu dojdzie do jakiejś tragedii, co wtedy? Czasem lepiej powiedzieć temu dość, przedstawić własne dobro nad dobro innych, pozwolić sobie na ponowne bycie szczęśliwą i wyzwoloną. Czasem naprawdę warto zastanowić się, czy tkwienie w takim beznadziejnym położeniu ma sens?

Wykreowani przez Annę Kasiuk bohaterowie są niezwykle różnorodni. Ritę już wam przedstawiłam, Jan to mężczyzna, którego wielokrotnie mogłabym udusić gołymi rękami, działał na mnie niczym płachta na byka. Nie rozumiem i nigdy nie zrozumiem postępowania mężczyzn jego pokroju. Wciąż zastanawiałam się jak Rita mogła trwać w takim związku.

Tomasz, były ukochany Rity, odsiedział swoje w więzieniu. Po powrocie był nadal niezwykle przystojny, a Rita choć nie chciała, nie mogła nic poradzić na to, że jej serce wciąż coś do niego czuło. Mamy jeszcze policjanta Piotra, który ma baczne oko na Jana, bo doskonale wie, do czego jest zdolny Jan. Są też rezolutni i niezwykle bystrzy synowie Rity – Kuba i Józio.

Historia przedstawiona na łamach tej powieści pokazuje nam, że miłość może być zarówno najlepszym ale czasem i najgorszym co może spotkać nas w życiu. Miłość może czasem trwać wbrew wszelkim przeciwnościom oraz zdrowemu rozsądkowi. Czasem to osoby trzecie muszą pomóc nam się z tej miłości uwolnić.

W naszej historii nie brakuje emocji, gdyż są widoczne na każdej stronie tej książki. Anna Kasiuk umiejętnie lawiruje losami naszych bohaterów, niejednokrotnie doprowadzając nas do szybszego bicia serca. Obok tej historii nie sposób przejść obojętnie, tutaj cały czas coś się dzieje. A zakończenie? Z całą pewnością zaskakuje, bo nawet mnie zaskoczyło.

„Ciepły oddech dawnego narzeczonego był jak letni wiatr, jego zapach kojarzyła z wolnością i zaufaniem. Dłonie o smukłych palcach z poczuciem bezpieczeństwa. Przylgnęli do siebie głowami i z zamkniętymi oczami oddawali się rozkoszy rozpamiętywania tego, co najpierw dał, a potem zabrał im los.”

"I będę cię kochać aż to śmierci" to niezwykła historia pokazująca nam moc miłości, która czasem potrafi prowadzić do przykrych wydarzeń. Ludzie w życiu nie zawsze od razu pokazują swoje prawdziwe oblicze. Jeśli jesteście ciekawi, który z trzech mężczyzn ostatecznie skradnie serce naszej bohaterki, koniecznie sięgnijcie po tę powieść.

Ricie już nieśli suknię z welonem, kiedy na drodze jej i jej ukochanego stanęła zupełnie przypadkowa przeszkoda - wydarzenie, którego skutki wpłynęły na życie obojga bardziej, niż można było przypuszczać.

Dobra obyczajówka to skarb. Moim zdaniem jest to jeden z trudniejszych gatunków, bo łatwo o przesadę i niepotrzebny patos. U Anny Kasiuk jest tak jak ma być - idealne proporcje emocji, ciekawej fabuły i mądrości życiowych.

W historię Rity wciągnęłam się od razu. I nie, tutaj nie ma spektakularnych zwrotów akcji. Ba! Nawet trudno tutaj o jakieś zakończenie. I choć teraz brzmi to jak nudna powieść, to jest wręcz przeciwnie! No i to już jest wyższa szkoła jazdy i ja się autorce kłaniam nisko. Ta powieść to prawdziwe życie. Tutaj nie ma miejsca na postawy zerojedynkowe. Postaci stworzone przez Kasiuk są skomplikowane i tak bardzo ludzkie, że miałam wrażenie, że czytam pamiętnik kogoś, kogo znam. Największe wrażenie zrobił na mnie kontrast, jaki autorka wprowadziła do powieści. Z jednej strony mamy sielskie Mazury, gorące lato, pensjonat, konie i wieczorne szaleństwa w barze, nocne kąpiele w jeziorze i motyle w brzuchu, a z drugiej mamy problemy, przemoc, zazdrość, złe wybory, oszustwa, niewierność i ogólną zgniliznę. I tu kłaniam się autorce po raz drugi, bo właśnie tym zabiegiem dała mi do myślenia, bo nie zawsze jest tak, jak to się wydaje na pierwszy rzut oka.

Ta powieść wywołała we mnie górę emocji. Raz było mi szkoda głównych bohaterów, innym razem miałam ochotę do nich podejść, potrząsnąć nimi i po prostu ochrzanić, że tak kolokwialnie to ujmę. Jak w życiu…

Jeśli szukacie dobrej, życiowej książki, która Was zatrzyma na dłużej, po której będziecie bezskutecznie próbować zatrzymać gonitwę myśli w głowie, to łapcie za ten tytuł. Gorąco polecam.